tag:blogger.com,1999:blog-3429354952806107282012-01-24T20:25:13.336-08:00ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.comBlogger541100tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-61777850317564387832011-06-20T09:57:00.000-07:002011-06-20T11:34:53.653-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_QfONwH6NNmA/SKb-9O-5ZHI/AAAAAAAAAT8/UShRhE04r08/s400/DSC01724.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 266px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_QfONwH6NNmA/SKb-9O-5ZHI/AAAAAAAAAT8/UShRhE04r08/s400/DSC01724.JPG" alt="" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://mmdailynews.com/news_images/PrivateSchool.gif"><br /></a><br /><span style="color: rgb(153, 153, 0);">စတုတၳတန္း F</span><br /><div align="justify">ဒီေန႔ ဆရာမေတြ အားလံုးအလုပ္ရွဳပ္ေနၾကတယ္.. ေက်ာင္းသားစံုညီပြဲေတာ္အတြက္ အစည္းအေ၀းထိုင္ေနၾကတယ္.. အတန္းပိုင္ဆရာမ ေဒၚမူမူေအးက အတန္းေခါင္းေဆာင္ကို စကားမ်ားတဲ့သူ နာမည္မွတ္ခိုင္းျပီး အစည္းအေ၀းသြားတက္ေတာ့ အတန္းေခါင္းေဆာင္ကိုယ္တိုင္က ေလေပါေနျပီး တစ္တန္းလံုး ပြတ္ေလာညံေနေတာ့တယ္။<br />ကဗ်ာတို႔ သူငယ္ခ်င္း၄ေယာက္အုပ္စုလည္း ေနာက္တန္းမွာထုိင္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသား၄ေယာက္နဲ႔ ပါဆယ္ဂိမ္းကစားၾကတယ္။ ပါဆယ္ဂိမ္းရဲ့ ထံုးစံအတိုင္း မဲလိပ္ေလးေတြမွာ ျပစ္ဒဏ္ေတြေရးျပီး မ်က္စိမွိတ္ျပီး သီခ်င္းဆိုေနတဲ့ေက်ာင္းသား သီခ်င္းဆိုရပ္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ လက္ထဲမွာ ပါဆယ္ထုပ္ရွိတဲ့သူက မဲလိပ္ႏွဳိက္ျပီး အထဲမွာေရးထားတဲ့ ျပစ္ဒဏ္အတိုင္းလုပ္ရတယ္။ မဲလိပ္ေတြကို ေယာက်ာ္းေလးေတြက တစ္၀က္ မိန္းကေလးေတြက တစ္၀က္ ေရးရတယ္။ ကဗ်ာတို႔ကေတာ့ မိန္းကေလးေတြပီပီ မေကာင္းတာေတြေရးရင္ ကုိယ့္အလွည့္ကိုယ့္မဲ ျပန္က်မွ ဟုတ္ေပ့ျဖစ္ေနမယ္ဆိုျပီး လြယ္လြယ္ကူကူ အျပစ္ဒဏ္ေလးေတြပဲေရးတယ္။ ေယာက်္ားေလးေတြက ဘာေရးလည္းေတာ့မသိဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ စေဆာ့ၾကတယ္။ ျပစ္ဒဏ္ေတြကလည္း ရယ္ရတယ္။ ေမ်ာက္ကကခိုင္းတာတို႔ ေၾကာ္ျငာဆိုခိုင္းတာတို႔ေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ ေဆာ့လာရင္း တစ္ခါမွာေတာ့ ေယာက်္ားေလးေတြ အဖြဲ႔ထဲက ေဇာ္ေအာင္ကို မဲႏွဳိက္ရမဲ့အလွည့္ ... က်တဲ့မဲက ထူးထူးျခားျခား ေပါက္တတ္ကရ.. မိမိႏွစ္သက္ရာ ေကာင္ေလး (သို႔) ေကာင္မေလးလက္ကို ဆြဲျပီး ေမာ္ဒယ္ေလၽွာက္ျပပါတဲ့။ မဲလိပ္ဖတ္သံ ဆံုးတဲ့ေနာက္ ေဇာ္ေအာင္က ျပီတီတီျပံဳးလိုက္ျပီး ရုတ္တရက္ ကဗ်ာလက္ကိုေကာက္ဆဲြျပီး ထုိင္ခံုေတြၾကားမွာ လိုင္းျခားထားတဲ့ေနရာလြတ္ကို ဆြဲသြားတယ္။ ကဗ်ာလည္း ရုတ္တရက္အရမ္းရွက္သြားျပီး ထူပူသြားတယ္။ ၄တန္းဆိုေတာ့ အပ်ိဴမၾကီးလိုလို အပ်ိဴေလးလိုလို ပဲမ်ားတတ္တဲ့ အရြယ္ဆိုေတာ့။ ေနာက္မွ သတိ၀င္ျပီး ရွက္ရွက္နဲ႔ အိမ္သာသြားဦးမယ္ဆိုျပီး ထြက္သြားလိုက္တယ္။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေဇာ္ေအာင္ကို စိတ္ဆိုးသလို ဘာလိုလိုေပါ့။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ေမေမကို ေျပာျပတယ္ သမီီးကိုေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ လက္လာဆြဲတယ္လို႔။ ေမေမက ရယ္ျပီးေတာ့ ငါ့သမီးလည္းမလြယ္ပါလားေတာ္ ဆိုျပီး ျပံဳးေနေရာ။ ေမေမကလည္းဆိုးပါ့့။ ကဗ်ာက ရွက္ေနပါတယ္ဆို ပိုရွက္ေအာင္ လုိက္စေနျပန္ပါျပီ။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 0);">ပဥၥမတန္း G</span><br />အတန္းေတြကို လူနည္းေအာင္ခြဲလိုက္လို႔ ကဗ်ာGတန္းကို ေရာက္လာေပမဲ့ ေဇာ္ေအာင္နဲ႔ေတာ့ အတန္းတူတုန္းပဲ။ အဲ့ေကာင္ဟာေလ တကယ္ပဲ မ်က္ႏွာေျပာင္တယ္။ ၄တန္းတုန္းက လက္ဆြဲတဲ့ကိစၥျပီးကတည္းက လူကိုေတြ႔ရင္ ျပံဳးစိစိ ျပီတီတီနဲ႔ ကဗ်ာျဖင့္ ၾကည့္လို႔မရပါဘူး ။ ဘာတဲ့ ဟိုေန႕က ကဗ်ာတို႔ အနီအသင္းေခါင္းေဆာင္ေျပာတာ နားေထာင္လိုက္ရတယ္။ ေဇာ္ေအာင္က နင္အလွဴေငြထည့္ထားတဲ့ ၅၀တန္ ၂ရြက္ကို သူ႔၅၀တန္ေတြနဲ႔ လာလဲသြားတယ္တဲ့ .. နင့္ပိုက္ဆံကို သိမ္းထားခ်င္လို႔ဆုိပဲ နင့္ကိုေတာ့ မရုိးေတာ့ဘူးနဲ႔ တူတယ္ေနာ္ ဟဲဟဲ တဲ႔။ ၾကည့္ပါလား လုပ္သြားတဲ့ ပံုကိုက လူကို သူမ်ားေတြ တမ်ိဴးထင္ေအာင္ တမင္လိုက္လုပ္ေနသလိုပဲ။ ကဗ်ာကေတာ့ျဖင့္ စိတ္မ၀င္စားပါဘူး။ ဒီေလာက္ဆိုးတဲ့ေကာင္ေလးကို။<br />သူဆိုးပံုေတြ ေျပာရရင္ ေျပာလို႔ကုန္မွာေတာင္မဟုတ္ဘူး။ မိဘေခၚခံထိတာလည္း အၾကိမ္ၾကိ္မ္။ ရန္ျဖစ္ျပီဆို သူ႔နာမည္ ထိပ္ဆံုးက။ သူမ်ားနဲ႔ရန္ျဖစ္လို႔ ခ်လို႔ နာမည္စာရင္းပါတယ္မထင္နဲ႔။ ရန္ျဖစ္ေနတဲ့သူ၂ေယာက္ကို ေဘးနားကေန ခ်ဟ ေဆာ္ေဟ့ ရုိက္ဟ လုပ္ထား လုပ္ထား အဲ့လိုမ်ိဳးအားပါးတရ အားေပးလြန္းလို႔ ဒင္းက ပြဲတိုင္းေက်ာ္ျဖစ္ေနတာ.။ ရန္ပြဲတိုင္း ပါေလရာ ငပိခ်က္။<br />တစ္ခါကဆိုလည္း အတန္းအျပင္မွာ ၃နာရီေလာက္ အထုတ္ခံထားရတယ္။ အမွဳက စာသင္ေနခ်ိန္မွာ ယမ္ယမ္ေခါက္ဆြဲေျခာက္ျပဳတ္စားမွဳ.... ျပဳတ္စားတာမွ ေရေႏြးဆူဆူ ပန္းကန္ဇြန္း အျပည့္အစံုနဲ႔ေနာ္။ ဒါေတြက သူ႔ဟာေတြေတာ့မဟုတ္ဘူး။ အတန္းမွဳးရုံးခန္းထဲက အတန္းပိုင္ဆရာမနာမည္သံုးျပီး ပစၥည္းပစၥယအစံုအလင္ သြားေတာင္းလာတယ္။ အိမ္ကေတာ့ ေခါက္ဆြဲထုတ္ယူလာလို႔ ေက်းဇူးတင္ရဦးမယ္။ စားတဲ့အခ်ိန္ကလည္း စာသင္ခ်ိန္။ ခံုေအာက္ထဲ၀င္ျပီး ျပဳတ္စားတယ္။ အတန္းက သိပ္မက်ယ္ေတာ့ ေခါက္ဆြဲက ျပဳတ္တာနဲ႔ အနံ႔ေမႊးေမႊးေလးက သမိုင္းဆရာမရဲ့ အနံ႕အာရုံကို ႏွဳိးဆြေတာ့တာေပါ့။ အဲ့မွာပဲ ကိြကနဲမိျပီး အတန္းမွဴးရံုးခန္းေရာက္ေရာ။ ေနာက္ အလ်ဥ္းသင့္မွ သူဆိုးတာေတြ ထပ္ေျပာဦးမယ္။<br /><br />၅တန္းႏွစ္လည္ေလာက္ကစျပီး ကဗ်ာနဲ႔ ကဗ်ာ့သူငယ္ခ်င္း အၾကင္နာ မုန္းေစ်းတန္းသြားမုန္႔စားျပီဆို သူက အေနာက္က ပါလာတတ္တယ္။ ဘာမွလိုက္လုပ္တာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ကဗ်ာတို႔နဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာပဲ မုန္႔စားရင္း ကဗ်ာ့ကို လွမ္းလွမ္းၾကည့္တတ္တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလကဗ်ာတို႔က ပညာျပခ်င္ရင္ လူရွဳပ္တဲ့ မိန္းကေလးအိမ္သာထဲ ၀င္သြားျပီး မ်က္ေျချဖတ္တတ္တယ္။ အဲ့ခါက်ရင္ မုန္႔စားေက်ာင္းတတ္ရင္ လာေျပာတယ္... "ကဗ်ာ နင္ကလည္း အက်င့္ပုတ္လုိက္တာဟာ.. ဘာလို႔ အိမ္သာထဲ၀င္သြားတာလဲ ... ေနာက္ဆို မုန္႔စားေက်ာင္းတက္ခံနီးမွ သြားဟာ"ဆိုျပီး အမိန္႔ေပးသလို ေတာင္းပန္သလိုလို လာေျပာတတ္ေသးရဲ့။ ကဗ်ာကေတာ့ ခပ္မာမာပဲ။ နင့္အပူပါလား ငါ့ဟာငါဘယ္အခ်ိန္သြာသြား ဆိုတဲ့ တစ္ခြန္းထဲနဲ႔ ျပန္မာန္ေနက်။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 0);">ဆဠမတန္း G</span><br />ကဗ်ာတို႔ အသက္ကေလးက ၁၁ႏွစ္ ၁၂ႏွစ္ဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ပဲမ်ားတတ္လာျပီ။ ၅တန္းကစျပီး ထမီစ၀တ္ရတာဆိုေတာ့ စ၀တ္၀တ္ခ်င္းကေတာ့ ပံုမက်ပန္းမက်ျဖစ္ေနေပမဲ့ ခုေတာ့ ပံုက်က်ေလး၀တ္တတ္လာျပီ။ ခါးၾကားေလးမွာ လက္ကိုင္ပု၀ါေလးကို ၾတိဂံပံုေလးေခါက္ျပီး ထုိးတတ္တာလည္း အက်င့္ျဖစ္ေနျပီ။ အိမ္မွာ အလုပ္လုပ္ေပးတဲ့ အစ္မၾကီးေတြက ဆံပင္ကို လွလွေလး စည္းေပးျပီး ကလစ္မ်ိဴးစံုတတ္ ဖဲျပားေလးေတြခ်ည္နဲ႔ အလုပ္ရွဳပ္တတ္ေနျပီေလ။<br />ေဇာ္ေအာင္ကလည္း မေခဘူး .. ဆံပင္ေဘးခြဲ ေခါင္းလိမ္းဆီနဲ႔ ဆံပင္ ၃၊၄ ေခ်ာင္းက ေထာင္ထားလုိက္ေသး။ ျပီတီတီမ်က္ႏွာေပးကေတာ့ မေျပာင္းေသးပါဘူး။ ပိုေတာင္ အတင့္ရဲလာေသး။ ေတြ႔တာနဲ႔ ဖုန္းနံပါတ္လိုက္ေတာင္းေနေတာ့တာပဲ။ မသိတာလည္းမဟုတ္ဘူး ။ ကဗ်ာ့သူငယ္ခ်င္းေတြဆီက သူက မုန္႔ေကြ်းျပီး ေတာင္းထားျပီးသား။ တမင္တကာ ကဗ်ာ့ကို လုိက္ရစ္တာ။ တစ္ေန႔က်ေတာ့ အိမ္ကို ဖုန္းဆက္တယ္။ အၾကင္နာအသံလိုမ်ိဳး လုပ္ေျပာျပီး ကဗ်ာ့ကို ေခၚခိုင္းတယ္။ ဖုန္းကိုင္ကတာ ကဗ်ာ့အစ္ကို ... သူကေတာ့ အၾကင္နာထင္ျပီးေတာ့ ကဗ်ာဖုန္းကိုင္ဖို႔ မအားေသးဘူး အိမ္သာတက္ေနတယ္ဆိုျပီး ေျပာလႊတ္လိုက္တယ္။ ေနာက္ေန႔က်ေတာ့ ကဗ်ာကို လိုက္စေရာ.. ငါဖုန္းဆက္တာ နင္က အီအီးပါေနတယ္ဆိုျပီး။ ကဗ်ာမွာ ရယ္ရခက္ ငိုရခက္နဲ႔ေပါ့။<br /><br />ကဗ်ာသုူ႔ကို ခင္စေတာ့ ျပဳလာျပီ။ သူက အရမ္းရီရတယ္။ သူစကားေျပာတာနားေထာင္ရင္ ပါးစပ္ကို မပိတ္ရဘူး။ ေပါက္တတ္ကရအရမ္းေျပာတတ္ပဲ။<br />တစ္ေန႔က်ေတာ့ ကဗ်ာမုန္႔စားေက်ာင္းတက္လို႔ အတန္းထဲကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ က<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://favim.com/orig/201105/14/babies-boy-cute-cute-girl-sweet-Favim.com-44524.jpg"><img style="float: right; margin: 0pt 0pt 10px 10px; cursor: pointer; width: 253px; height: 252px;" src="http://favim.com/orig/201105/14/babies-boy-cute-cute-girl-sweet-Favim.com-44524.jpg" alt="" border="0" /></a>ဗ်ာ့စားပြဲနားမွာ သူေကာ သူ႔သူငယ္ခ်င္း ၃ေယာက္ေကာ ေရာက္ေနတယ္။ ကဗ်ာလည္း ေရာက္ေရာ "ဟဲ့ ကဗ်ာ နင့္ပိုက္ဆံအိတ္ဖြင့္ၾကည့္စမ္းပါ" လို႔ ေဇာ္ေအာင္က ေျပာတယ္ ။ ကဗ်ာက လက္ထဲမွာကိုင္ထားတဲ့ ပိုက္ဆံအိ္ပိစိေလးကို အေယာင္အေယာင္အမွားမွားနဲ႔ ဖြင့္လိုက္တယ္။ အဲ့ေတာ့ သူက "ဟဲ့ နင့္မွာ ပိုက္ဆံအိတ္က ဘယ္ႏွစ္လံုးေတာင္မွလဲ ငါေျပာတာ အဲ့ဒီအိတ္မဟုတ္ဘူး နင့္လြယ္အိတ္အေရွ႔အိတ္ထဲက ေခါက္ပိုက္ဆံအိတ္ေလးကို ေျပာတာ။ ျမန္ျမန္ဖြင့္ၾကည့္စမ္းပါ... "။ ကဗ်ာလည္း နဂိုကမွ စပ္စုစိန္ဆိုေတာ့ ဘာမွျပန္မျငင္းေနေတာ့ပဲ သိလိုစိတ္နဲ႔ ျမန္ျမန္ဖြင့္လိုက္တယ္။ အထဲမွာ ပန္းေရာင္ စာေခါက္ေလး တစ္ခုေတြ႔တယ္။ ကဗ်ာဖြင့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေဇာ္ေအာင္ေပးတဲ့ ရည္းစားစာ ျဖစ္ေနတယ္။ အဲ့အခ်ိန္မွာ ေဘးနားမွာလည္း သူငယ္ခ်င္းေတြက ၀ိုင္းျပီးလာၾကည့္ေနၾကေတာ့ ကဗ်ာေတာ္ေတာ္ထူပူရွက္သြားတယ္။ ေဇာ္ေအာင္ကိုလည္း စိတ္ဆိုးသြားတယ္။ အဲ့အခ်ိန္မွာ ျမန္မာစာဆရာမ၀င္လာေရာ။ ေက်ာင္းသားေတြအားလံုး ကိုယ့္ေနရာကိုယ္ျပန္ထိုင္ၾကရတယ္။ ကဗ်ာလည္း ဆရာမစာသင္ျပီးတာ ေစာင့္ျပီး ျပီးတာနဲ႔ လက္ထဲမွာ ရွိတဲ့ ပန္းေရာင္ စာေခါက္ေလးကို ဆရာမကို သြားအပ္လုိက္တယ္။ ကဗ်ာဘာလို႔ အဲ့လိုလုပ္မိလည္း ကဗ်ာကိုယ္ကဗ်ာလည္းမသိဘူး ။ စိတ္ဆိုးလို႔လား ေဇာ္ေအာင္ကိုမုန္းလို႔လား... ဆရာမကေတာ့ လက္ထဲေရာက္လာတဲ့ စာကို ဖတ္ျပီး ေဇာ္ေအာင္ကို အတန္းေရွ႕ေခၚျပီး ၃ ခ်က္ေလာက္ ျဗင္းလႊတ္လိုက္တယ္။ ေဇာ္ေအာင္ အရုိက္ခံရျပီးျပန္လာေတာ့ ကြ်န္မခံုနားက ျဖတ္သြားတဲ့အခ်ိန္ ကြ်န္မကို ေစ့ေစ့ၾကည့္သြားတယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာေတြ နီရဲေနတယ္... ရွက္စိတ္ေၾကာင့္လား။ ေဒါသေၾကာင့္လား ?<br /><br />[ဆက္ပါဦးမည္။ ]<br /><br />မွတ္ခ်က္။ ျဖစ္ရပ္မွန္မဟုတ္ပါ။ စိတ္ကူးဖန္းတီးထားေသာ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္သာ ျဖစ္ပါသည္။<p></p></div><span style="color: rgb(0, 0, 153);"></span><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/96/13CEB3A36DC58FF8E53466E7157C7920.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-6177785031756438783?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-22753089277347768312011-02-07T09:03:00.000-08:002011-02-07T09:43:04.653-08:00<span style="color: rgb(153, 0, 0);">တစ္ႏွစ္တစ္ခါေပၚလို႔လာ</span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ငါသာမင္းေလာင္း ထီးျဖဴေဆာင္း</span> ... အဲ့ဒါဘာတုန္း။။။။။<br /><br /><div align="justify">ကဲ မသိရင္ေျပာပါမယ္... အေျဖမွန္ကေတာ့ "ဘာေတြတုန္း"ဆိုတဲ့ ငတိမေလးပဲ ျဖစ္ပါတယ္ရွင္... =)ဟုတ္တယ္ေလ..<br />ဟိဟိ.. အပ်င္းထူေနတာ ဘေလာ့ကို အသစ္မတင္တာ ခုဆို၆လေတာင္ရွိျပီ...ေနာက္ဆို တစ္ႏွစ္ကို တစ္ပုိ႔စ္ပဲ တင္ျဖစ္မလားပဲ...အဲ့ဒါဆိုရင္ေတာ့ အေပၚက ေဆာင္ပုဒ္နဲ႔ ကြက္တိျဖစ္သြားပီ :P<br /><br />ခုမွ ရုတ္တရက္ၾကီး ဘေလာ့ျပန္ေရးလို႔ မလန္႔သြားပါနဲ႔ဦးေနာ္... စလံုးက သူငယ္ခ်င္းေဘာ္ေဘာ္ေတြအတြက္ အသံုး၀င္မဲ့ website ေလးတစ္ခု အေၾကာင္းေျပာခ်င္လို႔ပါရွင့္။ အခုေနတဲ့အိမ္မွာ အဆင္မေျပလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္... ရန္ကုန္က မိတ္ေဆြေမာင္ႏွမေတြ စလံုးလာမွာမို႔လို႔ ေနစရာရွာရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္... အခန္းရွာ အိမ္ရွာရင္ ေခါင္းပူရတယ္ဟုတ္? အထူးသျဖင့္ ျမန္မာအိမ္ေတြ ရွာမယ္ဆိုရင္ အသိအိမ္ေတြလိုက္ေမးရ... သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ sms ပို႔ေမးရ... peninsula သြားျပီး ေဒၚသန္းသန္းႏုဆိုင္က စာအုပ္ေတြသြားေမႊရနဲ႔ လံုးခ်ာေနေရာ... ကြ်န္မကိုယ္တိုင္လည္း ဒီလိုအိမ္ရွာရတဲ့ ျပႆနာေလးေတြ ၾကံဳဖူးေတာ့ အခက္အခဲေလးေတြကို သိေနတယ္။<br />ဒါေပမဲ့ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ ျမန္မာအိမ္ရွာတဲ့ website ေလးေတြ ေပၚလာေရာ... shweroom တို႔ shwesaneain တို႔ဆို စလံုးက ျမန္မာအေတာ္မ်ားမ်ားသိၾကမွာပါ... ေတာ္ေတာ္ကုိလည္း အဆင္ေျပေစတဲ့ website ေလးေတြပါ.. အခုအဲ့ဒီwebsite ေလးေတြလိုပဲ အသံုး၀င္ျပီး လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႔ ျမန္မာအိမ္ရွာလို႔ရတဲ့ websie ေလးတစ္ခု ထပ္ရွိပါေသးတယ္...<br />အဲ့ဒီ website ေလးက စတာ မၾကာေသးတဲ့အတြက္ လူသိေတာ့နည္းနည္း နည္းေသးတယ္ရွင့္.. ဒါေပမဲ့ တကယ္ကို သံုးရတာအဆင္ေျပတယ္... ေၾကာ္ျငာေတြက တစ္ခုနဲ႔တစ္ခုထက္မေနဘူး။ ဥပမာ.. တခါတေလ.. ေၾကာ္ျငာတဲ့လူတစ္ေယာက္တည္းကပဲ စာမ်က္ႏွာတစ္ခုလံုး သူ႔ေၾကာ္ျငာၾကီးပဲျဖစ္ေအာင္လုိ႔ ဒါမွမဟုတ္ ေရွ႔ဆံုးစာမ်က္ႏွာမွာပဲ အျမဲရွိေနေအာင္ ဆိုျပီး အမ်ားၾကီး ေကာ္ပီ ေပ့စ္ လုပ္ျပီးတင္ထားတာမ်ိဴး ေတြ႔ဖူးၾကမွာပါ... အဲ့လိုဆို အနည္းနဲ႔အမ်ားေတာ့ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ၾကရတယ္..ဒီwebsite ေလးမွာေတာ့ အဲ့ဒါမ်ိဳးလံုး၀မရွိဘူး ... ျပီးေတာ့ ေၾကာ္ျငာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကလည္း ဖုန္းဆက္ျပီး ေမးစရာမလိုေလာက္ေအာင္ အခ်က္အလက္ျပည့္ျပည့္စံုစံုေရးေပးထားေတာ့ အခ်ိန္ကုန္လူပင္ပန္းသက္သာတာေပါ့ရွင္..<br /><br />ေအာ္ ေျပာဖို႔က်န္ေသးတယ္... စလံုးမွာ property agent လုပ္ေနၾကတဲ့ ကိုကိုမမ ဦးဦးေဒၚေဒၚတို႕အတြက္လည္း အဆင္ေျပေအာင္ လုပ္ေပးထားေသးတယ္။ အိမ္ေၾကာ္ျငာ ပို႔စ္၅၀ျပည့္ေအာင္ အရင္ဆံုးတင္တဲ့သူ ၃ဦးကို ငါးလတိတိ Agent ေၾကာ္ျငာကို အခမဲ့ေၾကာ္ျငာေပးဦးမတဲ့.. မိုက္တယ္ဟုတ္..<br /><br /><a href="http://ishareflat.com/">ဒီေနရာ</a>ကေန အဲ့ဒီ website ေလးကို သြားၾကည့္လို႔ရပါတယ္ရွင္.. နာမည္က <span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">www.ishareflat.com</span></span> ပါ.. Bookmark ေတာင္လုပ္ထားသင့္ပါတယ္...သူ႔ရဲ့ facebook page ေလးလည္း ရွိပါတယ္..<a href="http://www.facebook.com/#%21/pages/iShareFlatcom/126548307395862">ဒီေနရာေလးက</a> သြားပါရွင့္.. အခါအခြင့္သင့္ရင္ သြားေရာက္လည္ပတ္ Like လုပ္ႏိုင္ၾကပါတယ္ရွင္..<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://a4.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc6/hs001.snc6/165096_160040050713354_126548307395862_353134_3599429_n.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 110px;" src="http://a4.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc6/hs001.snc6/165096_160040050713354_126548307395862_353134_3599429_n.jpg" alt="" border="0" /></a><br />ကြ်န္မအခုလို ေၾကာ္ျငာေပးလို႔ ပိုက္ပိုက္ရတယ္လို႔ေတာ့ မထင္ၾကပါနဲ႔ရွင္... ကြ်န္မရဲ့ ကိုယ္ပိုင္website လည္း မဟုတ္ရပါ.. သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ့ website ေလးကို သံုးၾကည့္တာ အဆင္ေျပလို႔ တျပားတခ်ပ္မွကို မယူဘဲ လက္အေညာင္းခံျပီး ေၾကာ္ျငာေပးတာပါရွင့္.. အားလံုးကို အဆင္ေျပေစခ်င္တဲ့ ေစတနာအရင္းခံေလးနဲ႔ပါ...=]<br /><br />အားးးးးးးးးးးးလက္တကယ္ေညာင္းပီ... ဒီမွာတင္ရပ္ေၾကာင္း :D <p></p></div><span style="color: rgb(0, 0, 153);"></span><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/96/13CEB3A36DC58FF8E53466E7157C7920.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-2275308927734776831?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-72722501740469863642010-07-13T23:13:00.001-07:002010-07-13T23:16:36.374-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/TD1Vr1gIrAI/AAAAAAAAAK0/cfaYXd6KkQg/s1600/DSC_0728.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 268px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/TD1Vr1gIrAI/AAAAAAAAAK0/cfaYXd6KkQg/s400/DSC_0728.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5493641332046474242" /></a><br />မေန႔က အိမ္ရွင္းရင္းနဲ႔ ေဆးေတြထည့္ထားတဲ့ ဘီဒိုကို ရွင္းျဖစ္တယ္။ စင္ကာပူကိုေရာက္တဲ့ ၄ႏွစ္ခြဲအတြင္းမွာ တခါမွ အိမ္မေျပာင္းဖူးေတာ့ အခုေျပာင္းမယ္လည္းဆိုေရာ ပစၥည္းေတြက သိမ္းလို႔ကို မကုန္ႏိုင္ဘူး။ ေခ်ာင္ၾကိဳေခ်ာင္ၾကားက ထြက္ထြက္လာတဲ့ ပစၥည္းမြစိမြစိေတြလည္း မနည္း။<br />ေဆးဘီဒိုဖြင့္ျပီး ရွိသမ်ွေဆးေတြ ဆြဲထုတ္လာျပီး Expiry Date ျဖစ္တာေတြ လႊတ္ပစ္မယ္။ မျဖစ္ေသးတာေတြကို ေသတၱာထဲ ထည့္သိမ္းမယ္ဆိုျပီး ရွင္းလိုက္တာ အားလာလာ အေပၚက ဓာတ္ပံုထဲက ေဆးေတြအကုန္လံုးက Expiry Date ျဖစ္ေနတဲ့ဟာေတြေပါ့။ မနည္းဘူး ။ ဒါေတာင္ မႏွစ္က တစ္ခါရွင္းျပီး လႊတ္ပစ္ေသးတယ္။ ေကာင္းတဲ့ေဆးေတြကေတာ့ ဖိနပ္ဘူး ၁ဘူးခြဲစာေလာက္ က်န္ေသးတယ္။<br />ဘာေတြတုန္းတစ္ေယာက္ ဘာကိစၥနဲ႔ ေဆးေတ ြဒီေလာက္မ်ားေနရသလဲ။ ေရာဂါထူလို႔လားလို႔ ေမးရင္ မဟုတ္ပါဘူးလို႔ ေျဖပါရေစ။ :D<br />အဲ့ဒီေဆးေတြ အကုန္လံုးက ရန္ကုန္က မားသား လူၾကံဳရွိတိုင္းထည့္ေပးလိုက္တာပါ။ မာသားရဲ့ ေစတနာေမတၱာေတြပါ။ သူမ မရွိတဲ့ ဒီႏိုင္ငံမွာ ကြ်န္မေနမေကာင္းျဖစ္ရင္ မလုပ္တတ္မကိုင္တတ္ျဖစ္မွာစိုးလို႔ စာေတြနဲ႔ ေဆးညႊန္းေတြ ေသခ်ာေရးျပီးထည့္ေပးလိုက္တာပါ။ ကြ်န္မက ေတာ္ရုံတန္ရုံနဲ႔ မဖ်ားတတ္သလို ေဆးခန္းလည္း မသြားဘူး။ အိမ္မွာရွိတဲ့ေဆးေသာက္ျပီး ဒီတိုင္းေနလိုက္တာမ်ားတယ္။ အခုမွသာ ၾကီးက်ယ္ေနတာ။ ေခ်ာင္းဆိုးရင္ ေဆးခန္းသြားရတာနဲ႔။ ႏွာေစးရင္ ေဆးခန္းသြားရတာနဲ႔။ (အမွန္ေတာ့ ေက်ာင္းလခထဲမွာ ေဆးဖိုးပါျပီးသားမို႔လို႔ ေက်ာင္းက ေဆးခန္းကို တန္ေအာင္သြားတာပါ ... အဟီး)<br /><br />မာသားကေတာ့ ညဖက္ေတြ ဘာေတြ အေရးၾကီးလို႔ ေဆးေသာက္စရာမရွိ ျဖစ္မွာစိုးလို႔ ခုခ်ိန္ထိ ထည့္ေပးတုန္းပါပဲ။ အရမ္း ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အစာအိမ္ေဆးက လြဲရင္ ဘာေဆးမွ သိပ္မေသာက္ျဖစ္ေတာ့ ေဆးေတြက အလဟႆျဖစ္ကုန္တာေတာ့ ႏွေျမာစရာပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒါလည္းမိဘေမတၱာပဲေလ.. မထည့္ေပးနဲ႔ ေျပာရင္လည္း မာသားက စိတ္မေကာင္းျဖစ္မွာစိုးလို႔ ေလ်ွာ့ပဲ ထည့္ခိုင္းလိုက္ပါတယ္။<br /><br />ကဲ... ေဆးေတြ ဘာေတြ တစ္ခုခုလိုရင္ ဘာေတြတုန္းကို ေျပာပါ။ ေဒါက္တာ ရမ္းကု လုပ္ပါမယ္ :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-7272250174046986364?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-88893071011466138782010-06-29T05:41:00.000-07:002010-06-29T08:43:22.932-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.bca.gov.sg/BarrierFree/images/Jurong%20Point.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 440px; height: 404px;" src="http://www.bca.gov.sg/BarrierFree/images/Jurong%20Point.jpg" alt="" border="0" /></a>ဒီကေန႔ ညေန၄နာရီ အတန္းျပီးေတာ့ အိမ္မျပန္ခ်င္ေသးတာနဲ႔ နဂိုထဲက ေျခမ်ားတဲ့ကြ်န္မ jurong pointကို တစ္ေယာက္တည္းေရာက္သြားေရာ..<br /><div align="justify">ဟိုေရာက္ေတာ့ ဗုိက္ကနည္းနည္းဆာတာနဲ႔ janpanese food street ကေနျဖတ္အသြား sushi တစ္တုံး ၀ယ္စားတယ္။ ျပား၇၀တဲ့ စားလို႔လည္း သိပ္မေကာင္းလွပါဘူး။ လမ္းသြားရင္း ဟုိေငးဒီေငး ေတြ႔သမွ်အရုပ္ဆိုင္၀င္ အိမ္ေျပာင္းရင္ လိုမဲ့ပစၥည္းေလးေတြ လုိက္ၾကည့္ရင္း ေျခေထာက္ေညာင္းလာတာနဲ႔ လိုအပ္တဲ့ပစၥည္းေတြပဲ ၾကည့္ေတာ့မယ္ဆိုျပီး အေပၚထပ္က Courts နဲ႔ Harvey Norman ကိုခ်ီတက္တယ္။ သြားၾကည့္တာက portable air con..ခုေျပာင္းမယ့္အခန္းက air con မရွိဘူး အခန္းကလည္း နည္းနည္းေလွာင္တာနဲ႔ ေစ်းနည္းနည္းသက္သာတာရွိရင္ ၀ယ္မယ္ဆိုျပီး သြားၾကည့္တာ။ ေစ်းေတြက သက္သာရွာပါတယ္။ အေပါဆံုးက $600 ေက်ာ္ ကေန $999 ထိရွိတယ္။ =(မွန္းထားတာနဲ႔က ကြာေနေတာ့ ေနာက္မွပဲ ၾကည့္ေတာ့မယ္ဆိုျပီး the market place ဖက္ကို ေလွ်ာက္တယ္။<br /><br />အဲ့မွာ အရပ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ဘိုတစ္ေယာက္က ေၾကာ္ျငာစာရြက္ေလးနဲ႔အတူ ေခါင္းေလွ်ာ္ရည္လိုအထုပ္ေလးတစ္ထုပ္ကမ္းတယ္။ ကြ်န္မလည္း အရင္တခါ flyerေ၀တဲ့ အလုပ္မ်ိဴးလုပ္ျပီးကတည္းက လမ္းမွာေ၀တဲ့ေၾကာ္ျငာတိုင္းကို ယူေပးတတ္တဲ့အက်င့္ျဖစ္ေနေတာ့ လွမ္းယူလိုက္တယ္။ [ယူမိတာကိုက အေနာ့္အမွားပါ =( ] ကြ်န္မလွမ္းယူျပီးထြက္လာေတာ့ အဲ့လူက လွမ္းေအာ္ျပီးေမးပါတယ္ "Where are you from?"တဲ့။ ကြ်န္မက "Myanmar" လို႔ေျပာတာကို သူက"Japan" လို႔ ၾကားတယ္။ ကြ်န္မက "No"လို႔ေျပာေတာ့ အဲ့လူက အနားေရာက္လာေရာ။ေနာက္ထပ္ေမးျပီးေတာ့မွ "Oh you are Myanmar? I really like to be friend with Myanmar people..Can you show me your hand?" တဲ့.။ ဘာေတြေျပာမွန္းလဲမသိဘူး။ ကြ်န္မလည္း ေၾကာင္ျပီးလက္ျပမိလိုက္တယ္။ အဲ့မွာ ကြ်န္မညာလက္ကို ဆြဲယူျပီးေတာ့ လက္သည္းကို တံစဥ္းတိုက္တဲ့ အတံုးေလးနဲ႔တိုက္တယ္။ ကြ်န္မလည္း ရုတ္တရက္ဆိုေတာ့ လက္ကို ျပန္ဆြဲတာေပါ့။ အဲ့လူက မလႊတ္ေပးဘူး။ ျပီးေတာ့ စကားဆက္ေျပာတယ္။ "How old are you?"တဲ့။ ကြ်န္မလည္း ၂၁ ပါ လို႔ေျပာေတာ့။ "Hey..dun bluff me..tell me seriously"တဲ့။ (ကြ်န္မက လူေကာင္အေတာ္ညွက္ပါတယ္။ အရပ္ပုတယ္ဆိုပါေတာ့။ တခ်ိဴ႕ေတြဆို secondary ေက်ာင္းသူဆိုျပီးေတာ့ေတာင္ထင္ၾကတယ္။ ရုပ္ႏုလို႔ေတာ့ ဟုတ္မယ္မထင္)ဟိုလူက အဲ့လိုေျပာေနတုန္း ကြ်န္မလက္သည္းကို တိုက္ေနတုန္းပဲ။ ကြ်န္မလည္း သည္းမခံႏိုင္ေတာ့တာနဲ႔ "Sorry..I am in a hurry.Need to meet my friend" လို႔ေျပာတာေတာင္ ဟိုဘုိးေတာ္က ကြ်န္မကို စူးစူးၾကီးၾကည့္ျပီး "Why in a hurry? hum?"လို႔ေျပာျပီး ကြ်န္မကို သူ႔ပစၥည္းေတြ စီထားတဲ့ေနရာကို ဆြဲေခၚတယ္။ ကြ်န္မလည္း သူ႔ၾကည့္ျပီး ေၾကာက္လာတာနဲ႔ လက္ကိုေဆာင့္ဆြဲျပီး "I will come back later..really in a hurry" ဆိုျပီး ေနာက္ေၾကာင္းလွည့္မၾကည့္ပဲ အျမန္လစ္ထြက္လာတယ္။ အဲ့ဒါေတာင္ အေနာက္ကလွမ္းေအာ္ေျပာတာ ၾကားလိုက္ရေသးတယ္။ "Ok..Come back later.. I will wait for you " တဲ့။ ၾကက္သီးေတာင္ထတယ္။<br /><br />အဲ့လူၾကီးရုပ္က အင္းဂလိပ္ကားထဲက လူဆိုးရုပ္ၾကီးနဲ႔တူတယ္။ သူတိုက္ထားတဲ့လက္မကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လက္မက လက္သည္းအၾကည္ေရာင္ဆိုးထားသလို ေျပာင္ေနတယ္။ သူတို႔ေရာင္းတဲ့ ပစၥည္းေတြက skin,nail care နဲ႔ hand soap ေတြထင္တယ္။ သူflyer ေပးတုန္းက တံဆိပ္နာမည္ကို မဖတ္လုိက္ေပးမဲ့ ပံုေတာ့ ျမင္လိုက္တယ္။ အဲ့ဒီ brand က ႏိုင္ငံျခားသားေတြပဲ ေရာင္းတာမ်ားတယ္။<br /><br />Funan mall macdonald ေရွ႔မွာ push cart နဲ႔ ရွိတယ္။ marina square မွာ ဆိုင္ခန္းနဲ႔။jurong point မွာေတာ့ road showလုပ္ေနတာ။ ကြ်န္မ Funan mall မွာတုန္းက တခါခံရျပီးျပီ။ အခုေသခ်ာမၾကည့္ပဲ flyer ယူမိလို႔ ထပ္ခံရတာ။ Funan မွာတုန္းက အဲ့ဘုိမက ကြ်န္မကို သူတို႔product စမ္းၾကည့္ဖို႔ေခၚေတာ့ မားသား အိမ္သာသြားေနတာ ေစာင့္ေနရမဲ့အတူတူ စမ္းလိုက္မယ္ေလဆိုျပီး သူေပးတဲ့ သဲေစ့လိုဟာေလးေတြကို လက္ဖမိုးမွာလိမ္း ျပီးေတာ့ ေရနဲ႔ေဆး..အသားေခ်ာသြားလားေမးေတာ့...ဟုတ္ ေခ်ာသြားတယ္ လို႔ေျပာေတာ့ သူတို႔ပစၥည္းကို အတင္းေရာင္းေရာ..အဲ့လို လက္ေဆးတဲ့ သဲေစ့ေလးတဘူးကို $100 ေက်ာ္လားမသိဘူး ေရာင္းတာ။ ကြ်န္မလည္း မ၀ယ္ေတာ့ဘူး သြားေတာ့မယ္ဆိုျပီးေျပာေတာ့ အတင္းဆြဲျပီးေရာင္းတာ။ ေတာ္ေသးတယ္ မားသားေရာက္လာလို႔။ ခုjurong point ကလည္း အဲ့လိုပဲ။ သူကပိုဆိုးတယ္ ..စမ္းမယ္ေတာင္ မေျပာရေသးဘူး အတင္းအက်ပ္လုပ္တာ။<br /><br />သတိေပးခ်င္တာ ေနာက္ shopping mall ေတြမွာ ႏိုင္ငံျခားသားဘိုေတြခ်ည္းပဲ ေရာင္းတဲ့ skin care shop ေလးကို ျမင္ရင္ မ၀ယ္ဘူးဆိုရင္ ေ၀းေ၀းေရွာင္ပါလို႔.။ သူတို႔ရဲ့ေစ်းေရာင္းပံုက အင္မတန္ေၾကာက္ဖို႕ေကာင္းပါတယ္။ မ၀ယ္ဘူးဆိုရင္ေတာင္ ျပဴးျပဲျပျပီး အတင္း၀ယ္ခိုင္းပါတယ္။ ပစၥည္းေကာင္းမေကာင္းေတာ့ မသိပါ။ ပစၥည္းတကယ္ေကာင္းတယ္ဆိုရင္ေတာင္ ကြ်န္မဘယ္ေတာ့မွ ၀ယ္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ဆိုင္နာမည္ ကြ်န္မမွတ္မိတာ မမွားဘူးဆိုရင္ Dead Sea Premier ထင္တယ္။ မေသခ်ာပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အဲ့လို ဘုိေတြခ်ည္းပဲေရာင္းတဲ့ဆိုင္က ရွားပါတယ္။ ၃ဆိုင္လံုးက တူတူပဲလို႔ထင္ပါတယ္။<br /><br />အဲ့ဒီကေနလည္း ထြက္လာျပီးေရာ ေၾကာက္ေၾကာက္လန္႔လန္႔နဲ႔ ပလာတာၾကက္အူေခ်ာင္းညွပ္ေလးျမန္ျမန္ ၀ယ္စားျပီး ဘာမွမ၀ယ္ပဲ လက္ဗလာ အိမ္ျပန္လာပါေတာ့တယ္ =P<br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);"></span><span style="color: rgb(102, 102, 0);"><br /></span><p></p></div><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/96/13CEB3A36DC58FF8E53466E7157C7920.png" style="border: 0pt none ! important; background-color: transparent; background-image: none; background-repeat: repeat; background-attachment: scroll; background-position: 0% 0%; -moz-background-size: auto auto; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-8889307101146613878?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-56358085628538742182010-04-29T00:48:00.001-07:002010-04-29T01:36:11.772-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.lifechangesnow.co.uk/images/stories/exams/exam-stress-200.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 260px; height: 246px;" src="http://www.lifechangesnow.co.uk/images/stories/exams/exam-stress-200.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><div style="font-weight: bold; color: rgb(102, 102, 0);"><span class="Apple-style-span" style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ေကာင္းက်ိဴး</span></div><div><span class="Apple-style-span" style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" ><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" ><div align="justify">၁)semester တစ္ခုလံုး သင္သမွ်စာမ်ားကို ေသေသခ်ာခ်ာဖတ္ျဖစ္ေစသည့္အတြက္ စာတတ္ေစသည္။ (ဟုထင္မွတ္ရသည္။)</div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Zawgyi-One;">၂) စာေမးပြဲနီးေလ ဘုရားပိုရွိခိုးျဖစ္ေလ..ဆရာ ဆရာမ မ်ားကို ေမတၱာပို႔ျဖစ္သျဖင့္ ကုသိုလ္ရသည္။ :D</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span></div><div style="font-weight: bold; color: rgb(102, 102, 0);"><span class="Apple-style-span" style="font-family:Zawgyi-One;"><span class="Apple-style-span">ဆိုးက်ိဴး</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Zawgyi-One;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Zawgyi-One;"><span class="Apple-style-span">၁) စိတ္ဖိစီးမွဳေပးသည္ </span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Zawgyi-One;"><span class="Apple-style-span">၂) ထို႔အတြက္ေၾကာင့္ လူကို ရုပ္ဆိုးေစသည္ (ဥပမာ ..၀က္ျခံေပါက္လာျခင္း)</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Zawgyi-One;"><span class="Apple-style-span">၃) လူကို ၀ေစသည္ (စာလုပ္ရင္ energy ကုန္သည့္အတြက္ မ်ားမ်ားစားရသည္.. )</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Zawgyi-One;"><span class="Apple-style-span">၄) အိပ္ေရးပ်က္ေစသည့္အတြက္ က်န္းမာေရးကိုလည္း ထိခိုက္ေစသည္။</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Zawgyi-One;"><span class="Apple-style-span">၅) ညတြင္ ေက်ာင္းတြင္ စာမျပီးသည့္အခါ ေနာက္ဆံုးဘတ္စ္ကို မမွီသည့္အတြက္ taxi ႏွင့္ ျပန္ရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ပိုက္ဆံကုန္သည္။</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Zawgyi-One;"><span class="Apple-style-span">၆) မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းမ်ားႏွင့္ ေတြ႔ဆံုပြဲမ်ားလည္း မသြားႏိုင္သျဖင့္ လူမွဳေရးကို ထိခိုက္ေစႏိုင္သည္။</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Zawgyi-One;"><span class="Apple-style-span">၇) ေက်ာင္းႏွင့္အိမ္မွအပ ဘယ္မွမသြားျဖစ္သျဖင့္ ျပင္ပေလာကႏွင့္ အဆက္ျပတ္ရသည္။(ဥပမာ.. သူမ်ားတကာေတြ ဘယ္ရုပ္ရွင္ကေတာ့့ျဖင့္ ဘယ္လိုေကာင္းတယ္ ..ဟိုမွာေတာ့ျဖင့္ ဘာပစၥည္းေတြ ဘယ္လိုေစ်းခ်ေနတယ္ဟုေျပာရင္လည္း ..ဟုတ္လားဟု ေျပာရံုကလြဲျပီး ကိုယ္နဲ႔မဆိုင္သလိုေနရသည့္ ဒုကၡလည္း ၾကီးသည္။)</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Zawgyi-One;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Zawgyi-One;"><span class="Apple-style-span">ဆက္စဥ္းစားရင္ ဆက္ရွိႏိုင္ေသးသည္။</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Zawgyi-One;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Zawgyi-One;"><span class="Apple-style-span">ကဲ... ဒါေတြကို ၾကည့္တာနဲ႔ စာေမးပြဲဆိုသည့္အရာက ေကာင္းလား ဆိုးလားဆိုတာ သိသာေနျပီ ထင္ပါရဲ့... ဟီးး<br />ထပ္ျဖည့္ခ်င္တဲ့ ေ</span></span><span class="Apple-style-span" style="font-family:Zawgyi-One;">ကာင္း</span><span class="Apple-style-span" style="font-family:Zawgyi-One;">က်ိဴးဆိုး</span><span class="Apple-style-span" style="font-family:Zawgyi-One;">က်ိဴးေလးေတြရွိရင္လည္း </span><span class="Apple-style-span" style="font-family:Zawgyi-One;">ကြန္မန္႔မွာ လြတ္လပ္စြာေရးသြားႏိုင္ပါ၏..<br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Zawgyi-One;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Zawgyi-One;"><span class="Apple-style-span">(ေပါက္ကရ စိတ္ထဲေပၚတာေလးေတြ ခ်ေရးထားျခင္းသာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း...) :D</span><p></p></span></div><span style="color: rgb(0, 0, 153);"></span><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/96/13CEB3A36DC58FF8E53466E7157C7920.png" style="border: 0pt none ! important; background-color: transparent; background-image: none; background-repeat: repeat; background-attachment: scroll; background-position: 0% 0%; -moz-background-size: auto auto; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-5635808562853874218?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-45965846259524978392010-01-22T04:21:00.000-08:002010-01-22T06:37:17.126-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/S1mpYwDRzPI/AAAAAAAAAJs/RRbqcBPQYh0/s1600-h/aaaa.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 274px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/S1mpYwDRzPI/AAAAAAAAAJs/RRbqcBPQYh0/s400/aaaa.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5429557068452449522" border="0" /></a><br /><br /><div align="justify">ဘာေတြတုန္းတစ္ေယာက္ အပ်င္းထူျပီး သူ႔ဘေလာ့ၾကီးကို ပစ္ထားတာ ၄လေတာင္ ျပည့္ေရာ့မယ္။ :) စာေတြမႏိုင္တာရယ္ ရန္ကုန္ျပန္သြားတာရယ္ ပေရာဂ်က္ပညာတန္ေဆာင္ရယ္ေၾကာင့္ ဘေလာ့ဖက္ကို လံုး၀ေျခဦးမလွည့္ျဖစ္ဘူး။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေရးခ်င္တာေတြက အမ်ားၾကီး။ ဒါေပမဲ့ စိတ္ကူးထဲစာစီျပီးေတာ့ ဘေလာ့ေပၚထိ မေရာက္လာခဲ့ဘူး။<br /><br />ပေရာဂ်က္ပညာတန္ေဆာင္ဆိုတာ ကြ်န္မတို႔ေက်ာင္းကေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ စုေပါင္းျပီး တြံေတးက ဘုရားၾကီးေက်းရြာေလးက မိဘမဲ့့ေက်ာင္းေလးတစ္ေက်ာင္းမွာ စာသြားသင္ရတဲ့ ပေရာဂ်က္ေလးပါ။ ျမန္မာ၈ေယာက္ စင္ကာပူသား၁၂ေယာက္ နဲ႔ ဖြဲ႔ထားတဲ့ volunteer group ေလးေပါ့။ အဲ့ဒီပေရာဂ်က္ေၾကာ္ျငာေလးေတြ႔ကတဲက ကြ်န္မေတာ္ေတာ္စိတ္၀င္စားျပီး ေဟာေျပာပြဲ သြားနားေထာင္ခဲ့တယ္။ ဓါတ္ပံုေတြ ဗီဒီယိုေတြ ၾကည့္ျပီးတဲ့ေနာက္ ကြ်န္မအဲ့ဒီအဖြဲ႔ထဲ ပါ၀င္ဖို႔ ခ်က္ခ်င္းစာရင္းေပးခဲ့မိတယ္။ နာဂစ္ျပီးတဲ့အခါမွာ အဲ့ဒီမိဘမဲ့ေက်ာင္းေလးက ကေလး ၂၀၀ ကေန ၄၀၀ အထိမ်ားလာခဲ့တယ္။ အမွန္တကယ္ကို အကူအညီေတြလုိအပ္ပါတယ္။ မိဘမဲ့ေက်ာင္းေလးကို အုပ္ခ်ဴပ္တဲ့ ဘုန္းဘုန္းဟာလည္း ၂ဆေလာက္ တိုးလာတဲ့ကေလးဦးေရေၾကာင့္ အစားအေသာက္ေတာင္ အရင္လို သိပ္ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္မေကြ်းႏိုင္ဘူးဆိုတာ အေျပာသက္သက္မဟုတ္ေၾကာင္း ကြ်န္မကိုယ္တိုင္ အဲ့ကို ေရာက္သြားမွ မ်က္ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ အလွဴရွင္မရွိရင္ ထမင္းတစ္ဇလံုနဲ႔ ဟင္းရြက္ဟင္းခ်ိဴေလးသာ ေသာက္ရတဲ့ကေလးေတြ ျမင္ျပီးေတာ့ ကြ်န္မေနာက္ဘယ္ေတာ့မွ အိမ္မွာ ဟင္းဂ်ီးမမ်ားေတာ့ဘူးလို႔ေတာင္ စိတ္ထဲကေတြးမိတယ္။ ဒီလို အကူအညီလိုေနတဲ့ကေလးေတြကို စင္ကာပူႏိုင္ငံသားေတြေတာင္ သြားကူဖို႔ တက္တက္ၾကြၾကြပါ၀င္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မလည္း တေထာင့္တေနရာကေန ပါသင့္တယ္ဆိုျပီး အဖြဲ႔ထဲ၀င္ခဲ့တယ္။<br /><br />အဲ့ဒီပေရာဂ်က္အတြက္ ကြ်န္မတို႔အေတာ္ျပင္ဆင္ခဲ့ရတယ္။ စာေတြမႏိုင္တဲ့ၾကားက semester တစ္ခုလံုး တပတ္ကို တရက္ အစည္းအေ၀းထိုင္ျပီး စင္ကာပူသားေတြကို ျမန္မာစာနဲ႔ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမွဳအေၾကာင္းေတြ သင္ေပးရတယ္။ အဖြဲ႔ထဲမွာ ေကာ္မတီေတြအမ်ားၾကီးခြဲထားတဲ့ အထဲက ကြ်န္မက ပညာေရးေကာ္မတီမွာပါလုိက္တယ္။ စလံုး၂ေယာက္ ျမန္မာ၂ေယာက္။ သင္ရမဲ့ဘာသာေတြက English, Arts and Crafts, Geography,Physics, Chemistry နဲ႔ Biology စုစုေပါင္း ၆ဘာသာ။ ကြ်န္မတို႔ ျမန္မာ၂ေယာက္က သိပံၸဘာသာေတြ သင္ရတယ္။ အၾကီးတန္းကေလးေတြကိုေပါ့။ ၈တန္းနဲ႔ ၉တန္း။ ကြ်န္မတို႔ အထက္တန္းတုန္းက သိပံၸဘာသာေတြကို သီအိုရီေတြသာ သင္ရျပီး လက္ေတြ႔လုပ္ခြင့္မရခဲ့ေတာ့ ကေလးေတြကို သူတို႔ဖတ္စာအုပ္ထဲက experiment ေတြကို ပစၥည္းကိရိယာအစံုနဲ႔ လက္ေတြ႔ျပမယ္ဆိုျပီး ကြ်န္မတို႔ ျမန္မာ၂ေယာက္ ပစၥည္းေတြ၀ယ္ ျပီးေတာ့ တကယ္ျပမွ အရွက္မကြဲေအာင္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အရင္စမ္းၾကည့္နဲ႔ ရန္ကုန္မျပန္ခင္နဲ႔ စာေမးပြဲျပီးတဲ့ တပတ္စပ္ၾကားမွာ အလုပ္ေတာ္ေတာ္ရွဳပ္သြားပါတယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/S1mnGhXXHvI/AAAAAAAAAJc/RcUZid8g6JQ/s1600-h/_DSC0023.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/S1mnGhXXHvI/AAAAAAAAAJc/RcUZid8g6JQ/s320/_DSC0023.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5429554556249251570" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/S1mwBHckcKI/AAAAAAAAAJ0/iBhVvCcGHns/s1600-h/_DSC0017.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 316px; height: 231px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/S1mwBHckcKI/AAAAAAAAAJ0/iBhVvCcGHns/s200/_DSC0017.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5429564358997078178" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/S1mn6N-1SfI/AAAAAAAAAJk/Ysj7CwbbUSE/s1600-h/_DSC0040.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/S1mn6N-1SfI/AAAAAAAAAJk/Ysj7CwbbUSE/s320/_DSC0040.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5429555444399294962" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos-e.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc3/hs122.snc3/16979_520342200178_227700098_1067304_2661267_n.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 315px; height: 239px;" src="http://photos-e.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc3/hs122.snc3/16979_520342200178_227700098_1067304_2661267_n.jpg" alt="" border="0" /></a><br />ဒီပေရာဂ်က္မွာ ရခဲ့တဲ့ အေတြ႔အၾကံဳေတြကို တခုခ်င္းေျပာျပမယ္ဆိုရင္ ကြ်န္မအခန္းဆက္ေတြ ေရးရမွာ အမွန္ပဲ။ ရယ္စရာေတြ စိတ္ညစ္စရာေတြ အဆင္မေျပမွဳေတြၾကားထဲက ၈ရက္ၾကာတဲ့ ခရီးတိုေလးကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ျဖတ္သန္းခဲ႔ၾကတယ္။ ခရီးလည္းက နည္းနည္းၾကမ္းေတာ့ တရက္ကို ၄နာရီကားစီးရတဲ့ ကြ်န္မတို႔ ကားခုန္တဲ့ဒဏ္ေၾကာင့္ ဖ်ားတဲ့လူမ်ား လဲတဲ့လူလဲေပမဲ့ ရွိတဲ့လူနဲဲ႔ ျဖစ္ေအာင္လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကေလးေတြဆီက ဆရာမလို႔ ေခၚသံၾကားရင္ အဲ့ဒီအေမာေတြ ေျပသြားတာေတာ့ အမွန္ပါ။ ကြ်န္မတို႔ နားတဲ့အေဆာင္က ထြက္တာနဲ႔ အထုပ္ေတြ လာေျပးဆြဲ ပန္းေတြလာေပးတဲ့အခါ ကိုယ့္ဟာကို တကယ့္ဆရာမအစစ္လို႔ေတာင္ ဘ၀င္ေလဟပ္မိပါရဲ့။ ဟိဟိ။ ေနာက္ဆံုးေန႔မွာ culture exchange လုပ္ၾကေတာ့ ကေလးေတြက ကရင္ဒံုးယိမ္းေတြ ပအို႔၀္အကေတြ ကျပတဲ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မတို႔ေတြက Singapore Town သီခ်င္းရယ္ Wondergirls ရဲ့ Nobody သီခ်င္းနဲ႔ ကျပၾကရတာ ရယ္ရလြန္းလို႔ အူေတာင္တက္တယ္။ အဟုတ္။ပံုကို ၾကည့္ပါလား။ :D<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos-c.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc3/hs165.snc3/19269_248242348588_707633588_3418290_1333706_n.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 508px; height: 408px;" src="http://photos-c.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc3/hs165.snc3/19269_248242348588_707633588_3418290_1333706_n.jpg" alt="" border="0" /></a><br />မကခင္ စင္ေပၚမတက္ခင္ကေကာ စင္ေပၚကဆင္းေတာ့ေရာ ကေလးေတြက ေအာ္တိုစာအုပ္ေလးေတြကိုင္ျပီး ဆရာမသမီးကို ေအာ္တုိေလးေရးေပးပါဆုိျပီး ကြ်န္မတို႔ အားလံုးကို လုိက္ေရးခိုင္းတာ အေယာက္ ၅၀ေက်ာ္ေလာက္လည္းက်ေရာ မေရးႏိုင္ေတာ့လို႔ လူအုပ္ၾကားထဲက မနည္း ထြက္လာရတယ္။ မသိရင္ celebrity လုိလုိ ဘာလိုလို။ ဟဲဟဲ။ ဒါေတာင္ ထြက္လာတဲ့ လမ္းမွာေတြ႔တဲ့ ကေလးေတြက လုိက္ေရးခိုင္းလို႔ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ေရးေပးရတယ္။ ေျပာရရင္ ကြ်န္မဘ၀မွာ ကို္ယ့္ဟာကိုယ္ အေရးပါပါလားလို႔ ခံစားမိတာ ဒီတခါပဲရွိပါတယ္။ ေၾကာ္ျငာခဏျဖတ္မယ္ေနာ္။ ကြ်န္မပိုလီျပီးေတာ့ ေက်ာင္းဆက္တက္တဲ့ အခ်ိန္ကစျပီး ကြ်န္မကိုယ့္ဟာကိုယ္ အသံုးမက်သလိုခံစားရတယ္။ ေက်ာင္းမွာဆို ကြ်န္မစာမလုိက္ႏိုင္ဘူး။ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းေတြ လြယ္လြယ္နဲ႔ နားလည္ႏိုင္တဲ့စာမ်ိဴးေတာင္ ကြ်န္မခ်က္ခ်င္းနားမလည္းဘူး။ အျမဲတမ္း သူမ်ားကို ဒုကၡေပးျပီး စာရွင္းခိုင္းရတယ္။ သူတို႔ေတြ စာမရတဲ့ အခ်ိန္က်ေတာ့ ကြ်န္မက ဘာမွ ထိထိေရာက္ေရာက္မရွင္းျပႏိုင္ဘူး။ လူတစ္ေယာက္ နားလည္ေအာင္ လိပ္ပတ္လည္ေအာင္ မရွင္းျပႏိုင္ဘူး။ ကြ်န္မရွင္းလိုက္မွ သူတို႔ ပိုပိုရွဳပ္သြားတဲ့အတြက္လည္း အားနာမိတယ္။ ကြ်န္မက သူတို႔အတြက္ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနျပီလားဆိုတဲ့စိတ္ အျမဲ၀င္လာတယ္။ အဲ့လို စိတ္အားငယ္ျပီး စိတ္ဓာတ္က်ေနလို႔လည္း ဘေလာ့ဖက္ေျခဦးမလွည့္ျဖစ္တာပါမယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ပညာတန္ေဆာင္ပေရာဂ်က္ေၾကာင့္ ကြ်န္မအရင္ကထက္စာရင္ နည္းနည္းေတာ့ စိတ္အားတက္လာတယ္လို႔ ေျပာရမယ္။<br /><br />ေျပာရင္းက စကားလမ္းေၾကာင္းက ေျပာင္းသြားျပီ။ PPT ဖက္ ျပန္လွည့္ဦးမယ္။ အဲ့ဒီေနာက္ဆံုးေန႔ ျပန္ခါနီးလည္းက်ေရာ ကြ်န္မရဲ့တပည့္ေလးေတြက ကြ်န္မကို လက္ေဆာင္ေလးေတြ လာေပးတယ္ဗ်။ သူတို႔ကို္ယ္တုိင္လုပ္ထားတဲ့ ေသာ့ခ်ိတ္ေလးေတြ ဟမ္းခ်ိန္းေလးေတြ။ ကေလးေသးေသးေလးေတြက်ေတာ့ ကြ်န္မကို သူတို႔ေပးစရာမရွိလို႔ ရွိတာေလးေပးပါရေစဆိုျပီး ၀တ္ထားတဲ့ ကလစ္ေတြ အလွလက္စြပ္ေလးေတြ ခြ်တ္ေပးတယ္။ ဘယ္လိုမွ မယူဘူးေျပာေျပာ မရဘူး။ မယူရင္ ငိုမဲ့မဲ့ေလးေတြ ျဖစ္ေရာ။ ကြ်န္မမွာလည္း မသိရင္ မိဘမဲ့ေက်ာင္းလာျပီးေတာ့ ကေလးေတြကို ဓားျပတိုက္ေနသလိုပဲ။ "ရွိတာအကုန္ခြ်တ္"ဆိုျပီးေတာ့ေလ။ ဟဟား။ အမယ္ လက္ေဆာင္ေပးတဲ့ထဲမွာ ေလးခြလည္း ပါတယ္ဗ်။ သူတို႔ဆရာမကို ေမ်ာက္မူးလဲထင္ေနလို႔လားမသိ။ ကြ်န္မပံုတူေလးေတြ ဆြဲထားတာလည္း ပါတယ္။ အဲ့ထဲက ေတာ္ေတာ္လွတဲ့ပံုေလး ေက်ာင္းမွာက်န္ခဲ့တယ္ ေလာေလာေလာေလာနဲ႔ ျပန္ခဲ့ရလို႔ :( ေအာက္ကပံုေလးက သူတို႔ဆီက ကြ်န္မရထားတာေလးေတြေပါ့။ တကယ္ကို အမွတ္တရပါ။ သူတို႔ရဲ႕ ေစတနာေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတဲ့ ပစၥည္းေလးေတြကို ၾကြားပါရေစေနာ္။ ၾကြားတယ္လို႔ မမွတ္ေၾကး =)<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/S1ml7LwjgpI/AAAAAAAAAJU/KWjIpEpVgws/s1600-h/DSC_0106.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 526px; height: 239px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/S1ml7LwjgpI/AAAAAAAAAJU/KWjIpEpVgws/s320/DSC_0106.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5429553261959152274" border="0" /></a><br />ကဲ ေရးရတာလည္း လက္ေညာင္းသြားျပီ... ဒီမွာတင္ပဲ တခန္းရပ္ပါေစ။ ကြ်န္မ ေရာက္တတ္ရာရာေတြ ေရးထားတာကို သည္းခံျပီး အဆံုးအထိဖတ္ေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။ <p></p></div><span style="color: rgb(0, 0, 153);"></span><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/96/13CEB3A36DC58FF8E53466E7157C7920.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-4596584625952497839?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-53810535267173488352009-09-16T07:47:00.000-07:002009-09-16T08:28:43.978-07:00<object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/BbdzhOM6qzs&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/BbdzhOM6qzs&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="344" width="425"></embed></object><br /><br /><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/v9WFT54gazc&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/v9WFT54gazc&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="344" width="425"></embed></object><br /><br /><div align="justify">ဒီတေလာ ေက်ာင္းစာေတြပိေနတာနဲ႔ ဘေလာ့ေလးကိုလည္း လံုး၀ ပစ္ထားမိေနတယ္။ ေရးလက္စေလးေတြေတာ့အမ်ားၾကီးပဲ။ ျပီးေအာင္ေရးျပီး တင္ဦးမယ္။ အေပၚက သီခ်င္း၂ပုဒ္ကို ဒီရက္ပိုင္း အေတာ္ဓါတ္က်ေနတယ္။ အိမ္မွာေနရင္ အဲ့ဒါပဲဖြင့္ထားတာ မ်ားတယ္။ တစ္ပုဒ္က ႏုိင္း၀မ္းဆိုထားတာ။ ကမာၻငယ္ေလးတဲ့။ ေနာက္တစ္ပုဒ္က IMP က ပူစူးဆိုထားတာ။ မင္းစိတ္တိုင္းက် တဲ့။ စာသားေတြလည္း ထိတယ္။ နားလည္းစြဲလို႔ နားေထာင္မိေနတာျဖစ္မယ္။ :)<br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);"></span><span style="color: rgb(102, 102, 0);"><br /></span><p></p></div><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/96/13CEB3A36DC58FF8E53466E7157C7920.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-5381053526717348835?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-46278194119101570332009-08-06T09:35:00.000-07:002009-08-07T04:51:34.644-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://animewriter.files.wordpress.com/2009/04/happy-birthday.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 1280px; height: 785px;" src="http://animewriter.files.wordpress.com/2009/04/happy-birthday.jpg" alt="" border="0" /></a><br />အသက္ေတာ့ တစ္ႏွစ္ၾကီးသြားျပန္ျပီ။ ေမြးေန႔နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး တစ္ခုခုေရးခ်င္တယ္။ မနက္ျဖန္က်မွပဲေရးေတာ့မယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-4627819411910157033?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-89412800663175716642009-07-28T05:06:00.000-07:002009-07-28T06:17:20.689-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://utopiankitchen.files.wordpress.com/2007/10/pumpkin-scary.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 450px; height: 338px;" src="http://utopiankitchen.files.wordpress.com/2007/10/pumpkin-scary.jpg" alt="" border="0" /></a>ကြ်န္ေတာ္ အေလာင္းကို ေက်ာေပးထိုင္ရင္း ျပတင္းေပါက္ဖက္မ်က္ႏွာမူကာ ဟိုဟိုဒီဒီအေတြးနယ္ခ်ဲ႕မိသည္။ ေက်ာင္းကိစၥ အိမ္ကိစၥ သူငယ္ခ်င္းကိစၥ အစရွိသျဖင့္ ေတာင္ေတြးေျမာက္ေတြး ေလွ်ာက္စဥ္းစားေနမိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က ျပတင္းေပါက္ဖက္ကို မ်က္ႏွာမူထားတယ္ဆိုေပမဲ့ အေလာင္းရဲ့ ေခါင္းနဲ႔ ေျခေထာက္ဖက္ကို မ်က္လံုးေထာင့္နားကေတာ့ ျမင္ရတယ္။ အေလာင္းက ပိတ္ျဖဴအုပ္ထားတာဆိုေတာ့ အေမွာင္ထဲမွာ အတန္ငယ္ျမင္ရတယ္။ ရုတ္တရက္ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္စိေထာင့္က အေလာင္းရဲ့ ေျခေထာက္ဖက္က တစ္ခ်က္လွဳပ္သြားတာကို ျမင္လိုက္ရသလို ခံစားလိုက္ရတယ္။ ရင္တစ္ခ်က္တုန္သြားတယ္။ ေသခ်ာေအာင္ ေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္မိတယ္။ အေလာင္းက ခုနက ပံုစံအတိုင္းပဲ ဘာမွ မထူးျခား။ သူစိတ္ထင္တာ ျဖစ္မည္ဟု ထင္၏။ ဒါေပမဲ့ အေလာင္းကို ေက်ာေပးျပီး မထုိင္ခ်င္ေတာ့။ ေက်ာမလံုသလို ခံစားရတယ္။ ဒါနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ သံမံတလင္းေပၚဆင္းထိုင္တယ္။ ျပတင္းေပါက္ရွိတဲ့ နံရံကို ေက်ာမွီျပီးေတာ့ေပါ့။ အဲ့ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္အေနအထားက အေလာင္းကို ထုိင္ၾကည့္ေနသလို ျဖစ္သြားတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ အခ်ိန္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၉နာရီေက်ာ္ေလာက္ရွိသြားျပီ။ ကြ်န္ေတာ္ေလ ဒီအေလာင္းအစားလုပ္မိတာ နည္းနည္းေတာ့ ေနာင္တရလာတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ သူတို႔ကို ေလာင္းေၾကးေငြ ေလ်ာ္ျပီး ကြ်န္ေတာ္ အိမ္ျပန္လိုက္ခ်င္တယ္။ အေလာင္းကို ေၾကာက္တာမဟုတ္ေပမဲ့ စိတ္ထဲကေတာ့ တစ္ေယာက္တည္းမို႕လို႔လား မသိဘူး။ နည္းနည္းေျခာက္ျခားလာသလိုပဲ။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြကို ျပန္လာေခၚခိုင္းရေအာင္ ဖုန္းလည္းမရွိ။ လွမ္းေအာ္လို႔လည္း မရ။ မနက္မိုးလင္းတဲ့ထိ ေစာင့္ဖို႔က လြဲရင္ ကြ်န္ေတာ္မွာ တျခားေရြးခ်ယ္စရာမရွိဘူး။<br /><div align="justify"><br />ကြ်န္ေတာ္လည္း အခန္းေထာင့္ေလးမွာ ဒူးႏွစ္ေခ်ာင္းေထာင္ျပီး ခဏေမွးေနလိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္လံုးေတြ နည္းနည္းစင္းလာတယ္။ ဒါေပမဲ့ အိပ္ေတာ့မအိပ္ခ်င္ေသးဘူး။ရုတ္တရက္ ဖေယာင္းတိုင္ကို သတိရသြားတယ္။ မအိပ္ခင္ေလး ဖေယာင္းတုိင္ေလးထြန္းလိုက္ဦးမယ္ေပါ့။ ဖေယာင္းတိုင္က တစ္နာရီခံတယ္ဆိုေတာ့ အဲ့အခ်ိန္ေလာက္ဆို ကြ်န္ေတာ္လည္း အိပ္ခ်င္ေလာက္ျပီ။ အိပ္သြားရင္ ဘာမွ သိေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ မနက္ႏိုးလာရင္ ဟုိေကာင္ေတြ တံခါးလာဖြင့္တာနဲ႔ အေတာ္ပဲဆိုျပီး ဖေယာင္းတိုင္ညိွလိုက္တယ္။ဒါေပမဲ့ ဖေယာင္းတိုင္က ခ်က္ခ်င္းမီးမေတာက္ဘူး။ ဖေယာင္းေတြက ရွဲကနဲ ျမည္ျပီး မီးျပန္ေသသြားတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း မီးျခစ္ဆံျငိမ္းလိုက္ျပီဆိုေတာ့ စိတ္နည္းနည္းတိုသြားတယ္။ ေနာက္တစ္ဆံထက္ညိွရတယ္။ မီးျခစ္ဆံက ၂ဆံပဲက်န္ေတာ့တယ္။ မီးထြန္းလိုက္ေတာ့ တခန္းလံုးကို ေသခ်ာျမင္ရတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ေၾကာက္စိတ္လည္း နည္းနည္းေပ်ာက္သေလာက္ ျဖစ္သြားတယ္။ ဖေယာင္းတိုင္ကို ကြ်န္ေတာ္က ခုတင္ေျခရင္း သံတိုင္ေပၚမွာ ဖေယာင္းအစက္ေလး ခ်ျပီး ထြန္းထားတယ္။ ျပီးေတာ့ ခုတင္ကို မွီုျပီး ကြ်န္ေတာ္ထိုင္ေနလိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ေဆးလိပ္ေသာက္ခ်င္လာတယ္။ မီးျခစ္ဆံတစ္ဆံယူျပီး မီးညိွလိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ေနာက္ဆံုးမီးျခစ္ဆံပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ အမွန္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္နည္းနည္းစိတ္ေထြျပီး ေမ့သြားတာ။ ေဆးလိပ္ကို ဖေယာင္းတိုင္မီးနဲ႔ညိွလို႔ရတာပဲ။ မီးျခစ္ဆံမွ မလိုတာ။ အလကား တစ္ေခ်ာင္းကုန္သြားတယ္။ ေဆးလိပ္ကုန္ျပီး သိပ္မၾကာခင္မွာ ဖေယာင္းတိုင္လည္း ကုန္သြားတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း နည္းနည္းအိပ္ခ်င္လာျပီ။ အခ်ိန္က ၁၀နာရီေက်ာ္။ ဒါနဲ႕ အိပ္ဖို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။<br /><br />အိပ္ဖို႔က်ေတာ့ သံမံတလင္းမွာအိပ္လို႔ ဘယ္လိုမွ အဆင္မေျပဘူး။ ေလျဖတ္သြားႏိုင္တယ္။ တစ္နည္းပဲရရွိတယ္။ အေလာင္းကို ဟုိဖက္နည္းနည္းထပ္တုိးျပီး သူ႕ေဘးနား၀င္အိပ္မွပဲရမွာ။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္အေလာင္းကို ျဖည္းျဖည္းေလးတြန္းလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ သူ႔ေဘးနားမွာ အသာေလး၀င္လွဲေနလိုက္တယ္။ သူ႔ေခါင္းကိုလည္း နည္းနည္းဟုိဖက္တိုးျပီး ေခါင္းအုံးပဲ အံုးလိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္က ခါတိုင္းအိပ္ရင္ တေစာင္းအိပ္ေလ့ရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုအေနအထားက တေစာင္းေစာင္းမယ္ဆို အေလာင္းနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ရင္ဆိုင္ ဒါမွ မဟုတ္ ေက်ာေပးမွပဲရမယ္။ အဲ့လိုမ်ိဴးၾကီးေတာ့ မအိပ္ခ်င္ဘူး။ ဒါနဲ႔ ပက္လက္ကေလး လွဲေနလိုက္တယ္။ အိပ္ေနက် ပံုစံမဟုတ္ေတာ့ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကီး ၾကာသြားတာေတာင္ အိပ္မေပ်ာ္ဘူး။ ဒီၾကားထဲ ပက္လက္ပဲ ေနရေတာ့ ေက်ာနဲ႔ ေခါင္းက ပူလာတယ္။ အခ်ိန္က ၁၂နာရီေလာက္ေတာ့ရွိျပီ။ အိပ္မေပ်ာ္ေတာ့ ေပါက္ကရေလွ်ာက္စဥ္းစားမိတယ္။ အေလာင္းက ေယာက်္ားလား မိန္းမလားေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္က မိန္းမသရဲက ပိုေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းမယ္ထင္တယ္။ ရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာ ဆံပင္ဖားလားၾကီးေတြနဲ႔ဆိုေတာ့။ ေယာက်ာ္းအေလာင္းဆိုရင္ေတာ့ အိုေကတယ္။ ဒါနဲ႔ အေလာင္းက ေယာက်္ားမိန္းမၾကည့္ရေအာင္ ေနာက္ဆံုး မီးျခစ္ဆံကိုလည္းထုတ္မသံုးခ်င္ဘူး။ အေရးေပၚသံုးဖို႔ မရွိမွာစိုးလို႔။ ဒါနဲ႔ အၾကံတစ္္ခုရသြားတယ္။ အေလာင္းရဲ့ မ်က္ႏွာကို စမ္းၾကည့္မယ္ေပါ့။ ဟုိေကာင္ေတြေျပာတာ အေလာင္းက လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ဆိုေတာ့ အကယ္လို႔ ေယာက်ာ္းအေလာင္းသာဆုိရင္ ႏွဳတ္ခမ္းေမႊး မုတ္ဆိတ္ေမႊးေတာ့ ရွိမွာပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ ပိတ္ျဖဴေလးကို အသာလွန္လိုက္တယ္။ မ်က္ႏွာကို စမ္းၾကည့္ေတာ့ တကယ္ပဲ ႏွဳတ္ခမ္းေမႊးေတြရွိေနတယ္။ ဆံပင္ကလည္း ဘုိေကနဲ႔။ ေသခ်ာပါျပီ ေယာက်္ားအေလာင္းဆိုတာ။ စိတ္နည္းနည္းေအးသြားသည္။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္ ေက်ာသိပ္ပူလာတာနဲ႔ အေလာင္းဖက္တစ္ခ်က္ေစာင္းျပီး ေက်ာပူသက္သာေအာင္ ေနလိုက္တယ္။ ေခါင္းအံုးက အိက်သြားလို႔ထင္တယ္။ အေလာင္းရဲ့ေခါင္းက ကြ်န္ေတာ့္မ်က္ႏွာေပၚက်လာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လန္႔ျပီး ထရပ္မိတယ္။ စိတ္ထဲမွာ အေလာင္းက လွဳပ္သြားသလို ခံစားမိျပန္တယ္။ ေနာက္ဆံုး က်န္ေနတဲ့ မီးျခစ္တစ္ဆံကိို ညိွျပီး ကြ်န္ေတာ္ရပ္ေနမိတယ္။ မီးဆံေလးက စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္းကုန္သြားတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ ခုတင္ကို ေက်ာမွီျပီးထုိင္လိုက္တယ္။ ရုတ္တရက္ ေမြ႔ယာက အိကနဲ ျဖစ္သြားတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ၾကက္သီးျဖန္းျဖန္းထသြားတယ္။ လံုး၀ ေနာက္လွည့္မၾကည့္ဘူး။ အားးးး လက္ေအးၾကီးတစ္ခု သူ႕မ်က္ႏွာကို လာစမ္းမိတဲ့ အခိုက္ သူဘာမွ မသိေတာ့ပဲ ေလာကၾကီးနဲ႔ အဆက္ျပတ္သြားေတာ့တယ္။<br /><br />****************************************************************************<br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">မနက္ ေဇာ္ေဇာ္တံခါးလာဖြင့္ေတာ့ ေအာင္ေအာင္က ခုတင္ေျခရင္းမွာ ေမ့လ်က္သား။ ေအာင္ေအာင္ကို ေဆးရုံပို႔လုိက္ၾကတယ္။ ၂နာရီေလာက္ ၾကာေတာ့ ေအာင္ေအာင္ ျပန္သတိရလာတယ္။ ေအာင္ေအာင္ကို ေဆးရုံပို႔တဲ့ အခ်ိန္မွာ ေမာင္ေမာင္တစ္ေယာက္ ရုတ္တရက္ႏွလံုးရပ္ျပီး ဆံုးျပီ ဆိုတာ ဆရာ၀န္ေတြ မွတ္ခ်က္ခ်လိုက္တယ္။ ရွဳပ္သြားျပီထင္တယ္။ အားလံုးသတိထားမိလား။ ဇာတ္လမ္းအစထဲက အေလာင္းအစားကိစၥမွာ ေအာင္ေအာင့္ကို ေဇာ္ေဇာ္ပဲ အားလံုးရွင္းျပျပီး လိုက္ျပင္ဆင္ေပးတာ။ ေမာင္ေမာင္က ေပ်ာက္ေနတယ္။ အမွန္ေတာ့ အခန္းထဲက အေလာင္းေကာင္က တကယ့္အေလာင္းေကာင္မဟုတ္ဘူး။ ေမာင္ေမာင့္ကို အိပ္ေဆးထိုးျပီး အိပ္ခိုင္းထားတာ။ သူတို႔လို ေဆးေက်ာင္းသားေတြ အေနနဲ႔ ဒီလို အေလာင္းခုိးထုတ္ဖို႔ဆိုတာ ျဖစ္မွ မျဖစ္ႏုိင္တာ။ အဲ့ေတာ့ ေမာင္ေမာင္နဲ႔ ေဇာ္ေဇာ္ မဲႏွဳိက္ျပီး အေလာင္းေကာင္အျဖစ္ တစ္ညအိပ္ေဆးနဲ႔ အိပ္ဖို႔ သေဘာတူထားတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲ့ေန႔ညက အိပ္ေဆးက ေစာေစာျပယ္ျပီး ေမာင္ေမာင္က ႏုိးလာတယ္။ ရုတ္တရက္ႏိုးလာတဲ့ အခ်ိန္ အေမွာင္ထဲမွာဆိုေတာ့ အေလာင္းအစားကိစၥကို ေမ့ျပီး အိပ္ရာက ထထိုင္ျပီး ေဘးဘီ၀ဲယာကို ေလွ်ာက္စမ္းမိတယ္။ အဲ့မွာ ေအာင္ေအာင္ကို စမ္းမိတာပဲ။ ေအာင္ေအာင္ သတိလစ္ျပီး လဲက်သြားတာကို ေမာင္ေမာင္က အေၾကာက္လြန္ျပီး ေသသြားတယ္လို႔ ထင္သြားတယ္။ အနားကပ္ျပီးလည္း မစမ္းသပ္ရဲဘူး။ သူ႕အေနနဲ႔ နဂိုထဲက သရဲကို ေသေအာင္ေၾကာက္ပါတယ္ဆိုမွ အခု ေလာေလာလတ္လတ္အသက္ထြက္သြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းအေလာင္းနဲ႔ အေမွာင္ထဲမွာ ေနရေတာ့ အေၾကာက္လြန္ျပီး ႏွလံုးရပ္သြားတာပဲ။ အေလာင္းေယာင္ေဆာင္ရာကေန တကယ့္အေလာင္းျဖစ္သြားတယ္။</span><br /><br />***********************************************************************<br /><span style="color: rgb(153, 153, 0);">ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးက တကယ့္အျဖစ္အပ်က္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ၾကားဖူးသူေတြလည္း ရွိမွာပါ။ အရင္က ေဆးေက်ာင္း ၂ရဲ့ ေက်ာင္းသားသစ္ၾကိဳဆိုပြဲေတြမွာ အဲ့ဇာတ္လမ္းေလးေတြကို ပံုႏိွပ္ျပီး ေ၀ၾကတယ္လို႔လည္း ေျပာၾကပါတယ္။ ကြ်န္မေရးထားတဲ့ ဇာတ္လမ္းက မူရင္းဇာတ္လမ္းနဲ႔ နည္းနည္းပါးပါးေတာ့ လြဲႏိုင္ပါတယ္။ ကြ်န္မမွတ္မိသေလာက္ ျပန္ေရးထားတာေၾကာင့္ပါ။ အားလံုးဖတ္ျပီးတဲ့အခါမွာ ရင္ထဲတစ္ခုခုက်န္ခဲ့မယ္ ကြန္မန္႔ေလးမ်ားထားခဲ့မယ္ဆိုရင္ ကြ်န္မလက္ေညာင္းရက်ိဴးနပ္ပါျပီ။ ။</span><br /><br />ျပီးပါျပီ။ ။<p></p></div><span style="color: rgb(0, 0, 153);"></span><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/96/13CEB3A36DC58FF8E53466E7157C7920.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-8941280066317571664?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-57015852856360733082009-07-25T20:23:00.000-07:002009-07-27T02:55:20.678-07:00<div align="justify">ဘာေတြတုန္းတစ္ေယာက္ ဒီရက္ပိုင္း ဘေလာ့ဖက္ကို သိပ္ေျခဦးမလွည့္ျဖစ္ပါဘူး။ အေၾကာင္းကေတာ့ ဓါတ္ပံုရုိက္တဲ့ဖက္ ေျခဦးလွည့္သြားလို႔။ :D<br />ဒါေလးကေတာ့ ရုိက္ျဖစ္တဲ့ ဓါတ္ပံုေတြထဲက တစ္ပံုပါ။ တျခားပံုေတြကေတာ့ ဓါတ္ပံုဘေလာ့ေလးသက္သက္ လုပ္ျပီးမွ တင္မလားလို႔ စဥ္းစားထားတယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/SmvOBKP-rII/AAAAAAAAAJI/bMVJ9GndvpY/s1600-h/16.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 294px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/SmvOBKP-rII/AAAAAAAAAJI/bMVJ9GndvpY/s400/16.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5362606300641275010" border="0" /></a><br />ကဲေရးခ်င္တာက သရဲေၾကာက္မေၾကာက္ အေလာင္းအစားလုပ္ၾကတဲ့ ေဆးေက်ာင္းသား၃ေယာက္အေၾကာင္း။ ဓါတ္ပံုအေၾကာင္း အင္ထရုိလုပ္တာေလး ခဏရပ္ျပီး ဇာတ္လမ္းစပါေတာ့မယ္။ ေက်ာင္းက စီနီယာတစ္ေယာက္ေျပာျပဖူးတာကို မွတ္မိသေလာက္ေလး ျပန္ခ်ေရးထားတာပါ။<br /><br />*************************************************************************************<br />တစ္ခါက ေဆးတကၠသိုလ္ ၂မွာ သူငယ္ခ်င္း ၃ေယာက္ရွိသတဲ့။ အဲ့၃ေယာက္မွာ တစ္ေယာက္က သရဲတအားေၾကာက္တယ္။ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေၾကာက္တယ္လည္းမဟုတ္ မေၾကာက္ဖူးလဲမဟုတ္တဲ့ neutral ေပါ့။ ေနာက္ဆံုးတစ္ေယာက္ကေတာ့ လံုး၀ သရဲကို အယံုအၾကည္မရွိဘူးတဲ့။သူတို႔ နာမည္ကို ေမာင္ေမာင္ ရယ္ ေဇာ္ေဇာ္ရယ္ ေအာင္ေအာင္ရယ္ ထားပါေတာ့။ ေအာင္ေအာင္က တျခားသူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္က သရဲအေၾကာင္းေျပာတဲ့အခါမ်ိဴးတုိင္းမွာ "မင္းတိ္ု႔ကကြာ ဒီေခတ္ၾကီးထဲမွာ ဒါမ်ိဴးေတြ ေၾကာက္ေနရေသးတယ္။ အလကား အဓိပၸာယ္မရွိတာေတြ။ ငါေတာ့ ရွိတာလည္း မယံုဘူး။ လံုး၀လည္း မေၾကာက္ဘူး။" အဲ့လိုမ်ိဴးေျပာေလ့ရွိတယ္။ အဲ့စကားကို ၾကားဖန္မ်ားလာေတာ့ ၾကာေတာ့ ဟုိ၂ေယာက္လည္း အျမင္ကပ္လာတယ္။<br />တစ္ေန႔က်ေတာ့ သူတို႔ ၃ေယာက္ အဲ့ကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး အေလာင္းအစားတစ္ခုလုပ္ၾကတယ္။ ဘယ္လုိ အေလာင္းအစားမ်ိဴးလည္းဆိုေတာ့ ေအာင္ေအာင္ကို "မင္း သရဲလံုး၀မေၾကာက္တတ္ဘူးဆိုရင္ အခန္းေလးတစ္ခုထဲမွာ အေလာင္းေကာင္တစ္ခုရယ္ မင္းတစ္ေယာက္တည္းရယ္ တစ္ညလံုးေနႏုိင္လား။ မင္းကို ငါတို႔ အခန္းထဲမွာ ေသာ့ခတ္ထားမယ္။ ငါတို႔ မနက္မုိးလင္းလို႔ တံခါးလာဖြင့္တဲ့ အခ်ိန္မွာ မင္းက မတုန္မလွဳပ္ ေအးေအးေဆးေဆးရွိေနေသးတယ္ဆိုရင္ မင္းႏိုင္တယ္။ မင္းကို ငါတို႔၂ေယာက္ ေလာင္းေၾကးေငြ ၂ေသာင္းေပးမယ္။ (အဲ့ဒီေခတ္တုန္းက ေငြ၂ေသာင္းဆိုတာ ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္တဲ့)"။ ေအာင္ေအာင္ကလည္း "အုိေက စိမ္လိုက္ေလ။ ငါ့ဖက္က ready ပဲ။ မင္းတို႔သာ ငါ့ကို ေပးဖို႔ ပိုက္ဆံ အဆင္သင့္ျပင္ထား" တဲ့။ ဒါနဲ႔ သူတို႔ အေလာင္းအစားလုပ္ျဖစ္သြားတယ္.။<br /><br />သူတို႔ အေလာင္းအစားရဲ့ စည္းကမ္းခ်က္ေတြက အခန္းထဲမွာ ခုတင္တစ္လံုးထားမယ္။ အဲ့ကုတင္ေပၚမွာ အေလာင္းကို ပိတ္ျဖဴအုပ္ျပီး တင္ထားမယ္။ ေဆးေက်ာင္းက အေလာင္းထားတဲ့ အခန္းကိုေစာင့္တဲ့လူကို ေပါင္းျပီးေတာ့ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္အေလာင္းတစ္ခုကို တစ္ညေလာက္ ခိုးထုတ္လာမယ္။ ျပီးရင္ ည၆နာရီမွာ တံခါးစပိတ္မယ္။ မနက္ ၆နာရီတံခါး လာဖြင့္ေပးမယ္။ မီးကို အျပင္က မိန္းswitch ခ်သြားမယ္။ ဆက္သြယ္ေရးပစၥည္းေတြ မယူရဘူး။ လုိအပ္တဲ့ ပစၥည္းအခ်ိဳ႕ေတာင္းႏုိင္တယ္။<br /><br />ေအာင္ေအာင္က ေဆးလိပ္သမားဆိုေတာ့ ေဆးလိပ္တစ္ဗူးေတာင္းတယ္။ ျပီးေတာ့ မီးျခစ္။ ဒါေပမဲ့ ေဇာ္ေဇာ္က ဂတ္စ္မီးျခစ္မေပးဘူး။ မီးျခစ္ဆံ ၅ေခ်ာင္းေပးတယ္။ ျပီးေတာ့ ၁နာရီစာခံတဲ့ ဖေယာင္းတိုင္တစ္ေခ်ာင္း။ ေနာက္ျပီးေတာ့ ေရတစ္ဘူး။<br /><br />အဲ့ဒီ အေလာင္းအစားလုပ္မဲ့ေန႔ ေန႔လည္ ၃နာရီေလာက္ထဲက အဲ့အခန္းကို ေဇာ္ေဇာ္က ေအာင္ေအာင္ကို လိုက္ျပတယ္။ အေလာင္းကို ဘယ္လိုပံုစံထားမယ္ ဘယ္ေနရာမွာ ဘာပစၥည္းထားမယ္ အစရွိသျဖင့္ေပါ့။ ဒီေနရာမွာ အခန္းရဲ့အေနအထားကို ေျပာျပဖို႔လိုလာျပီ။ အခန္းက ၁၀ေပပတ္လည္အခန္း။ ေဘးပတ္၀န္းက်င္အခန္းေတြမွာလည္း လူမရွိဘူး။ ဒီအခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ ျပတင္းေပါက္တစ္ေပါက္ရယ္ တံခါးတစ္ခ်ပ္ရယ္ပဲ ပါတယ္။ ျပတင္းေပါက္က တရုတ္ကပ္မွန္နဲ႔ဆိုေတာ့ နည္းနည္းပဲ ဖြင့္လို႔ရတယ္။ ေလဖြင့္ေလထြက္ရရုံေလးပဲေပါ့။ အခန္းမွာ ပရိေဘာဂဆိုလို႔ ေဆးရုံေတြမွာ ထားတဲ့ အျဖဴေရာင္ သံကုတင္တစ္လံုးပဲရွိမယ္။ အဲ့ဒီကုတင္က ၇ေပေလာက္ ရွည္တယ္ဆိုေတာ့ သူတို႔ အလ်ားလိုက္ထားမဲ့အစား ေထာင့္ျဖတ္(diagonally) ထားဖုိ႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ အဲ့လို ထားလိုက္ရင္ ေအာင္ေအာင္အတြက္ ေနစရာက ေထာင့္၂ခု ၾတိဂံပံုစံေလးပဲ က်န္မယ္။ ေထာင့္တစ္ခုက တံခါးဖက္။ ေနာက္တစ္ခုက ျပတင္းေပါက္ဖက္။ အဲ့ေတာ့ အကယ္လို႔ ေအာင္ေအာင္သာ ျပတင္းေပါက္ဖက္သြားခ်င္တယ္ ဆိုရင္ အေလာင္းေကာင္ကို ေက်ာ္ခြသြားရမယ္။<br /><br />ကဲခုနဇာတ္လမ္းေလး ျပန္ဆက္မယ္။ ေဇာ္ေဇာ္က ေအာင္ေအာင့္ကို စည္းကမ္းခ်က္ေတြ အေသးစိတ္ေျပာျပီးေတာ့ အေလာင္းသြားယူမယ္ဆိုျပီး ထြက္သြားတယ္။ ၅နာရီခြဲမွာ အဲ့ေနရာ ျပန္ဆံုဖို႔ခ်ိန္းထားတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေအာင္ေအာင္ ၅နာရီခြဲေလာက္ အခန္းကို ျပန္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကုတင္ေပၚကို အေလာင္းေကာင္က ေရာက္ေနျပီ။ ပိတ္ျဖဴပါးေလး အုပ္ထားတယ္။ အေလာင္းက ေယာက်္ားလား မိန္းမလားေတာ့ မျမင္ရဘူး။ ေအာင္ေအာင္ကလည္း စိတ္မ၀င္စားဘူး။ သူ႔အေနနဲ႔ ဒါဟာ သူတို႔ practical အေနနဲ႔ စမ္းသပ္အသံုးျပဳတဲ့ အသက္မဲ့ခႏၶာတစ္ခုလိုပဲ သေဘာထားတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ညေန၆နာရီဆိုတဲ့ အခ်ိန္က ေရာက္လာတယ္။ ေဇာ္ေဇာ္က "ကဲ ငါသြားျပီကြာ ။ မင္းေတာင္းဆိုထားတဲ့ပစၥည္းေတြနဲ႔ လိုအပ္မယ္ထင္တာေတြ ငါ ဟုိစင္ေပၚမွာ အကုန္တင္ထားခဲ့တယ္။ ငါမနက္ ၆နာရီ ျပန္လာခဲ့မယ္။ မင္းကံေကာင္းပါေစကြာ။" ဆိုျပီး ထြက္သြားတယ္။<br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ဒီေနရာက စျပီး ေအာင္ေအာင္အေနနဲ႔ ကိုယ္တိုင္ေျပာျပတဲ့ ပံုစံမ်ိဴးနဲ႔ ေရးသြားပါရေစ။</span><br /><br />**************************************************<br />ကြ်န္ေတာ္ တေစၧသရဲလံုး၀ အယံုအၾကည္မရွိပါဘူး။ အဲ့အေၾကာင္းေျပာတဲ့လူေတြကိုလည္း လံုး၀ ၾကည့္လို႔မရဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး အစြန္းေရာက္တယ္ပဲေျပာေျပာ ေျပာၾကပါေစ။ ဒါေပမဲ့ဗ်ာ ကြ်န္ေတာ့္အခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း၂ေယာက္က ဒါေတြကို သိပ္ယံုတယ္။ သရဲဆိုတာ တကယ္မရွိဘူးဆိုတာ သူတို႔နားလည္ေစခ်င္လို႔ သူတို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို အေပ်ာ္တမ္း အေလာင္းအစားတစ္ခုလုပ္ဖို႔ ေျပာခဲ့တာ လက္ခံမိတယ္။ အကယ္လို႔ ဒီအေလာင္းအစားဟာ ေပ်ာ္စရာတစ္ခုမဟုတ္ခဲ့ဘူး ဆိုတာ ၾကိဳသိခဲ့ရင္ေလ...<br /><br />ေဇာ္ေဇာ္က ၆နာရီထိုးေတာ့ တံခါးကို ပိတ္ျပီး အျပင္က ေသာ့ပိတ္သြားတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ အေၾကာက္အလန္႔မရွိတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ .. သူေသာ့ခတ္တဲ့အသံကို ၾကားလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဘာရယ္မဟုတ္ ၾကက္သီးနည္းနည္းထမိသြားတာ ၀န္ခံပါတယ္။ ေခါင္းထဲမွာ ငါတစ္ေယာက္တည္း ဒီအခန္းထဲမွာ က်န္ခဲ့ျပီ အေရးအေၾကာင္းၾကံဳရင္လည္း ဘယ္လိုမွ ထြက္လို႔မရဘူး ဆိုတဲ့ အသိတစ္ခ်က္၀င္လာလို႔ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲ့စိုးရိမ္စိတ္ကို ကြ်န္ေတာ္လြယ္လြယ္ကူကူပဲ ေဖ်ာက္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္္။ ေဇာ္ေဇာ္ထြက္သြားျပီး ခဏၾကာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ျပတင္းေပါက္ဖက္ကို ကူးလာခဲ့တယ္။ ခံတြင္းခ်ဥ္လာတာနဲ႔ စင္ေပၚမွာ တင္ထားတဲ့ စီးကရက္တစ္လိပ္နဲ႔ မီးျခစ္ဆံတစ္ဆံယူလိုက္တယ္။ မီးျခစ္ဆံ ၄ေခ်ာင္းပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ ျပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ျပတင္းေပါက္ေအာက္က ကားေတြ သြားေနတာကို ငံု႕ၾကည့္ရင္း စီးကရက္ေလးတဖြာဖြာနဲ႔ ဟုိဟုိဒီဒီ ေလွ်ာက္ေတြးေနမိတယ္။ ၇နာရီေက်ာ္ေလာက္လည္းၾကေရာ အျပင္မွာလည္း ေမွာင္စပ်ိဴးေနျပီ။ လက္ထဲက စီးကရက္လည္း ကုန္ျပီ။ ေျခေထာက္လည္း နည္းနည္းေညာင္းလာတာနဲ႔ ထုိင္ဖုိ႔ ေနရာတစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္လိုက္တယ္။ အခန္းထဲမွာ ခံုမရွိဘူး။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေအာက္သံမံတလင္းမွာ မထုိင္ခ်င္တာနဲ႔ အေလာင္းကို ဟုိဖက္နည္းနည္းတိုးျပီး အေလာင္းရဲ့ ခါးေနရာေလာက္မွာ ေက်ာေပးျပီး ထုိင္လုိက္တယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 0);">(ဆက္ပါဦးမည္....)</span><p></p></div><span style="color: rgb(0, 0, 153);"></span><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/96/13CEB3A36DC58FF8E53466E7157C7920.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-5701585285636073308?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-91687177210841492412009-07-05T06:42:00.000-07:002009-07-05T07:26:28.567-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/SlC2ar7ossI/AAAAAAAAAJA/QfpWXhqgVuQ/s1600-h/emo48.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/SlC2ar7ossI/AAAAAAAAAJA/QfpWXhqgVuQ/s400/emo48.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5354980526529229506" border="0" /></a><br /><div align="justify">နင္က ငါ့အတြက္ လက္ဖက္ရည္(လဘၻရည္)တစ္ခြက္နဲ႔ တူတယ္<br />ငါနဲ႔ မတည့္လို႔ မေသာက္သင့္မွန္းသိတယ္<br />ေသာက္ရင္ ေလေအာင့္မယ္<br />ညအိပ္မေပ်ာ္ဘူး<br />အခန္႔မသင့္ရင္ အန္မယ္။ ။<br />ဒါေပမဲ့လည္း ခုခ်ိန္ထိ ငါလဘၻရည္ကို<br />စြဲစြဲျမဲျမဲၾကိဳက္ေနတုန္းပဲ။<br />သူမ်ားေတြ ေကာ္ဖီဘယ္လိုေကာင္းတယ္ ေျပာေျပာ<br />ငါ့စိတ္ထဲမွာေတာ့ ဘယ္လိုမွ လဘၻရည္ကုိ မယွဥ္ႏိုင္ဘူးလို႔ထင္တယ္။ ။<br /><br />နင္က ငါ့အတြက္ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္တစ္အုပ္နဲ႔ တူခဲ့တယ္<br />ငါေပ်ာ္စရာေတြ ရွိလည္း ေ၀မွ်လို႔ ရတယ္<br />၀မ္းနည္းစရာေတြ ရွိလည္း စိတ္ထြက္ေပါက္တစ္ခုလိုေနေပးတယ္<br />ငါ့အတြက္ ဒီဒိုင္ယာရီဟာ မရွိလို႔ မျဖစ္သလို နင္လည္း....။ ။<br /><br />နင္ဟာ ႏြံတစ္ခုနဲ႔ တူတယ္<br />နင္နဲ႔ ေ၀းရာကို လြတ္ေျမာက္ဖို႔ ၾကိဳးစားတိုင္း<br />ပိုပိုလို႔ နစ္လာတယ္။ ။<br /><br />နင္ဟာ အိပ္မက္တစ္ခုနဲ႔တူတယ္<br />အိပ္မက္က လန္႔ႏိုးလာရင္ အိပ္မက္ထဲက အရာေတြက ေပ်ာက္ကြယ္သြားသလို<br />နင္ေပးတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြကလည္း<br />အခ်ိန္တစ္ခုေရာက္တုိင္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားတာခ်ည္းပဲ<br />တစ္ခါတစ္ေလဆုေတာင္းေနမိခဲ့တယ္<br />အိပ္ရာကေန မႏိုးလာပါနဲ႔ဦးလို႔<br />အိပ္မက္ေတြ ဆက္မက္ခ်င္ေသးခဲ့တာကိုး။ ။<br /><br />နင္က တိမ္တစ္တိုက္နဲ႔တူတယ္<br />ဘယ္ေတာ့မွ ဖမ္းဆုပ္ထားလို႔ မရဘူး<br />နင္လြင့္ခ်င္ရာကို လြင့္တယ္<br />လိုအပ္ခ်ိန္ေတြ ငါ့အနားရွိပါေစလို႔ ေမွ်ာ္လင့္တုိင္း<br />တစ္ေန႔တစ္ျခား ငါနဲ႔ ပိုပိုေ၀းလာသလိုပဲ။ ။<br /><br />နင့္အပူေတြကို ေ၀မွ်ခ်င္တိုင္းလည္း <br />အရင္ကလို ေ၀မွ်ခြင့္ မရခဲ့သလို<br />တစ္ေန႔ထက္ တစ္ေန႔နားလည္ရခက္လာတယ္။<br />ေတာင္းပန္ပါတယ္<br />နင္ခ်န္ထားတဲ့အခ်ိန္တိုင္း ရူးခ်င္ေနခဲ့တဲ့ငါ<br />အိပ္မက္ေတြ ဆက္မက္ခြင့္မေပးပါနဲ႔ေတာ့<br />ျဖစ္ႏိုင္ရင္ နင့္ရဲ့ အခ်စ္ေတြနဲ႔<br />ခ်ည္ေႏွာင္ထားတာေတြ ရပ္လိုက္ပါေတာ့။ ။<br /><br />p.s။ ။ သီခ်င္းေတြ နားေထာင္ျပီး ေရးထားျခင္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဟုိေရာက္ဒီေရာက္ ျဖစ္ေနျခင္း သီခ်င္းစာသားအခ်ိဳ႕နဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္တူေနျခင္းတုိ႔ကို သည္းခံၾကပါကုန္။ ။ =D<p></p></div><span style="color: rgb(0, 0, 153);"></span><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/96/13CEB3A36DC58FF8E53466E7157C7920.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-9168717721084149241?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-40929977753127795082009-06-10T06:38:00.001-07:002009-06-10T08:03:11.436-07:00<div align="justify">ကြ်န္မလည္း ဒီဘေလာ့ေလးကို ပစ္ထားမိတာ တစ္လေတာင္ ေက်ာ္သြားျပီ။ လာလည္တဲ့လူေတြကိုလည္း ျပန္မႏွဳတ္ဆက္ႏိုင္။ လာမန္႔တဲ့လူေတြကိုလည္း ျပန္ရီပလိုင္းမလုပ္မိနဲ႔။ အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ ဒီရက္ပိုင္း ဘာေတြအလုပ္ရွဳပ္လို႔ ရွဳပ္ေနမွန္းမသိေအာင္ ရွဳပ္ေနလို႔ပါ။ (ရွင္းျပမွ ပိုရွဳပ္သြားသလိုပဲ =D ) အမွန္္ေတာ့ အလုပ္ခ်ိန္ေတြက ကိုးလို႔ကန္႔လန္႔ျဖစ္ေနတာရယ္ ျပီးခဲ့တဲ့လက ဘြဲ႔ယူဖို႔ ျပင္ဆင္တာရယ္ အိမ္ကမိသားစုအလည္လာရင္ ေနဖို႔ စီစဥ္ရတာေတြနဲ႔ လံုးလည္ခ်ာလိုက္ေနလို႔ပါ။ ။<br /><br />ဒီတစ္ခါ ကြ်န္မဘြဲ႔ေန႔အတြက္ အေဖ အေမနဲ႔ ေမာင္ေလးတို႔ လာၾကတယ္။ ကြ်န္မေနတဲ့အိမ္မွာ လာေနဖို႕က မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ အိမ္အသည္းအသန္ရွာရတယ္။ အစကေတာ့ အခန္းက်ယ္တစ္ခန္းပဲ ငွားျပီးေနမယ္ေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ အၾကံတစ္ခုရသြားတယ္။ တစ္အိမ္လံုးငွားျပီးေနမယ္။ မီးဖိုေခ်ာင္ပါသံုးလို႔ရတဲ့အိမ္ရွာမယ္။ အေမလာရင္ အေမ့လက္ရာေလးေတြ ခ်က္ေကြ်းခိုင္းမယ္ဆိုျပီး။ အၾကံပိုင္တယ္ဟုတ္?<br /><br />ေနာက္ဆံုးေတာ့ Bukit Batok မွာငွားျဖစ္သြားတယ္။ ေစ်းမဆစ္တတ္လို႔ နည္းနည္းမ်ားသြားတာကလြဲရင္ အားလံုးအဆင္ေျပပါတယ္။ မီးဖိုေခ်ာင္ဆို အိုးခြက္ပန္းကန္ အျပည့္အစံုလည္း ထားေပးထားတယ္။ ကြ်န္မက စလံုးအိမ္ရွင္နဲ႔ေနတာဆိုေတာ့ ျမန္မာစာသိပ္မစားရပါဘူး။ သူတို႔ခ်က္တဲ့တရုတ္စာေတြပဲ ေန႔တိုင္းစားရပါတယ္။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ခ်က္ခြင့္မရွိပါဘူး။ အဲ့ေတာ့ ျမန္မာအစားအေသာက္စားခ်င္ရင္ စီးတီးေဟာသြားမွသာ စားျဖစ္တာပါ။မာမားကလည္း ကြ်န္မစားခ်င္သမွ်ကို မညီးမညဴခ်က္ေကြ်းရွာပါတယ္။ အေမ့ေက်းဇူး တယ္လည္းၾကီးသကိုးေနာ္။<br /><br />ဒါေလးေတြကေတာ့ လြယ္လြယ္ကူကူခ်က္စားျဖစ္တာေလးေတြပါ။ ေနာက္လည္း ဓါတ္ပံုျပန္ၾကည့္ျပီး သြားေရယိုလို႔ ရေအာင္ တစ္ခါတည္း ရုိက္ထားတာ။ခ်က္တာေတာ့ မ်ားေသာအားျဖစ္ အေၾကာ္ေတြပဲ ေၾကာ္ျဖစ္တယ္။ အျပင္က ျပန္လာရင္ အားလံုးပင္ပန္းေနတာမို႔ လြယ္လြယ္ကူကူဟာေတြပဲ ခ်က္ျပီး မိသားစုလက္ဆံု စားျဖစ္တယ္။<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/Si_F2Xf_WyI/AAAAAAAAAIY/FiIlHvI5J6E/s1600-h/DSC_0143.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 268px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/Si_F2Xf_WyI/AAAAAAAAAIY/FiIlHvI5J6E/s400/DSC_0143.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5345708820523866914" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/Si_J1CdIlAI/AAAAAAAAAI4/Lg9Hrghe4HU/s1600-h/DSC_0160.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 268px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/Si_J1CdIlAI/AAAAAAAAAI4/Lg9Hrghe4HU/s400/DSC_0160.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5345713195741385730" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/Si_IMNK0DxI/AAAAAAAAAIo/QAyi3k8zIcw/s1600-h/DSC_0116.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 268px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/Si_IMNK0DxI/AAAAAAAAAIo/QAyi3k8zIcw/s400/DSC_0116.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5345711394731069202" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/Si_JC-gRHCI/AAAAAAAAAIw/SnnwnWRKZiM/s1600-h/DSC_0150.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 268px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/Si_JC-gRHCI/AAAAAAAAAIw/SnnwnWRKZiM/s400/DSC_0150.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5345712335687326754" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/Si_HGUUSSEI/AAAAAAAAAIg/Q35PlEp1tCM/s1600-h/DSC_0144.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 268px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/Si_HGUUSSEI/AAAAAAAAAIg/Q35PlEp1tCM/s400/DSC_0144.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5345710194059003970" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/Si_BElEvOLI/AAAAAAAAAIQ/I1PUleeKB3o/s1600-h/DSC_0142.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 268px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/Si_BElEvOLI/AAAAAAAAAIQ/I1PUleeKB3o/s400/DSC_0142.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5345703567127689394" border="0" /></a>အားလံုး ၀ေအာင္ စားသြားၾကေနာ္။ အားမနာနဲ႔။ မ၀ရင္ အိမ္ကို ပါဆယ္ထပ္ထုပ္သြား။ :)<br />စာၾကြင္း။ ။မာမားက မျပန္ခင္ေတာ့ ေျပာသြားပါတယ္။ ခရီးထြက္လာတာ နားရမလားမွတ္တယ္။ ခုေတာ့ သမီးေကာင္းမွဳေၾကာင့္ မီးဖိုေခ်ာင္၀င္ေနရတယ္တဲ့။ ဟိဟိ</span><br /><p></p></div><span style="color: rgb(0, 0, 153);"></span><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/96/13CEB3A36DC58FF8E53466E7157C7920.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-4092997775312779508?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-14394600959095237582009-04-30T07:53:00.000-07:002009-04-30T09:04:34.586-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/Sfm8LPN6HSI/AAAAAAAAAII/xGlYtimggkk/s1600-h/DSCN3284.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/Sfm8LPN6HSI/AAAAAAAAAII/xGlYtimggkk/s400/DSCN3284.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5330498535219141922" border="0" /></a><br /><div align="justify">တုပ္ေကြးေတြ စင္ကာပူမွာေတာ့ မျဖစ္ေသးဘူးထင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ေရာဂါျဖစ္တဲ့ ႏိုင္ငံေတြက ျပန္လာတဲ့လူေတြရွိေတာ့ ဒီကလူေတြလည္း ေတာ္ေတာ္သတိထားေနၾကျပီ။ ကြ်န္မအလုပ္လုပ္တဲ့ ေဆးခန္းမွာဆို ဒီေန႔က စျပီးေတာ့ face mask ေတြ ၀တ္ခိုင္းပါတယ္။ သူ၀တ္ခိုင္းတဲ့ mask ၾကီးက အေပၚပံုကဟာေပါ့။ အဲ့ဒါ၀တ္ျပီးရင္ လူလည္း ျဂိဳလ္သားပံု ေပါက္ေရာ။ ၀တ္ေနမက်လို႔လားေတာ့ မသိဘူး။ အသက္ရွဴလည္း ၾကပ္တယ္။ ပံုထဲမွာပါတဲ့ အျပာေရာင္အ၀ိုင္းေလးက ေလ၀င္ေလထြက္အေပါက္။ ပံုစံက ေအာက္စီဂ်င္ေပးရတဲ့လူနာေတြ ၀တ္ရသလိုမ်ိဴး။ ဆရာ၀န္ေျပာတာေတာ့ အဲ့ဒီmaskက တျခားmask ေတြထက္ ပိုစိတ္ခ်ရတယ္တဲ့။ တစ္ခုကို ၈နာရီေလာက္ သံုးလို႔ရတယ္။ ဘယ္မွာ၀ယ္လို႔ရလည္းေတာ့ မသိဘူး။<br /><br />အရင္က ေဆးခန္းမွာ တုပ္ေကြးကာကြယ္ေဆးထုိးလို႔ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘာလို႔လည္း မသိဘူး။ ဒီေန႔က စျပီး တုပ္ေကြးကာကြယ္ေဆးထုိးလို႔ ရလားေမးရင္ no stock တဲ့။ လာလာေမးၾကတဲ့ လူေတြလည္း အေတာ္မ်ားပါတယ္။<br /><br />ဒီေန႔ဆို ေဆးခန္းကိုလာတဲ့ လူနာေတြထဲမွာ တုပ္ေကြးျဖစ္လို႔ လာျပတဲ့လူဆိုရင္ queue number ေပးျပီးတာနဲ႔ ေဆးခန္းအျပင္မွာပဲ ေပးထုိင္ပါတယ္။ အထဲမွာ ေပးမထိုင္ရပါဘူး။ အခုအခ်ိန္မွာ တုပ္ေကြးျဖစ္တဲ့လူေတြရဲ့ ဘ၀က ဆိုးပါတယ္။ swine flu ဟုတ္ဟုတ္ မဟုတ္ဟုတ္ ေဆးခန္းမွာ ခြဲျခားခြဲျခားဆက္ဆံခံရပါတယ္။ ဆရာ၀န္ေျပာတဲ့အရဆိုရင္ တုပ္ေကြးျဖစ္သူ ၃ေယာက္မွာ ၁ေယာက္က swine flu ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္တဲ့။<br /><br />ျပီးေတာ့ ဒီရက္ပိုင္း overseas က ျပန္လာလို႔ flu ျဖစ္တဲ့လူေတြဆို ကြ်န္မတို႔ ေဆးခန္းက လက္မခံပါဘူး။ ေဆးရုံေတြကိုသာ တန္းသြားခိုင္းရပါတယ္။<br /><br />ဒါကေတာ့ လက္ရွိစင္ကာပူမွာ ျဖစ္ေနတဲ့ swine flu နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ကြ်န္မသိသေလာက္ေလးေတြ ျပန္ေရးလိုက္တာပါ။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ လူမ်ားတဲ့ ေနရာေတြ သြားရင္ face mask ကို သံုးပါ။ သံုးရတာ ေၾကာင္တယ္ ထင္ရင္ အနည္းဆံုးေတာ့ လက္ကိုင္ပ၀ါေလးေဆာင္ထားပါ။ သူမ်ားတကာေတြ ေခ်ာင္းဆိုး ႏွာေခ်ရင္ ကာကြယ္လို႔ရတာေပါ့။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 0);">စာၾကြင္း ။ ။ mask ၀တ္ျပီး ရုိက္ထားေသာပံုကို တင္မည္ဟု စိတ္ကူးထားေသာ္လည္း ၾကည့္ျပီးသည့္ လူမ်ား ေနာက္တစ္ခါမလာေတာ့ရင္ ဘေလာ့counter မတက္ေတာ့မွာ ဆိုးသည့္ အတြက္ေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ ဘာေတြတုန္းသည္ မည္သည့္ျဂိဳလ္မွ လာေသာ ျဂိဳလ္သားျဖစ္သနည္း၊ အီးတီနဲ႔ ေမာင္ႏွမလားဟု ေမးခံရမွာစိုးေသာေၾကာင့္ လည္းေကာင္း မတင္ေတာ့ျခင္းျဖစ္သည္။</span><br /><p></p></div><span style="color: rgb(0, 0, 153);"></span><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/96/13CEB3A36DC58FF8E53466E7157C7920.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-1439460095909523758?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-67176611445394019992009-04-17T06:58:00.000-07:002009-04-17T07:58:13.975-07:00<div align="justify">ဒီတေလာ အလုပ္က စလုပ္ခါစဆိုေတာ့ သိပ္ေနသားမက်ေသးဘူး။ ျပီးေတာ့ အလုပ္ခ်ိန္က တစ္ခါတစ္ေလ မနက္၉နာရီေလာက္ကေန ည၁၀နာရီေလာက္အထိဆိုေတာ့ အိမ္ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ ဘာမွမလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ေညာင္းေနလို႔။ :D စာေတာင္မရုိက္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ဘေလာ့ေလးေတာင္ ဖုန္ေတြနည္းနည္းတက္ခ်င္ေနျပီ။ ဖူး ဖူး ဖူး(ဖုန္ခါေနေသာအသံ)<br />တစ္ေန႔တစ္ေန႔ အလုပ္ထဲမွာပဲ အခ်ိန္ကုန္ေနတယ္ဆိုေတာ့ အလုပ္ထဲက အေၾကာင္းေလးေတြပဲ ေရးခ်င္စိတ္ေပါက္လာတယ္ဗ်ိဳ႕.. ခါတိုင္းဆို တေန႔တာ ျဖစ္ပ်က္သမွ်ကို မားသားကို ျပန္ေျပာျပေနက်.. ခုမာသားက အနားမွာမရွိေတာ့ ေဘာ္ေဘာ္ေတြကိုပဲ ေဖာက္သည္ခ်ရတာေပါ့ကြယ္။<br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(102, 102, 0); font-weight: bold;">၁)အေၾကြးေတာင္းတဲ့ ပညာ</span></span><br />ကြ်န္မအလုပ္လုပ္တဲ့ ေဆးခန္းမွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ စေန တနဂၤေႏြေန႔ေတြမွာ လူမ်ားတတ္ပါတယ္။ အဲ့ေန႔က စေနေန႔ပါ။ ေဆးခန္းရဲ့ ထံုးစံက ဆရာ၀န္နဲ႔ေတြ႔ျပီးရင္ လူနာက အျပင္မွာ ခဏထုိင္ေစာင့္ရပါတယ္။ ေဆးယူဖို႔နဲ႔ ပိုက္ဆံရွင္းဖို႔ပါ။ ဆရာ၀န္က လူနာမွတ္တမ္းစာအုပ္မွာ ေရးစရာရွိတာေရးျပီး ေကာင္တာကို ပို႔ပါတယ္။ ထိုအခါမွ ကြ်န္မတို႔က ေဆးေပးျခင္းနဲ့ ေငြသိမ္းျခင္းကို လုပ္ရတာပါ။ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ မေလးလူမ်ိဴးလူနာတစ္ေယာက္က ကာကြယ္ေဆးလာထုိးပါတယ္။ ေဆးလာထိုးရုံပဲဆိုေတာ့ ေဆးယူဖို႔ မလိုပါဘူး။ ေငြရွင္းဖို႔ပဲ ေစာင့္ရမွာပါ။ ဒါေပမဲ့ အဲ့လူနာက ေငြမရွင္းပဲနဲ႔ တစ္ခါတည္းျပန္သြားပါတယ္။ ကြ်န္မတို႔လည္း လူရွဳပ္ေနေတာ့ သတိမထားမိဘူး။ ေနာက္မွ လူနာမွတ္တမ္းစာအုပ္ ေကာင္တာေရာက္လာမွ က်သင့္ေငြယူမလို႔ လူနာနာမည္ကို ေခၚေတာ့မွ မရွိေတာ့မွန္းသိပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ဖုန္းေခၚပါတယ္။ ေငြမရွင္းရေသးတဲ့အတြက္ ျပန္လာရွင္းဖို႔ ေျပာပါတယ္။ ရွင္းျပီးျပီးဆိုျပီးျငင္းပါတယ္။ က်သင့္ေငြက စလံုး၇၀ပါ။ ေတာ္ေသးတာက သူ႔ရဲ့အိမ္က ကြ်န္မတို႔ေဆးခန္းရဲ့ အေပၚထပ္မွာပါ။ အဲ့ေတာ့ ဆရာ၀န္က ကြ်န္မကို receipt ေပးျပီး လူနာဆီက ေငြသြားေတာင္းခိုင္းပါတယ္။ ကြ်န္မလည္း သြားရပါတယ္။ အေပၚေရာက္ေတာ့ လူနာနဲ႔ေတြ႔ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပိုက္ဆံမရခဲ့ပါဘူး။ အတင္းျငင္းပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္မလည္း ျပန္လာပါတယ္။ မရတဲ့ အေၾကာင္းေျပာေတာ့ ေဆးခန္းက ခပ္စြာစြာေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို ထပ္သြားေတာင္းခိုင္းပါတယ္။ မိနစ္၂၀ေလာက္ေနေတာ့ ၇၀ကိုင္ျပီး ျပန္ဆင္းလာပါတယ္။ ကြ်န္မလည္း အဲ့ေကာင္မေလးကို ေတာ္ေတာ္ေလးစားသြားတယ္။ သူကေတာ့ သင္ေပးတယ္။ အဲ့လိုမ်ိဳးလူနာကို ၾကမ္းေပးမွ ရတယ္တဲ့။ သူအိမ္ထဲထိ၀င္ျပီး ၾကမ္းခဲ့တာဆိုပဲ။ ေၾသာ္ ဒါလည္း ပညာပဲေလ။ ကိုယ္မလုပ္ႏိုင္တာ သူလုပ္ႏိုင္တယ္ဆိုေတာ့...ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ၇၀ကို ကိုယ့္အိတ္ထဲက မစိုက္ရတာ ေတာ္ပါေသးရဲ့။<br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 0);font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;">၂)အသံထြက္</span></span><br />ကြ်န္မအလုပ္တာ၀န္ထဲမွာ လူနာေတြကို ေဆးေပးရတာလည္း ပါပါတယ္။ တစ္ခါတုန္းက လူနာတစ္ေယာက္ကို ေဆးေပးေတာ့ လည္ေခ်ာင္းနာရင္ ငံုရတဲ့ေဆးေပးပါတယ္။ အဲ့ဒါကို "For Suck"ဆိုျပီး label ေပၚမွာေရးထားပါတယ္။ ကြ်န္မက လူနာကို"This one is for suck" ဆိုျပီး ေပးလိုက္ပါတယ္။ Suck ကို ဆက္ခ္ လို႔ ကြ်န္မက အသံထြက္ပါတယ္။ အဲ့အခါမွာ ကြ်န္မေဘးက အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ အမက မ်က္လံုးျပဴးျပီး ကြ်န္မကို ၾကည့္ပါတယ္။ "For Sex?" ဆုိျပီး ေမးပါတယ္။ ကြ်န္မလည္း ေၾကာင္သြားေတာ့ သူက ေဆးကိုယူၾကည့္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ရယ္တယ္။ ဆက္ခ္လို႔ အသံမထြက္ရဘူး။ ဆခ္ လို႔ အသံထြက္ရတယ္တဲ့။ သူက ဆက္ခ္ လို႔ အသံထြက္တာကို Sex လို႔ ၾကားတယ္တဲ့။ မွားပါတယ္ မမရယ္။<br />ေနာက္တစ္ခါ အဲ့ဒီ Suck နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ထပ္ျဖစ္ေသးတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ အသံထြက္မွန္တယ္။ မွားတာက တရုတ္လိုနဲ႔အဂၤလိပ္လို ေရာေျပာမိတာ။ "This one is for you to suck." လို႔ေျပာရင္ေျပာ မေျပာရင္ "က်ဲ႔ကို႔စြတ္ ေကနီ ဟန္တဲ့"ဆိုျပီး ေျပာရမွာ။ ကြ်န္မေျပာလိုက္တာက "က်ဲ႕ကို႔စြတ္ ေကနီ ဆခ္ တဲ့" ဆိုျပီး။ ဒီတစ္ခါလည္း ေဘးနားက အမက လွမ္းၾကည့္ပါတယ္။ လူနာျပန္သြားေတာ့ ကြ်န္မကို ရယ္ျပီးေျပာတယ္။ နင္ေျပာတဲ့ အဓိပၸာယ္က တစ္မ်ိဳးျဖစ္သြားတယ္တဲ့။ တရုတ္လို ဆခ္ (အမွန္ေတာ့ "ဆ"က kill လို႔ အဓိပၸာယ္ရပါတယ္။ အဲ့ေတာ့ ကြ်န္မေျပာလိုက္တဲ့ေဆးက ငံုေဆးမဟုတ္ပဲ အဆိပ္ျဖစ္သြားပီ။ ဟိဟိ<br /><br />ဒီမွာပဲ ခဏရပ္ဦးမယ္ေနာ္။ ။<br />အားေပးတဲ့လူရွိရင္ေတာ့ အလုပ္ထဲမွ အျဖစ္မ်ား ၂ ဆိုျပီး ဆက္ေရးမယ္။ :P<br /><br />အားလံုးပဲ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းေသာ ျမန္မာႏွစ္သစ္ေလးျဖစ္ပါေစ။ ။<p></p></div><span style="color: rgb(0, 0, 153);"></span><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/96/13CEB3A36DC58FF8E53466E7157C7920.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-6717661144539401999?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-74459577265043044392009-04-12T06:25:00.000-07:002009-04-12T09:33:26.892-07:00<div align="justify">မနက္ျဖန္ဆို သၾကၤန္ေတာင္ က်ျပီေနာ္။ အားလံုးကို ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ျမန္မာႏွစ္သစ္ေလးျဖစ္ပါေစလို႔ ဒီဘေလာ့ေလးကေန ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္ေနာ္။ စိတ္ညစ္စရာေတြ ျပႆနာေတြ မေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြအကုန္လံုးကို သၾကၤန္ေရနဲ႔အတူ ႏွစ္ေဟာင္းမွာထားခဲ့ႏိုင္ၾကပါေစ။ စိတ္သစ္ လူသစ္နဲ႔ ႏွစ္သစ္ကို ၾကိဳဆိုႏုိင္ၾကပါေစရွင္။ ။<br /><br />ဒီရက္ပိုင္း အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဴးေၾကာင့္ ဘေလာ့မွာ ပို႔စ္အသစ္ေတြ မွန္မွန္မတင္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ဖတ္စရာ ဘာအသစ္မွ မရွိေပမဲ့ အသစ္မ်ားရွိေလမလားလို႔ လာလာၾကည့္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းအားလံုးကို ေက်းဇူးလည္းတင္ အားလဲနာမိပါတယ္ရွင္။ ကြ်န္မ ဘေလာ့ေရးတာေလးကို ခဏတျဖဳတ္ရပ္ထားပါဦးမယ္။ ဘယ္ႏွစ္ရက္ ဘယ္ႏွစ္လရယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ရက္ေသာ္လည္းေကာင္း တစ္ပတ္ေသာ္လည္းေကာင္းပဲ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ေရးခ်င္စိတ္ ျပန္ေပၚလာရင္ ျပန္ေရးမွာပါ။ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ စိတ္ေတြက ေနလို႔မေကာင္းပါဘူး။ စာေရးခ်င္စိတ္လည္း ေပ်ာက္ေနတဲ့ အတြက္ပါ။<p></p></div><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(102, 102, 0); font-weight: bold;">ႏွစ္သစ္မွာ အားလံုးေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ။ ။</span></span> <br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);"></span><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/96/13CEB3A36DC58FF8E53466E7157C7920.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-7445957726504304439?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-26053313338366681982009-04-07T05:40:00.000-07:002009-04-07T08:22:00.023-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/__tNQq7VeXnM/SFu8480CpYI/AAAAAAAAADo/ZBlbbIka_DY/s320/thingyanmyanma.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 191px;" src="http://3.bp.blogspot.com/__tNQq7VeXnM/SFu8480CpYI/AAAAAAAAADo/ZBlbbIka_DY/s320/thingyanmyanma.jpg" border="0" alt="" /></a><br />ဓါတ္ပံုကို <a href="http://3.bp.blogspot.com/__tNQq7VeXnM/SFu8480CpYI/AAAAAAAAADo/ZBlbbIka_DY/s320/thingyanmyanma.jpg">ဒီက</a> ယူပါတယ္။<br /><div align="justify">ဘာလိုလိုနဲ႔ သၾကၤန္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္နီးလာျပီ။ ဒါေပမဲ့ ဒီႏွစ္သၾကၤန္ဆိုတဲ့ အရာက ကြ်န္မနဲ႔ လံုးလံုးမဆိုင္သလိုပဲ။ သၾကၤန္ရက္အားလံုးကို အဓိပၸာယ္မဲ့စြာ အလုပ္ထဲမွာပဲ ျဖတ္သန္းရဦးမယ္ ထင္ပါတယ္။ ကြ်န္မသၾကၤန္ေရမစိုတာ ဒီႏွစ္ဆို ၅ႏွစ္ေျမာက္ရွိျပီ။ ဒီႏွစ္ဆိုရင္ ရန္ကုန္ကို တအားျပန္ခ်င္တာပဲ။ ေရလည္း တအားကစားခ်င္တယ္။ သၾကၤန္သီခ်င္းေတြ သၾကၤန္ရုပ္ရွင္ကားေတြၾကည့္ျပီးရင္ အဲ့ေရာဂါက ပိုဆိုးလာေရာ..<br /><br />ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္ရင္ လူမွန္းသိတတ္စအရြယ္ထဲက ခုထိ သၾကၤန္ကို ပီပီျပင္ျပင္မကဲဖူးေသးဘူး။ ေရပက္ခံေတာင္ ေမာင္ႏွမ၀မ္းကြဲေတြနဲ႔႔ဲပဲ ထြက္ဖူးတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္ မသြားဖူးဘူး။ မန္းဒပ္လည္း အိမ္က ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ပဲ ထုိင္ဖူးတယ္။ ေၾသာ္ ဘ၀ကဆိုးပါတယ္။<br /><br />၂၀၀၅- ၁၀တန္းျပီးတဲ့ႏွစ္ တမိသားစုလံုး ခရီးထြက္ျဖစ္ေတာ့ သၾကၤန္လြတ္ခဲ့တယ္။<br />၂၀၀၆- ေနာက္တစ္ႏွစ္ေတာ့ ဒီစင္ကာပူဆိုတာၾကီးကို ေရာက္လာ။ ရန္ကုန္သၾကၤန္နဲ႔ ပိုေ၀းဖို႔အေၾကာင္းျဖစ္လာ။၏<br />၂၀၀၇- ပိုလီ ပထမႏွစ္ျပီးေတာ့လည္း မျပန္ျဖစ္။ part time လုပ္ ပိုက္ပုိက္ရွာ။<br />၂၀၀၈- ပိုလီဒုတိယႏွစ္ျပီးေတာ့လည္း industrial training ဆိုတာၾကီးက ၂လ ဆင္းရျပန္ေတာ့ ရန္ကုန္မျပန္ျဖစ္ျပန္။<br />၂၀၀၉- ေၾသာ္ ပိုလီ ျပီးသြားျပီ။ေက်ာင္းျပီးရင္ ရန္ကုန္ျပန္လို႔ ရျပီဆိုျပီး အားခဲထားသမွ် သဲဲထဲေရသြန္ျဖစ္ျပန္ျပီ။ ပီအာရ္ ေလွ်ာက္လို႔ ရေအာင္ အလုပ္ကို အသည္းအသန္ရွာ၊ အလုပ္ေတာ့ ရပါျပီတဲ့။ သၾကၤန္မျပန္ျဖစ္ျပန္ဘူး။<br /><br />သၾကၤန္ဆိုရင္ အထက္တန္းေက်ာင္းမွာတုန္းက အတန္းတင္ စာေမးပြဲၾကီးျပီးတဲ့ေန႔ ေရလိုက္ေလာင္းတာ အမွတ္ရတယ္။ တအား ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတာပဲ။ ဆရာမေတြက စာေမးပဲြ မျပီးခင္ လြယ္အိတ္ေတြ လိုက္စစ္ျပီး ေရဘူးေတြထဲက ေရေတြသြန္ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမဲ့မရပါဘူး။ ေက်ာင္းေရွ႕က မုန္႔ဆိုင္ေတြမွာ ေသာက္ေရသန္႔ဘူးေတြ ၀ယ္ျပီး လိုက္ေလာင္းတာ။ ခုေတာ့လည္း ဒါေတြနဲ႔ တေျဖးေျဖး ေ၀းလာျပီ။ အသက္ေတြရလာျပီဆိုေတာ့ေလ။ :)<br /><br />ဘာရယ္မဟုတ္ပါ။ သၾကၤန္အေၾကာင္း စိတ္ထဲေပါက္သမွ် ခ်ေရးမိျခင္းသာ။ ။<p></p></div><span style="color: rgb(0, 0, 153);"></span><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/96/13CEB3A36DC58FF8E53466E7157C7920.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-2605331333836668198?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-81818301180694435352009-04-04T01:04:00.000-07:002009-04-04T01:42:18.874-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://i257.photobucket.com/albums/hh230/_inconsolable_/GoodMorning.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 264px; height: 375px;" src="http://i257.photobucket.com/albums/hh230/_inconsolable_/GoodMorning.jpg" alt="" border="0" /></a><b style="color: rgb(204, 51, 204);" class="pn_std"><a href="http://www.maydecer.blogspot.com/" target="_blank">mayD</a></b><span style="color: rgb(204, 51, 204);">: တံုတံုေရ...ဒီကို အလည္မေရာက္လာတာ ၾကာျပီေကာ... လက္ေဆာင္တစ္ခု စီစဥ္ထားတယ္။ သိခ်င္ရင္ အိမ္လာၾကည့္ဖို႔ ဖိတ္ေခၚပါတယ္။ </span><img style="color: rgb(204, 51, 204);" src="http://cbox.ws/smilies/1/tongue.gif" alt=":P" border="0" /><br /><br /><div align="justify">လြန္ခဲ့တဲ့ ၅ ရက္ေလာက္က <a href="http://maydecer.blogspot.com/">မမေမဒီ</a>က ဆီပံုးထဲမွာ လာေအာ္ထားလို႔ မေမဒီအိမ္ေလးကို သြားၾကည့္တာေပါ့။ ဘာလက္ေဆာင္ပါလိမ့္ဆိုျပီး.. မုန္႔ေတြ ဘာေတြမ်ားျဖစ္မလားေပါ့။ လက္စသတ္ေတာ့ မနက္ခင္းေလးကို ဘယ္လိုထသလဲဆိုတာ တက္ထားတာကိုး :)<br />တက္ထားတာေတာင္ ၾကာျပီ။ အခုမွ ေရးျဖစ္ေတာ့တယ္။<br /><br />ကဲ ဘာေတြတုန္းတစ္ေယာက္ မနက္ဆို ဘယ္လိုထပါသလဲဆိုေတာ့ .. အမ္းး...၂ မ်ိဳးခြဲေျပာမယ္ေနာ္..<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 102, 0);font-size:130%;" >အလုပ္မရွိတဲ့ေန႔</span><br />ဘာ ႏိွဳးစက္မွ မေပးဘူး။ ႏိုးတဲ့အခ်ိန္ထတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ၁၁နာရီေလာက္ႏိုးတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ ၁၂ေလာက္အထိ။ အဲ့လိုမ်ိဳး ဘာပေယာဂမွ မပါဘဲ သူ႔ဟာသူႏိုးလာတာ သေဘာအက်ဆံုးပဲ။<br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(102, 102, 0); font-weight: bold;">အလုပ္ရွိတဲ့ေန႔</span></span><br />အလုပ္ရွိတဲ့ေန႔ဆို ၇နာရီခြဲထရတယ္။ အလုပ္က ၉နာရီစတာကိုး။ အလန္းကေတာ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလိုပဲ ဖုန္းalarm ေပါ့ကြယ္။ႏိုးမယ့္လူမွ မရွိပဲေနာ့ (ေၾကာ္ျငာမဟုတ္ပါ :P ) ၇နာရီခြဲထမယ္ဆို ၇:၂၀ အလန္းေပးရတယ္။ ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္သိလို႔။ အလန္းျမည္ျပီး အနည္းဆံုးတစ္ခါေလာက္ snooze လုပ္လိုက္ရမွ။ snooze က ေနာက္၉မိနစ္ၾကာရင္ ထပ္ျမည္တယ္ဆိုေတာ့ ၇နာရီခြဲ ကြက္တိေပ့ါ။ တစ္ခါတစ္ေလ တအားတအား(တအား ) အိပ္ခ်င္ရင္ေတာ့ အလန္း ၇နာရီ ၂၀ ျမည္ရင္ ၇နာရီ ၄၅ ေျပာင္းေပးလိုက္တယ္။ ထျပီဆိုရင္လည္း သူမ်ားေတြလို တစ္ခါထဲထတာ ဟုတ္ေသးဘူး။ တစ္မိနစ္ ၂မိနစ္ေလာက္ မ်က္လံုးပိတ္ျပီး ငုတ္တုတ္ထိုင္ေသးတယ္။ ရသမွ်အခ်ိန္ကို အဲ့လိုအသံုးခ်တာ။ ျပီးရင္ေတာ့ တကယ္ထပါတယ္။ မထလို႔လဲ ရေတာ့ဘူးေလ။ အလန္းျမည္တဲ့ အသံကေတာ့ အရင္က အျမဲေျပာင္းတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ မမေမဒီလိုပဲေလ။ ဘယ္ေလာက္ၾကိဳက္တဲ့ တီးလံုးျဖစ္ျဖစ္ အလန္းတီးလံုးျဖစ္ရင္ မုန္းသြားေရာ။ ၾကားကို မၾကားခ်င္ဘူး။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့လည္း မေျပာင္းေတာ့ပါဘူး။ တီးလံုးမ်ားမ်ားေျပာင္းေလ ကိုယ္မုန္းတဲ့ တီးလံုးပိုမ်ားလာေလ မဟုတ္လား။<br /><br />ဤတြင္ ဘာေတြတုန္း၏ အိပ္ယာထျခင္းအမွဳ ျပီးဆံုး၏။ ကဲမေမဒီေရ.. အေၾကြးဆပ္ပီးပီးေနာ္။ :)<br />ဘယ္သူ႔ကို ဆက္ tag ရမလဲဆိုတာေတာ့ စဥ္းစားလိုက္အံုးမယ္။ စဥ္းစားလို႔ရရင္ အိမ္ေတြမွာ လုိက္ေအာ္မယ္ေနာ္။ ။<p></p></div><span style="color: rgb(0, 0, 153);"></span><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/96/13CEB3A36DC58FF8E53466E7157C7920.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-8181830118069443535?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-50563338109516237442009-03-29T01:09:00.000-07:002009-03-29T02:24:42.164-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://th05.deviantart.com/fs38/300W/i/2008/361/7/f/Emo_in_the_rain_by_jump_button.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 355px;" src="http://th05.deviantart.com/fs38/300W/i/2008/361/7/f/Emo_in_the_rain_by_jump_button.jpg" alt="" border="0" /></a>မိုးေတြရြာေတာ့မယ္။ ေလေတြတိုက္ေနျပီ။ မိုးေတြျခိမ္းေနျပီ။ ေကာင္းကင္ၾကီးတစ္ခုလံုးလည္း မည္းေနျပီ။ ခဏေန မိုးေရာေလပါ သည္းသည္းမည္းမည္းခ်ေတာ့မယ္။ ။<br /><div align="justify"><br /><span style="color: rgb(102, 102, 0); font-weight: bold;">လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅ႏွစ္ ဇြန္လ</span><br />ကြ်န္မ သူငယ္တန္းကို ပထမဆံုးတက္ရမဲ့ေန႔။ အဲ့ေန႔ကလည္း မိုးေတြ သည္းေနတယ္။ ေဖေဖက ကားေမာင္းေနတယ္။ ကိုကိုက ကားေရွ႔ခန္းမွာ ေဖေဖနဲ႔ ထုိင္ေနတယ္။ ကြ်န္မက ေနာက္ခန္းထဲမွာ။ ေဘးနားမွာ လြယ္အိတ္ေလးရယ္ ထမင္းခ်ိဳင့္ဆြဲျခင္းေတာင္းေလးရယ္ ခ်လို႔ေပါ့။ တစ္လမ္းလံုး အေတာမသတ္တဲ့ ေမးခြန္းေတြနဲ႔ ေဖေဖနဲ႔ကိုကို ကိုေမးလာတယ္။ "ေဖေဖ.. အဲ့ဒီ ေက်ာင္းၾကီးမွာ လူေတြ အမ်ားၾကီးပဲလားဟင္ "ကြ်န္မ မူၾကိဳကို အိမ္နားမွာ တက္ခဲ့ပါတယ္။ မူၾကိဳနဲ႔ ယွဥ္ရင္ အခုတက္ရမဲ့ ေက်ာင္းက အၾကီးၾကီးမို႔လို႔ ကေလးပီပီ ေက်ာင္းၾကီးဟုသာ ေခၚခဲ့တယ္။ "ကိုကို.. ေက်ာင္းၾကီးမွာ ထုိင္ခံုေတြက လူၾကီးထုိင္ခံုေတြေပါ့ေနာ္" မူၾကိဳမွာတုန္းက စားပြဲထိုင္ခံုေသးေသးေလးေတြနဲ႔ ုထုိင္ရတယ္။ "ကိုကို.. မုန္႔စားဆင္းရင္ မီမီးကို ဘယ္သူထမင္းခြံေကြ်းမွာလဲ" မူၾကိဳတုန္းက လုပ္အားေပးဆရာမေလးေတြက ထမင္းခြံေကြ်းေနၾက။ ကြ်န္မေမးသမွ် ေမးခြန္းေတြကို ေဖေဖက စိတ္ရွည္ရွည္ေျဖေပးပါတယ္။ ကိုကိုကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း လံုး၀စိတ္မရွည္။ နားညီးလိုက္တာဟာဆိုျပီး အေနာက္လွည့္ျပီး ေအာ္ပါသည္။ မုိးကလည္းသည္း ကားကလည္းပိတ္မို႔ ၾကာေတာ့ ေဖေဖလည္း စိတ္မရွည္။ ကြ်န္မေမးခြန္းမ်ားကို မေျဖေတာ့။ ။ ဘာလို႔လည္းမသိ မိုးရြာရင္ မဆီမဆိုင္ အဲ့ဒီအေၾကာင္းကို သတိရမိတယ္။ အဲ့ေလာက္ ငယ္ငယ္ေလးရွိေသးတာ တကယ္ေကာမွတ္မိလုိ႔လားဟု ေမးရင္ တကယ္ပါလို႔ ေျဖပါရေစ။<br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 0); font-weight: bold;">လြန္ခဲ့တဲ့ ၈ႏွစ္၉ႏွစ္ မိုးရာသီ</span><br />မိုးေတြသည္းတိုင္း ကြ်န္မတို႔လမ္းထဲမွာ ေရၾကီးတယ္။ လမ္းထိပ္နားမွာဆုိ ေပါင္တစ္၀က္ထိေတာင္ ေရာက္တယ္။ ကြ်န္မအရပ္နဲ႔တုိင္းရင္ ေျပာတာေနာ္။ အဲ့တုန္းက ၁၁ႏွစ္၁၂ႏွစ္ သမီးအရြယ္ေပါ့။ ကြ်န္မတို႔ အိမ္က လမ္းအလယ္မွာဆိုေတာ့ ေရက ေျခသလံုးနားေလာက္ထိပဲ။ ေရၾကီးရင္ ကြ်န္မတအားေပ်ာ္တယ္။ သတင္းစာေတြကို ေခါက္ေခါက္ျပီး သေဘာၤလႊတ္ရလို႔။ တစ္ခါတစ္ေလ လူၾကီးေတြလစ္ရင္ ေရထဲခိုးဆင္းေသးတယ္။ ဒီေလာက္ အမွဳိက္ေတြ ေပါေလာေပၚျပီး ညစ္ပတ္ေနတဲ့ ေရထဲကို ဆင္းတာပဲ။ ငယ္ငယ္တုန္းက အေတာ္ကဲပါတယ္။ အေမက ေတြ႔ရင္ေအာ္ပါတယ္။ ၀ဲေပါက္ခ်င္လို႔လားတဲ့ ေရသြားခ်ိဳးစမ္းဆိုျပီး။ ဟီး<br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 0); font-weight: bold;">လြန္ခဲတဲ့ ၅ႏွစ္ ၉တန္းႏွစ္</span><br />ကြ်န္မတို႔ေက်ာင္းက ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ဆို လာၾကိဳတဲ့မိဘမ်ား အေပါက္၀ေတြ ျပြတ္ခဲေနတတ္ပါသည္။ ကြ်န္မအိမ္ကေတာ့ အျမဲေက်ာင္းၾကိဳေနာက္က်သည္။ သိပ္ေတာ့ မေနာက္က်ပါ။ ၁၁နာရီခြဲ ေက်ာင္းဆင္းသည္တြင္ ၁၂နာရီ၄၅မိနစ္ေလာက္မွ လာၾကိဳတတ္သည္။ ထုိေန႔က ေက်ာင္းဆင္းေတာ့ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းက ထီးမပါလာ။ ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္မႏွင့္ ထီးကပ္ေဆာင္းသည္။ သူက အရပ္ပိုရွည္ေတာ့ ထီးကို သူကိုင္သည္။ အေပါက္၀နားလည္း ေရာက္ေကာ သူ႔အေမကိုေတြ႔ေတာ့ ေျပးသြားပါသည္။ ထီးပါ တစ္ခါတည္းမသြားသည္။ ကြ်န္မလွမ္းေခၚေသာ္လည္း လွည့္မၾကည့္။ လူေကာင္ညွပ္သည့္ ကြ်န္မ လူအုပ္ၾကားထဲတိုးျပီး သူ႔ေနာက္မလိုက္ႏိုင္။ ေက်ာင္းအျပင္ဖက္ေရာက္ေတာ့ မိုးခိုစရာေနရာလိုက္ရွာသည္။ မိုးကတအားသည္းသျဖင့္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အမိုးေတြေအာက္ေရာက္ေနေသာေၾကာင့္ ေနရာေတာ္ေတာ္ႏွင့္ မရ။ ထုိေၾကာင့္ ကြ်န္မၾကြက္စုတ္ျဖစ္ခဲ့သည္။ လြယ္အိတ္ေရာ စာအုပ္ေရာ အကုန္စိုသည္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ခိုက္ခိုက္တုန္ေနျပီ။ မားသားက ဆူသည္။ ေစတနာတယ္ေကာင္းျပီး ထီးပါေပးလိုက္ရသလားတဲ့။<br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 0); font-weight: bold;">လြန္ခဲ့တဲ့ ၄ႏွစ္</span><br />၁၀တန္းျပီးေတာ့ ၂၈လမ္းမွာ အဂၤလိပ္စာသင္တန္းသြားတက္သည္။ အိမ္က အစ္ကိုက သူမအားဟု အေၾကာင္းျပကာ လမ္းေလွ်ာက္သြားခိုင္းသည္။ အိမ္ႏွင့္ ၂၈လမ္းအတန္ငယ္ေ၀းသည္။ နာရီ၀က္ေလာက္ေတာ့ အနည္းဆံုးလမ္းေလွ်ာက္ရသည္။ ကြ်န္မအက်င့္က မုိးရြာထဲ ဒါမွမဟုတ္ မိုးရြာျပီးစ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ဗြက္အျမဲစင္သည္။ သူမ်ားေတြစင္တာထက္ ပိုစင္သည္။ က်ဴရွင္ေရာက္လွ်င္ ကြ်န္မ ေဘာင္းဘီရွည္ အေနာက္ဘက္ ေပါင္ရင္းေလာက္ထိ ရႊံ႕ေတြက အျပည့္။ ၾကည့္မေကာင္း ရွဳမေကာင္း။ ေနာက္ပိုင္း အ၀တ္အပိုယူသြားရသည္။ ဗြက္ထူေသာလမ္းတြင္ မိုးရြာခ်ိန္လမ္းေလွ်ာက္ရသည္မွာ ကြ်န္မအမုန္းဆံုးအရာျဖစ္ခဲ့သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 0); font-weight: bold;">၂၀၀၆ ၂၀၀၇ ၂၀၀၈ ၂၀၀၉</span><br />ကြ်န္မ ရန္ကုန္က ထြက္ခဲ့သည္။ စင္ကာပူေရာက္လာသည္။ ဒီမွာလည္း မိုးရြာပါသည္။ အခုလည္း သည္းၾကီးမည္းၾကီးရြာေနပါသည္။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မမိုးေရထဲထြက္ျပီး တစ္ခါမွ မကစားျဖစ္။ ရန္<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://th03.deviantart.com/fs22/300W/f/2007/333/4/3/lineart_standing_in_the_rain_by_tim_n_pens.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 300px; height: 422px;" src="http://th03.deviantart.com/fs22/300W/f/2007/333/4/3/lineart_standing_in_the_rain_by_tim_n_pens.jpg" alt="" border="0" /></a>ကုန္တြင္ မိုးေရထဲ ကစား၍ဖ်ားရင္ ဂရုစိုက္မည့္ အေမရွိသည္။ ေအာ္မည့္ အေမရွိသည္။ ဒီမွာ ကြ်န္မကို ဘယ္သူမွ မေအာ္ပါ။ ဘယ္သူမွ ဖ်ားရင္ ေဆးမတိုက္ပါ။ အေမနဲ႔ေ၀းတဲ့အရပ္မွာ ကြ်န္မအေၾကာက္ဆံုးက ဖ်ားမွာကိုပါ။ ကြ်န္မ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းက ဖ်ားပါသည္။ ကိုယ့္ဟာကို ေဆးေသာက္ရသည္။ ကိုယ့္ဟာကို ေရခဲကပ္သည္။ ဘာမဆို ကိုယ့္ဟာကိုယ္။ အိမ္ကို လြမ္းပါသည္။ အေမ့ကို လြမ္းပါသည္။ အေမမွဳတ္ျပီးတိုက္တဲ့ ၾကက္စြပ္ျပဳတ္ပူပူေလးကို ေသာက္ခ်င္ပါသည္။<br />စင္ကာပူမိုးသည္ အထီးက်န္မွဳကို ေပးသည္။ ဒီတေလာ မိုးရြာရင္ ငိုခ်င္သလိုလို လြမ္းသလိုလိုၾကီးျဖစ္လာသည္။ ဘာျဖစ္လုိ႔ျဖစ္မွန္းေတာ့မသိ။ အီမို ထင္ပါရဲ့။ :)<br />ကြ်န္မ မိုးေရထဲ လမ္းေလွ်ာက္ရတာ ၾကိဳက္သည္။ မွတ္မွတ္ရရ စင္ကာပူမွာ တစ္ခါပဲ မိုးေရထဲ ေလွ်ာက္ဖူးသည္။ ေက်ာင္းကအျပန္ သူငယ္ခ်င္းဆီကလည္း ထီးငွားမရတာနဲ႔ လြယ္အိတ္ကို ေရမစိုေအာင္ အုပ္ျပီ မုိးေရထဲျပန္လာဖူးသည္။ ေနာက္တစ္ခါ vivo city မွာ သူငယ္ခ်င္းႏွင့္သြားတုန္းက မိုးဖြဲဖြဲက်ေနသည္။ ထိုအခ်ိန္ ေရကန္ထဲမွာ လူတစ္ခ်ိဳ႕ ေရကစားေနသည္။ ကြ်န္မလည္း မိုးဖြဲဖြဲေလးေအာက္မွာ ေရထဲဆင္းေဆာ့ခ်င္သည္။ ေရကန္ကို လွည့္တၾကည့္ၾကည့္ျဖစ္ေနသည္။ သူငယ္ခ်င္းကလည္း ရိပ္မိသည္ထင္။ ေဆာ့ဖို႔ေျပာသည္။ သို႔ေသာ္ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း မကစားျဖစ္ပါဘူး။<br />ကြ်န္မမေကာင္းတဲ့ အက်င့္က အဲ့ဒါပဲ။ လုပ္ခ်င္ရင္ မလုပ္ဘူး။ ဟိုဟာစဥ္းစားဒီဟာစဥ္းစားနဲ႔။ လုပ္သင့္သလာ မလုပ္သင့္ဘူးလားေတြးလြန္းလို႔ ကြ်န္မဘ၀မွာ အရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလက္လႊတ္ခဲ့ရတယ္။ အခုေတာ့ လံုး၀ ဆံုးျဖတ္ထားတယ္။ ေနာက္တစ္ခါ မိုးရြာတာနဲ႔ ၾကံဳရင္ေတာ့ မိုးေရထဲမွာ စိတ္ရွိလက္ရွိကို ေဆာ့မယ္.. လမ္းေလွ်ာက္မယ္။<br /><br />ကဲ မိုးလည္းသိပ္သြားပီ။ ေရးရတာလည္း နည္းနည္းေညာင္းသြားဘီဆိုေတာ့.... ေတာ္ေသးပီ။<p></p></div><span style="color: rgb(0, 0, 153);"></span><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/96/13CEB3A36DC58FF8E53466E7157C7920.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-5056333810951623744?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-36998586350837318472009-03-26T11:15:00.001-07:002009-03-26T11:24:59.534-07:00<div align="justify">ဒီရက္ပိုင္း မတရားအပ်င္းထူေနပါတယ္။ ပို႔စ္အသစ္ေရးဖို႔ အၾကံဥာဏ္မ်ားမွာလည္း ေပၚေပၚခ်င္း ခ်မေရးသည့္အတြက္ ျပန္ျပန္ေပ်ာက္သြားပါသည္။ အပ်င္းထူတာ ေပ်ာက္တဲ့ေဆးမ်ားရွိရင္ ေျပာၾကပါ။ ေက်းဇူးဆပ္ပါမည္။ :)<br /><br />အခုုေတာ့ စာေရးရမွာ ပ်င္းတာနဲ႔ ဖတ္မိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ့ ကဗ်ာေတြတင္လိုက္ပါတယ္။ ကြ်န္မရဲ့ သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ႕ဟာ ကဗ်ာေရးေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ သူတို႔ေရးေသာ ကဗ်ာမ်ားမွာ ေကာင္းေသာ္လည္း ဘယ္မွာမွ မတင္ဖူးပါ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သူတို႔ဆီက ခြင့္ျပဳခ်က္ယူျပီး ကြ်န္မဘေလာ့ေလးမွာ တင္လိုက္ပါတယ္။<br /><br /><div style="text-align: center;">ကဗ်ာဆရာ ဆရာမ ေတြကေတာ့ မTTH နဲ႔ ေကာင္းျမတ္ထြန္းျဖစ္ပါတယ္။ ကဗ်ာေလးေတြကို ေပးသံုးတဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေနာ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/ScvGVLENusI/AAAAAAAAAHk/VYv-1qyUOmk/s1600-h/1.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/ScvGVLENusI/AAAAAAAAAHk/VYv-1qyUOmk/s400/1.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317561852091022018" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/ScvGud2Ow8I/AAAAAAAAAH0/yxdbqdnEbZw/s1600-h/4.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/ScvGud2Ow8I/AAAAAAAAAH0/yxdbqdnEbZw/s400/4.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317562286629372866" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/ScvGhAfz5xI/AAAAAAAAAHs/WuwAQpYFMXE/s1600-h/3.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 301px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/ScvGhAfz5xI/AAAAAAAAAHs/WuwAQpYFMXE/s400/3.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317562055412410130" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/ScvG6imyzDI/AAAAAAAAAH8/VdR3wCAhLhQ/s1600-h/lwanlolar.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 376px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/ScvG6imyzDI/AAAAAAAAAH8/VdR3wCAhLhQ/s400/lwanlolar.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317562494065232946" border="0" /></a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-3699858635083731847?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-26354310973604915072009-03-24T02:38:00.000-07:002009-03-24T04:16:34.767-07:00<div align="justify">ကဲ မမေနျခည္နဲ႔ မမမိုးခါးေရ... အေၾကြးဆပ္ျပီေနာ္။ Tag gameတဲ့။ တစ္ခါမွေတာ့ အtagမခံရဖူးဘူး။ ကိုကိုမမေတြရဲ့ ဘေလာ့ေတြမွာေတာ့ ေတြ႔ဖူးပါရဲ့။ ခုေတာ့ မမ၂ေယာက္ေက်းဇူးေၾကာင့္ ေရးဖူးသြားျပီေပါ့ေနာ့။<br /><br />ကြ်န္မမွာ ၀ါသနာေသးေသးၾကီးၾကီး အေတာ္မ်ားမ်ားရွိပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ၀ါသနာပါေပမဲ့ သိပ္မလုပ္ျဖစ္ပါဘူး။ အဲ့ဒီေတာ့ ၀ါသနာလည္းပါ လုပ္လည္းလုပ္ျဖစ္တာေလးေတြပဲ ေရးပါ့မယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0); font-weight: bold;">ဓာတ္ပံုရုိက္ျခင္းႏွင့္ျပင္ျခင္း</span><br />ငယ္ငယ္ထဲက ဓာတ္ပံုအရုိက္ခံရတာ ၀ါသနာပါပါတယ္။ ၾကီးလာေတာ့ ၀ါသနာက ပိုရင့္လာပါတယ္။ ကြ်န္မက ဓာတ္ပံုမစားပါ။ ရုိက္ထားေသာ ဓာတ္ပံုမ်ားကို ၾကည့္လွ်င္ ၁၀ပံုမွာ ၁ပံုသာ ေကာင္းပါသည္။ သို႔ေသာ္ အေသရုိက္ပါသည္။ ရန္ကုန္တစ္ခါတစ္ခါ ျပန္လွ်င္ ရုိက္ျဖစ္သည့္ ဓာတ္ပံုမ်ားမနည္းပါ။ အရင္က ဖလင္မ်ားႏွင့္ရုိက္တုန္းက ဖလင္ႏွေျမာ၍ အားတိုင္းယားတိုင္း မရုိက္ပါ။ အခုေတာ့ ဒီဂ်စ္တယ္ေခတ္ ျဖစ္လာ၍ ကြ်န္မအၾကိဳက္ျဖစ္သြားသည္။ ထုိ႔အျပင္ Photoshop ေလးႏွင့္ ဟိုကလိ ဒီကလိ လုပ္ပါသည္။ ျပီးရင္ Edit လုပ္ျပီးေသာ ပံုမ်ားကို ၾကည့္၍ ေကာင္းေကာင္းမေကာင္းေကာင္း ပီတိျဖစ္တတ္ပါေသးသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0); font-weight: bold;">စာဖတ္ျခင္း</span><br />စာဖတ္တာကို အင္မတန္ ၀ါသနာပါပါသည္။ ၂တန္းေလာက္ထဲမွ စ၍ အျပင္စာမ်ားကို စဖတ္ျဖစ္သည္။ စာဖတ္ျခင္းဟု ေျပာလိုက္၍ အထင္မၾကီးသြားမိေစရန္ ၾကိဳတင္ေျပာၾကားလိုပါသည္။ အေၾကာင္းမွာ ဖတ္ေသာစာမ်ားမွာ ဗဟုသုတရေသာ စာအုပ္ထက္ ကာတြန္းစာအုပ္၊၀တၳဳစာအုပ္မ်ားကိုသာ ပိုဖတ္ေသာေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ အိမ္တြင္ ငယ္စဥ္ကတည္းက ထြက္သမွ် ကာတြန္းဂ်ာနယ္ အကုန္၀ယ္သည္။ ပံုျပင္စာအုပ္ တစ္ပတ္တစ္အုပ္၀ယ္ျဖစ္သည္။ ၇တန္းေလာက္ အေရာက္တြင္ ကြ်န္မ၀ယ္ထားေသာ ဂ်ာနယ္ ႏွင့္ စာအုပ္မ်ားမွာ စတိုခန္း၏ ထက္၀က္ခန္႔ကို ေနရာယူထားေလျပီ။ ကာတြန္းကို ၀ယ္ရုံတင္ အားမရေသး။ စာအုပ္ဆိုင္က ငွားဖတ္သည္။ ဘိုဘို တြတ္ပီ ပိုးဇာ ေဂ်ာက္ဂ်က္ ယူႏိုင္ ဒီရဲဂ်ာ သက္ပိုင္ရဲ ရွင္ေႏွာင္း.. အမ္မေလး ေျပာရင္ကုန္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ အကုန္ဖတ္တယ္။ စာအုပ္ဆုိင္ တစ္ဆိုင္ထဲ ငွားရတာ အားမရလို႔ ၃ဆိုင္ ပတ္ငွားတယ္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆို တစ္ေန႔ကို ကာတြန္း ၄ အုပ္ကေန ၁၂အုပ္ထိ ဖတ္တယ္။ ရသမွ် မုန္႔ဖိုးနဲ႔ စာအုပ္ဖိုးေတာင္ မေလာက္ဘူး။ အိမ္ကလူၾကီးေတြကလည္း အျပင္မွာ လတ္လ်ားလတ္လ်ားမလုပ္ပဲ စာအုပ္ပဲဖတ္္တာဆိုေတာ့ ဘာမွ သိပ္မေျပာ။ ၈တန္း ၉တန္းေလာက္ ေရာက္ေတာ့ လိုင္းေျပာင္းသြားသည္။ ကာတြန္းႏွင့္ ပံုျပင္အစား ၀တၳဳစာအုပ္မ်ား အစား၀င္လာသည္။ ၀တၳဳမ်ားကိုေတာ့ မ၀ယ္။ ဆိုင္မွ ငွားဖတ္သည္။ အေမက အခ်စ္၀တၳဳမ်ား ေပးမဖတ္။ လြန္းထားထား ပုညခင္ အိမ္သို႔ သယ္လာခြင့္မရွိ။ ေတာ္ေသးသည္။ တာရာမင္းေ၀ မင္းခုိက္စိုးစန္ အၾကည္ေတာ္ စာအုပ္မ်ားကို ဟာသစာအုပ္မ်ားဟု ေျပာကာ အိမ္ငွားလာရင္ ဘာမွမေျပာ။ ခုေလာက္ဆိုရင္ေတာ့ စာဖတ္ဘယ္ေလာက္ ၀ါသနာၾကီးလဲ သိေလာက္ေရာေပါ့။ ခုဒီေရာက္လာေတာ့ အီးဘုတ္ခ္မ်ားႏွင့္သာ ေက်နပ္ေနရေတာ့သည္။ အဟင့္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">အစားအေသာက္</span><br />ကြ်န္မက ထမင္းနဲ႔ဟင္းထက္ သေရစာ ပိုၾကိဳက္တယ္။ ရန္ကုန္မွာတုန္းက တရုတ္တန္းမွာေနေတာ့ ညေနေစာင္းျပီဆိုတာနဲ႔ ခ်စ္မားသားဆီက ပိုက္ပုိက္ေတာင္း။ လမ္းထိပ္ထြက္ျပီး မုန္႔ေလွ်ာက္ပတ္စားတာ။ တစ္ခါတစ္ေလ ညစာထမင္းေတာင္ မစားျဖစ္ဘူး။ ညစာအလြတ္ အပီဆြဲတာ။ ဘယ္ေနရာမွာ ဘာမုန္႔ေကာင္းတယ္ ဘယ္ဆိုင္ေကာင္းတယ္ဆိုတာ အကုန္သိ။ စင္ကာပူေရာက္ေတာ့လည္း အားရင္ ဟင္းခ်က္ေကာင္းတဲ့ ဘေလာ့ဂါမမေတြဆီေလွ်ာက္လည္။ သေရက်။ အျပင္ေရာက္ရင္ ဟုိသေရစာ ဒီသေရစာ တို႔တိတို႔တိစား။ ဘေလာ့မွာ ဟင္းခ်က္နည္းေတြကိုမွတ္ ျပီးရင္ ခင္တဲ့မမေတြအိမ္ကိုသြား။ ခ်က္ေကြ်းခိုင္း။(အမွန္ေတာ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ခ်က္စားၾကည့္ခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အိမ္ရွင္က မီးဖိုေခ်ာင္ သံုးခြင့္မေပးပါဘူး) ကဲ အဲ့လိုမ်ိဳးလည္း အစားအေသာက္ ၀ါသနာၾကီးပါသတဲ့။<br /><br />ေတာ္ျပီ။ ၾကာရင္ အစားပုတ္တဲ့ အေၾကာင္းေတြ ေပၚကုန္ေတာ့မယ္။<br />ဘယ္သူ႔ကို ဆက္tagရမလဲလို႔ စဥ္းစားေတာ့ ဒီလိုအုိင္ဒီယာရပါတယ္။ အခုဒီစာေၾကာင္းကို ဖတ္မိတဲ့သူေတြအားလံုးကို tagပါတယ္။ ဘာအခုမွ မဖတ္ေတာ့ဘူးလုပ္ေနတာလဲ။ မရေတာ့ဘူး။ငွင္းငွင္း။ ေရးရေတာ့မယ္။ဒါပဲ။<br />ဟဟား။ ေပါတာေတြ ေတာ္သင့္ျပီ။ ေတာ္ၾကာ တည္တည္ၾကည္ၾကည္ေနတဲ့ ဘာဘာကို ငေပါမေလးလို႔ ထင္ကုန္ၾကေတာ့မယ္။ ေနာက္တာပါ။ ေရးခ်င္တဲ့ လူေတြေရးၾကပါ။ ျပီးရင္ ဆီပံုးမွာ ေအာ္ခဲ့ပါ။ တစ္ေယာက္ခ်င္းဆီကို ေသခ်ာလာလည္ဖတ္ပါ့မယ္။ :)<p></p></div><span style="color: rgb(0, 0, 153);"></span><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/96/13CEB3A36DC58FF8E53466E7157C7920.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-2635431097360491507?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-43123209943110103362009-03-22T01:09:00.000-07:002009-03-22T04:00:08.931-07:00<div align="justify">Training ေနာက္၂ရက္မွာေတာ့ ပထမေန႔ေလာက္ေတာ့ မဆိုးေတာ့ပါဘူး။ နည္းနည္း အဆင္ေျပတယ္။ ဒါေပမဲ့ စလုပ္လုပ္ခ်င္းမို႔လား မသိဘူး။ လုပ္ရတာေတာ့ မေပ်ာ္ဘူး။ အလုပ္ကို မသြားခ်င္တာ။ ဒါေပမဲ့လည္း "ေပ်ာ္ရာမွာ မေနရ၊ ေတာ္ရာမွာေနရ" လို႔ပဲ စိတ္ထဲေတြးျပီး အလုပ္ဆက္သြားရတာေပါ့ကြယ္။ <br /><br />ဗဟုသုတေတာ့ အေတာ္ရသား။ က်န္းမာေရးဗဟုသုတေတြေပါ့ေလ။ လူနာေပါင္းစံုကိုလည္းေတြ႔ျပီး အေတြးေတြလည္း မ်ားမိပါရဲ့။<br />တစ္ခါကဆို ကိုယ္၀န္ေဆာင္အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ လာျပတယ္။ သူက ေမြးခါနီးျပီ။ ကြ်န္မတို႔ ေဒါက္တာမမနဲ႔ ေမြးမွာ။ ခြဲေမြးမွာတဲ့။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ Horoscope တြက္ခ်က္မွဳအရ April ၃ရက္ေန႔ မနက္ ၉နာရီက ေန ၁၁နာရီ အတြင္း ေမြးရမယ္ဆိုပဲ။ အစက သူက Apr ၁ရက္ေန႔ ေမြးဖို႔ Date လုပ္ထားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ Apr ၁ က April Fool Day မို႔လို႔တဲ့။ ၃ရက္ေန႔ ေျပာင္းလို႔ရမလားဆိုျပီး ဆရာ၀န္နဲ႔ လာတိုင္ပင္တယ္။ April Fool Dayမွာ ေမြးေတာ့ ဘာျဖစ္မွာက်လို႔။ ရယ္ေတာ့ ရယ္ရသား။ ဧျပီ၁ရက္ေန႔မွာ ေမြးတဲ့ <a href="http://phyomaw.blogspot.com">ျဖိဳးေမာ္</a>တစ္ေယာက္ေတာ့ သူ႔ဖြားဖက္ေတာ္ ညီေလး(သို႔)ညီမေလး တစ္ေယာက္ ေလ်ာ့သြားတာေပါ့ေလ။ အဲ့လိုတြက္ခ်က္ျပီးေမြးတာနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ကြ်န္မတစ္ခုေတြးမိတယ္။ လူတစ္ေယာက္ရဲ့ ကံၾကမၼာက မိခင္ဗိုက္ထဲေရာက္ကတည္းက သတ္မွတ္ျပီးသားလို႔ ထင္တာပဲ။ အဲ့လိုမ်ိဳး အခ်ိန္ေတြ ေျပာင္းျပီးေမြးလိုက္လို႔ေကာ အဲ့ဒီကေလးရဲ့ ကံၾကမၼာက ေျပာင္းသြားမွာလားဟင္။ ဘုရားသတ္မွတ္ေပးတဲ့ ကံၾကမၼာ(ဒါမွမဟုတ္ ကိုသီဟသစ္ေျပာသလို အတိတ္ကံက သတ္မွတ္ေပးတဲ့ ကံၾကမၼာ)ကို လူေတြက ကိုယ္တိုင္သတ္မွတ္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနသလိုပါပဲ။ ကြ်န္မအေတြးေလးကို ေျပာၾကည့္တာပါ။ ပ်င္းလို႔ ေလွ်ာက္စဥ္းစားၾကည့္တာေနာ္။</p></div><span style="color: rgb(0, 0, 153);"></span><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/96/13CEB3A36DC58FF8E53466E7157C7920.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-4312320994311010336?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-26479329338061321282009-03-19T09:14:00.000-07:002009-03-19T10:11:37.937-07:00<div align="justify">ဒီရက္ပိုင္း စာေရးရမွာ အပ်င္းထူေနပါတယ္။ အလုပ္ကိစၥနဲ႔ နည္းနည္းစိတ္ရွဳပ္တာလည္း ပါတယ္။ အခု အလုပ္ကလည္း ရသလိုမရသလိုျဖစ္ေနပါတယ္။ မေန႔က interview ၂ခုသြားပါတယ္။ ပထမတစ္ခုကေတာ့ ေရေရရာရာ မရွိလွပါဘူး။ ေမးခြန္းနည္းနည္းေမးျပီး ေနာက္မွ ျပန္ဆက္သြယ္ပါ့မယ္ဆိုျပီး ျပီးသြားတယ္။ ဒုတိယ interview က်ေတာ့ အင္တာဗ်ဴးတဲ့ ေဒါက္တာမမက အသက္၃၀ေက်ာ္၀န္းက်င္ပဲ ရွိပါေသးတယ္။ Training ဆင္းၾကည့္ပါတဲ့။ ဒီအလုပ္က ညီမနဲ႔ အဆင္ေျပမေျပမသိေတာ့ စမ္းလုပ္ၾကည့္ေပါ့တဲ့။ ၃ရက္ေလာက္လုပ္ျပီး အဆင္ေျပရင္ ဆက္လုပ္ပါလို႔ ေဒါက္တာမမက ေျပာပါတယ္။ ရာထူးကေတာ့ သူ႔ရဲ့လက္ေထာက္ေပါ့ေနာ္။ အလုပ္ရွင္က ေခ်ာေခ်ာလွလွေလး။ စကားေျပာေလးကလည္းခ်ိဳ။ အဲ့ေတာ့ ဒီလို သေဘာေကာင္းေကာင္း အလုပ္ရွင္နဲ႔ လုပ္ရေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့ဆိုျပီး ေခါင္းကို ဆတ္ဆတ္ျငိမ့္လို႔ ဒီေန႔႔Training စဆင္းတယ္ေပါ့ကြယ္။ <br /><br />သို႔ေသာ္လည္း အလုပ္စဆင္းေတာ့ အထင္နဲ႔အျမင္က မွားခဲ့ေလျပီ။ မေန႔က စကားခ်ိဳေသာ မမေဒါက္တာ။ ဒီေန႔ ေဆးခန္းေရာက္တာနဲ႔ ေကာင္တာက ေကာင္မေလး၂ေယာက္ ေလေပါေနတာေတြ႔လို႔ စေအာ္ေငါက္ပါေလေရာ။ ကြ်န္မေတာင္ နည္းနည္းလန္႔သြားတယ္။ ျပီးေတာ့ ကြ်န္မကို ၀န္ထမ္းတစ္ဦးက ေဆးlabel တပ္နည္းေတြ Lab form ေရးနည္းေတြ blah blah သင္ေပးတယ္။ ေဆးနာမည္ေတြလည္း မွတ္ရေသးတယ္။ အဓိက တာ၀န္က ဆရာ၀န္ consultation လုပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ သူလိုအပ္သမွ်လုပ္ေပးရမယ္။ သူ႕ပါးစပ္က ေဆးနာမည္ တစ္ခုထြက္ျပီဆိုတာနဲ႔ ဗီရုိဖြင့္ ေဆးထုတ္။ လူနာနာမည္ နဲ႔ ေဆးအညႊန္းေရး။ ျပီးရင္ ဆရာ၀န္က ဘာကို စမ္းသပ္မယ္ဆိုတာနဲ႔ လိုအပ္တဲ့ ပစၥည္းကိရိယာေတြ အဆင္သင့္ထုတ္။ လူနာေတြ ကုတင္ေပၚတက္ရင္ တြဲတင္ေပး တြဲခ်ေပး။ ဗဟုသုတေတာ့ အေတာ္ရသား။ ဒါေပမဲ့ ေဒါက္တာမမက စိတ္အလြန္ၾကီးေၾကာင္း မ်က္၀ါးထင္ထင္ေတြ႔ခဲ့ရသည္။ လုပ္တာကိုင္တာ ေႏွးရင္ ေအာ္ခံထိဖို႔ျပင္။ မွားရင္ေတာ့ ေသဖို႔သာျပင္ေပေတာ့။ တစ္ခါ သူခိုင္းတာ ဘာခိုင္းမွန္းမသိ၍ ေၾကာင္ေနတဲ့ က်မ ေကာင္းေကာင္းကေလာ္တုပ္ခံရ။ သူ႔ultrasound machine ေပၚ လက္မအားလို႔ မွတ္စုစာအုပ္ခဏတင္မိ။ ထပ္အေအာ္ခံရ။ ေဆးဗီရုိတြင္ စာေရးရင္ ဆြဲထုတ္ရေသာ သစ္သားအျပားေလးရွိသည္။ ထိုသစ္သားအျပားေလးအား အထုတ္အသြင္းတြင္ အားနည္းနည္းျပင္းသြားသည္။ ျခိမ္းေျခာက္ခံရသည္။ ပ်က္ရင္ လစာထဲက ႏွဳတ္မည္ဟု။ လစာကျဖင့္ ဘယ္ဆီေနမွန္းမသိေသး။ ေဆးမွတ္တမ္းေပၚတြင္ လူနာနာမည္ႏွင့္ IC ေရးခုိင္းသည္။ လူနာ နာမည္မွာ မတရားရွည္ေသာေၾကာင့္ ေနရာမဆန္႔။ ျမွားထိုးျပီးေရးမိသည္။ ထပ္ဆူခံရသည္။ နာမည္ရွည္မွန္းသိရင္ အစထဲက ခ်ံဳ႕ေရးပါလားတဲ့။ အခုၾကည့္မေကာင္း ရွဳမေကာင္းနဲ႔တဲ့။ ကြ်န္မလည္း ဒါဆို ေနာက္တစ္ရြက္ထပ္ေရးလိုက္ပါ့မယ္ဆိုျပီး စာရြက္ေနာက္တစ္ရြက္ အေျပးသြားယူ။ ျပန္လာေတာ့ မမက ေျပာ၏။ စာရြက္သိပ္ေပါေနလားတဲ့။ စာရြက္ဆိုတာ သစ္ပင္ကလုပ္တာဆိုတာ နားလည္တယ္မလား။ စာရြက္ျဖဳန္းတီးတာ သစ္ပင္ေတြကို သတ္တာနဲ႔ တူတူပဲ။ ျပန္သြားထားတဲ့။ ေၾသာ္... ဘာလုပ္လုပ္တလြဲပါလား ငါ့နဲ႔ေနာ္။ ေတာ္ပါေသးရဲ့။ မမက လွည့္ပတ္ေအာ္ေငါက္ရတာ ေမာသြားျပီထင့္။ ဒီေန႔ သင္ေပးတာေတြ အကုန္ခ်ေရးတဲ့။ ျပီးရင္ ျပန္ေတာ့တဲ့။ ကြ်န္မလည္း အတက္ၾကြဆံုးေရးေတာ့တာေပါ့။ ေရးျပီးသြားေတာ့ မမက ေမးပါတယ္။ မနက္ျဖန္ Training လာအံုးမွာလားတဲ့။ အလုပ္ကလည္း ရွာရခက္တယ္ဆိုေတာ့ ရႏိုင္တဲ့ ဒီအလုပ္ေလးပဲ ဆက္ၾကိဳးစားၾကည့္ရမွာေပါ့ကြယ္။ ဟင့္။ အဲ့ေတာ့ လာမယ္ပဲေျပာလိုက္ရတာေပါ့။ ကဲဒီေတာ့ ဒီည ဘုရားေသခ်ာရွိခိုးသြားမွ။ မနက္ျဖန္ ေဒါက္တာမမ စိတ္ေကာင္း၀င္ျပီး တပည့္ေတာ္မလည္း ဆူပူေအာ္ေငါက္ခံရျခင္းေဘးမွ ကင္းေ၀းေစေသာ၀္။ ။</p></div><span style="color: rgb(0, 0, 153);"></span><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/96/13CEB3A36DC58FF8E53466E7157C7920.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-2647932933806132128?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-13569182275440038262009-03-17T04:42:00.000-07:002009-03-17T09:24:55.571-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/Sb-wflYNyOI/AAAAAAAAAGs/wGJyWgjO0nw/s1600-h/1_936521569l.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 209px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/Sb-wflYNyOI/AAAAAAAAAGs/wGJyWgjO0nw/s320/1_936521569l.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5314160141976586466" border="0" /></a><div align="justify">ေလေျပ ေမာင့္ဆီက ထိုစကားၾကားျပီး စိတ္ေတြ ေယာက္ယက္ခတ္ေနတယ္။ ေခါင္းထဲမွာလည္း အေတြးေတြက စံုလို႔။ ထုိတစ္ခဏ သူမ ေမာင့္ကို ဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိေအာင္ ဆြံအေနခဲ့မိသည္။"ကြ်န္မ ျပန္ေတာ့မယ္ေမာင္။" ဆိုတဲ့ တစ္ခြန္းထဲ ေျပာျပီး လွည့္ထြက္ခဲ့တယ္။ ေမာင္က ျပန္လိုက္ပို႔ေပးမယ္ဆိုေသာ္လည္း သူမ taxi ကို ဇြတ္တားျပီး ထြက္လာခဲ့တယ္။<br />အိမ္ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ အခန္းတြင္းေအာင္းေနမိတယ္။ ဒီလိုဆို သူမလည္း ေဆးသြားစစ္သင့္ျပီ။ သို႔ေသာ္ ေဆးသြားစစ္ရန္ လံုေလာက္တဲ့ သတၱိ ေလေျပမွာ မရွိတာေတာ့ အမွန္ပင္။ဘာလို႔ ဒီလို ကံၾကမၼာဆိုးၾကီးက ေလေျပနဲ႔ေမာင္အေပၚ က်လာတာလဲကြာ။ လက္ထပ္ျပီး တစ္ပတ္မွ်သာ ရွိေသးတဲ့ ဇနီးေမာင္ႏွံ အသစ္စက္စက္ေလးကိုမွ ကံတရားက ရက္စက္ေလျခင္း။ ေမာင္ အိမ္ျပန္ေရာက္လာေတာ့လည္း စကားမေျပာျဖစ္။ အေတြးကိုယ္စီနဲ႔ ၂ေယာက္လံုးႏွဳတ္ဆိတ္ေနမိတယ္။ ထိုတစ္ညလံုး သူမ တစ္ေမွးမွ အိပ္မရခဲ့။ ေမာင္လည္း အိပ္လို႔ရမည္မထင္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေလေျပ ခိုင္မာတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခု ခ်လိုက္သည္။ မနက္ျဖန္ မနက္ေစာေစာ သူမေဆးသြားစစ္မည္။ ေမာင့္ကိုေတာ့ မေခၚသြားေတာ့။ သူမတစ္ေယာက္ထဲသြားမည္။<br />နံနက္ ၆နာရီ ။ သူမတစ္ညလံုး မအိပ္ရေသးေသာ္လည္း ေဆးသြားစစ္ရမည္ဟူေသာ စိတ္ေၾကာင့္ထင္သည္။ အိပ္ခ်င္စိတ္ လံုး၀မရွိ။ ေမာင္ကေတာ့ မိုးလင္းခါနီးမွ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္ ထင္၏။ အိပ္ေမာက်ေနသည္ မွာ လံုး၀ အျပစ္ကင္းစင္လွသည္။ ဒီလို ေရာဂါမ်ိဳး ေမာင့္လို လူဆီမွာျဖစ္တယ္ဆိုတာ ေလေျပခုခ်ိန္ထိ ယံုရခက္ဆဲ။ အိပ္ရာထဲလည္း ဆက္မလွဲခ်င္ေတာ့တာနဲ႔ ေရမိုးခ်ိဳး ၊ဘုရားရွိခိုးျပီး မနက္စာအတြက္ ျပင္ဆင္သည္။ သူမအိမ္က ထြက္လာခ်ိန္အထိ ေမာင္ အိပ္ရာက မႏိုးေသး။ ထ႔ိုေနာက္ သူမ အိမ္မွ ေစာေစာထြက္ကာ ေရႊတိဂံုဘုရားသို႔ ၀င္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ ေဆးစစ္ရန္ ထြက္လာခဲ့သည္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ သူမေတြးေနမိသည္။ အကယ္လို႔ ေဆးစစ္တာ POSITIVE ဆိုရင္ သူမ ဘာဆက္လုပ္မည္နည္း။ သူမ အသက္ ၂၂ႏွစ္သာရွိေသးသည္။ သူမႏွင့္ ေမာင္တို႔ ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့မိသားစုဘ၀ေလး ထူေထာင္ၾကမည္ဟု အိပ္မက္ထားသမွ် တကယ္ပဲ ျဖစ္မလာႏိုင္ေတာ့ဘူးလား။ ေဆးခန္းေရွ႕ေရာက္လာမွ သူမအေတြးစေတြ ျပတ္သြားသည္။ ေဆးခန္းေရာက္ေရာက္ျခင္း ေဆးစစ္လို႔မရေသး။ အရင္ consultation ၀င္ရသည္။ ဆရာ၀န္မ ေျပာေသာ စကားမ်ား နားထဲ၀င္တစ္ခ်က္ မ၀င္တစ္ခ်က္။ ထို႔ေနာက္ ေဆးစစ္ျပီး အိမ္ျပန္လာခဲ့သည္။ "အေျဖရရင္ ဖုန္းဆက္လိုက္မယ္။ ၂ ရက္အတြင္းေတာ့ ရမွာပါ။ စိတ္ေအးေအးထားပါ မေလေျပ။ ဒါမ်ိဳးက ျဖစ္ခဲပါတယ္။ "သူမလည္း ေခါင္းအသာျငိမ့္ကာ ထြက္လာခဲ့သည္။<br />အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေမာင္ အိမ္မွာမရွိ။ company သြားတာပဲ ျဖစ္မည္။ေလေျပ ေမာင့္ကို ခ်ီးက်ဴးမိသည္။ ဤသို႔ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ ေရာဂါဆိုးၾကီး စြဲကပ္ေနေသာ္လည္း ေမာင္ တည္ျငိမ္လြန္းသည္ဟု ေလေျပထင္သည္။ သူလုပ္စရာရွိေသာ အလုပ္မ်ားကို မူမပ်က္ လုပ္သြားႏိုင္သည္။ အကယ္လို႔ သူမသာ ေမာင့္ေနရာမွာဆို ေမာင့္လိုေနႏိုင္ပါ့မလား။ မဂၤလာဧည့္ခံပြဲအတြက္ ျပင္ဆင္ခ်င္စိတ္လည္း သူမမွာ မရွိေတာ့။ ေလေျပတို႔အတြက္ အဓိပၸာယ္မွ မရွိေတာ့ပဲ ေမာင္ရယ္။ ညေနက်ေတာ့ ေမာင္ဖုံးဆက္ရွာပါသည္။ မဂၤလာခမ္း၀င္ပစၥည္းေတြ သြားၾကည့္ခ်င္ေသးလားတဲ့။ သူမစိတ္မပါလို႔ မၾကည့္ေတာ့ဘူးဟု ေျပာလိုက္သည္။ ေမာင္လည္း သူမစိတ္အေျခအေနကို နားလည္သည္ထင္ပါတယ္။ "ဒါဆိုလည္း ေမာင္ေစာေစာျပန္လာမယ္ေနာ္"ဆိုျပီး ဖုန္းခ်သြားသည္။<br />ေမာင္ အိမ္ျပန္လာေတာ့ သူမတို႔ ညစာတူတူစားျဖစ္သည္။ ခါတုိင္း ရယ္ေမာစေနာက္သံေတြႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ေနေသာ ထမင္း၀ိုင္းေလး အခုေတာ့ တိတ္ဆိတ္ေျခာက္ေသြ႔မွဳေတြသာ ၾကီးစိုးေနသည္။ ထိုတိတ္ဆိတ္မွဳကို ေမာင္ကပဲ စတင္ျဖိဳခြင္းလိုက္သည္။ "ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ေလေျပ။" သူမ ေခါင္းငံု႔ထမင္းစားေနရာမွ ေမာ့ၾကည့္မိသည္။ ေမာင့္ပံုစံက တကယ္ကို လွိဳက္လွဳိက္လွဲလွဲ ေျပာေနသလိုပင္။ "ဘာကိုေက်းဇူးတင္တာလဲ ေမာင္" "ေမာင္ကို ခြင့္လႊတ္ေပးလို႔ေပါ့။ ေမာင္က ေလေျပကို ေျပာဖို႔ ေတာ္ေတာ္ေလး သတၱိေမြးခဲ့ရတယ္။ ေလေျပ မုန္းသြားမွာ ေမာင္ေၾကာက္တယ္။ ေမာင္ တကယ့္ကို မိုက္လံုးၾကီးခဲ့မိတာပါကြာ" "ဒီမွာ ေမာင္။ က်မ ေမာင့္ကို ခြင့္လႊတ္တယ္လို႔ ဘယ္တုန္းကမွ မေျပာခဲ့ဘူး။ ခုခ်ိန္မွ က်မစိတ္ေတြ တအားရွဳပ္ေနတဲ့အတြက္ အဲ့ဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ေမာင့္ကို က်မေျပာဖို႔ အင္အားမရွိေသးဘူး။ ေမာင့္ အနားမွာ ဒီေလာက္ အစစအရာရာ လိုေလေသးမရွိေအာင္ က်မတာ၀န္ေၾကခဲ့ရက္နဲ႔ ဒီလိုမ်ိဳးလုပ္ရက္တဲ့ ေမာင့္ကို က်မဘယ္လိုနားလည္ေပးရမလဲ။ေျပာပါ ေမာင္"သူမ၄ႏွစ္လံုးလံုး ႏွဳတ္က်ိဳးေအာင္ ေခၚခဲ့ေသာ "ေမာင္"ဆိုေသာ အသံုးအႏွဳန္းကို ေမာင့္ကို စိတ္ဆိုးသည့္တိုင္ေအာင္ ဆက္ေခၚမိေနဆဲပင္။ "မဟုတ္ဘူး ေလေျပ ... ဒီကိစၥေတြက ေမာင္ေလေျပနဲ႔ မေတြ႔ခင္တုန္းက ကိစၥေတြပါ။ ေလေျပနဲ႔ ေတြ႔ျပီးေနာက္ပိုင္း ကိုယ္တစ္ခါမွ သစၥာမေဖာက္ခဲ့တာ အမွန္ပါကြာ။"ေလေျပ ထမင္းဆက္စားခ်င္စိတ္မရွိေတာ့။ ထမင္း၀ိုင္းမွ ထထြက္လာသည္။<br />ဒီရက္ပိုင္း သူမ ေမာင္ႏွင့္ ခပ္စိမ္းစိမ္းေနျဖစ္သည္။ ေမာင္ အလုပ္က ျပန္လာရင္လည္း စကားသိပ္မေျပာျဖစ္။ သို႔ႏွင့္ ေဆးစစ္ျပီး တတိယေျမာက္ေန႔မွာ သူမကို ဆရာ၀န္မက ဖုန္းဆက္သည္။ ေဆးစစ္ထားသည့္ အေျဖလႊာ ရျပီဟု အေၾကာင္းၾကားျခင္း ျဖစ္သည္။ အေျဖကို ဖုန္းထဲက ေမးေတာ့ ဆရာ၀န္မက လူကိုယ္တိုင္လာယူဖို႔ ေျပာသည္။ ေလေျပ စိတ္ထဲထင့္ေနသည္။ ဒီလိုႏွင့္ ေဆးခန္းေရာက္ေတာ့ အေျဖက NEGATIVE တဲ့။ ေလေျပ ၀မ္းသာသြားသည္။ ဒါေပမဲ့ ဆရာ၀န္မက ဆက္ေျပာသည္။ "ေလေျပ ေနာက္ ၆လေနရင္ေတာ့ ထပ္ေဆးစစ္ဖို႔လိုမယ္။ အခုက ေလေျပတို႔ လက္ထပ္ထားတာ တစ္ပတ္ပဲ ရွိေသးတယ္ဆိုေတာ့ အကယ္လို႔ ေရာဂါပိုးကူးခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာင္ အဲ့ေလာက္တစ္ပတ္အခ်ိန္အတြင္းမွာ မသိႏိုင္ဘူး။" "ဟုတ္ကဲ့ပါ ဆရာမ။ ေလေျပ ေနာက္၆လေလာက္ေနရင္ ျပန္လာခဲ့ပါအံုးမယ္။"ေလေျပစိတ္ထဲမွာ နည္းနည္းေတာ့ ေပါ့သြားသလိုပင္။ သို႕ေသာ္လည္း ေနာက္၆လဆိုေသာ အခ်ိန္မွာ ဘာမဆိုျဖစ္လာႏိုင္ေသးသည္ မဟုတ္ပါလား။<br />ေလေျပအိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေမာင္က အေစာၾကီးအိမ္ျပန္ေရာက္ေနသည္။ "ေလေျပ ဘယ္သြားေနတာလဲကြာ။ ေမာင္ ဒီေန႔ ေနလို႔မေကာင္းတာနဲ႔ အိမ္ေစာေစာျပန္လာခဲ့တယ္။ ေလေျပဖုန္းဆက္တာလည္း ဘယ္လိုမွ ေခၚလို႔မရဘူး။" "အင္း ေလေျပ ေမခ်ိဳတို႔အိမ္ခဏသြားေနတာ။ ဖုန္းက ဘက္ထရီကုန္ေနတယ္။ " သူမ စကားကို ေမးတစ္ခြန္း ေျဖတစ္ခြန္းသာ ေမာင့္ကို ဆက္ဆံခဲ့သည္။ ေမာင္ေနမေကာင္းဘူးဆိုမွ ေမာင့္ကို ေသခ်ာျပန္ၾကည့္မိသည္။ သူမ ပစ္ထားေသာ ၃၊၄ရက္ အတြင္းမွာေတာင္ မ်က္ႏွာေခ်ာင္က်သြားလိုက္တာ။ ေမာင့္ကို သနားသလို ျဖစ္သြားသည္။ အို..ဘာလို႔ သနားရမွာလည္း။ သူ႔အျပစ္နဲ႔ သူပဲ။ သစၥာမဲ့တဲ့ ဒဏ္ခံရတာ။ သူမအဲ့လိုမ်ိဳး စိတ္ကိုတင္းထားေပမဲ့ တကယ္တမ္းေတာ့ မေနႏိုင္ပါ။ ေခ်ာင္းတဟြပ္ဟြပ္ဆိုးေနေသာ ေမာင္။ ခါတုိုင္းထမင္းကို လိုက္ပြဲယူမွ ၀သည့္ေမာင္။ အခုေတာ့ ထမင္း တ၀က္ကိုပင္ တပင္တပန္းစားေနရသလိုပင္။ ေမာင္ ဘာအျပစ္ေတြ လုပ္ခဲ့လုပ္ခဲ့ သိပ္ခ်စ္လို႔ လက္ထပ္ခဲ့ေသာေမာင့္ကိုေတာ့ ၾကာၾကာပစ္မထားႏိုင္။ ေရေႏြးေႏြးေလးႏွင့္ ေခ်ာင္းဆိုးေပ်ာက္ေဆးယူကာ သြားေပးလိုက္သည္။ ေနမေကာင္းသည့္ၾကားမွ ေမာင့္အျပံဳးေလးကို သူမျမင္လိုက္ရသည္။<br />ေမာင္ ဒီရက္ပိုင္း အေတာ္ေနမေကာင္းျဖစ္သည္။ သူ႔ကို ၾကည့္ရတာလည္း လံုး၀အားမရွိသလိုပင္။ ေလေျပ ေန႔တိုင္း ၾကက္ေပါင္းေတြ ေပါင္းတိုက္ေသာ္လည္း ေမာင့္ကို ၾကည့္ရတာ ေတာ္ေတာ္ေဖ်ာ့ေတာ့ေနသည္။ ေလေျပမေနႏိုင္ေတာ့။ ေမာင့္ကို ေမးလိုက္သည္။ "ေမာင္.. ဆရာ၀န္ေကာ ျပရဲ့လား ဟင္။"ေမာင္က သူမကို ျပံဳးျပီးၾကည့္သည္။"ေသမိန္႔က်ျပီးသား လူတစ္ေယာက္က ဆရာ၀န္ဆီ သြားေတာ့ေကာ ဘာမ်ားထူးျခားမွာလဲ ေလေျပရယ္"ေမာင္ရယ္ ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလ။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေသဒဏ္က်တရားခံတစ္ေယာက္လိုေတာင္ သတ္မွတ္ထားပါလား။ အမွန္ေတာ့ ဒါဟာကုမရတဲ့ ေရာဂါတစ္ခု မဟုတ္ပါဘူး။ ခုေခတ္မွာ ေဆး၀ါးေတြ ဒီေလာက္ ေခတ္မီေနတာပဲ ။ သူမ ေမာင့္ကို ရေအာင္ ကုမည္။ ျပဳစုမည္။ ေမာင္ လူေကာင္းႏွင့္မျခား သက္တမ္းေစ့ ေနႏိုင္ေစရမည္ဟု စိတ္ပုိင္းျဖတ္လိုက္သည္။ သူမ ေမာင့္ကို ဟုိရက္ပိုင္းေတြတုန္းက လစ္လ်ဴရွဴခဲ့မိတာေတာင္ ေနာင္တရသြားသည္။ သူမေမာင့္ကို ေႏြးေထြးတဲ့ အားေပးမွဳေတြ ေပးသင့္တဲ့အစား ေအးစက္တဲ့ လစ္လ်ဴရွဳမွဳေတြသာ ေပးခဲ့ေသာ္လည္း ေမာင္တစ္ခ်က္ေလးမွ ေစာဒက မတက္ခဲ့။ သူမေမာင့္ကို ဒီအတိုင္း ျဖစ္ထားလို႔ေတာ့ မျဖစ္။ မနက္ျဖန္ ယံုၾကည္ရတဲ့ အသိဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ဆီ ေခၚသြားရမည္။ ေမာင့္အသက္ ၂၆ႏွစ္သာ ရွိေသးသည္။ သူမတို႔မွာ လွပတဲ့ အနာဂတ္ေတြ ရွိေသးသည္။ ေမာင့္ကို သူမဘ၀ထဲက ထြက္ခြာခြင့္ မျပဳႏိုင္ေသးဘူး။<br />ေနာက္တစ္ေန႔ ေမာင့္ကို ေဆးခန္းသြားဖို႔ေခၚေတာ့ ေမာင္က အတင္းျငင္းသည္။ ေနာက္ဆံုး သူမ ေတာင္းပန္တစ္လွည့္ စိတ္ေကာက္တစ္လွည့္ မနည္းေခၚမွ မလိုက္ခ်င္လိုက္ခ်င္ႏွင့္ လိုက္လာသည္။ စမ္းသပ္မွဳေတြအျပီး ဆရာ၀န္က ေသခ်ာရွင္းျပသည္။ ေဆာင္သင့္ ေရွာင္သင့္သည့္ အခ်က္ေတြကို။ ေမာင္က ေရာဂါျဖစ္တာကို သိတာ ေနာက္က်တဲ့ အတြက္ေရာ သင့္ေလ်ာ္တဲ့ ေဆး၀ါးကုသမွဳ မခံခဲ့တဲ့အတြက္ အေျခအေနက သိပ္ေတာ့ အားရစရာမရွိေၾကာင္း။ဒါေပမဲ့ အခုအခါ ေဆး၀ါးေတြက တုိးတက္လာျပီ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေဆးမွန္မွန္ေသာက္မယ္ က်န္းမာေရးဂရုစိုက္မယ္ဆိုရင္ ေမာင့္ဟာ လူပံုမွန္တစ္ေယာက္လို ေနႏိုင္သြားေၾကာင္း အခုလာျပတာ အခ်ိန္မွီေလး ျဖစ္ေၾကာင္း ဂရုစိုက္ဖို႔လိုေၾကာင္း ေပါ့ေပါ့မေနသင့္ေၾကာင္းေျပာသည္။သူမ ေမာင့္ကို တစ္ခ်က္ျပံဳးၾကည့္ျပီး ေမာင့္လက္ေလးကို တင္းတင္းဆုပ္လိုက္သည္။"ေမာင္ ဒီမွာ ဆရာက ေျပာေနတယ္။ ေဆးမွန္မွန္ေသာက္ရင္ သက္သာသြားမယ္တဲ့။ၾကားတယ္ေနာ္။"ထုိ႔ေနာက္ သူမ ဆရာ၀န္ေပးတဲ့ ေဆးမ်ားယူျပီး ျပန္လာခဲ့သည္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ေမာင္က စကားေတာ့ သိပ္မေျပာ။ သူမက စျပီး "ေမာင္ ေလေျပကို ခ်စ္ရင္ ေဆးမွန္မွန္ေသာက္ရမယ္ေနာ္။ ေလေျပကိုယ္တုိင္ အခ်ိန္မွန္တိုက္မယ္။ မေသာက္လို႔ကေတာ့ မိေလေျပ အေၾကာင္းသိတယ္ေနာ္..ဟင္းဟင္း""ဟုတ္ပါျပီဗ်ာ။ ေဒၚေလေျပစကားနားေထာင္ပါ့မယ္ဗ်ာတဲ့" ကဲဘယ္ေလာက္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ ေမာင္လည္း။ ဒါေပမဲ့ သူမခ်စ္ေသာေမာင္သည္ သူမအနားက ထြက္ခြာခြင့္ မေပးႏိုင္ေသးပါ။ သူမ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေမာင့္ကို လူေကာင္းပကတိလို ေနႏိုင္ေအာင္ ၾကိဴးစားမည္။ သူမ သက္ျပင္းတိုးတိုးေလးေတာ ့တစ္ခ်က္ ခိုးခ်မိသည္။<br /><br />ဆက္ပါဦးမည္။ (ဇာတ္လမ္းက မလိုအပ္ပဲဆြဲသလို ျဖစ္သြားလားမသိဘူး။ ေရးျပီး သိပ္ေတာ့ စိတ္တိုင္းမက်ေသးဘူး။ေနာက္မွ ျပန္ျပင္ေတာ့မယ္။ ခုလက္ေညာင္းသြားပီ။ :D စိတ္ရွည္ရွည္ထားျပီး ဖတ္ေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးပါရွင္။)<br /><p></p></div><span style="color: rgb(0, 0, 153);"></span><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/96/13CEB3A36DC58FF8E53466E7157C7920.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-1356918227544003826?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-69221777112202689252009-03-16T00:30:00.001-07:002009-03-16T10:05:30.129-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://farm1.static.flickr.com/11/13336152_f8e55c7332.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 388px; height: 292px;" src="http://farm1.static.flickr.com/11/13336152_f8e55c7332.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><div align="justify"><span style="color: rgb(153, 0, 0);">"ေမာင္...လာေလ။ ဘာေငးေနတာလဲ။ ဟိုမွာ ဓာတ္ပံုရုိက္ဖို႔ ေခၚေနျပီ။" </span><br />ေလေျပတုိ႔ ဒီေန႔ မဂၤလာပြဲအၾကိဳဓာတ္ပံုလာရုိက္ေနျခင္း ျဖစ္သည္။ ေမာင္တစ္ေယာက္ ဒီေန႔ဘာေတြျဖစ္ေနလည္းမသိ။ ေငးတိေငးတိုင္နဲ႔။ လူနဲ႔စိတ္နဲ႔ မကပ္သလိုပင္။ ဓာတ္ပံုရုိက္တာလည္း မျပံဳးပဲ တည္တည္ၾကီးျဖစ္ေနလို႔ ဓာတ္ပံုဆရာလည္း ျပံဳးခိုင္းရတာ ေမာေနျပီ။ အျမဲတမ္း ျပံဳးျပံဴးရႊင္ရႊင္ တက္တက္ၾကြၾကြေနတတ္တဲ့ ေမာင္..တစ္ခုခုေတာ့ လြဲေနျပီဆိုတာ ေလေျပရိပ္မိေနျပီ။ ေမာင္ ဒီရက္ပိုင္း မဂၤလာေဆာင္အတြက္ေရာ companyကအလုပ္ေတြပါ လံုးပန္းေနရေတာ့ ပင္ပန္းလြန္းလို႔ပဲ ျဖစ္မွာပါ။<br /><br />ဓာတ္ပံုရုိက္တာလည္း ေတာ္ေတာ္ေတာ့ အခ်ိန္ေပးရသား။ မနက္၉နာရီထဲက စလိုက္တာ အခုညေန၃နာရီမွပဲ ျပီးေတာ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ေလေျပတစ္ေယာက္ မေမာႏိုင္ေသး။ မဂၤလာခန္း၀င္ ပစၥည္းေတြ ေမာင္နဲ႔ လိုက္၀ယ္ရအံုးမယ္။ ေလေျပတို႔ ဧည့္ခံပြဲက ေနာက္လ၂၀ရက္ေန႔။ အခ်ိန္က တစ္လခြဲေလာက္ပဲ လိုေတာ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အေလာတၾကီးနဲ႔ လိုက္လုပ္ေနရတာ။ဒါေပမဲ့ အဲ့လိုပင္ပန္းေနရတာကိုပဲ ေလေျပက ေပ်ာ္ေနတာေလ။<br /><br />ေလေျပဓာတ္ပံုရုိက္ျပီးေတာ့ အ၀တ္အစားျပန္လဲ၊မိတ္ကပ္ေတြ ျပန္ဖ်က္လုပ္ေနတုန္း ေမာင္က သူကားေပၚကပဲ ေစာင့္ေနမယ္တဲ့။ ေလေျပလည္း ခပ္သြက္သြက္ေလးလုပ္ျပီး ထြက္လာခဲ့တယ္။ ေလေျပ ကားေပၚေရာက္ေတာ့ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာက စတီယာရင္ေပၚ ေခါင္းေမွာက္ျပီး အိပ္ေနေလရဲ့။ သူမလည္း အသာေလးလွဳပ္ႏွဳိးလိုက္တယ္။ ေမာင္ထလာေတာ့ ေမာင့္မ်က္လံုးေတြကို အမွတ္မထင္ၾကည့္မိသြားသည္။ အို.. ေမာင့္မ်က္လံုးေတြ နီျပီး မို႔အစ္ေနပါလား။ ေမာင္ငိုထားတာလား။ မျဖစ္ႏိုင္။ ေမာင္ငိုတာ ေလေျပတစ္ခါမွ မေတြ႔ဖူးဘူး။ <span style="color: rgb(153, 0, 0);">"ေမာင့္မ်က္လံုးေတြ ဘာျဖစ္ေနတာလဲဟင္။ အိပ္ေရးမ၀လို႔လား"</span> ကြ်န္မေမးလိုက္သည္။ ေမာင္ျပန္မေျဖပါ။ <span style="color: rgb(0, 102, 0);">"ေလေျပ..ေမာင္တို႔ ေနာက္ေန႔မွ ပစၥည္းေတြ သြား၀ယ္ရေအာင္။ ေမာင္ ေလေျပကို အေရးၾကီးကိစၥ ေျပာစရာရွိတယ္။ ေမာင္တို႔ ေအးေအးေဆးေဆး တစ္ေနရာသြားရေအာင္။" </span>ကြ်န္မေမာင့္ကို ၾကည့္ျပီး ရင္ေတြပူလာသည္။ သို႔ေသာ္ ဘာမွ ျပန္မေျပာျဖစ္။ ေခါင္းအသာျငိမ့္လို႔ လိုက္လာခဲ့သည္။<br /><br />ကန္ေတာ္ၾကီးရဲ့ ခံုတန္းေလးတစ္ခု။ အခ်ိန္က ညေန၄နာရီ။ ေရာက္တာ ၁၀မိနစ္ ရွိျပီ။ အေရးၾကီးကိစၥ ေျပာစရာရွိသည္ ဆိုေသာေမာင္ ခုခ်ိန္ထိ စကားတစ္ခြန္းမွ မဟေသး။ ေလေျပစိတ္မရွည္ေတာ့။<span style="color: rgb(153, 0, 0);"> "ေမာင္.. ေျပာစရာ ရွိတာျမန္ျမန္ေျပာေလ။ ဘာေတြျဖစ္ေနတာလဲကြာ။" </span>ေမာင္သူမကို စိုက္ၾကည့္သည္။<br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">"ေလေျပ.. ေမာင္ ေလေျပကို သိပ္ခ်စ္တာ ေလေျပသိပါတယ္ေနာ္"</span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">"ေအာ္..ေမာင္ကလည္း ဘာမ်ားလည္းလို႔။ သိတယ္ေလ။ ေမာင္က ေလေျပကို သိပ္ခ်စ္သိပ္အလိုလိုက္၊ ဒါေၾကာင့္လည္း ေမာင့္ကို တစ္ဘ၀လံုးအတြက္ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တာပဲဟာကို။"</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">"ေမာင္သာ အျပစ္တစ္ခုခုလုပ္မိရင္ ေလေျပတစ္သက္လံုး မုန္းသြားမွာလားဟင္။"</span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">"ေမာင္ကလည္း ဘာေတြေျပာေနတာလဲ။ ေမာင္ ဘယ္ေတာ့မွ ေလေျပစိတ္ဆင္းရဲေအာင္ မလုပ္ဘူးဆိုတာ ေလေျပယံုတယ္။"</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">"ေမာင္ေလ...ေမာင္ ..ေလေျပကို ၀န္ခံစရာတစ္ခုရွိတယ္။ ေမာင္ကို ခြင့္မလႊတ္ပါနဲ႔ ေလေျပရယ္။ ေမာင္ တအားမွားခဲ့တယ္ကြာ.. ေတာက္"</span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">"ဘာကိစၥလဲေမာင္.. ျမန္ျမန္ေျပာပါေမာင္ရယ္။ ေလေျပ ရင္ေတြပူလို႔ပါ။"</span><br />ေမာင္ သက္ျပင္းရွည္ တစ္ခ်က္ ခ်တယ္။ ျပီးေတာ့ သူမကို မၾကည့္ပဲ ကန္ေရျပင္ကို ၾကည့္ရင္း စကားဆက္ေျပာတယ္။<br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">"ေမာင္ ျပီးခဲ့တဲ့ အပတ္က သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေဆးစစ္တာ အေဖာ္လိုက္သြားေပးတယ္ ေလေျပ။ သူက HIV သြားစစ္တာ။ သူ႔တစ္ေယာက္တည္း မသြားခ်င္ဘူးဆိုတာနဲ႔ လုိက္သြားေပးတာ။ ဟိုေရာက္ေတာ့ သူက မင္းပါတစ္ခါတည္း စစ္ထားပါလား။စစ္ထားေတာ့ ပိုေကာင္းတာေပါ့ကြာ ဆိုတာနဲ႔ ေမာင္ပါတစ္ခါတည္း စစ္ခဲ့တယ္။ အေျဖက လြန္ခဲ့တဲ့၂ရက္က ရတယ္။ ေမာင့္သူငယ္ခ်င္းက NEGATIVE တဲ့။ ဒါေပမဲ့ ....ဒါေပမဲ့..."</span><br />ေမာင့္ စကားသံေတြ တုန္ေနသည္။ ကြ်န္မလည္း ဆက္နားမေထာင္ရဲေတာ့။ ေမာင္ရယ္ ရက္စက္လိုက္တာ။ ကြ်န္မအေပၚလည္း သစၥာမဲ့မယ္လို႔ ဘယ္တုန္းကမွ မထင္ခဲ့မိဘူး။ ဟာ... ရုတ္တရက္ သူမထူပူသြားသည္။ သူမနဲ႔ေမာင္ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္ခန္႔က တရားရုံးတြင္ လက္မွတ္ထိုးျပီး အၾကင္လင္မယားဘ၀ေရာက္ခဲ့သည္။ ဧည့္ခံပြဲကေတာ့ ဟိုဖက္ေဆြမ်ိဳး ဒီဖက္ေဆြမ်ိဳးေစာင့္ရင္းနဲ႔ ေနာက္လမွ က်င္းပဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ဒါဆို ေမာင့္မွာ HIV POSITIVE ဆိုေတာ့ သူမေရာ???<br /><br />ဆက္ပါဦးမည္။ ။<p></p></div><span style="color: rgb(0, 0, 153);"></span><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/96/13CEB3A36DC58FF8E53466E7157C7920.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-6922177711220268925?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-49292378557180129042009-03-13T08:55:00.000-07:002009-03-13T09:37:15.215-07:00<div align="justify">ညတုန္းက ကြ်န္မ ၂နာရီေလာက္မွာ အိပ္ရာ၀င္တယ္။ အိပ္ေတာ့ ဘာလို႔မွန္း မသိ အိပ္မေပ်ာ္ဘူး။ ဟိုအေၾကာင္းေတြး ဒီအေၾကာင္းေတြးနဲ႔ ၃နာရီေလာက္ထိ အိပ္မေပ်ာ္ဘူး။ ၃နာရီေက်ာ္ေလာက္ တစ္ခ်က္ ေမွးခနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ မၾကာပါဘူး "ခြ်မ္း"ဆိုျပီး ေသာ့တြဲလို ပစၥည္းမ်ိဳး ျပဳတ္က်သံၾကားျပီး လန္႔ႏိုးလာတယ္။ အိမ္မက္မ်ားလားလို႔ ျပန္စဥ္းစားတယ္။ ဟင့္အင္း အိပ္မက္မဟုတ္ဘူး ေသခ်ာတယ္ ။နားနဲ႔ ဆတ္ဆတ္ၾကားလိုက္တာ။ က်ယ္လည္းက်ယ္တယ္။ ဒါနဲ႔ က်မ အိပ္ရာက အသာထလို႔ မီးျပန္ဖြင့္ ဘာပစၥည္း ျပဳတ္က်တာလဲလို႔ လိုက္ရွာတယ္။ ေသာ့နဲ႔တူတာ ဘာမွ မေတြ႕သလို ဘာပစၥည္းမွလည္း ေအာက္မက်ေနပါဘူး။ အသံက အခန္းအျပင္က အသံမဟုတ္သလို ေဘးခန္းက လူေတြလည္း အိပ္ေမာက်လို႔ ေဟာက္သံေတြေတာင္ ၾကားေနရတယ္။ ဒါနဲ႔ က်မလည္း မီးျပန္ပိတ္ျပီး အိပ္ရာျပန္၀င္တယ္။ မ်က္လံုးပိတ္ထားျပီး ၅မိနစ္ေလာက္ အၾကာမွာ အသံထပ္ၾကားတယ္။ ဒီတစ္ခါ ပစၥည္းျပဳတ္က်သံမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ စကားေျပာသံ။ ေ၀းေ၀းကလာတဲ့ အသံေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ က်မ ေခါင္းရင္းနား တစ္ကိုက္အကြာေလာက္က ေျပာတဲ့အသံလိုမ်ိဳး။ ဘာစကားေျပာလဲဆိုတာေတာ့ ေသခ်ာမၾကားရဘူး။ ဗလံုးဗေထြးနဲ႔။ က်မလည္း ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ ေပါက္ကရေတြ ေလွ်ာက္မစဥ္းစားေတာ့ဘဲ ဖုန္းနဲ႔ သီခ်င္းက်ယ္က်ယ္ ဖြင့္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ မ်က္စိကိုမွိတ္ ရသမွ် ဘုရားစာရြတ္ျပီး အိပ္လိုက္တယ္။ ေတာ္ပါေသးရဲ့။ အိပ္ေပ်ာ္သြားလို႔။ မဟုတ္ရင္ ေလွ်ာက္စဥ္းစားျပီး လန္႔ေနအံုးမွာ။ ဒီရက္ပိုင္း သရဲကားေတြ လူသတ္ကားေတြ ၾကည့္မိလို႔ပဲ စိတ္ေတြ ေျခာက္ခ်ားေနတာလား မသိ။ အခု ဒီပို႔စ္ေရးေနရင္းေတာင္ channel U က လာေနတဲ့ ထိုင္းသရဲကား ၾကည့္ေနတယ္။ အဟိ :P</p></div><span style="color: rgb(0, 0, 153);"></span><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/96/13CEB3A36DC58FF8E53466E7157C7920.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-4929237855718012904?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-30691321197853841632009-03-11T04:57:00.000-07:002009-03-11T08:30:33.937-07:00<div align="justify">ကြ်န္မအိမ္နားမွာ ေတာင္ကုန္းေလးတစ္ခုရွိတယ္။ အဲ့ေနရာေလးက ေတာ္ေတာ္ျမင့္ေတာ့ ေလလည္းတိုက္တယ္။ ထိုင္လို႔လည္းေကာင္းတယ္။ ကြ်န္မစိတ္ညစ္တဲ့အခ်ိန္ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္တဲ့ အခ်ိန္ဆိုရင္ အဲ့ေနရာေလးမွာ သြားထိုင္ျဖစ္တယ္။ ခါတိုင္းထိုင္တာေတာ့ ညဖက္ေတြမ်ားတယ္။ ညေနဖက္ဆို လမ္းေလွ်ာက္တဲ့လူေတြ၊ ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္တဲ့လူေတြ ရွိတတ္ေတာ့ သိပ္ထိုင္လို႔မေကာင္းဘူး။ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ဆို ပိုေတာင္မိုက္ေသး။ အဖိုးၾကီးတစ္ေယာက္ အဲ့ေတာင္ကုန္းေပၚမွာ တေယာလာလာထိုးတတ္လို႔။ တေယာထိုးတာေလး နားေထာင္ရင္း ေလတျဖဴးျဖဴးနဲ႔ ထိုင္ရတဲ့အရသာဟာ တကယ္ကို ဘာနဲ႔မွ မလဲႏိုင္ဘူး။ ဒီေတာင္ကုန္းေလးက ကြ်န္မအတြက္ စိတ္အပန္းေျဖတဲ့ေနရာလို႔ ေျပာလို႔ရသလို အမွတ္တရအခ်ိဳ ႔ကိုလည္း သိမ္းေပးထားတဲ့ ေနရာေလးဆိုလည္း မမွားပါဘူး။ ဒီေန႔ ညေန အျပင္က ျပန္လာေတာ့ ညေနဖက္၊ ထူးထူးဆန္းဆန္း ေတာင္ကုန္းေပၚမွာ လူရွင္းေနတာနဲ႔ တစ္ေယာက္ထဲ သြားထိုင္ ျဖစ္တယ္။ ထိုင္ရင္းနဲ႔ စိတ္ကူးေပါက္လို႔ ဖုန္းထုတ္ျပီး ဓာတ္ပံုေတြ ေလွ်ာက္ရုိက္ျဖစ္တယ္။ ဖုန္းကင္မရာက 2 Mega pixel ပဲရွိေတာ့ ကြာလတီေတာ့ ေကာင္းဘူးေပါ့ကြယ္။ နည္းနည္းေတာ့ သည္းခံၾကပါ။ အားနာပါးနာနဲ႔ အလဲ့ ရုိက္ထားတာ မဆိုးဘူးပဲလို႔ ေျပာေပးရင္ ေနၾကာစိ တစ္စိ အလကားေကြ်းမယ္။ အဟုတ္။ :P <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/Sbe3_awM0HI/AAAAAAAAAF0/nPgI3lQyubk/s1600-h/DSC01299.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 242px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/Sbe3_awM0HI/AAAAAAAAAF0/nPgI3lQyubk/s320/DSC01299.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5311916585647919218" border="0" /></a>ေတာင္ကုန္းေလးမွာ အတက္အဆင္း ေလွကား၂ခုရွိတယ္။ ကြ်န္မက မ်ားေသာအားျဖင့္ အျပင္ကျပန္လာရင္ ၀င္ထုိင္တာမ်ားလို႔ လမ္းမနဲ႔ နီးတဲ့ေလွကားက တက္ျဖစ္တယ္။<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/Sbe17JCnwWI/AAAAAAAAAFc/J7HnmmlpX30/s1600-h/DSC01294.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 313px; height: 246px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/Sbe17JCnwWI/AAAAAAAAAFc/J7HnmmlpX30/s200/DSC01294.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5311914313150611810" border="0" /></a>ထိုင္တတ္တဲ့ ထိုင္ခံုေလးနဲ႔ စိတ္ေပါက္ရင္ တက္စီးတတ္ေသာ ေမာ္ေတာ္စပရိန္(မၾကီးမငယ္ႏွင့္ ေသာင္းက်န္းသည္ဟု အတင္းမတုပ္ပါရန္။ ၾကားရွိက ထိေရာက္စြာ အေရးယူမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း :P)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/Sbe2U1DI72I/AAAAAAAAAFk/FREN9RzNOqQ/s1600-h/DSC01295.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 309px; height: 234px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/Sbe2U1DI72I/AAAAAAAAAFk/FREN9RzNOqQ/s400/DSC01295.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5311914754460675938" border="0" /></a>ဒါက ေတာင္ကုန္းေပၚမွ လွမ္းၾကည့္ရင္ ျမင္ရေသာ ျမင္ကြင္း။ ။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/Sbe23M3WtnI/AAAAAAAAAFs/JqznW8HlLpQ/s1600-h/DSC01296.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 242px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/Sbe23M3WtnI/AAAAAAAAAFs/JqznW8HlLpQ/s320/DSC01296.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5311915344969250418" border="0" /></a>အဆင္းေလွကား။ (အဆင္းေလွကားဆိုေတာ့ တက္လို႔ေကာမရဘူးလားဟု ေမးေကာင္းေမးပါလိမ့္မည္.. ရပါသည္။ တက္လို႔ေကာ ဆင္းလို႔ေကာ။ ကြ်န္မကေတာ့ ထိုေလွကားကို တတ္ရသည္မွာ ေျခေထာက္ပိုေညာင္းသည္ ထင္ေသာေၾကာင့္ အဆင္းေလွကားအျဖစ္သာ သတ္မွတ္ပါသည္။)<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/Sbe5qsYVUhI/AAAAAAAAAGE/y8cRw7TueOQ/s1600-h/DSC01303.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 242px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/Sbe5qsYVUhI/AAAAAAAAAGE/y8cRw7TueOQ/s320/DSC01303.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5311918428625654290" border="0" /></a>ထိုေလွကားက ဆင္းလွ်င္ ဤကစားကြင္းငယ္ ရွိပါသည္။ ထို ကစားကြင္းတြင္လည္း မၾကာခဏသြားထိုင္ပါသည္။<br />ထိုေတာင္ကုန္းအနီးတြင္ ကစားကြင္း ၂ခုရွိပါသည္။ တစ္ခုက အတက္ေလွကားနားမွာျဖစ္၍ ေနာက္တစ္ခုက အဆင္းေလွကားနားမွာပါ။ အခုပံုမွာ အဆင္းေလွကားနားမွ ကစားကြင္းျဖစ္သည္။ (မွတ္ခ်က္။ ။ ထိုင္ျခင္းသက္သက္သာ ျဖစ္သည္။ ၀င္မကစားပါ။)<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/Sbe7j97E9KI/AAAAAAAAAGM/9vn95FwUFaU/s1600-h/DSC01305.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 242px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/Sbe7j97E9KI/AAAAAAAAAGM/9vn95FwUFaU/s320/DSC01305.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5311920512098956450" border="0" /></a>ဒါက ကြ်န္မ၀င္ထိုင္တတ္ေသာ ကစားကြင္း၏ အတြင္းပိုင္းျဖစ္ပါတယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/Sbe5UOdp0zI/AAAAAAAAAF8/prUmLUW-__8/s1600-h/DSC01302.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 242px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/Sbe5UOdp0zI/AAAAAAAAAF8/prUmLUW-__8/s320/DSC01302.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5311918042637783858" border="0" /></a>ဤသည္မွာ အတက္ေလွကားနားမွ ကစားကြင္းျဖစ္၏။ ၀င္ထိုင္ရန္ စိတ္ကူးရွိေသာ္လည္း အျမဲလိုလို လူရွိတတ္၍ မထိုင္ျဖစ္ခဲ့။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/Sbe16w-SDPI/AAAAAAAAAFU/nUBGqPJqIF0/s1600-h/DSC01199.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 310px; height: 231px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/Sbe16w-SDPI/AAAAAAAAAFU/nUBGqPJqIF0/s200/DSC01199.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5311914306689961202" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://farm3.static.flickr.com/2305/2489059085_e41ea5d72a_o.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 305px; height: 190px;" src="http://farm3.static.flickr.com/2305/2489059085_e41ea5d72a_o.jpg" alt="" border="0" /></a>ဒါကေတာ့ စင္ကာပူမွာ ကြ်န္မအၾကိဳက္ဆံုးေနရာ။ Henderson Wave။ ဘာလို႔မွန္းမသိ ထိုေနရာကို တအားၾကိဳက္သည္။ ေရာက္သြားတဲ့ အခ်ိန္က ည၇နာရီ။ ေကာင္းကင္မွာ ၾကယ္ေတြမရွိေသး။ သို႔ေသာ္ ထိုအခ်ိန္တြင္ တံတားမွ မီးမ်ားထြန္းျပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အေတာ္လွပါသည္။ ကြ်န္မရုိက္ထားေသာပံုမွာ ၀ါးေနေသာေၾကာင့္ ဒုတိယပံုကို google မွ ယူတင္ျဖစ္သည္။ ပံုထဲတြင္ ပါ၀င္ေသာသူမ်ားမွာ မည္သူမည္၀ါျဖစ္မွန္း မသိေၾကာင္း။ :D<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/Sbe9JZu6aWI/AAAAAAAAAGc/lMXSv3frVjk/s1600-h/ttw.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 181px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/Sbe9JZu6aWI/AAAAAAAAAGc/lMXSv3frVjk/s320/ttw.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5311922254730914146" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/Sbe9-sONjXI/AAAAAAAAAGk/UUI5h7Ky4Ik/s1600-h/ttw2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 182px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/Sbe9-sONjXI/AAAAAAAAAGk/UUI5h7Ky4Ik/s320/ttw2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5311923170227096946" border="0" /></a>ဒါကေတာ့ ကြ်န္မ မေရာက္ဖူးေသးတဲ့ ကြ်န္မသြားခ်င္တဲ့ေနရာ။ စင္ကာပူထဲမွာပဲ ရွိသည္။ ေတာ္ေတာ္မိုက္တယ္ တံတားက အရွည္ၾကီး။ အဲ့ဒီ တံတားကို ေရာက္ဖို႔ေတာ့ ေတာ္ေတာ္သြားရမည္။ ဓာတ္ပံုထဲမွာပင္ ေတြ႔ဖူး၍ ဘယ္ေနရာမွန္းမသိ။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က စာေမးပြဲျပီးရင္ သြားရေအာင္ ေနရာရွာထားဆို၍ အားၾကိဳးမာန္တက္ တစ္ညလံုး ဂူဂယ္လ္တြင္ ေမႊေႏွာက္ရွာေဖြ၏။ သို႔ေသာ္ ထိုသူငယ္ခ်င္းက ပံုေျပာသြားျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ထို႔ေၾကာင့္ မသြားျဖစ္။ အဟမ္း... ဘယ္မွာလဲ သိခ်င္လား။ သိခ်င္ရင္ တိုးတိုးတိတ္တိတ္လာေမး။ KFC 2 piece chicken ေလာက္ဆို ေျပာျပမယ္။ အဟတ္။သိတဲ့လူကေတာ့ ရွဴးတိုးတိုးေပါ့ေနာ္။ KFC ရရင္ တစ္ဖဲ့ေကြ်းမယ္ေနာ္ :D<p></p></div><span style="color: rgb(0, 0, 153);"></span><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/96/13CEB3A36DC58FF8E53466E7157C7920.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-3069132119785384163?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-14249656137879239212009-03-11T04:39:00.001-07:002009-03-11T05:49:27.670-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bt.avistaz.com/imagehost/images/590663comingsooncustomjancoveyh0.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 362px; height: 246px;" src="http://bt.avistaz.com/imagehost/images/590663comingsooncustomjancoveyh0.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><div align="justify">ကဲ.. ရင္ခုန္ရတာမွ ၾကိဳက္ပါတယ္ဆိုတဲ့ ကိုကိုမမ ေမာင္ေလးညီမေလး ဦးဦးေဒၚေဒၚ ဘဘအန္တီ အန္ကယ္ၾကီးေဒၚ ဖိုးဖိုးဖြားဖြား( အမ္မေလး..ေမာပါ့ေတာ္) တို႔အတြက္ ထိုင္းသရဲကားအသစ္စက္စက္ေလး <span style="font-size:180%;"><span style="color: rgb(102, 51, 0);">Coming Soon</span></span> ကို <span style="font-size:180%;"><a href="http://www.asian-horror-movies.com/coming-soon.php">ဒီမွာ</a> </span>ၾကည့္ႏိုင္ျပီ ျဖစ္ေၾကာင္း သတင္းေကာင္းပါးအပ္ပါတယ္ရွင္။<br /><br />ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္း။ ။<span style="color: rgb(0, 102, 0);"> This movie will scare you from the second you step inside the movie theatre.. </span> <p style="color: rgb(0, 102, 0);"> It will get you wondering if Something or Someone might be waiting for you to let your guard down. The horror movie that you just saw is about to happen to you in real life! Coming Soon....</p><p>ကဲ ေစာင္ကိုေခါင္းျမီးျခံဳ ေနကာမ်က္မွန္တပ္ စပီကာကို mute လုပ္ျပီး ဇိမ္ရွိစြာ အိမ္မွာ ၾကည့္ၾကပါစို႔။ ။ :P</p></div><span style="color: rgb(0, 0, 153);"></span><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/96/13CEB3A36DC58FF8E53466E7157C7920.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-1424965613787923921?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-35474710958356475822009-03-09T05:02:00.001-07:002009-03-09T06:54:13.519-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_WHyccU3ZIQs/RdwHPentlFI/AAAAAAAAAJ8/dV2l-cP10Yk/s400/tortoise.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 264px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_WHyccU3ZIQs/RdwHPentlFI/AAAAAAAAAJ8/dV2l-cP10Yk/s400/tortoise.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><div align="justify">ကြ်န္မငယ္ငယ္က ၾကားဖူးတဲ့ ပံုျပင္ေလးပါ။ ဟုိတစ္ေန႔က ျမန္မာကားတစ္ကားထဲမွာ ေတြ႔မွ ျပန္သတိရတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ blog ေပၚတင္ခ်င္စိတ္ေပါက္လာတာနဲ႔ ေရးျဖစ္တာ။<br />ကဲ ကေလးတို႔ ပံုျပင္နားေထာင္ၾကမယ္မလား။ :D<br />ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒီလိုေပါ့။<br />ဟိုးးးးးးးးေရွးေရွးတုန္းက လိပ္မိသားစုတစ္စု ရွိသတဲ့။ တစ္ေန႔က်ေတာ့ သူတို႔က ေပ်ာ္ပြဲစားမထြက္ရတာ ၾကာျပီမို႔ ထြက္ၾကရေအာင္ဆိုျပီး တိုင္ပင္ၾကသတဲ့။ အဲ့လိုနဲ႔ ေပ်ာ္ပြဲစားအတြက္ လိုအပ္တဲ့ပစၥည္းစာရင္းေတြခ်ေရး စုေဆာင္းျပင္ဆင္ၾကတယ္ေပါ့ကြယ္။ အဲ့လိုနဲ႔ ျပင္ဆင္လိုက္တာ ၇ႏွစ္ေတာင္ ၾကာသြားသတဲ့။ နင့္ဟာၾကီးကလဲ လြန္ပါတယ္ေအလို႔ေတာ့ မထင္နဲ႔ေလ။ လိပ္မိသားစုပါဆိုမွ ေႏွးတံု႔ေႏွးတံု႔နဲ႔ေပါ့။ ဒါနဲ႔ ၇ႏွစ္ၾကာျပီးေတာ့ အိမ္ကလိုတဲ့ ပစၥည္းေတြယူျပီး ထြက္လာခဲ့ၾကတယ္။ ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္လို႔ အဆင္ေျပမဲ့ေနရာကို လိုက္ရွာလိုက္တာ ေနာက္ထပ္ ၆လ ထပ္ၾကာသြားပါသတဲ့။ ဒီလိုနဲ႔ ေနရာေကာင္းေကာင္းရွာေတြ႔ေတာ့ ေပ်ာ္ပြဲစားစဖို႔အတြက္ ေနရာခင္းက်င္းျပင္ဆင္တာ ေနာက္ထပ္ ၂ႏွစ္ ၾကာျပန္ေရာ။ ကဲ ၂ႏွစ္လဲ ၾကာျပီးေရာ အားလံုးအဆင္သင့္ျဖစ္ျပီ။ အဲ့အခ်ိန္က်မွ လိပ္ေမေမၾကီးက အထိတ္တလန္႔ထေအာ္ေရာ။ ဟာ.. ဆား အခ်ိဳမွဳန္႔ နဲ႔ ဟင္းခတ္အေမႊးအၾကိဳင္ေတြ ထည့္တဲ့ဘူး အိမ္မွာက်န္ခဲ့သတဲ့။ အဲ့ဒါေတြ မပါဘဲနဲ႔ ခ်က္တဲ့ဟင္းေတြက ဘယ္လိုမွ စားေကာင္းမွာမဟုတ္တဲ့အတြက္ တစ္ေကာင္ေကာင္ကို ျပန္သြားယူခိုင္းသတဲ့။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္သူမွ ဒီခရီးေ၀းကို ျပန္မသြားခ်င္ေတာ့ဘူးဆိုေတာ့ အဲ့ဒီတာ၀န္ကို တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္လႊဲခ်ေနေရာ။ ေနာက္ဆံုးမေတာ့ လိပ္သားအငယ္ဆံုးေလးကို မင္းက လူေကာင္ေသးေတာ့ သြားတာလာတာျမန္တယ္.. မင္းပဲသြားျပန္ယူေခ် ဆိုျပီး ခိုင္းၾကတယ္။ လိပ္သားငယ္ေလးလဲ မသြားခ်င္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ အားလံုးက သူ႔ကို အတင္းသြားခိုင္းေတာ့ မတတ္သာတဲ့ အဆံုး သေဘာတူလိုက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ကတိတစ္ခုေတာင္းတယ္။ ဘာကတိလဲဆိုေတာ့ သူမျပန္လာမွီအထိ အစားအေသာက္ေတြကို မစားပဲ ေစာင့္ရမယ္... သူျပန္လာမွ စ စားရမယ္ဆိုတဲ့ ကတိ။ အားလံုးလည္း ေက်ေက်နပ္နပ္နဲ႔ ကတိေပးလိုက္တယ္။<br />ဒီလိုနဲ႔ လိပ္သားေလးထြက္သြားတာ ၂ႏွစ္ေက်ာ္ ၃ႏွစ္ၾကာတဲ့ အထိ ျပန္မလာေသးဘူး။ လိပ္မိသားစုလည္း ဗိုက္ေတြ တဂီြဂီြနဲ႔ ေစာင့္ေနတာေပါ့။ ေနာက္ဆံုး ၄ႏွစ္ျပည့္တဲ့ေန႔မွာ လိပ္မိသားစု၀င္ထဲက တစ္ေကာင္က ဗိုက္ဆာတဲ့ဒဏ္ကို မခံႏိုင္ေတာ့တာနဲ႔ အသားညွပ္ ေပါင္မုန္႔ကို လွမ္းဆြဲလိုက္တယ္။ အဲ့အခ်ိန္မွာ လိပ္သားေလးက သစ္ပင္ေနာက္ကေန ရုတ္တရက္ထြက္လာတယ္။ "ဟင့္ဟင့္...အေဖတို႔ မေကာင္းဘူး။ ေတြ႔လား..သားေျပာသားပဲ။ သားကို ေစာင့္ၾကမွာ မဟုတ္ဘူးလို႔။ ေတာ္ျပီ ေတာ္ျပီ။ ဆားဗူးလဲ သြားျပန္မယူေတာ့ဘူး။" တဲ့။ ေသေရာ... ဒင္းေလးက သူ႔ကို မေစာင့္မွာစိုးရိမ္ျပီး ၄ႏွစ္လံုးလံုး သစ္ပင္ေနာက္က ေခ်ာင္းေနတာကိုး။ ဆားဗူးကေတာ့ ဘယ္ဆီေနမွန္းမသိ။ ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒီမွာပဲ ဆံုးသြားတယ္။<br /><br />ဒီပံုျပင္ေလးမွာ ေပးခ်င္တဲ့ အသိတစ္ခု ရွိတယ္။ အဲ့ဒါဘာလဲဆိုေတာ့<br />"<span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 51, 153);">လူတစ္ခ်ိဳ ႔က တျခားလူကို ကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္ထားတာ လုပ္ေပးဖို႔ ေစာင့္ဆိုင္းေနရင္းနဲ႔ ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ေတြကို ျဖဳန္းပစ္တတ္ၾကတယ္။ သူမ်ားေတြ ဘာလုပ္လဲဆိုတာ အေလးထားစဥ္းစားရင္းနဲ႔ပဲ ကိုယ့္အတြက္ ဘာမွမလုပ္ျဖစ္ၾကဘူး</span>"တဲ့။<br /><br />ဤတြင္ ျပီးေလသတည္း။</div><span style="color: rgb(0, 0, 153);"></span><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/96/13CEB3A36DC58FF8E53466E7157C7920.png" style="border: 0pt none ! important; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-3547471095835647582?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-1601596933267840032009-03-07T07:19:00.000-08:002009-03-07T23:11:49.792-08:00<div align="justify">လြန္ခဲတဲ့ ၁ႏွစ္ခြဲေလာက္တုန္းက ကြ်န္မ part-time အလုပ္တစ္ခု ၀င္လုပ္ျဖစ္တယ္။ကုန္တိုက္တစ္ခုရဲ့ cashier ေပါ့။အရင္တုန္းကလည္း အဲ့ဒီကုန္တိုက္မွာ လုပ္ဖူးပါတယ္။ အဲ့တုန္းက ေယာက်ာ္းေလးအ၀တ္အထည္ေရာင္းတဲ့ departmentမွာ။ အခုတစ္ေခါက္က်ေတာ့ Food departmentမွာ။ ေခ်ာကလက္ေတြ တျခားသေရစာေတြေရာင္းတယ္။ အဲ့ဒီဌာနကို ေရာက္သြားတာ ကြ်န္မကံဆိုးတာပါပဲ။ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြက အကုန္အသက္ ၅၀ေက်ာ္ အဖြားၾကီးေတြ။ အသစ္ေရာက္လာတဲ့ ကြ်န္မကို သူတို႔က မသိတာ မတတ္တာေတြ သင္ေပးပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ လုပ္တာ နည္းနည္းမွားတာနဲ႔ ေအာ္ခံထိဖို႔သာ ျပင္ထားေပေတာ့။ စိတ္သိပ္မရွည္ၾကဘူး။ျပီးရင္ မဲ့ရြဲ႔ျပီး အခ်င္းခ်င္း အတင္းတုပ္ပါေသးတယ္။ ကြ်န္မနားမလည္တဲ့ တရုတ္စကားနဲ႔တုပ္ၾကတာပါ။ ကြ်န္မက တရုတ္(စာစကား)ဆိုရင္ အနည္းအက်ဥ္းနားလည္ေပမဲ့ ဖုက်န္႔စကား(အိမ္သံုးစကား)ဆို သိပ္နားမလည္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ျမန္တ်န္႔ ျမန္တ်န္႔နဲ႔ ကြ်န္မကို လွည့္လွည့္ၾကည့္ျပီး ေျပာေနေတာ့ အတင္းတုပ္မွန္းေတာ့ သိတာေပ့ါ။ ပထမေန႔ဆိုေတာ့ နည္းနည္းအဆူအေဟာက္ခံျပီး ျပီးသြားတယ္။ ဘာမွ တာ၀န္ၾကီးၾကီးမားမား မလုပ္ရဘူး။<br />ဒီလိုနဲ႔ ဒုတိယေန႔ေရာက္ေတာ့ ကြ်န္မတို႔အရြယ္ မေလးတရုတ္ cashier တစ္ေယာက္ေရာက္လာတယ္။ သူက Full-timeလုပ္တာတဲ့။ ပထမေန႔က သူ႔အားလပ္ရက္မို႔လို႔ ကြ်န္မ မေတြ႔တာ။ သူကေတာ့ အဖြားၾကီးေတြအထာသိတယ္ထင္တယ္။ အိုေကမွာစိုေျပလို႔။ သေဘာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ ကြ်န္မ counter မွာ queue သိပ္ရွည္ေနျပီဆိုလွ်င္ supervisor က လာလာေအာ္တတ္ပါတယ္။ ကြ်န္မက လုပ္တာေႏွးေတာ့ ပိုဆိုးပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း queue ရွည္ရင္ အဲ့မေလးတရုတ္က လာကူပါတယ္။ သူက လုပ္တာျမန္ေတာ့ ခဏေလးနဲ႔ queueက ျပီးသြားေရာ။ အဲ့ေတာ့ ေနာက္ပိုင္း သိပ္အဆူအေငါက္ မခံရေတာ့ဘူး။ ကဲ အတိုခ်ဳပ္ေျပာရရင္ေတာ့ အဲ့တစ္ေယာက္က ခင္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ ကူညီတတ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ဆိုပါေတာ့။<br />ဒီလိုနဲ႔ ကြ်န္မေနာက္ဆံုးအလုပ္လုပ္တဲ့ေန႔ ေရာက္လာတယ္။ အဲ့ဒီေန႔က ကြ်န္မက afternoon shift။ ထိုတစ္ေယာက္က morning shift။ ေကာင္တာက တူတူပဲ။ ကြ်န္မအဲ့ဒီေန႔က ဘတ္စ္လြတ္သြားလို႔ အလုပ္ကို ၁၀မိနစ္ေနာက္က်တယ္။ ၁:၁၀ မွ ေရာက္တယ္။ အန္တီ စူပါဗိုက္ဆာၾကီးရဲ့ သံစံုတီး၀ိုင္းလည္း နားေထာင္လိုက္ရတာေပါ့။ :D ကြ်န္မေရာက္ေတာ့ သူနဲ႔ duty ခ်ိန္းတယ္။ ျပီးေတာ့ အဲ့ေန႔က သူအေရးၾကီးကိစၥရွိလို႔ဆိုျပီး ေစာေစာျပန္သြားတယ္။<br />ည၇နာရီေက်ာ္ေလာက္မွာ အသက္၅၀ေက်ာ္အရြယ္ သားသားနားနား၀တ္ထားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ကြ်န္မေကာင္တာကို ေရာက္လာတယ္။ ျပီးေတာ့ မနက္တုန္းက ဒီေကာင္တာထိုင္တဲ့ တစ္ေယာက္ဘယ္မွာလဲဆိုျပီး ရွဳးရွဴးရွဲရွဲေမးတယ္။ ကြ်န္မလည္း ျပန္သြားျပီလို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ အဲ့မွာ အဲ့လူၾကီးက ေဒါသေတြထြက္ျပီး "Call yr manager and supervisor" တဲ့။ ကြ်န္မလည္း ဘာမ်ားကူညီေပးရမလဲဆိုျပီး လွ်ာရွည္ျပီးေမးလိုက္တယ္။ သူက မန္ေနဂ်ာနဲ႔စူပါဗိုက္ဆာကိုသာ ေခၚေပးပါတဲ့။ သူက ေအာ္ဟစ္ျပီး ေျပာေနေတာ့ ေစ်း၀ယ္သူေတြေကာ ေဘးနားဆိုင္က လူေတြေကာ ၀ိုင္းၾကည့္ေနေတာ့ ကြ်န္မလည္း နည္းနည္းေတာင္ ထူပူသြားေသးတယ္။ ဒါနဲ႔ မန္ေနဂ်ာကို ေခၚေပးလိုက္တယ္။ အဲ့က်မွ ျပႆနာကို သိရတယ္။ သူ credit card က်န္ခဲ့တာကို ဟိုမေလးတရုတ္က တိတ္တိတ္ေလး ယူထားလို႔တဲ့။ ဒါတင္မကေသးဘူး အဲ့ဒီ card နဲ႔ ေငြ ၃၀၀၀ေက်ာ္ သံုးလိုက္လို႔ ဘဏ္က daily limit ေက်ာ္သြားလို႔ ဖုန္းဆက္မွ ကတ္ေပ်ာက္မွန္း သိတာတဲ့။ ေကာင္းေရာ။ ကြ်န္မတို႔ ဌာနက လူေတြအားလံုးအံအားသင့္ကုန္တယ္။ ဒီေလာက္ ေဖာေရြျပီး လူတိုင္းကို ကူညီတတ္တဲ့လူက ဒီလိုလုပ္ပါ့မလားေပါ့။ ေနာက္ပိုဆိုးတာက အဲ့customerက ထိုင္းသံရုံးက ရာထူးခပ္ၾကီးၾကီးထဲကတဲ့။ သူက ရဲကို ခ်က္ခ်င္းဖံုးဆက္ျပီးတိုင္တယ္။ ရဲေတြက ညတြင္းခ်င္းပဲ ဟိုတစ္ေယာက္အိမ္ကို သြားၾကတယ္တဲ့။ ဒါေပမဲ့ မေတြ႔ခဲ့ဘူး ေျပာတယ္။ အဲ့ဒီ ျပႆနာျဖစ္တဲ့အခ်ိန္က ေန႔လည္ ၁:၀၄ မွာ ျဖစ္တာ။ ကြ်န္မ ၁၀မိနစ္အလုပ္ေနာက္က်တာပဲ ကံေကာင္းတယ္ေျပာရမယ္။ မေတာ္ အမွဳတြဲထဲ ပါေနမွျဖင့္ ဘာေတြတုန္းတစ္ေယာက္ ဒန္တန္တန္ျဖစ္သြားမွာ။ အဲ့ေန႔က ကြ်န္မရဲ့ ေနာက္ဆံုးအလုပ္လုပ္တဲ့ေန႔။ ေက်ာင္းျပန္မဖြင့္မွီတစ္ရက္ ဆိုေတာ့ ေနာက္ဆက္တြဲ ဇာတ္လမ္းေတြေတာ့ ကြ်န္မ မသိေတာ့။ သူတကယ္ပဲ အဲ့ဒီ credit card ကိုယူခဲ့သလား။ ရဲေတြပဲ ဖမ္းမိသြားသလား။<br />ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မစိတ္မေကာင္းပါ။ ကြ်န္မကို သူေျပာဖူးပါသည္။ Secondary School ျပီးေတာ့ မိသားစု စား၀တ္ေနေရးေၾကာင့္ သူ ပိုလီေတြ ဘာေတြ ဆက္မတတ္ျဖစ္ပဲ အလုပ္ထြက္လုပ္ရတဲ့အေၾကာင္း။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ေက်ာင္းဆက္တက္ခ်င္ေသးသည့္အေၾကာင္း။ သို႔ေသာ္ အခုလို ျပႆနာသူ႔မွာျဖစ္သြားသည့္အတြက္ သူ႔ေနာက္လာမဲ့ေန႔ရက္ေတြနဲ႔ သူ႔မိသားစုေရွ႔ေရး ရင္ေလးစရာေကာင္းသည္ကား အမွန္ပင္။</span></div><span style="color: rgb(0, 0, 153);"></span> <br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/96/13CEB3A36DC58FF8E53466E7157C7920.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-160159693326784003?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-22900746378582277322009-03-04T03:51:00.000-08:002009-03-04T09:53:17.568-08:00<div align="justify"><span style="color: rgb(153, 51, 153);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"></span>ၾကည့္ျဖစ္တဲ့ ရုပ္ရွင္ကားမ်ား</span> <span style="color: rgb(0, 102, 0);"><br /><br />The Curious Case of Benjamin Button</span><br />တကယ့္ကို ၾကည့္သင့္တဲ့ ကားေလးပါ။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတာ့ ၾကည့္ျပီးၾကျပီလို႔ထင္ပါတယ္။ ရုပ္ရွင္ပိုစတာမွာ ေရးထားတဲ့အတိုင္း "I was born under unusual circumstances" ဆိုတာေလးကို ဖတ္မိတာနဲ႔ ဘယ္လိုဇာတ္လမ္းမ်ိဴးလဲဆိုတာ ရိပ္မိၾကမွာပါ။ လူသာမန္ေတြလို အသက္ငယ္ရာကမၾကီးပဲ အသက္ႀကီးရာကငယ္သြားရတဲ့ သူ႔ဘ၀ကို ျဖ<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://image.examiner.com/images/blog/wysiwyg/image/benjamin-button.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 366px; height: 346px;" src="http://image.examiner.com/images/blog/wysiwyg/image/benjamin-button.jpg" alt="" border="0" /></a>တ္သန္းပံု၊ သူနဲ႔သူ႔ခ်စ္သူတို႔ရဲ့ ေလးစားေလာက္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြက တကယ္ကို စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ Benjamin (Brad Pitt)ျပန္ငယ္သြားျပီး သူ႔သမီးနဲ႔ ရြယ္တူနီးနီးျဖစ္သြားတဲ့အခ်ိန္ သူ႔မိန္းမနဲ႔ သမီးကို ျပန္လာၾကည့္တဲ့ အခန္း၊ ဒီထက္ပိုငယ္သြားျပီး ၆ႏွစ္၇ႏွစ္အရြယ္မွာ သူ႔မိန္းမက သူ႔ကိုသားတစ္ေယာက္လို ပံုေျပာျပျပီးေခ်ာ့သိပ္တဲ့အခန္း၊ ေနာက္ဆံုး သူ႔မိန္းမက အသက္၆၀ေက်ာ္အဖြားၾကီး ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ သူက ၁ႏွစ္သားေလာက္ ျဖစ္ျပီး သူ႔မိန္းမေပါင္ေပၚမွာ အိပ္ေနတဲ့ အခန္းေတြဆို ကြ်န္မမ်က္ရည္ေတာင္ ၀ဲပါတယ္။ ဇာတ္လမ္းေကာင္းေကာင္းနဲ႔ၾကည့္ျပီးရင္ ရင္ထဲတစ္ခုခုက်န္ခဲ့မွ ၾကိဳက္တယ္ဆိုတဲ့ ကိုကို၊မမ၊ေဒၚေဒၚ၊ဦးေလးတို႔ လက္မလႊတ္သင့္ပါဘူး။ ဒီရုပ္ရွင္က မိတ္ကပ္အေကာင္းဆံုးဆုကို ရခဲ့တယ္လို႔လဲ ဆိုပါတယ္။ Slumdog Millionaire ေလာက္ မေကာင္းဘူးလို႔ ေျပာၾကေပမဲ့ ဟိုကားကို ကြ်န္မ မၾကည့္ရေသးတဲ့ အတြက္ ဒီကားက အေတာ္ေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာပါရေစ။ <span style="text-decoration: underline;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;"><br /><br /></span></span></span><span style="color: rgb(0, 102, 0);">Boys Before Flowers</span><br />ဒါကေတာ့ လူငယ္ဇာတ္လမ္းေလးေတြ ၾကည့္ခ်င္တယ္၊ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးနဲ႔ ရုိမန္တစ္ျဖစ္တာေလးကို ၾကည့္ခ်င္ပါတယ္ဆိုတဲ့သူေတြ ၾကည့္ျဖစ္ေအ<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://flytotheskylover.files.wordpress.com/2008/12/korea-boys-before-flowers-001.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 427px; height: 298px;" src="http://flytotheskylover.files.wordpress.com/2008/12/korea-boys-before-flowers-001.jpg" alt="" border="0" /></a>ာင္ ၾကည့္ပါလို႔ ညႊန္းပါရေစ။ ဒီကားက မူရင္း Hana yori Dango ဂ်ပန္ကားကို ကိုရီးယားversion နဲ႔ ျပန္ရုိက္ထားတာပါ။ ဒီကား မတိုင္မီက Meteor Garden ဆိုျပီး ထိုင္၀မ္ Version နဲ႔ ရုိက္ထားတာလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၾကည့္ဖူးျပီးျဖစ္မွာပါ။ က်ိက်ိတက္ခ်မ္းသာတဲ့ သူေဌးသားေလးနဲ႔ သာမန္Dry Cleaning ဆိုင္ေလးဖြင့္ထားတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ့ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေလးပါ။ ထိုင္၀မ္Version ၾကည့္ျပီးသားဆိုေတာ့ ဇာတ္လမ္းကို ၾကိဳသိေပမဲ့လည္း ၾကည့္လို႔ေကာင္းဆဲပါ။ အေတာ္ကို စြဲတဲ့ဇာတ္လမ္း ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ၾကည့္ခ်င္တဲ့ ရုပ္ရွင္ကားမ်ား</span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.filmofilia.com/wp-content/uploads/2008/10/my_bloody_valentine_3d_ver2.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 277px; height: 302px;" src="http://www.filmofilia.com/wp-content/uploads/2008/10/my_bloody_valentine_3d_ver2.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102);">My Bloody Valentine</span><br />မဂၢဇင္းထဲမွာ ေၾကာ္ျငာေတြ႔ထဲက အေတာ္ၾကည့္ခ်င္တာပါ။လူသတ္ကားတဲ့။ သို႔ေသာ္ျငား ရုပ္ရွင္ရုံေရာက္ေတာ့ အဲ့ကားၾကည့္မလားလို႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ဆြယ္ေတာ့ သူတို႔က သတိၱေကာင္းၾကပါတယ္။ ရုပ္ရွင္ျပီးရင္ မိုးေမွာင္ျပီ။ အိမ္ျပန္ရင္ ေၾကာက္စရာၾကီးတဲ့။ တျခားကားၾကည့္ပါတဲ့။ ေအာ္..အေဖာ္နဲ႔ျပန္တဲ့ သူတို႔က ဒီလိုေျပာမွေတာ့ တစ္ေယာက္ထဲ သင္းခ်ိဳင္းနားက ျပန္ရတဲ့ ကြ်န္မ ေျပာစရာစကားမထြက္လာေတာ့ ။ :D အဲ့ေတာ့ ပိုစတာကို ငမ္းျပီးပဲ တျခားကားၾကည့္ ျပန္လာခဲ့ရသည္။ ေနာက္ ရုပ္ရွင္ download ျပီးတဲ့လူေတြဆီကပဲ ေတာင္းၾကည့္ရေတာ့မဲ့ဘ၀။<br /><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102);">Coming soon(Thai Horror</span>)<br />ပိုစတာ ၾကည့္တာနဲ႔ အသည္းခ်မ္းစရာၾကီးပါ။ ဒါေပမဲ့ သရဲကားၾကိဳက္တဲ့ ကြ်န္မအၾကိဳက္ပါပဲ။ ဒါရုိက္တာကလည္း <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.24framespersecond.net/image/comingsoon1.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 215px; height: 306px;" src="http://www.24framespersecond.net/image/comingsoon1.jpg" alt="" border="0" /></a>နာမည္ၾကီး ထိုင္းသရဲကား(Shutter, Alone,4bia)ေတြကို ရုိက္တဲ့ ဒါရုိက္တာဆိုေတာ့ ေကာင္းမွာအမွန္ပဲ။ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေမးၾကပါတယ္။ နင္ မိန္းကေလးတန္မဲ့ သရဲကားေတြ လူသတ္ကားေတြ အဲ့ေလာက္ၾကည့္ခ်င္ရလားတဲ့။ မေၾကာက္ဘူးလားတဲ့။ အမွန္ေျပာရရင္ေတာ့ ေၾကာက္ပါတယ္.. :D သရဲဆိုလည္း အင္မတန္ေၾကာက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၾကည့္လည္းၾကည့္ခ်င္ပါတယ္။ အဲ့ေတာ့ ရုပ္ရွင္ရုံေရာက္ရင္ သရဲေပၚလာျပီဆို မ်က္လံုးမိွတ္ျပီး သရဲကားၾကည့္ပါတယ္။ အိမ္မွာ တစ္ေယာက္ထဲၾကည့္ရင္ေတာ့ speakerကို mute လုပ္ျပီးၾကည့္ပါတယ္။ အဲ့လို သတိၱရွိတဲ့ သတိၲခဲပါ။ :P ဒီ coming soon ဆိုတဲ့ ကားကိုလည္း အေဖာ္ေကာင္းလွ်င္ သြားၾကည့္ျဖစ္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ ႏို႔မို႔ရင္ေတာ့ online ေပၚေရာက္မွပဲ အသံပိတ္ၾကည့္ရေတာ့မွာေပါ့ကြယ္။</span></div><span style="color: rgb(0, 0, 153);"></span><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/96/13CEB3A36DC58FF8E53466E7157C7920.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-2290074637858227732?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-50076472438380706192009-02-28T06:18:00.000-08:002009-03-04T05:14:12.968-08:00<div align="justify">ငယ္ငယ္တုန္းက လူၾကီးေတြေျပာတာ ၾကားဖူးတယ္။ ေျခညိွဳးက ေျခမထက္ရွည္ရင္ မိန္းကေလးဆိုရင္ ေယာက်္ားကို ႏိုင္တယ္တဲ့။ ေယာက်္ားေလးဆိုရင္ မိန္းမကို ေၾကာက္ရမယ္တဲ့။ ျပီးေတာ့ ရွိေသးတယ္.. လက္ေခ်ာင္းသြယ္ရင္ အႏုပညာအလုပ္ လုပ္ရတတ္တယ္တဲ့။ လက္ညိွဳးကို ေသခ်ာေထာင္ၾကည့္လို႔ ေကာ့ေနမယ္ဆိုရင္ သူတပါးကို ၾသဇာေညာင္းတယ္တဲ့။ ဆံပင္ေကာက္ေကာက္ လင္၆ေယာက္တဲ့.. ဆံပင္ေကာက္တဲ့ လူေတြဆို ေယာက်္ားမ်ားတယ္တဲ့။ ဟီး..ေနာက္တာေနာ္။အဲ့ဒါမပါဘူး။ ကဲ အတည္ဆက္ေရးမယ္။ :D ေနာက္တစ္ခုက လက္၅ေခ်ာင္းစိၾကည့္လို႔ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ ၾကားထဲမွာ ဟေနမယ္ဆိုရင္ ေငြအသံုးအျဖံဳးၾကီးတယ္တဲ့။ ကြ်န္မၾကားဖူးတာေလးေတြပါ။ မွန္မမွန္ေတာ့ မသိဘူး။ :D<br /><br />လူၾကီးေတြ ေျပာတဲ့စကားအရဆိုရင္ အဲ့လို ေျခလက္အဂၤါ နဲ႔ ရုပ္ဆင္းအဂၤါကို ၾကည့္ျပီးအကဲခတ္ရင္ လံုး၀မွန္ကန္တယ္လို႔ မဆိုႏိုင္ေပမဲ့ မ်ားေသာအားျဖင့္ မွန္တတ္တယ္ဆိုပဲ။ ကြ်န္မကေတာ့ ယံုတယ္လည္းမဟုတ္ မယံုဘူးလည္းမဟုတ္။ ကိုယ့္ကို ေကာင္းတာေျပာတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ယံုလိုက္တယ္။ မေကာင္းတာဆိုရင္ေတာ့ နင့္ဟာၾကီးက မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးဟာ ဘာညာဆိုျပီး ျငင္းလႊတ္ပစ္တာ။ ဟဲဟဲ။<br /><br />ဟိုေန႔က <span style="color: rgb(102, 0, 0);">မင္းလူ</span>ရဲ့ <span style="color: rgb(0, 0, 153);">အခ်စ္သည္ သက္ေတာ္ရာေက်ာ္ရွည္ပါေစသတည္း</span> ဆိုတဲ့ စာအုပ္ေလးမွာ အဲ့အေၾကာင္းနည္းနည္းဖတ္လိုက္ရတယ္။ ဖတ္ၾကည့္ျပီး မွန္မမွန္ စမ္းသပ္ၾကည့္ၾကေပါ့ကြယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 0);">လက္အေနအထား</span><br />လက္မတုိလြန္းလွ်င္ ရက္စက္တတ္သည္။<br />လက္ေခ်ာင္းရွည္လ်ားလြန္းရင္ စိတ္ကူးယဥ္တတ္သည္။<br />လက္ညိွဳးက လက္သူၾကြယ္ထက္ ရွည္လွ်င္ သူတစ္ပါးအေပၚ ၾသဇာေညာင္းသည္။<br />လက္သူူၾကြယ္က လက္ညိွဳးထက္ ရွည္လွ်င္ စိတ္ထားႏူးညံ့ျပီး အႏုပညာကို ျမတ္ႏိုးေသာစိတ္ရွိတတ္သည္။<br />လက္သည္းမ်ား၏ အလ်ား(လက္သည္းညွပ္ထားျပီးေသာ အခ်ိန္) တိုလြန္းလွ်င္ တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္တတ္သည္။ ရွည္လွ်င္ အမ်ားအက်ဴိးကို ၾကည့္တတ္သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 0);">ေျခေထာက္အေနအထာ</span>း<br />ဖေနာင့္တိုရင္ သူယုတ္မာလကၡဏာတြင္ ပါ၀င္၏တဲ့...အေနာ္ ေျပာတာဟုတ္ဘူးေနာ္။ စာအုပ္ထဲမွာပါတာ ေျပာတာ။<br />ဖေနာင့္ခြ်န္လွ်င္ ျမင့္ျမတ္သည္။ (အင္း...ဖေနာင့္တုံးေနရင္ ခြ်န္ေအာင္ ေသြးရမဲ့ ပံုပဲ)<br />ေျခမႏွင့္ ကပ္ရက္ရွိေသာ ေျခေခ်ာင္းသည္ ေျခမထက္ရွည္လွ်င္ သူတစ္ပါးအေပၚ အႏုိင္ရလိုေသာစိတ္ရွိသည္။<br />ထိုေျခေခ်ာင္းသည္ အလြန္အမင္းရွည္ျပီး ေျခမကတိုေနလွ်င္(ေျခေထာက္ ျမွားဦးပံု) တစ္ဖက္သတ္ အႏိုင္ထက္စီးနင္း လုပ္လိုေသာ စိတ္ရွိသည္။<br />ေျခမက တအားရွည္ျပီး ေျခညိွဳးက တုိလြန္းရင္ေတာ့ ႏုံအျပီး စဥ္းစားဥာဏ္နည္းသတဲ့။<br />ေျခမနဲ႔ ေျခညိွဳး အလ်ားတူညီျပီး က်န္တဲ့ ေျခေခ်ာင္းေတြက အလို္က္သင့္ အဆင္တေျပျဖစ္ေနလွ်င္ မွ်တတဲ့ စိတ္ထားရွိတယ္တဲ့။<br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 0);">မ်က္ႏွာ</span><br />မ်က္ႏွာရွည္လွ်င္ စိတ္ထားအေျပာင္းအလြဲ ရွိတတ္ျပီး မ်က္ႏွာ၀ိုင္းလွ်င္ စိတ္ထားတသမတ္တည္း ထားတတ္သည္။ ႏွဳတ္ခမ္းပါးလွ်င္ ျပတ္သားေသာစိတ္ရွိျပီး ႏွဳတ္ခမ္းထူလွ်င္ အေကာင္းႏွင့္အဆိုး တစ္ဖက္သို႔ လြန္ကဲမွဳမရွိဘဲ ဒြန္တြဲေနတတ္သည္။ ႏွဳတ္ခမ္းျပည့္တင္းလွ်င္ သစၥာရွိျခင္းသေဘာကို ေဆာင္သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 0);">မ်က္လံုး</span><br />မ်က္လံုးတစ္လံုးႏွင့္ တစ္လံုးကြာေ၀းလြန္းလွ်င္ စိတ္ထားမမွန္ကန္။<br />မ်က္လံုးအေရာင္မိွန္လြန္းလွ်င္ စိတ္ဓာတ္ၾကံ့ခိုင္မွဳမရွိ။<br />အေရာင္လက္လြန္းျပီး မ်က္စိ ကစားလြန္းလွ်င္ စိတ္တည္ျငိမ္မွဳမရွိ။အေျပာင္းအလဲမ်ားတတ္သည္။<br />မ်က္စိေမွးျပီးတစ္စံုတစ္ရာကို စူးစိုက္ၾကည့္တတ္လွ်င္ ဆင္ၾကံၾကံတတ္သည္။<br />မ်က္လံုးျပဴးျပီးနီရဲေနလွ်င္ ေဒါသၾကီးတတ္သည္။<br />မ်က္လံုးၾကည္လင္ျပီး အရြယ္အစားမွန္ကန္လွ်င္ စိတ္ေကာင္းရွိတတ္သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 0, 51);">ကဲ..ဖတ္ဖူးမွတ္ဖူးသမွ်ေတာ့ ကုန္ျပီ။ ေနာက္ထပ္ ၾကားဖူးတာေတြ ရွိေသးတယ္ဆိုရင္ ကြန္မန္႔ခဲ့ေပါ့ေနာ္။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Blogger ZT said...</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> လက္မရဲ႕ ပထမအဆစ္က ပါးေနရင္ အလုပ္ကို လက္စမသတ္တတ္ဘူးတဲ့။ လက္မရဲ႕ အဆစ္က မာေနရင္ စိတ္မာတယ္။ ေပ်ာ့ရင္ေတာ့ စိတ္ေပ်ာ့တယ္တဲ့။ လက္မတိုတဲ့ သူေတြက စိတ္ကို မထိန္းႏိုင္ဘူး။ လက္မရွည္တဲ့ သူေတြက စိတ္ရွည္တယ္တဲ့။ လက္သူၾကြယ္က လက္ညိွဳးထက္ရွည္ရင္ ေလာင္းကစားသမားစိတ္ ရွိတယ္တဲ့။ လက္သန္းက လက္သူၾကြယ္ရဲ႕ ပထမအဆစ္ထက္ ပိုရွည္ေနမယ္ ဆိုရင္ အႏုပညာသမား ျဖစ္တတ္တယ္တဲ့။</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> ေျခညိွဳးကေျခမထက္ အလြန္အမင္း ပိုျပီး ရွည္ေနမယ္ဆိုရင္ ငယ္ငယ္ကတည္းက မိဘနဲ႕ ခြဲျပီး ေနရတတ္တယ္တဲ့။</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> ဒါမွတ္မိသမွ် အကုန္ပါပဲကြယ္။</span><br /></span></div><span style="color: rgb(0, 0, 153);"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-5007647243838070619?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-38724512255558827172009-02-23T07:38:00.000-08:002009-02-23T09:23:29.665-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_sOaEzl843UI/R0GOseT4kUI/AAAAAAAAABk/2xfI9W7CHzU/s320/little-%2Bkentucky-fried-cat.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 309px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_sOaEzl843UI/R0GOseT4kUI/AAAAAAAAABk/2xfI9W7CHzU/s320/little-%2Bkentucky-fried-cat.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><div align="justify">ကြ်န္မ ေၾကာင္ေတြကို ခ်စ္ပါတယ္။ ကြ်န္မ ရန္ကုန္က အိမ္မွာဆို ေၾကာင္၃ေကာင္ေတာင္ရွိတယ္။ ေၾကာင္ေတြကို ေခြးထက္စာရင္ ပိုခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတယ္ ထင္တာပဲေလ။ ဒါေပမဲ့ မေန႔ကစျပီးေတာ့ ေၾကာင္ေတြကို ေတာ္ေတာ္အျမင္ကပ္သြားတယ္။ အေၾကာင္းရင္းကို ေျပာရမွာေတာ့ နည္းနည္းရွက္ဖို႔လည္း ေကာင္းတယ္။ ရယ္ဖို႔လည္းေကာင္းတယ္။<br /><br />အျဖစ္ကေတာ့ ဒီလိုဗ်ိဳ႕။ မေန႔က ေက်ာင္းမွာ စာသြားလုပ္တယ္။ တနဂၤေႏြေန႔ဆိုေတာ့ ေက်ာင္းမွာ foodcourt ေတြ ဖြင့္ဘူး။ ဒါနဲ႔ ေန႔လည္စာ စားခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ clementi သြားစားမယ္ေပါ့။ အဲ့တာကို စာတူတူလုပ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းက အျပင္မွာသြားစားရင္ အခ်ိန္ကုန္တယ္ စာလုပ္ခ်ိန္ေလ်ာ့သြားမယ္။ ေက်ာင္းမွာပဲ delivery မွာစားရေအာင္ဆိုတာနဲ႔ KFC မွာစားျဖစ္တယ္။ စာလုပ္တဲ့ ေနရာမွာ မုန္႔စားလို႔ မရေတာ့ တျခားေနရာမွာ စားဖို႔ေနရာရွာတယ္။ အစက cafe ေရွ႕က စားပြဲမွာသြားစားမယ္ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ သူငယ္ခ်င္းက အဲ့မွာေနရွိန္တယ္ဆိုျပီး ရစ္ေနတာနဲ႔ ေနာက္ဆံုး T12 ေအာက္က စားပြဲမွာ သြားစားျဖစ္တယ္။ အဲ့မွာ ျပႆနာစေတာ့တာပဲဂ်ိဳ႕။ အဲ့ေနရာမွာ ဘယ္ကမွန္းမသိတဲ့ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ ေရာက္ေနတယ္။ အမဲေရာင္၊ အျမီးက လည္း တိုတိုေလး၊ ပံုစံကိုက အခ်ိဳးမေျပဘူး။ ဟိဟီ။ ကြ်န္မတို႔ အဲ့ေနရာေရာက္ေတာ့ ေၾကာင္က ၾကက္ေၾကာ္အနံ႔ရလို႔ ထင္တယ္။ ခ်က္ခ်င္း အနားကို ေရာက္လာတယ္။ စားပြဲေအာက္နားမွာ တေညာင္ေညာင္နဲ႔ အစာေမွ်ာ္ေနတာေပါ့။ ကြ်န္မတို႔လည္း သနားသြားတယ္။ အင္း ငါတို႔စားျပီးရင္ အရုိးေလးေတြ ေကြ်းလိုက္ရင္ ေကာင္းမလားေပါ့။ ေတာ္ေတာ္ သဒါၶတယ္ေနာ္။ ဟီး။ ဒီလိုနဲ႔ ၾကက္သားဘူးကို ဖြင့္ျပီး ၀ါးတီးစဖြင့္တာေပါ့။ အဲ့မွာ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာက တေညာင္ေညာင္နဲ႔ အဆက္မျပတ္ေအာ္ပါေလေရာ။ ေဘးက လူေတြေတာင္ လွမ္းၾကည့္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူေအာ္တာ ပါးစပ္သြားပိတ္ထားလို႔မွ မရပဲ။ အဲ့ေတာ့ ကိုယ့္ဟာကို ဆက္စားေနတာေပါ့။ အဲ့ဒီမွာ ကိုေရႊေၾကာင္က ေအာ္ရုံအားမရလို႔ ထင္တယ္။ သူ႔လက္ေလးနဲ႔ ထိုင္ခံုကို ပုတ္ျပီး ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းဆီက အစာေတာင္းတယ္။ သူက ေမာင္းထုတ္တယ္။ ကိုေရႊေၾကာင္က ေပကပ္ကပ္နဲ႔။ ခံုေပၚအထိ တက္လာတယ္။ ဟိုတစ္ေယာက္က လက္နဲ႔ ပုတ္ခ်တယ္။ ခဏပဲ။ ျပီးရင္ ျပန္တက္လာတာပဲ။ ကြ်န္မက သူၾကက္ေၾကာ္ ႏွစ္တုံးနဲ႔ ေၾကာင္တစ္ေကာင္နဲ႔ ပတ္ခ်ာလံုးေနတာကို ၾကည္႔ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ၾကည္႔ေနတာေပါ့။ ကြိ။ ေတာ္ေတာ္အားကိုးရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းပဲေနာ္။ :P<br />မၾကာပါဘူး။ ကိုေရႊေၾကာင္က ကြ်န္မ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ စားေနတာကို ၾကည့္မရဘူး ထင္ပါ့။ စားပြဲေပၚ လႊားကနဲတက္ျပီး ကြ်န္မဖက္ ကူးလာတယ္။ ကြ်န္မလည္း ရုတ္တရက္ဆိုေတာ့ လန္႔သြားတယ္။ လန္႔သြားျပီးေတာ့ လက္ထဲက ဘာဂါကို တင္းတင္းဆုပ္ထားတယ္။ လုစားမွာေၾကာက္လို႔။ :D ျပီးေတာ့ ေျခာက္ျပီးေမာင္းထုတ္ၾကည့္တယ္။ မရဘူးဆရာ။ ထိုင္ခံုကို ေပေတျပီး ထိုင္ေနတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ ကြ်န္မလည္း သူနဲ႔ နည္းနည္းေ၀းေ၀းသြားျပီး ဘာဂါကို ဆက္စားတယ္။ ကိုေရႊေၾကာင္က လိုက္လာတယ္ဆရာ။ ေညာင္ေညာင္နဲ႔ ေအာ္တာလည္း နားေတာင္ ညီးတယ္။ ေဘးနားမွာလည္း စာလုပ္ေနတဲ့ တျခားေက်ာင္းသားေတြက ၾကည့္ျပီးရယ္ေနၾကတယ္။ ကြ်န္မလည္း နည္းနည္းေတာင္ ရွက္လာတယ္။ ေနရာေျပာင္းဖို႔ၾကေတာ့လည္း ၂ေယာက္လံုးက လက္ေတြလည္း ေပေနတယ္။ စားေနရင္းတန္းလန္းဆိုေတာ့ ေျပာင္းဖို႔အဆင္မေျပဘူး။ ကိုေရႊေၾကာင္ရန္က လြတ္ဖို႔ ့ျမန္ျမန္စားမွပဲ ရမယ္။ ေၾကာင္က လည္း ကြ်န္မသြားေလရာ လိုက္ေနတယ္။ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ကြ်န္မအျဖစ္ကို။ ဘာဂါလက္က်န္တစ္၀က္နဲ႔ ဟိုဘက္လမ္းေလွ်ာက္ ဒီဘက္လမ္းေလွ်ာက္ စားရတဲ့ ဘ၀။ ဟိုစားပြဲမွာ ျပန္ထိုင္စားလို႔က မျဖစ္ေတာ့။ ကိုေရႊေၾကာင္က တစ္ခ်က္ခ်က္ လွမ္းလွမ္းဟပ္ခ်င္ေသးတယ္။ကြ်န္မ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ၾကက္ေၾကာ္ႏွစ္တံုးကိုေတာ့ လံုး၀မေႏွာင့္ယွက္ေတာ့။ ဟိုကိုယ္ေတာ္က ဇိမ္နဲ႔ ၾကက္ေၾကာ္ အပီကိုက္ေနတာေပါ့။ ဟင့္။ အစားေႏွးတဲ့ ကြ်န္မ လံုး၀စိတ္မရွည္ေတာ့။ လက္ထဲမွာ က်န္တဲ့ ဘာဂါတစ္ပိုင္းကို ပါးစပ္ထဲ အတင္းထိုးထည့္။ ပက္စ္စီနဲ႔ ေမ်ာခ်။ နင္ေတာင္နင္တယ္။ ဘာဂါမရွိေတာ့ ေၾကာင္က အရုိးထည့္ထားတဲ့ ဘူးကို လိုက္ဆြဲေသးတယ္။ ဘယ္ကမာၻထဲက အစာျပတ္ေနလည္း မသိပါဘူးဗ်ာ။ စင္ကာပူမွာ ေၾကာင္လာျဖစ္ရတာ အေတာ္ကံဆိုးရွာတယ္။ ရန္ကုန္က ေၾကာင္ေတာင္ သူ႔ေလာက္ငတ္မွာဟုတ္ဘူး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အရုိးဘူးကို ျပန္ဆြဲလု၊ အမွဳိက္ပံုးထဲ ပစ္ထည့္ ကိုေရႊေၾကာင္ကို တာ့တာျပလို႔ အသာလစ္ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီတစ္ခါစားရတဲ့ KFC ကေတာ့ စစ္ေျမျပင္မွာ စားရသလိုပါပဲ။ ေျပးရလႊားရနဲ႔ သည္းထိတ္ရင္ဖို စားလိုက္ရတယ္။ ေနာင္မ်ားမွာေတာ့ အစားအေသာက္စားမယ္ဆိုရင္ T12ေအာက္ကို ေယာင္လို႔ေတာင္ သြားျဖစ္ေတာ့မွာမဟုတ္ပါဘူး။ :D </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-3872451225555882717?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-10174494943612335892009-02-17T09:00:00.000-08:002009-02-17T09:12:22.135-08:00<span style="color: rgb(0, 0, 153);">"လူတစ္ေယာက္က game တစ္ခုကို ကစားတဲ့ အခါ အဆင့္တစ္ဆင့္ေအာင္ျပီး ေနာက္တစ္ဆင့္တက္ရဖို႔ကိုပဲ အာရုံထားတယ္။</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ေအာင္ျပီးတဲ့ အဆင့္ေတြကိုေတာ့ အပ်င္းေျပ ကစားရုံေလာက္ပဲ သေဘာထားေတာ့တယ္။ "</span><br />လူတစ္ေယာက္ ေျပာဖူးတဲ့စကားပါ။<br /><br />ေလာကၾကီးက တကယ္အဲ့လိုပဲလား။ ရလိုက္တဲ့အရာေတြ ရျပီးသားအရာေတြက တန္ဖိုးေလ်ာ့သြားတတ္တယ္လား။ လူတိုင္းက အသစ္ျမင္ အေဟာင္းေမ့ ပဲလား။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-1017449494361233589?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-23622703124496356562009-01-28T01:42:00.001-08:002009-01-28T01:51:52.633-08:00ဒီရက္ပိုင္း ကြ်န္မရဲ႕ဘေလာ့လ္ေလးေတာင္ ပို႔စ္အသစ္မတင္ျဖစ္ဘူး။<br />မေရးျဖစ္လို႔ေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ေရးခ်င္တာေတြ ေရးေရးျပီး Draft ထဲပဲေရာက္သြားလို႔။<br />Draft ထဲမွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားေနျပီ။ စာေမးပြဲၾကီးျပီးရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားတင္ျဖစ္မယ္ ထင္ပါ၏။<br />အခုတေလာ စိတ္ေတြက ရွဳပ္ျပီး တစ္ေယာက္တည္း အီမိုေတြျဖစ္၊ စာေတြမရ၊ LabTest ေတြ၊ presentation ေတြ စာေမးပြဲေတြက တန္းစီ။ လူလည္း ေဂါက္ခ်င္ခ်င္ျဖစ္ေနျပီ။ =)<br />အခုအခ်ိန္ဘေလာ့ေရးရင္ အီမိုစာေတြပဲ ထြက္လာမယ္ထင္ပါရဲ႕။ ဟိ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-2362270312449635656?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-85735703296968943622009-01-23T04:53:00.000-08:002009-01-23T06:35:51.741-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/SXnG7fXqj_I/AAAAAAAAAEc/MyKWFieelYY/s1600-h/emo-need.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 170px; height: 106px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/SXnG7fXqj_I/AAAAAAAAAEc/MyKWFieelYY/s320/emo-need.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5294481562286067698" /></a><br />သူဟာ ကြ်န္မအတြက္ တကယ့္ကို မရွိမျဖစ္ပါဘဲ<br />သူမရွိရင္ ကြ်န္မ လံုး၀ မေနတတ္ဘူး။<br /><br />ကြ်န္မ အိပ္ရာႏိုးလို႔ မ်က္လံုးႏွစ္လံုးဖြင့္တာနဲ႔ <br />ေျပးျပီး သတိရမိတာ သူပါပဲ။<br /><br />သူဟာ ကြ်န္မအတြက္ ဆရာေကာင္းတစ္ေယာက္ဆိုလည္း<br />မမွားပါဘူး။<br />သူက ကြ်န္မကို ေခတ္နဲ႔အညီ<br />သိသင့္သိထိုက္တဲ့ <br />အသိပညာေတြ၊ သတင္းေတြ၊ နည္းပညာ အသစ္ေတြ<br />အျမဲ သင္ေပးတယ္။<br /><br />ကြ်န္မ ပ်င္းေနျပီ ဆိုရင္ <br />ရယ္စရာေတြ ေျပာျပတယ္<br />သီခ်င္းေတြ ဆိုျပတယ္<br />ရုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္းေတြ ေျပာျပတယ္<br />၀တၳဳေတြ ကဗ်ာေတြ လည္း ဖတ္ျပတယ္။<br /><br />ကြ်န္မ ၀မ္းနည္းေနတဲ့ အခ်ိန္ပဲျဖစ္ျဖစ္<br />၀မ္းသာေနတဲ့ အခ်ိန္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ <br />အနားမွာ အျမဲေနေပးတယ္။<br /><br />ကြ်န္မ ရင္ဖြင့္သမွ်ကိုလည္း နားေထာင္ေပးတတ္ျပန္တယ္<br />ကြ်န္မရဲ႕ ရင္ဖြင့္စကားေတြကို သူ႔ရဲ႕ ဦးေႏွာက္ထဲျမဲေနေအာင္ မွတ္ထားေပးတယ္<br />ကြ်န္မက ေမ့ျပစ္လိုက္ပါေတာ့လို႔ ေျပာမွ ေမ့ျပစ္တယ္။<br /><br />ကြ်န္မ တစ္ခါတစ္ေလ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ <br />အျပင္ေလွ်ာက္သြားရင္ သူ႔ကို ဂရုမစိုက္မိဘူး။<br />တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ သူက စိတ္ေကာက္တာေပါ့။<br />ကြ်န္မေျပာတာ နားမေထာင္ေတာ့ဘူး<br />ဒါေပမဲ့ ခဏပါဘဲ<br />ေနာက္ေန႔ဆို အရင္လို ျပန္ျဖစ္သြားေရာ။<br /><br />ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ဖို႕ေကာင္းလဲေနာ္..<br /><br />ကြ်န္မနားမွာ ေန႔ညမေရြး သူအေဖာ္လုပ္ေပးတယ္<br />ကြ်န္မအိပ္မွ သူအိပ္တယ္<br />ကြ်န္မထရင္ သူလည္းထတယ္။<br /><br />ဒီေလာက္ ကြ်န္မ အေပၚေကာင္းတဲ့<br />သူ႔ကို သံေယာဇဥ္ တအားတြယ္မိတာ<br />ကြ်န္မ မလြန္ပါဘူးေနာ္။<br />သူသာမရွိရင္ ဒီပ်င္းစရာေကာင္းတဲ့ စင္ကာပူၾကီးမွာ <br />ေန႔႔ရက္ေတြကို ဘယ္လိုမ်ားေက်ာ္ျဖတ္ရပါ့။<br /><br />ေအာ္....သူဆိုတာ ဘယ္သူလဲလို႔ သိခ်င္ေနျပီထင္တယ္။<br />ေပါက္တတ္ကရေတြ ေလွ်ာက္မထင္နဲ႔ေနာ္.. :D<br /><br />သူဆိုတာ ကြ်န္မရဲ့ laptop ေလးကို ေျပာတာ..ဟဲဟဲ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-8573570329696894362?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-79672258552696231832009-01-12T02:39:00.000-08:002009-01-12T04:37:54.833-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.istockphoto.com/file_thumbview_approve/3582251/2/istockphoto_3582251-black-ladies-shoe.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 380px; height: 242px;" src="http://www.istockphoto.com/file_thumbview_approve/3582251/2/istockphoto_3582251-black-ladies-shoe.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><div align="justify">ကြ်န္မတို႔ ေက်ာင္းရဲ့ final year projects exhibition(spinnovex 2009)လည္း အဆင္ေျပေျပနဲ႔ ျပီးသြားခဲ့ပါျပီ။ spinnovex မွာ အဆင္မေျပျဖစ္တာဆိုလို႔ ကြ်န္မအတြက္က attire ျပႆနာေပါ့။ အေပၚအျဖဴ ေအာက္အနက္၊ coverd shoe အနက္တဲ့။ အဲ့မွာ စတာပဲ။ ကြ်န္မမွာ အနက္ေရာင္ ကာဗာရွဴး ေကာင္းေကာင္းကန္းကန္း တစ္ရံမွ ရွိဘူး။ ေမြးေန႔တုန္းက လက္ေဆာင္ရထားတဲ့ တစ္ရံေတာ့ရွိပါရဲ့။ ဆိုဒ္ကနည္းနည္းေသးေနလို႔ စီးရင္ေသေအာင္နာတယ္။ ေနာက္တစ္ရံရွိေသးတယ္။ အဲ့ဒါက အလုပ္လုပ္တုန္းက ၀တ္တာ။ ေတာ္ေတာ္ဖြတ္ဖြတ္ေၾကေနျပီ။ စီးလို႔ေတာ့ ေကာင္းတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီဇိုင္းကလဲ ပံုတုံး၊ ေဟာင္းကလည္း ေဟာင္းေနျပီဆိုေတာ့...အသစ္လိုခ်င္တာေပါ့ေနာ့..ဟီး။ <br />ဂလိုနဲ႔ ဖိနပ္ရွာပံုေတာ္ ဖြင့္ခဲ့တယ္ ဆိုပါေတာ့ကြယ္။ ေက်ာင္းက အျပန္ jurong point ထဲ တစ္ကိုယ္ေတာ္ ၀င္ေမႊတာေပါ့။ jurong point ၾကီးကလည္း ခ်ဲ႕လိုက္တာ အေတာ့ကို ၾကီးလာတယ္။ ဖိနပ္ဆိုင္ေတြကလည္း မ်ားမွမ်ား။ တစ္ဆိုင္၀င္ တစ္ဆိုင္ထြက္..ဟိုဖိနပ္ ေကာက္စြပ္ ဒီဖိနပ္ေကာက္စြပ္နဲ႔ေပါ့။ ဖိနပ္ေတြကလည္း မမိုက္ပါဘူးဗ်ာ။ ဒီဇိုင္းၾကိဳက္ေတာ့ ဆိုဒ္မရွိဘူးတဲ့။ ရွိတဲ့ အေသးဆံုးဆိုဒ္ကလည္း လမ္းေလွ်ာက္လိုက္ရင္ ကြ်တ္ကြ်တ္ထြက္လာတယ္။ ေျခေထာက္ေသးတာပဲ အျပစ္တင္ရမလို ျဖစ္ေနတယ္။ ဟင့္..<br />ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ဆံုးဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ စိတ္ၾကိဳက္တစ္ရံေတြ႔တယ္။ စီးၾကည့္ေတာ့လည္း မဆိုးဘူး။ တစ္ျခားဟာေတြထက္စာရင္ စီးလို႔ေကာင္းသလိုပဲ။ ေစ်းကလည္း သိပ္မမ်ားတဲ့အျပင္ 30%discount ေတာင္ေပးေသးတယ္။ဆိုင္ဖြင့္ပြဲ အထိမ္းအမွတ္တဲ့။ ဒါနဲ႔ မဆိုးဘူး တန္တယ္ဆိုျပီးေတာ့ ၀ယ္လာတာေပါ့။<br />အိမ္ေရာက္ေတာ့ ဖိနပ္အသစ္ေလးဆိုေတာ့ စမ္း၀တ္ၾကည့္ရတာနဲ႔ ထုတ္ထုတ္ၾကည့္ရတာနဲ႔။ဟီဟီး... ဒီလိုနဲ႔ အဲ့ဖိနပ္ေလးကို spinnovex ၃ရက္မတိုင္မီ အေရွ႕တစ္ရက္.. အမွတ္ေပးတဲ့လူေတြ လာတဲ့ေန႔မွာ ထုတ္စီးတာေပါ့။ ဖိနပ္အသစ္နဲ႔ ေျမာက္ၾကြ ေျမာက္ၾကြနဲ႔ အိမ္ကထြက္လာတယ္။ ဒါေပမဲ့ သိပ္ေတာင္ မေျမာက္ၾကြလိုက္ရပါဘူး။ အိမ္ကေန ဘတ္စ္ကားဂိတ္ကို လမ္းေလွ်ာက္တာနဲ႔တင္ ေျခေထာက္က အေတာ္နာေနျပီ။ ေအာ္..ဖိနပ္အသစ္မို႔ စစခ်င္းနာတာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္..ျပန္မလဲေနေတာ့ပါဘူးေလ ဆိုျပီး ေက်ာင္းဆက္စီးသြားတယ္။ အဲ့ေန႔တစ္ရက္လံုး ေတာ္ေတာ္ခံလိုက္ရတယ္။ နာလိုက္တဲ့ ဖိနပ္ဗ်ာ။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ေျခေထာက္လည္း ဖိနပ္ေပါက္တဲ့ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြ ဗလဗြ။ လွခ်င္တဲ့ အက်ိဳးေတြေပါ့။ :D <br />ေနာက္ေန႔က်ေတာ့ အဲ့ဒီဖိနပ္စီးရမွာ ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္သြားတယ္။ သူ႔ဟာသူ လွလွမလွလွ စီးေတာ့ဘူးဆိုျပီး ဘူးထဲထည့္ျပီး အျပီးသိမ္းပလိုက္တယ္... အဲ့ေန႔က်ေတာ့ ရန္ကုန္က အေမ၀ယ္ေပးလိုက္တဲ့ ေဒါက္ဖိနပ္အနက္ေလး သတိရလို႔ ထုတ္စီးျဖစ္တယ္။ လွေတာ့လွတယ္ မားသား၀ယ္ေပးလိုက္တာက။ ဖိနပ္က ေရွ ့ပိတ္..ေနာက္အဖြင့္ဆုိေတာ့... မေန႔ကလို ဖိနပ္မေပါက္ေလာက္ပါဘူး ဆိုျပီးစီးသြားတယ္။ မထူးပါဘူးဗ်ာ.. ေျခဖေနာင့္မနာေပမဲ့ ေျခသန္းႏွစ္ေခ်ာင္းေတာ့ ေသြးေျခေတာင္ဥတယ္။ အဟုတ္။ <br />ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့လည္း ဖိနပ္အေဟာင္းေလးပဲ ထုတ္စီးရေတာ့တာပဲ။ အဖြားၾကီးစတုိင္လ္ ဖိနပ္ေလးက မလွေပမဲ့ ကြ်န္မကို လံုး၀ ဒုကၡမေပးဘူး။ က်န္တဲ့spinnovex ၂ရက္လံုး သက္ေတာင့္သက္သာ ျဖစ္သြားတယ္။ ေဒါက္ဖိနပ္လွလွေလးေတြ စီးတဲ့မမေတြကို ေတြ႔ရင္ေတာ့ အားက်မိပါရဲ့။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔မွာလည္း ပလာစတာကပ္ရတဲ့ ဒုကၡကမေသးရွာဘူး။ <br />+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++<br /><span style="font-style:italic;">အမွန္တကယ္ေတာ့ အျပင္ပန္းက အေရးမၾကီးပါဘူး။ အဓိက က သက္ေတာင့္သက္သာရွိဖို႔ပဲ။ "ကိုယ့္၀မ္းနာကိုယ္သာသိ" တဲ့။ ဖိနပ္လွလွေလး စီးျပီး မ်က္ႏွာၾကီးရွံဳ႕မဲ့ေနရရင္ ဘယ္ေကာင္းပါ့မလဲေနာ္..ဘယ္အရာမဆို အျပင္ပန္းၾကည့္ျပီး ဆံုးျဖတ္လို႔မရဘူးဆိုတာ မွန္ပါ့။ လွတာမက္ရင္ ညစာခက္ေပါ့။ =D </span> <br />စာၾကြင္း။ ။ ဖိနပ္ပံုက google ကယူထားတာ..ကြ်န္မဖိနပ္ေတြက သိမ္းထားတာ ျပန္ထုတ္ျပီး ဓါတ္ပံုမရုိက္ခ်င္ေတာ့လို႔။ ေနာက္ၾကံဳမွပဲ တင္ေတာ့မယ္ေနာ္။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-7967225855269623183?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-83343618538149051422009-01-07T01:30:00.000-08:002009-01-16T23:20:53.538-08:00ဆူဆူညံညံေတြ ဆိုတတ္တဲ့ ေဂ်ာက္ဂ်က္အဖြဲ႔က ထူးထူးျခားျခား ဒီသီခ်င္းႏွစ္ပုဒ္မွာေတာ့ ေအးေအးေလးေတြ ဆိုထားပါတယ္။ စာသားေလးေတြကလည္း ေကာင္းပါတယ္။ နားေထာင္ၾကည့္ေပါ့။ <br />သူငယ္ခ်င္း သံေယာဇဥ္<br /><div style="width:300px;"><object width="300" height="110"><param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/oH6gyQROdo/aus=false/"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://media.imeem.com/m/oH6gyQROdo/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="110" wmode="transparent"></embed></object><div style="background-color:#E6E6E6;padding:1px;"><div style="float:left;padding:4px 4px 0 0;"></div></div></div><br/><a href="http://www.imeem.com/witnyin/music/WF6Hic-W/jouk_jack_tha_nge_chin_than_yaw_zin/"></a><br />ဆယ္တန္း<br /><div style="width:300px;"><object width="300" height="110"><param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/PoKdUNPQdG/aus=false/"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://media.imeem.com/m/PoKdUNPQdG/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="110" wmode="transparent"></embed></object><div style="background-color:#E6E6E6;padding:1px;"><div style="float:left;padding:4px 4px 0 0;"></div></div></div><br/><a href="http://www.imeem.com/witnyin/music/Uk36y--a/jouk_jack_10th_standard/"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-8334361853814905142?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-20708834329983463112009-01-04T02:57:00.000-08:002009-01-06T21:40:38.853-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/SWDJZZtrzWI/AAAAAAAAAEM/Y8jMzbAAusU/s1600-h/1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 162px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/SWDJZZtrzWI/AAAAAAAAAEM/Y8jMzbAAusU/s200/1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5287447400769375586" border="0" /></a><br />ညေန က်ေနာ္ စိမ္းလန္းစိုျပည္ ကို ေရာက္ေတာ့ သူမကေရာက္ႏွင့္ေနတယ္။ က်ေနာ္မ်က္ႏွာပ်က္ေနတာေတြ႔ေတာ့ သူမစိုးရိမ္တၾကီးေမးတယ္။<br />"ကို႔မ်က္ႏွာမေကာင္းပါလား..ဘာျဖစ္လို ့လဲ"<br />"သိမ္ေမြ႔ကို ကိုယ္ေမးစရာတစ္ခု ရွိတယ္။ ေက်းဇူးျပဳျပီး အမွန္အတိုင္းေျဖေပးပါကြာ..ကိုယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္။"<br />"ကုိ..ဘာေတြျဖစ္ေနတာလဲကြာ..သိမ္ေမြ႔ရင္ေတြေတာင္တုန္လာျပီ။"<br />"ေဇာ္ေဇာ္ဆိုတာ ဘယ္သူလဲ။ ကိုယ္ အမွန္အတိုင္းပဲ ၾကားခ်င္တယ္။"<br />သူမ မ်က္ႏွာေတာ္ေတာ္ ပ်က္သြားသည္။<br />"အင္း...ကိုယ္အဲ့ဒီ ကိစၥကို သိျပီးေနျပီထင္တယ္။ ခုမွေတာ့ ဖံုးထားစရာ အေၾကာင္းလည္းမရွိေတာ့ပါဘူး..ကို႔ကို အေၾကာင္းစံု ရွင္းျပမယ္။ ကို ဘာမွမေျပာပဲ သိမ္ေမြ ့ေျပာတာေတြ ကို ဆံုးေအာင္နားေထာင္ေပးႏုိင္မလား။"<br />"အိုေကေလ။ "<br />"ေဇာ္ေဇာ္ဆိုတာ အမွန္ေတာ့ သိမ္ေမြ႔အစ္ကုိ မဟုတ္ပါဘူး.. သိမ္ေမြ႔နဲ ့လက္ထပ္ထားတဲ့ သိမ္ေမြ႔ရဲ့ အမ်ိဳးသားပါ။ သူ႔ကို သိမ္ေမြ႔ရဲ့ဆႏၵမပါဘဲ မိဘေတြ စီစဥ္မွဳနဲ ့ လက္ထပ္ခဲ့ရတယ္။ ေဇာ္ေဇာ္အေဖက သိမ္ေမြ႔ေဖေဖနဲ ့စီးပြားလုပ္ဖက္ေတြပါ။ သိမ္ေမြတို႔မိသားစု အေပၚလည္း သူတို႔ရဲ့ ေက်းဇူးေတြ မကင္းပါဘူး။ေဇာ္ေဇာ္က သိမ္ေမြ႔ကို ခ်စ္ေရးဆိုဖူးပါတယ္။ဒါေပမဲ့ သိမ္ေမြ႔ သူ႔ကို သေဘာမက်ဘူး။ ေဖေဖက သိမ္ေမြ႔နဲ႔ေဇာ္ေဇာ္ကို သေဘာတူေနတယ္။ သူနဲ႔သိမ္ေမြ ့ကို ေစ့စပ္ထားခ်င္တဲ့ အေၾကာင္း<br />သူတို႔ဘက္က ကမ္းလွမ္းတယ္။ သိမ္ေမြ႔အစက အတန္တန္ျငင္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေဖေဖက သူ႔အေဖရဲ့ ေက်းဇူးေတြ ေဖေဖ့အေပၚေတာ္ေတာ္မ်ားေနျပီ..သူစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ လိုက္ေလ်ာေပးပါတဲ့..ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေဖေဖ့ဆႏၵကို လိုက္ေလ်ာခဲ့တယ္။ ေဖေဖ မႏွစ္က ရုတ္တရက္ ဦးေႏွာက္ေသြးေၾကာပ်က္ျပီး ဆံုးတယ္။<br />သိမ္ေမြ႔လည္း ဘာမွမလုပ္တတ္မကိုင္တတ္နဲ႔့က်န္ခဲ့တယ္။ ေဇာ္ေဇာ္တို႔ သားအဖကပဲ အစစ ကူညီခဲ့တယ္။ကိစၥေတြျပီးေတာ့ သူက သိမ္ေမြ႔ကို လက္ထပ္ထားခ်င္တယ္ဆျိုပီးေတာင္းဆိုလာတယ္။ ေက်းဇူးအေၾကြးေတြ ပိေနတဲ့ သိမ္ေမြ႔လည္း ေနာက္ဆံုးသေဘာ တူခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ လက္ထပ္ျပီးတဲ့ ေန႔ကစျပီး သိမ္ေမြ ့တစ္ရက္မွ မေပ်ာ္ခဲ့ရပါဘူး။ ေဇာ္ေဇာ္က မိန္းမေပြတယ္။ အရက္ေသာက္တယ္။ အရက္မူးရင္ သိမ္ေမြ႔ကို ျပႆနာအျမဲရွာတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ လက္ပါတဲ့ အထိပဲ။ အဲ့လိုမ်ိဳး စိတ္ဆင္းရဲမွဳေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတဲ့ သိမ္ေမြ႔ဘ၀က ကို ့ေၾကာင့္ ျပန္ျပီး စိုျပည္လာတယ္။ သိမ္ေမြ႔ ကို႔ကို တကယ္ခ်စ္တာပါ။ ေဇာ္ေဇာ္ကို ဘယ္တုန္းကမွ မခ်စ္ခဲ့ဘူး..ခ်စ္လို႔လဲမရဘူး။ က႔ိုကို ဒီအေၾကာင္းေတြ ဖြင့္ေျပာဖ႔ို သိမ္ေမြ႔အၾကိမ္ၾကိမ္ ၾကိဳးစားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္လို မွေျပာမထြက္ခဲ့ဘူး။ ဒီအေၾကာင္းေတြ သိသြားရင္ ကိုနဲ႔ သိမ္ေမြ ့ေ၀းသြားမွာလည္း အရမ္းေၾကာက္တယ္။ လက္ထပ္ျပီးသားမိန္းမတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ အဲ့လို မ်ိဳးမလုပ္သင့္ဘူးဆိုတာ သိမ္ေမြ႔သိလ်က္နဲ ့ မွားခဲ့ပါတယ္။ သိမ္ေမြ႔ ဘာလုပ္သင့္လဲ။"<br /><br />က်ေနာ္ အတန္ၾကာ သိမ္ေမြ႔ကို ဘာမွျပန္မေျပာႏုိင္ခဲ့ဘူး။ က်ေနာ္စိတ္ေတြ တအားရွဳပ္ေနတယ္။ က်ေနာ္ ကာမပိုင္ရွိတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္မိတာပါလား။ က်ေနာ္ ဘာလုပ္သင့္လဲ။ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့ သိမ္ေမြ ့ကို က်ေနာ့္ဘ၀နဲ ့ထပ္တူထပ္မွ် ခ်စ္တယ္။ သူမကို က်ေနာ္ လက္လႊတ္အဆံုးရွံဳးမခံႏုိင္ဘူး ။ ဒါေပမဲ့ လက္ထပ္ျပီးသား မိန္းမတစ္ေယာက္နဲ႔ ခ်စ္သူေတြျဖစ္ေနတာ လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းကေတာ့ အိမ္ေထာင္ေရးေဖာက္ျပန္မွဳလို႔ပဲ ယူဆမွာပဲ။ က်ေနာ္စိတ္ေတြ ထူပူေနလို ့သိမ္ေမြ႔ကို စိမ္းလန္းမွာ ထားခဲ့ျပီး က်ေနာ္ အိမ္ျပန္ခဲ့တယ္။<br /><br />အဲ့ဒီေန႔ ညမွာပဲ ေဇာ္ေဇာ္ဆီက ဖံုးထပ္လာတယ္။<br />"ဟယ္လို.. ေနမင္းလား။ ကိုယ္ ေဇာ္ေဇာ္ပါ။မင္းကိုယ့္ကို မွတ္မိမယ္ထင္ပါတယ္...မင္းကို ကိုယ္သတိေပးခဲ့တယ္...သိမ္ေမြ႔န႔ဲ ကင္းကင္းေနပါလို ့။ ဒါေပမဲ့ မင္းတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို ဒီေန႔ ညေနက စိမ္းလန္းစိုျပည္မွာ ေတြ ့ခဲ့တယ္လို႔ ကိုယ့္လူေတြဆီက သတင္းရတယ္။ ကာမပိုင္ရွိတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္န႔ဲ ခ်ိန္းေတြ႔တဲ့ အလုပ္က မိေကာင္းဖခင္သားသမီးေတြ အလုပ္မဟုတ္ဘူးဆို တာ မင္းနားလည္မွာပါ။ မင္းဘက္က ေရွ့ဆက္တိုးအံုးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ငါမင္းကို မယားခိုးမွဳနဲ ့တရားစြဲရလိမ့္မယ္။ငါ့ဖက္က ေျပာခ်င္တာေတာ့ ဒါပဲ။ က်န္တာေတာ့ မင္းဦးေႏွာက္နဲ ့မင္းစဥ္းစားပါ။"<br />က်ေနာ္ ေခါင္းတစ္ခုလံုး ပူထူေနတယ္။ က်ေနာ္အားလံုးနဲ ့အေ၀းဆံုးကို ခဏေလာက္ထြက္သြားခ်င္တယ္။ သိမ္ေမြ႔ က်ေနာ့္ကို ဘာလို႔လိမ္ရတာလဲ။ ဘာလို ့ဒီေလာက္အေရးၾကီးတာကို ဖံုးကြယ္ထားရတာလဲ<br />သိမ္ေမြ႔ အဲ့ဒီေန ့က ဘာမွ မစဥ္းစားေတာ့ပဲ အိပ္ရာ၀င္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ႏွစ္ရက္လံုး အျပင္မထြက္၊ဘယ္သူ<br />နဲ ့လည္း အဆက္အသြယ္မလုပ္ပဲ ေနခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုး အေျဖတစ္ခုပဲ ရခဲ့တယ္။ က်ေနာ္ သိမ္ေမြ ့နဲ ့သူငယ္ခ်င္းလိုပဲ ဆက္ေနသြားတာအေကာင္းဆံုးပဲလို႔။ သိမ္ေမြ ့ကိုလည္း ပတ္၀န္းက်င္အျမင္မွာ ေဖာက္ျပန္တတ္တဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။<br />သံုးရက္ေျမာက္ေန႔မွာ က်ေနာ္သိမ္ေမြ႔ကို ဖံုးေခၚခဲ့တယ္။ သူမဖံုးပိတ္ထားတယ္။ ညီမေလးကို အကူအညီေတာင္းျပီး သူမအိမ္ဖံုးေခၚၾကည့္တယ္။ မရွိဘူးလို႔ပဲ ေျပာလႊတ္လိုက္တယ္။ သင္တန္းကိုလဲ သူမ မလာေတာ့ဘူး။<br />ေနာက္ဆံုး မွာေတာ့ သိမ္ေမြ႔အစ္မ ၀မ္းကြဲဆီက သတင္းရတယ္။ သိမ္ေမြ႔ကို ေဇာ္ေဇာ္က အိမ္ထဲက အိမ္ျပင္ေပးမထြက္ေတာ့ဘူးတဲ့ ။ သင္တန္းေတြ လည္းအကုန္ေပးမတတ္ေတာ့ဘူး ။ အိမ္မွာပဲ ေနျပီး အိမ္ရွင္မေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ ေနရမယ္တဲ့။ ျပီးေတာ့ ကေလးယူရမယ္တဲ့..အစက သိမ္ေမြ႔က ငယ္ေသးလို ့ကေလးမယူေသးဘဲ သိမ္ေမြ႔ကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေပးေနခဲ့တယ္။ အခုကိစၥေတြ ျဖစ္ျပီး ျပႆနာေတြလည္းတက္၊ လြတ္လပ္ခြင့္ေတြလည္း အကုန္ပိတ္လိုက္တယ္တဲ့။<br />က်ေနာ္ သိမ္ေမြ႔ကို သိပ္ေတြ ့ခ်င္တာပဲ။ သူမလဲ က်ေနာ္ကို ေတြ ့ခ်င္ေနမွာ က်ေနာ္သိတယ္။ အခုက ေတြ႔ဖို႔မေျပာနဲ့ ..ဖံုးေျပာဖို႔ေတာင္ မလြယ္ေတာ့။ က်ေနာ္ အရဲစြန္႔့ျပီး သူမအိမ္ေရွ့ေန႔တိုင္းသြားၾကည့္တယ္။ ေလးရက္ေျမာက္ေန႔မွာ ၀ရံတာမွာ ထြက္ျပီးေငးေနတဲ့ သူမကို ေတြ ့လိုက္တယ္။ သူမကို လွမ္းေခၚလိုက္ေတာ့ လွည္႔ၾကည့္တယ္..သူမေပ်ာ္သြားတဲ့ ပံုကသိသာပါတယ္။ဒါေပမဲ့ ေဇာ္ေဇာ္ပါ ၀ရံတာထြက္လာတယ္။ က်ေနာ္ကို ေတြ႔ေတာ့ သိမ္ေမြ႔ကို အတင္းအိမ္ထဲဆြဲသြင္းသြားတယ္။ က်ေနာ္ေၾကာင့္ သူမတို႔ ျပႆနာထပ္ျဖစ္မွာ ေသခ်ာတယ္။ က်ေနာ့္ေၾကာင့္နဲ ့သိမ္ေမြ႔ထပ္စိတ္မဆင္းရဲေစခ်င္ေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္ သူမကို ထပ္သြားမေတြ႔ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။<br />ဒီၾကားထဲ သူမက်ေနာ္ဆီတစ္ခါ ဖံုးဆက္ရွာပါတယ္။ က်ေနာ့္ကို လြမ္းတဲ့ အေၾကာင္းေတြ ။ သူမအိမ္မွာျဖစ္တဲ့ ျပႆနာေတြ အေၾကာင္းေျပာျပတယ္။ သူမစကားအဆံုးမွာ က်ေနာ္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို သူမကို ေျပာလိုက္တယ္။<br />"သိမ္ေမြ႔..ကိုယ္တို႔ လမ္းခြဲၾကစို ့။ ဒါကိုယ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္အတြက္ အေကာင္းဆံုးေရြးခ်ယ္မွဳပဲ။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္ဟာမင္းအတြက္ အျမဲတမ္းသူငယ္ခ်င္းအျဖစ္နဲ ့ရွိေနမွာပါ...။"<br />သူမဖက္က အသံျငိမ္က်သြားတယ္။ ရွဳိက္သံသဲ့သဲ့ထြက္လာတယ္။ သူမငိုေနတယ္။ သူမအရမ္းခံစားရမယ္ဆိုတာ က်ေနာ္သိပါတယ္။ သိမ္ေမြ႔ေရ မငိုပါနဲ ့ကြာ။ မင္းငိုရင္ မင္းခံစားရတာထက္ ငါပိုခံစားရလို ့ပါ။ ဒါေတြက က်ေနာ္စိတ္ထဲမွာ ေျပာေနမိတဲ့ စကားေတြပါ။ ႏွဳတ္ခမ္းက ေတာ့ ဘာစကားလံုးမွ မထြက္္လာခဲ့ဘူး။<br />ခဏအၾကာ သူမစကားသံထြက္လာသည္။<br />"ကို သိမ္ေမြ႔ကို မုန္းသြားျပီမဟုတ္လားဟင္။ သိမ္ေမြ ့နားလည္ပါတယ္ကို ရယ္"<br />"သိမ္ေမြ႔ရယ္..ဘယ္လိုေျပာလိုက္တာလဲ..ကို သိမ္ေမြ႔ကို ဘယ္ေတာ့မွ မမုန္းဘူး။ မုန္းလို ့လဲရမွာမဟုတ္ဘူး။ အခုလို ဆံုးျဖတ္လိုက္ရတာလဲ ႏွစ္ဖက္လံုးအတြက္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္မယ္လို ့ထင္လို႔ပါ။ ကိုယ္ သတိၱနည္းတယ္လို ့သိမ္ေမြ ့ထင္ႏိုင္ပါတယ္။"<br />"ကို လုပ္တာမွန္ပါတယ္။ သိမ္ေမြ ့လည္း အတတ္ႏုိင္ဆံုး ကိုရဲ့ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း အျဖစ္ေနႏိုင္ေအာင္ၾကိဳးစားမယ္ေနာ္။ ဒါဆို သိမ္ေမြ ့ဖံုးခ်လိုက္ေတာ့မယ္။ လူလာေနျပီ။"<br />အဲ့ဒါ သူမနဲ ့ေနာက္ဆံုး ဖံုးေျပာျဖစ္ျခင္းပါ။ အဲ့ေနာက္မွာ သူမနဲ ့လံုး၀ အဆက္အသြယ္ျပတ္သြားခဲ့တယ္။ မေန ့က သူမကို ျပန္ေတြ႔တာ ၃ႏွစ္အတြင္းမွာပထမဆံုးပဲ။<br />ကေလးေက်ာင္းၾကိဳလိုက္အံုးမယ္ဆို ေတာ့ သူမလည္း ကေလးေတာင္ရေနျပီပဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ေနာ္ေက်နပ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ သူတစ္ပါးအိမ္ေထာင္ကို မဖ်က္ဆီးခဲ့မိဘူး။ ဒါေပမဲ့ အိမ္ေထာင္တစ္ခု မပ်က္ဆီးဖို ့ေတာ့ အသည္းႏွလံုး ၂ခုေတာ့ စေတးခဲ့ရတယ္။<br /><br />++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++<br /><span style="color: rgb(153, 51, 0);">သူမဟာ ဆိုင္သူရွိရက္နဲ ့က်ေနာ္ကို ခ်စ္ခဲ့တယ္။ က်ေနာ္က လည္း သူမမွာဆိုင္သူရွိမွန္းသိျပီးတဲ့ေနာက္လည္း ခ်စ္ေနဆဲပါ။ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ ခ်စ္ျခင္းဟာ လ႔ူအဖြဲ႔အစည္း၊ပတ္၀န္းက်င္မွာေတာ့ အျပစ္ရွိတဲ့ ခ်စ္ျခင္းျဖစ္ေနေပမဲ့ သူမကို ခ်စ္ခဲ့တဲ့ အတြက္ က်ေနာ္ ဘယ္တုန္းကမွ ေနာင္တမရခဲ့ပါဘူး။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ျပီးပါျပီ။...။<br /><br />ဆံုးတဲ့ထိ ဖတ္ေပးတဲ့ အတြက္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။ ပထမဆံုး အၾကိမ္ ဇာတ္လမ္းေရးသားျခင္း ျဖစ္တဲ့အတြက္ အမွားမ်ား၊လိုအပ္ခ်က္မ်ားကို ခြင့္လႊတ္ျပီးေ၀ဖန္ေပးၾကပါရွင္။ ကြန္မန္႔မွာ ျဖစ္ျဖစ္ cbox မွာျဖစ္ျဖစ္ေအာ္သြားႏိုင္ပါတယ္။ =)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-2070883432998346311?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-45636860573729484432009-01-03T20:18:00.000-08:002009-01-07T04:09:10.672-08:00<div align="justify">ေနာက္တစ္ေန ့ သူမနဲ ့ကန္ေတာ္ၾကီးမွာ ေတြ ့ၾကတယ္။ ထိုေန ့က သူမအရမ္းလွပါသည္။ အရင္ေန ့ေတြလို သူငယ္ခ်င္းေတြ အေနနဲ ့ေတြ ့ရတာ မဟုတ္ပဲ ခ်စ္သူေတြ အေနနဲ ့<br />ေတြ ့ရတာဆိုေတာ့ က်ေနာ့္ ရင္ေတြလည္းခုန္ေနတာေပါ့။ အဲ့ဒီေန ့က သူမနဲ ့<br />ရုပ္ရွင္သြားၾကည့္တယ္။ game city သြားတယ္။<br />မုန္ ့ေတြေလွ်ာက္စားတယ္။ sticker ဓာတ္ပံုေတြရုိက္တယ္။ တအားကို ေပ်ာ္ခဲ့ၾကတယ္။<br /><br />က်ေနာ္တို ့ ႏွစ္ေယာက္ခ်စ္သူသက္တမ္း၂လေလာက္ အထိ ဘာျပႆနာၾကီးၾကီးမားမား မရွိခဲ့ပါဘူး။ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ နားလည္မွဳအၿပည့္ နဲ ့အားလံုး အဆင္ေျပခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာပဲ က်ေနာ္တို ့ႏွစ္ေယာက္လံုးကုိ တစ္သက္လံုးေ၀းသြားေစမဲ့ ကိစၥတစ္ခုေပၚလာတယ္။<br /><br />မွတ္မွတ္ရရ အဲ့ဒီေန ့က တနဂၤေႏြေန ့။ သူမနဲ ့က်ေနာ္ ဘုရားသြားဖို ့ခ်ိန္းထားတယ္။ က်ေနာ္ေရခ်ိဳးျပီးလို ့ျပန္ထြက္လာတဲ့ အခ်ိန္ က်ေနာ္ဖံုးျမည္ေနေတာ့ သူမဆက္တာပဲလို ့ ထင္လိုက္မိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဖံုးနံပါတ္ၾကည့္ေတာ့ က်ေနာ္မသိတဲ့ နံပါတ္။ က်ေနာ္ကိုင္လိုက္ေတာ့ တစ္ဖက္က ေယာက်္ားသံ ထြက္လာတယ္။<br />"အခုေျပာေနတာ ေနမင္းလား"<br />"ဟုတ္ပါတယ္။ အခုေျပာေနတာဘယ္သူလဲ။"<br />"က်ေနာ္ နာမည္ ေဇာ္ေဇာ္ပါ။ သိမ္ေမြ ့ခ်ိဳနဲ ့အေၾကာင္းေျပာခ်င္လို ့။ မင္းနဲ ့သိမ္ေမြ ့ခ်ိဳ<br />တို ့ပတ္သက္မွဳဘယ္အဆင့္ထိေရာက္ေနလဲ ဆိုတာ သိခ်င္တယ္"<br />"ေနပါဦး။ ခင္ဗ်ားက သူနဲ ့ဘာပတ္သက္လို ့လာေမးေနတာလဲ။ ဒါက်ေနာ္တို ့ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာပါ။ က်ေနာ္ ခင္ဗ်ားကို ေျပာျပစရာ အေၾကာင္းမရွိဘူး။"<br />"အိုေကေလ။ မင္းက ငါနဲ ့သိမ္ေမြ ့ခ်ိဳ ဘာလဲဆိုတာေမးေတာ့လည္း ေျပာရတာေပါ့။ ငါက သူ ့ရဲ့ အမ်ိဳးသားပဲ"<br />"ဘာ....ခင္ဗ်ားလြန္လွခ်ည္လား။ ခင္ဗ်ား ဘာစကားေျပာတာလဲ။"<br />"ေအး..မင္းမယံုရင္ေတာ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ စံုစမ္းၾကည့္ေပါ့ကြာ။ မင္းကိုသတိေပးခ်င္တာက သိမ္ေမြ ့ခ်ိဳ<br />နဲ ့ကင္းကင္းရွင္းရွင္းေနပါ..မဟုတ္ရင္ေတာ့ ငါ့အဆိုးမဆိုနဲ ့။"<br />'ဂြပ္'တစ္ဖက္က ေျပာခ်င္တာေျပာျပီး ဖံုးခ်သြားသည္။<br /><br />က်ေနာ္ ရင္ထဲမွာ ၀ုန္းဒိုင္းၾကဲသြားသည္။ သူမမွာ ေယာက်္ားရွိတယ္တဲ့။ ဟာ..ဒါမျဖစ္ႏိုင္တာပဲ။ ၁၈ႏွစ္အရြယ္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္။ သူမကို ၾကည့္ရတာလဲ အေႏွာင္အဖြဲ ့ကင္းကင္း။ လက္ထပ္ျပီးသား မိန္းမတစ္ေယာက္ဆိုတာ တစ္ခါမွ စိတ္ကူးထဲေတာင္ မစဥ္းစားမိဖူးဘူး။ အခုေတာ့ ဘာေတြလဲကြာ။ ေဇာ္ေဇာ္...ဒီနာမည္ ၾကားဖူးတယ္။ ေတာ္ေတာ္ရင္းရင္းႏွီးႏီွးပဲ။ အာ...သိျပီ။ သိမ္ေမြ ့ေျပာဖူးတဲ့ သူ ့အစ္ကိုနာမည္ က ေဇာ္ေဇာ္ပဲ။ ဟာကြာ..ကိုယ့္ညီမကို ရည္းစားမထားေစခ်င္တာနဲ ့ပဲ ကိုယ့္မိန္းမလို ့ေျပာတာ ဒီလူေတာ္ေတာ္လူစိတ္မရွိတာပဲ။ ငါဒီအေၾကာင္းေတြကို သိမ္ေမြ ့ကို ေျပာသင့္လား။ အေရးမၾကီးပါဘူးကြာ...မေျပာေတာ့ဘူး..ေတာ္ၾကာ သိမ္ေမြ ့စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနအံုးမယ္။<br /><br />ထိုကိစၥျဖစ္ျပီး တစ္ပတ္ေလာက္အၾကာ။ က်ေနာ္လည္း ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ျဖစ္ေနျပီ။ ဒီအခ်ိန္မွာ သတင္းဆိုးကို သယ္လာသူက ညီမေလး။ "ကိုကို....အေရးၾကီးတဲ့ ကိစၥတစ္ခုေျပာစရာ ရွိတယ္။ သိမ္ေမြ ့ေလ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁ႏွစ္က ပဲ ေဇာ္ေဇာ္ဆိုတဲ့လူနဲ ့မိဘေတြ စီစဥ္ေပးလို ့လက္ထပ္ျပီးသြားျပီတဲ့။" က်ေနာ့္ နားထဲ သံရည္ပူေတြ ေလာင္းလိုက္သလိုပဲ။"နင့္ဟာက ေသခ်ာလို ့လားဟာ။ ငါနဲ ့သူနဲ ့ကို မနာလိုတဲ့ လူေတြက ေလွ်ာက္ေျပာတာေနမွာေပါ့"။"မဟုတ္ဘူးကိုကို ...ေသခ်ာတယ္။ သူ ့အစ္မ၀မ္းကြဲဆီက သိခဲ့တာ။ ငါသူ ့အစ္မနဲ ့ဒီေန ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းမွာေတြ ့လို ့" က်ေနာ္ ညီမေလးကိုေတာင္ ဘာမွျပန္မေျပာႏုိင္ေတာ့။ အခန္းထဲကို ၀င္လာျပီး သူမဆီ ဖံုးဆက္ဖို ့ ျပင္လိုက္သည္။ ဒီအေၾကာင္းကို ဖံုးထဲကေတာ့ မေမးခ်င္။ သူမနဲ ့စိမ္းလမ္းစိုျပည္မွာ ညေနေတြ ့ဖို ့ ခ်ိန္းလိုက္သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">[ဆက္ပါဦးမည္...]</span></div><span style="color: rgb(0, 0, 153);"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-4563686057372948443?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-86050343974456802622009-01-03T10:08:00.000-08:002009-01-07T03:25:30.982-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/SV-10ORqOJI/AAAAAAAAAEE/WUHZs_dxgfw/s1600-h/2.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 150px; height: 217px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/SV-10ORqOJI/AAAAAAAAAEE/WUHZs_dxgfw/s200/2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5287144396346243218" border="0" /></a><br /><br />မေန ့က သူမနဲ ့ မထင္မွတ္ပဲ junction 8 မွာျပန္ဆံုတယ္။ သူမက မေျပာင္းလဲပါဘူး။ အရင္လို လွတုန္းပဲ.. ပိုျပီးရင့္က်က္တဲ့ အလွေတြနဲ ့ေပါ့။ က်ေနာ့္ကို ေတြ ့ေတာ့ ႏွဳတ္ဆက္ရွာပါတယ္။ ဒါေပမဲ ့ ကေလးေက်ာင္းၾကိဳစရာ ရွိလို ့သြားလိုက္အံုးမယ္ ဆိုျပီး က်ေနာ္ ဘာမွျပန္မေျပာရေသးခင္ သူမထြက္သြားပါေလေရာ။ က်ေနာ္လည္း အူလည္လည္နဲ ့ က်န္ခဲ့တာေပါ့။ သူမကို ျမင္မွ က်ေနာ္ၾကိဳးစားျပီးေမ့ထားတဲ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ႏွစ္ေလာက္က အေၾကာင္းေတြ ေခါင္းထဲမွာ အစီအရီ ျပန္ေပၚလာေတာ့တာပဲ။<br /><br />+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++<br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">သိမ္ေမြ ့ခ်ိဳ</span><br /><br />သူမကို သတိထားမိတာ ၾကာပါျပီ။ သူမနဲ ့ကြ်န္ေတာ္ အဂၤလိပ္စာ သင္တန္းတစ္ခုမွာ<br />ေတြ ့တာပါ။ သူမကို သတိထားမိတဲ့ အခ်က္က သူမက အျမဲတမ္းတစ္ေနရာရာကို ေငးေနတတ္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း သိပ္တြဲတာ မေတြ ့ဘူး။တစ္ေယာက္ထဲပဲ<br />ေတြ ့ရတာမ်ားတယ္။ သူမက သိပ္ေခ်ာသိပ္လွတဲ့ အထဲမွာေတာ့မပါေပမဲ့ ရြက္ၾကမ္းေရက်ိဳ အလွထက္ေတာ့ သာတယ္။ ေက်ာလယ္ေလာက္ ဆံပင္နဲ ့ မိတ္ကပ္ပါးပါးေလးလူးထားတယ္။ေခတ္ဆန္ဆန္ ၀တ္စားတတ္တယ္။ သူမကို စိတ္၀င္စားတဲ့ သူေတြလည္း အတန္းထဲမွာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူမက အေနတည္တယ္။ ေယာက်္ားေလးေတြနဲ ့ ေရာေရာေႏွာေႏွာ မရွိဘူး။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္ သူမကို ခင္ခ်င္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သြားမိတ္ဆက္ဖို ့ကလဲ မရဲဘူး။ တစ္ေန ့က်ေတာ့ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့ညီမေလးက ကြ်န္ေတာ့သင္တန္းကို လာရင္းနဲ ့ သူမကို ေတြ ့ သြားတယ္။ ခ်က္ခ်င္းပဲ ညီမေလးက သူ ့ဆီေျပးသြားျပီး ႏွဳတ္ဆက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္လဲ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ ့ ပါသြားေတာေပါ့။ လက္စသတ္ေတာ့ သူမနဲ ့ညီမေလးက သိပ္ခင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္ေနတယ္။သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ မေတြ ့ျဖစ္တာ ၄ႏွစ္ေလာက္ရွိျပီတဲ့။သူမ အ.ထ.က ေက်ာင္းကေန ပုဂၢလိကေက်ာင္း ကို ေျပာင္းသြားကတည္းကေပါ့။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကြ်န္ေတာ့အဖို႔ ေရငတ္တုန္း ေရတြင္းထဲ က်သလိုပါပဲ။ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္သြားတယ္။<br /><br />ဒီလို နဲ႔ ညီမေလး အကူအညီနဲ ့ သူမနဲ႔ခင္ခြင့္ရခဲ့တယ္ ဆိုပါေတာ့။ သင္တန္းမတတ္ခင္ အေအးဆိုင္မွာထိုင္။ စကားေတြ ေျပာနဲ႔ေပါ့။ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ေတာ့ သူမက ေျပာစရာေတြ ရွိရင္အီးေမလ္းေတြ ပို ့တယ္။ ။ သူမ အေျပာအရ သူမအိမ္က တအားၾကပ္ေတာ့ ဖံုးေျပာလို ့ အဆင္မေျပဘူးတဲ့။ဒါေပမဲ့လည္း သူမအိမ္က လစ္ရင္လစ္သလို ဖံုးေျပာရင္းေပ်ာ္ခဲ့ၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ရဲ့ သံေယာဇဥ္ေတြလည္း တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ တိုးလာခဲ့တယ္။သူမနဲ႔ အနီးကပ္ခင္ခြင့္ရမွ သူမအေၾကာင္းေတာ္ေတာ္ နားလည္လာတယ္။ တကယ္ေတာ့သူမဟာ အထီးက်န္ေနသူ တစ္ေယာက္ပါ။ မိဘေတြက ငယ္ငယ္ထဲက ဆံုးကုန္ျပီး အခု အစ္ကို တစ္ေယာက္ရယ္ အေဒၚရယ္နဲ႔ပဲ ေနေနရတဲ့ သူပါ။<br /><br />သူမနဲ ့ခင္လာတဲ့ သက္တမ္း ၆လျပည့္တဲ့ေန ့မွာ ကြ်န္ေတာ္ သူမကို ခ်စ္ေနတဲ့ အေၾကာင္းဖြင့္ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဖြင့္ေျပာလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူမကြ်န္ေတာ့ကို ေတာ္ေတာ္ၾကာ စိုက္ၾကည့္ေနရင္းနဲ ့မ်က္ရည္ေတြ ၀ဲေနခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ့စိတ္ထင္ေတာ့ သူမစိတ္လွဳပ္ရွားလို ့ ဒါမွမဟုတ္ ေပ်ာ္လို ့က်တဲ့ မ်က္ရည္လို ့ထင္ခဲ့မိတယ္။ ကြ်န္ေတာ့ထင္ျမင္ခ်က္ေတြ မွားမွန္း ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွ ကြ်န္ေတာ္ သိခဲ့ရပါတယ္။<br /><br />အဲ့ဒီေန ့က သူမဘာမွ မေျပာပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္အေျဖေတာင္းေတာ့လည္း သူမေရေရရာရာမေျပာခဲ့ဘူး။ မ်က္၀န္းမွာ မ်က္ရည္ေတြ အျပည့္နဲ ့ ထထြက္သြားခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း နားမလည္ႏုိင္ေအာင္ျဖစ္ခဲ့ရတယ္ဗ်ာ။<br /><br />ဒီလိုနဲ ့ေနာက္ပိုင္း သူမနဲ ့ေတြ ့တိုင္း ကြ်န္ေတာ္ တက်ီကီ်အေျဖေတာင္းပါေတာ့တယ္။ ေတာင္းတိုင္းလဲ သူမမ်က္ႏွာပ်က္သြားသလိုပဲ။ တစ္ေန ့ေတာ့ သူမကြ်န္ေတာ့ကို သီခ်င္းေခြတစ္ေခြေပးတယ္။ သီခ်င္းေခြကာဗာမွာ ဘာမွမေရးထားဘူး။ အိမ္ေရာက္ရင္ ေသခ်ာနားေထာင္ၾကည့္ပါတဲ့။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ နားေထာင္ၾကည့္ေတာ့ တရုတ္သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ေနတယ္။ အဲ့ဒါမွ ကြိဳင္ပဲ။ကြ်န္ေတာ္က တရုတ္သီခ်င္းေတြနားေထာင္ေလ့ မရွိဘူး။ နားလည္းမလည္ဘူးေလ။ အဲ့ေတာ့ သူမကို ဖံုးဆက္ေမးၾကည့္တယ္။ အဲ့ဒီ သီခ်င္းနားေထာင္ခိုင္းတာ ဘာလို ့လဲလို ့။ နားမလည္ဘူး လို ့ ဘာေတြဆိုေနမွန္း။ သူမက ဘာမွမေျပာပါဘူး။ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္နားေထာင္ၾကည့္ပါလို ့ပဲေျပာတယ္။ ဒါနဲ ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း ထပ္နားေထာင္ၾကည့္တယ္။ တစ္ေခါက္ျပီးသြားတယ္။ ဘာမွမသိလိုက္ဘူး။ ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္နားေထာင္ၾကည့္တယ္။ အဲ့ဒီအခါမွ သတိထားမိတယ္။ သီခ်င္းထဲမွာ "YES I LOVE U" ဆိုတဲ့ စာသားေလးပါတယ္။ အဲ့ဒါပဲ အဂၤလိပ္လို ဆိုတာ။ က်န္တာ တရုတ္လို ၾကီးပဲ။<br />ကြ်န္ေတာ္ ရင္ေတြေတာင္တုန္သြားတယ္။ ဒါငါ့ကို အေျဖေပးတာ မ်ားလားလို ့။ သီခ်င္းကို ေနာက္တစ္ေခါက္ နားေထာင္ျပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္သူမဆီ ခ်က္ခ်င္းဖံုးဆက္လိုက္တယ္။ ရင္ေတြခုန္လြန္းလို ့အသံေတြေတာင္တုန္တယ္ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္ထင္တာ ဟုတ္မဟုတ္ သူမကို ေမးေတာ့ သူမဖက္က အသံခဏတိတ္သြားတယ္။ ေနာက္က်ေတာ့ "အင္း" ဆိုတဲ့ အသံေလးထြက္လာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ျဖင့္ ေပ်ာ္လိုက္တာဗ်ာ။ ဖံုးေျပာေနရင္းနဲ ့ေတာင္ ထခုန္မိတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">(ဆက္ပါဦးမည္.....)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-8605034397445680262?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-27077838437133930232008-12-22T23:37:00.000-08:002008-12-23T06:05:05.427-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://i63.photobucket.com/albums/h151/elizdjo/CoolChaser/love-2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 308px;" src="http://i63.photobucket.com/albums/h151/elizdjo/CoolChaser/love-2.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><ul><li>ေယာက်္ားေလးေတြရဲ့ အခ်စ္က အခ်ိန္နဲ ့အမွ်ေလ်ာ့လာတယ္တဲ့။(soaring phamton ေျပာတဲ့ <a href="http://s-phantom.blogspot.com/2008/12/boys-side.html#links">Boys' side </a>ဆိုတဲ့ ပို ့စ္ထဲကလိုေပါ့)<br />မိန္းကေလးေတြရဲ့ အခ်စ္ကေတာ့ အခ်ိန္နဲ ့အမွ်တိုးလာသတဲ့။<br /></li></ul><ul><li>အရမ္းခ်စ္ျပတတ္တဲ့ ေယာက်္ားေတြက ပိုျပီးေၾကာက္ဖို ့ေကာင္းသတဲ့။</li></ul><ul><li>သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေျပာဖူးတယ္..သူ ့ေကာင္ေလးက "မင္းမရွိရင္ ကိုယ္တကယ္ မေနႏုိင္ဘူးကြာ"လို ့ မၾကာခဏေျပာပါသတဲ့။သူမကလဲ ေက်နပ္မိပါသတဲ့။တကယ္တမ္း<br />သူတို ့ႏွစ္ေယာက္ လမ္းခြဲေတာ့ တစ္ပတ္မျပည့္ဘူး။ေကာင္ေလးက ေနာက္တစ္ေယာက္ ရသြားပါေရာတဲ့..သူ ့စကားနဲ ့သူေတာ့ ဟုတ္သား..မင္းမရွိရင္ မေနတတ္ဘူး ဆိုေတာ့ မင္းမရွိတာနဲ ့ မေနတတ္လို ့ အသစ္တစ္ေယာက္ျမန္ျမန္ရွာတာထင္ပါရဲ့ေနာ္.. :D<br /></li></ul><ul><li>သိပ္ခ်စ္တတ္တဲ့သူနဲ ့ သိပ္ခ်စ္ျပတတ္တဲ့သူ က မတူပါဘူး။ခ်စ္တတ္တဲ့သူက သူခ်စ္တာကို တစ္ဖက္လူမသိေအာင္ သိုသိုသိပ္သိပ္ေလး ခ်စ္ခ်င္ခ်စ္မယ္..ဒါမွမဟုတ္ သူ ့အခ်စ္ကို ေဖာ္ထုတ္ျပခ်င္လဲ ျပမယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ဟန္ေဆာင္ျခင္း ကင္းတယ္။ခ်စ္ျပတတ္တဲ့သူကေတာ့ ေဘးလူေတြေရွ့ေရာက္ရင္ လူတိုင္းအားက်ေလာက္ေအာင္ ဂ႐ုစိုက္ျပမယ္။ သည္းျပမယ္။အလိုလိုက္ျပမယ္။ ဒါေပမဲ့ ဟန္ေဆာင္မွဳေတြနဲ ့။ၾကာၾကာမခံပါဘူး။ သူလိုခ်င္တာေတြ ရတဲ့ထိပါပဲ။<br /></li></ul><ul><li>Forever Love ဆိုတဲ့အရာက ေလာကၾကီးမွာ တကယ္ရွိတဲ့ အရာလား။ပံုျပင္ေတြ ႐ုပ္ရွင္ေတြထဲမွာပဲ ရွိတဲ့အရာမ်ားလား။<br /></li></ul><ul><li>အခ်စ္စိတ္ေတြ ဖံုးလႊမ္းေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ခ်စ္သူဟာ အျမဲတမ္း perfect ပဲတဲ့။ခ်စ္သူက သင့္ကို ဘာလုပ္လုပ္အျပစ္ေတြ ျမင္လာျပီဆိုရင္ေတာ့ အခ်စ္စိတ္ေတြ ကုန္ခန္းစျပဳေနျပီေပါ့။(p.s တစ္ခါတစ္ေလ အမွားကို အမွန္ျပင္ေပးတာေတြကိုေတာ့ အျပစ္ျမင္တယ္လို ့မထင္နဲ ့ေပါ့ =D)<br /></li></ul><ul><li>မိန္းကေလးအမ်ားစုမွာ ကိုယ့္ခ်စ္သူရဲ့ အခ်ိန္ေတြ အားလံုးကို သူမတစ္ေယာက္တည္း ပိုင္ဆိုင္လိုတဲ့ ေလာဘရွိၾကတယ္။ သူမကိုယ္တိုင္လည္း သူမရဲ့ အခ်ိန္ေတြကို ခ်စ္သူနဲ ့ပဲ ကုန္လြန္ခ်င္ၾကတယ္။ေယာက်္ားေလးမ်ားဟာလည္း စစခ်င္းမွာေတာ့ သူရဲ့အခ်ိန္တိုင္းကို ခ်စ္သူအတြက္ပဲ ေပးၾကတယ္..ဒါေပမဲ့ အခ်ိန္ၾကာလာေတာ့ သူ ့ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ေတြကို ျပန္ေတာင့္တလာတယ္..ေကာင္မေလးနဲ ့ ေတြ ့ရဖို ့အရင္ကေလာက္ စိတ္မထက္သန္ၾကေတာ့ဘူးတဲ့။<br /></li></ul><ul><li>ခ်စ္သူႏွစ္ဦးဟာ အေနနီးလြန္းလွ်င္မေကာင္းသလို အေနေ၀းလြန္းလည္း မေကာင္းပါဘူး။အေနနီးလြန္းရင္ ျပႆနာလည္းပိုမ်ားတတ္ပါတယ္။အေနေ၀းလြန္းရင္ေတာ့ မေကာင္းဘူးဆုိတာ လူတိုင္းသိပါတယ္။<br /></li></ul><ul><li>မိန္းကေလးေတြဟာ သူ ့ခ်စ္သူရဲ့ ဂ႐ုစိုက္မွဳကို အရင္ကေလာက္မခံရေတာ့ရင္ သူတို ့ကို<br />မခ်စ္ေတာ့ဘူးလို ့ ထင္တတ္ၾကပါတယ္</li></ul><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ဖတ္ဖူးသမွ်၊ ၾကားဖူးသမွ် ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီက သိရသမွ်ေလးေတြ ခ်ေရးထားတာပါ။ တစ္ဖက္သတ္ဆန္လြန္းေန၍ ေ၀ဖန္ခ်င္လို ့ျဖစ္ေစ....ထပ္ျဖည့္စရာေလးေတြ အၾကံဥာဏ္ေပးလို၍ ျဖစ္ေစ၊ ျငင္းခုန္ရန္ျဖစ္လို၍ ျဖစ္ေစ ကြန္မန္ ့မွာ ေအာ္သြားႏိုင္ပါတယ္ရွင္။ :) </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-2707783843713393023?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-30709572346880164742008-12-18T08:06:00.000-08:002009-01-04T08:17:16.846-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.solarnavigator.net/history/explorers_history/Napoleon_Bonapartes_portrait.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 354px; height: 600px;" src="http://www.solarnavigator.net/history/explorers_history/Napoleon_Bonapartes_portrait.jpg" alt="" border="0" /></a>ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဖတ္ဖူးမယ္ ထင္ပါတယ္။ ေဖျမင့္ရဲ့ ႏွလံုးသား အာဟာရထဲကပါ။မဖတ္ဖူးတဲ့ လူေတြ ရွိရင္ ဖတ္ရေအာင္ လက္အေညာင္း ခံျပီး တင္လိုက္ပါတယ္ရွင္။ ဖတ္ျပီးေမ့သြားတဲ့ လူေတြလဲ အားနာပါးနာနဲ ့ ျပန္ဖတ္ေပါ့ေနာ္.. :D<br /><br />***********************************************************************************<br />႐ုရွားျပည္ၾကီးကို နပိုလီယန္ က်ဳးေက်ာ္တိုက္ဆိုင္စဥ္ကာလ။ ျမိဳ ့ကေလးတစ္ျမိဳ ့တြင္း စစ္ခင္းၾကစဥ္ နပိုလီယန္ႏွင့္ သူ ့ေနာက္လိုက္ေနာက္ပါေတြ အမွတ္မထင္ လူစုကြဲသြားၾကသည္။<br /><br />႐ုရွား ေကာ့ဆက္စစ္သားတစ္စုက သူ ့ကိုုျမင္သြားျပီး ေနာက္က တရၾကမ္းလိုက္သည္။ <br />ေကြ ့ေကာက္ေသာ လမ္းေသးလမ္းသြယ္မ်ားၾကား အသက္ကို လု၍ ေျပးလာခဲ့ျပီး လမ္းေျမွာင္တစ္ခုထဲရွိ သားေမြးထည္ အေရာင္းဆိုင္ တစ္ဆိုင္ တြင္ အလစ္၀င္ခိုသည္။<br /><br />ဆိုင္ရွင္ကို ျမင္ေတာ့ "ကယ္စမ္းပါဦးဗ်ာ၊ ကယ္စမ္းပါဦး၊ ကြ်န္ေတာ္ဘယ္မွာ ပုန္းရမလဲ"၊ ေတာင္းပန္တိုးလွ်ိဳးေသာ ေလသံျဖင့္ နပိုလီယန္ အေမာတေကာေမးသည္။<br />ဆိုင္ရွင္က "အဲဒီ ေထာင့္ က သားေမြးပံုၾကီး ေအာက္ သားေမြးေတြ တစ္ထပ္ၾကီး ဖံုးဖိေပးထားသည္။<br />ဖံုးဖိျပီးရုံံရွိေသး ေကာ့ဆက္ေတြ အခန္းထဲ ေအာ္ဟစ္ေျပး၀င္လာၾကသည္။ "ဘယ္မလဲေဟ့၊ ဒီဆိုင္ထဲ၀င္သြားတာ ငါတို ့ျမင္လိုက္တယ္"<br /><br />ဆိုင္ရွင္က ျငင္းသည္။ သို ့ေသာ္ သူေတာင္းပန္ေနသည့္ၾကားကပင္ ေကာ့ဆက္ေတြ တစ္ဆိုင္လံုး ဆြဲလြဲေမႊေႏွာက္ကာ နပိုလီယန္ကို ရွာၾကသည္။ သားေမြးပံုၾကီးကို ဓားေတြႏွင့္ တစြပ္စြပ္ ထိုးၾကည့္ၾကသည္။ မေတြ ့။ ေနာက္ဆံုး သူတို ့လက္ေလွ်ာ့ျပီး ထြက္သြားၾကသည္။<br /><br />အေတာ္ၾကာေတာ့မွ နပိုလီယန္သားေမြးပံုေအာက္မွ တြားျပီးထြက္လာသည္။ သူဘာဒဏ္ရာမွ မရခဲ့။ သည္အခိုက္မွာပင္ သူ ့ကိုယ္ရံေတာ္ေတြ ဆိုင္၀ေရာက္လာသည္။<br /><br />သည္အခ်ိန္ သိုးေမြးဆိုင္ရွင္ နပိုလီယန္အားၾကည့္ကာ မရဲတရဲႏွင့္ ေမးသည္။<br />"ဒီေလာက္ ၾကီးက်ယ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ၾကီးကို အားမနာပါးမနာ ေမးတယ္လို ့ေတာ့ သေဘာမထားပါနဲ ့ခင္ဗ်ာ၊ သားေမြးပံုေအာက္ေရာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္၊ ေနာက္တစ္ခဏမွာ အဆံုးစီရင္ရႏိုင္တယ္လို ့ သိေနရတဲ့အခ်ိန္က ဘယ္လို ခံစားရပါသလဲခင္ဗ်ာ"<br />နပိုလီယန္ ဆတ္ခနဲ မတ္မတ္ရပ္လိုက္ျပီး သားေမြးဆိုင္ရွင္အား ေဒါသႏွင့္ ေျပာသည္။<br />"နပိုလီယန္ ဧကရာဇ္တစ္ေယာက္လံုးကို မထီေလးစားေမးရလား၊ ႐ုိင္းပ်တဲ့ ဒီသတၱ၀ါကို ဖမ္း၊ မ်က္ႏွာကို ပု၀ါစည္းျပီး ခ်က္ခ်င္းသုတ္သင္စမ္း၊ ငါကိုယ္ေတာ္ျမတ္ကိုယ္တိုင္ ဒီေကာင့္ကို ပစ္မိန္ ့ေပးမယ္"<br />ကိုယ္ရံေတာ္ စစ္သည္ေတြ သားေမြးဆိုင္ရွင္အား ၀ိုင္းခ်ဳပ္ျပီး အျပင္သို ့တရြတ္ဆြဲေခၚသြားၾကသည္။<br />သူ ့ကိုနံရံတြင္ရပ္ေစကာ မ်က္ႏွာကို ပု၀ါႏွင့္စည္းသည္။<br /><br />သားေမြးဆိုင္ရွင္သည္ ဘာကိုမွ် မျမင္ရ။ သို ့ေသာ္ စစ္သားေတြ တန္းစီသံ ၊ ပစ္ခတ္ရန္အတြက္ ႐ုိင္ဖယ္ ေသနတ္မ်ား ျပင္ဆင္ေနၾကသံေတြ သူၾကားေနရသည္။ ေလတိုးသျဖင့္ သူ ့ကိုယ္ေပၚက အ၀တ္အစားေတြ လွဳပ္ခတ္သြားတာ၊ ပါးျပင္က ေအးစက္သြားတာ ျပီးေတာ့ သူ ့ဒူးေတြ တဆတ္ဆတ္တုန္ေနတာလည္း သူသတိျပဳမိေနသည္။<br /><br />ထို ့ေနာက္ နပိုလီယန္ လည္ေခ်ာင္းရွင္းလိုက္ျပီး တစ္ဆင့္ခ်င္း အမိန္ ့ေပးသံ သူၾကားရသည္။<br />"အသင့္ျပင္...ခ်ိန္..."<br />ေလာေလာဆယ္ သူ သိမွတ္ေနရသည့္ အၾကားအာ႐ုံ၊ အထိအေတြ ့အာ႐ုံကေလးသည္ပင္ အခ်ိန္ အနည္းငယ္အတြင္း သူ ့ထံမွ ထာ၀ရႏုတ္ပယ္ျခင္း ခံရေတာ့မည္ဟူသည္ကို ေတြးမိကာ အမ်ိဳးအမည္ မေဖာ္ျပႏုိင္သည့္ ေ၀ဒနာတစ္ခု သူ ့ကို လႊမ္းမိုးလာျပီး ပါးျပင္ေပၚသို ့မ်က္ရည္ေတြေတြ စီးက်လာသည္။<br /><br />အေတာ္ၾကီးၾကာေအာင္ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနျပီးေနာက္တြင္ သူ ့အနီးသို ့ ခ်ဥ္းကပ္လာသည့္ ေျခသံမ်ား သားေမြးဆိုင္ရွင္ ၾကားရသည္။ ထို ့ေနာက္ သူ ့မ်က္ႏွာမွာ စည္းထားသည့္အ၀တ္ကို ျဖည္ေပးသည္။ ႐ုတ္တရက္ တိုး၀င္လာသည့္ ေနေရာင္ေၾကာင့္ သူ ့အျမင္အာ႐ုံေတြ မသဲကြဲေသး။<br />သို ့ေသာ္ မွဳန္ရီ၀ိုး၀ါးျဖစ္ေနေသးသည့္ ၾကားကပင္ သူ ့အား ေဖာက္ထြင္းမတတ္ စူးစိုက္ၾကည့္ေနသည့္ နပိုလီယန္၏ မ်က္လံုးအစံုကို သူျမင္ရသည္။ သည္မ်က္လံုးမ်ားကား သူ ့တစ္ကိုယ္လံုး ကို တစ္ေထာင့္ တစ္ဌာနမက်န္ အေသးစိတ္ ေဖာ္ထုတ္ သိျမင္သြားသည့္ ဟန္ပင္။<br />သည္ေနာက္ နပိုလီယန္က ေလသံေအးေအးႏွင့္ပင္ ေျပာလိုက္သည္။ "ကဲ..အခုေတာ့ မင္းသိျပီမဟုတ္လား"တဲ့။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">[မူရင္း။ ။ Steve Andreas ၏ Napoleon and the Furrier]</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">[ဘာသာျပန္။ ။ ေဖျမင့္၏ ႏွလံုးသား အာဟာရ ပထမတြဲ]</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-3070957234688016474?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-67159781858959306392008-12-10T04:49:00.000-08:002008-12-10T06:03:36.608-08:00<span style="color: rgb(0, 0, 153); font-weight: bold;">လူကဲခတ္နည္း</span><br />စိတ္က်န္းမာေရးေဆး႐ုံတြင္ လူနာက ျဖတ္သြားသူကို တံေတြးျဖင့္ လွမ္းေထြးလိုက္သည္ ဆိုပါေတာ့။<br />၁။ အကယ္၍ ျဖတ္သြားသူသည္ တံေတြးမစင္ေအာင္ ေရွာင္တိမ္းလိုက္ပါက ၄င္းသည္ လူနာလာၾကည့္သူ ျဖစ္ရမည္။<br />၂။ အကယ္၍ ျဖတ္သြားသူသည္ တံေတြးေထြးသူကို စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးႏွင့္ ဆဲေရးတိုင္းထြာပါက ၄င္းသည္ ေနာက္လူနာတစ္ဦး ျဖစ္လိမ့္မည္။<br />၃။အကယ္၍ လူနာကို ျဖတ္သြားသူက လက္သီးႏွင့္ ထိုးပါက ၄င္းသည္ ေဆး႐ုံ၀န္ထမ္းတစ္ဦး ျဖစ္ရမည္။<br />၄။အကယ္၍ ျဖတ္သြားသူက လူနာကို တံေတြးႏွင့္ ျပန္ေထြးပါက ၄င္းသည္ လူနာကို ကုသေနေသာ ဆရာ၀န္ျဖစ္ရမည္။<br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(0, 0, 153); font-weight: bold;">ဖိုးကံေကာင္း</span><br />"ကြ်န္ေတာ္တုိ ့ လက္ထပ္ျပီးကတည္းက ေယာကၡမလုပ္တဲ့သူက ကြ်န္ေတာ္တို ့ဆီ တစ္ေခါက္ပဲ လာတယ္ဗ်"<br />"ဟုတ္လား။အဲဒါဆို ခင္ဗ်ားကို 'ဖိုးကံေကာင္း' လို ့နာမည္ေပးရမယ္"<br />"အင္း။ဒါေပမဲ့ ေရာက္ျပီးကတည္းက မျပန္ေတာ့ဘူးဗ်ာ"<br /><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(0, 0, 153); font-weight: bold;">ရွက္စရာၾကီး</span><br />စိတ္ေရာဂါ အထူးကုေဆးခန္းတြင္ ျဖစ္သည္။<br />"ေဒါက္တာ။ ကြ်န္ေတာ္ေလ မေန ့က ေျခေထာက္မွာ ၀တ္ထားတဲ့ ေျခအိတ္ကလြဲလို ့ကိုယ္ေပၚမွာ ဘာအ၀တ္အစားမွ မပါဘဲ လမ္းေပၚေလွ်ာက္ေျပးမိတယ္။ ရွက္လိုက္တာ ဆရာရယ္"<br />"အရင္တုန္းက ဒီလိုပဲ ေျပးဖူးလား"<br />"မၾကာခဏပါပဲ"<br />"အဲ့ဒီတုန္းကေကာ အခုလို ရွက္စိတ္၀င္မိလား"<br />"ဟင့္အင္း အခုတစ္ခါပါပဲ"<br />"အဲ့ဒါဆို ဘာလို ့အခုမွ ရွက္စိတ္၀င္ရတာလဲ"<br />"ကြ်န္ေတာ့္ ေျခအိတ္တစ္ဖက္ အေပါက္နဲ ့ ျဖစ္ေနလို ့"<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-6715978185895930639?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-36288446161403476902008-12-08T23:35:00.000-08:002008-12-10T22:30:43.697-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://i142.photobucket.com/albums/r102/vanj4/metoyou.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 361px; height: 349px;" src="http://i142.photobucket.com/albums/r102/vanj4/metoyou.jpg" alt="" border="0" /></a>မီးခိုးေရာင္ အေမႊးဖြာဖြာ၊အျပာေရာင္ သန္းေနတဲ့ ႏွာေခါင္း ပိုင္ရွင္၊တစ္ကိုယ္လံုးမွာလည္း ခ်ဳပ္ရာေထးရာေတြနဲ ့ အျပည့္။ ဒါေပမဲ့ ခ်စ္စရာေကာင္းဆဲ ေစ်းၾကီးဆဲ ၀က္၀ံရုပ္ေလး Me to you ဆိုရင္ အကုန္လံုးသိၾကပါတယ္ေနာ္။ ေကာင္ေလးေတြေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ ေကာင္မေလးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတာ့ အဲ့၀က္၀ံေလးကို ၾကိဳက္ၾကတယ္ ။ ကြ်န္မအပါအ၀င္ေပါ့ေနာ္..ဟီဟီး.. ေၾကာ္ျငာက၀င္သြားေသးတယ္ ။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.metoyou.co.uk/uploads/mainItem/52/2607.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 331px; height: 338px;" src="http://www.metoyou.co.uk/uploads/mainItem/52/2607.jpg" alt="" border="0" /></a>အဲ့ဒီ ၀က္၀ံေလးကို လူတိုင္းသိေပမဲ ့ သူ ့ရဲ့ရာဇ၀င္ကို ေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား မသိၾကဘူးထင္ပါတယ္။ သိျပီးသား ဆိုရင္လည္း သည္းခံျပီးေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္ဖတ္ေပါ့ေနာ္.. ဟီး။<br />ကဲပံုျပင္ေလးစလိုက္ရေအာင္...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/ST_oyMVI7XI/AAAAAAAAAD0/yIAMqr5Wp4c/s1600-h/tattyteddy.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 202px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/ST_oyMVI7XI/AAAAAAAAAD0/yIAMqr5Wp4c/s320/tattyteddy.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278193237302504818" border="0" /></a>ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက ရြာတစ္ရြာမွာ အိမ္အိုေလးတစ္လံုးရွိသတဲ့။ အရင္တုန္းကေတာ့ လူေနေပမဲ့ အခုဘယ္သူမွမေနၾကေတာ့ဘူး ။ တစ္ခ်ိန္က အိမ္ေလးကို အလွဆင္ခဲ့တဲ့ ကုတင္၊ေမြ ့ယာ၊ဆိုဖာ စတဲ့အိမ္သံုးပစၥည္းေတြလည္း အခု အိမ္အျပင္ျခံ၀င္းမွာ အမွဳိက္ပံုၾကီးသဖြယ္ ပံုလ်က္သားေပါ့။ <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/ST_ie0jMxbI/AAAAAAAAADM/yxJtSDOoGoY/s1600-h/tattyteddy2.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 230px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/ST_ie0jMxbI/AAAAAAAAADM/yxJtSDOoGoY/s320/tattyteddy2.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278186307431744946" border="0" /></a>အဲ့ဒီ ပစၥည္းအပံုၾကီးကုိ ေသခ်ာၾကည့္လိုက္ရင္ ေမြ ့ယာတစ္ခုနဲ ့ ပိမိေနတဲ့ အညိဳေရာင္ အေမႊးဖြာ ၀က္၀ံေလးတစ္ေကာင္ကို ေတြ ့မွာပါ။<br /><br />တစ္ေန ့ အရမ္းေအးတဲ့ ေဆာင္းညတစ္ညမွာေပါ့.. ႏွင္းေတြတဖြဲဖြဲက်လာတယ္။ အဲ့ထဲက ႏွင္းပြင့္တစ္ဖတ္က ၀က္၀ံေလးရဲ့ အညိဳေရာင္ႏွာေခါင္းေလးေပၚကို က်လာသတဲ့ ။ ၀က္၀ံေလးလည္း ဘယ္ဖယ္လို ့ရမလဲကြယ္.. ေအးတဲ့ ဒဏ္ကိုၾကိတ္မွိတ္ျပီး ခံရမွာေပါ့။ ၾကာေတာ့ ေအးလြန္းလို ့အညိဳေရာင္ႏွာေခါင္းေလးက အျပာေရာင္ကို ေျပာင္းသြားသတဲ့။<br /><br />ဒီလိုနဲ ့ႏွင္းေတြက တဖြဲဖြဲ က်ရာကေန တျဖည္းျဖည္း နဲ ့ႏွင္းေတြ ပိန္းပိတ္ေအာင္က် လာသတဲ့။ ၀က္၀ံေလးမွာ ေအးလြန္းလို ့ ခိုက္ခိုက္တုန္ေနရွာတာေပါ့။ ႏွင္းေတြကလဲ မရပ္မနားပဲ က်လိုက္တာ ေနာက္ဆံုး ၀က္၀ံေလး<br />ရဲ့ ကိုယ္ေပၚက အညိဳေရာင္အေမႊးေတြအားလံုး မီးခိုးေရာင္ေျပာင္းသြားတဲ့ အထိပဲတဲ့။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/ST_ifXtlRbI/AAAAAAAAADU/1pgjkECqbAA/s1600-h/tattyteddy3.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 230px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/ST_ifXtlRbI/AAAAAAAAADU/1pgjkECqbAA/s320/tattyteddy3.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278186316870534578" border="0" /></a>လိုခ်င္သူမရွိ တစ္ေကာင္တည္း ေအးခဲမတတ္ရာသီ မွာ စြန္ ့ပစ္ခံထားရတဲ့ ၀က္၀ံေလးလဲ တအား ၀မ္းနည္းေနပါသတဲ့။<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/ST_n1YcWm8I/AAAAAAAAADc/SzIZSSR9WAk/s1600-h/tattyteddy4.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 230px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/ST_n1YcWm8I/AAAAAAAAADc/SzIZSSR9WAk/s320/tattyteddy4.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278192192581966786" border="0" /></a>မၾကာခင္မွာေတာ့ ၾကမ္းတမ္းေအးစက္တဲ့ ေဆာင္းရာသီကုန္ဆံုးလို ့ သာယာေႏြးေထြးတဲ့<br />ေႏြဦးရာသီသို ့ ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။တစ္ေန ့မွာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ဟာ ကစားရင္းနဲ ့ အိမ္အိုေလးနား ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ႐ွဳပ္ပြေနတဲ့ အမိွဳက္ပံုထဲက တပိုင္းတစထြက္ေနတဲ့ မီးခိုးေရာင္ ၀က္၀ံ႐ုပ္ေလးကို ေတြ ့မိလိုက္တယ္။ ခံုေအာက္မွာ ပိေနရာကေန သူမဆြဲထုတ္လိုက္တယ္။ အ႐ုပ္မွာကပ္ေနတဲ့ ဖုန္ေတြကို ခါရင္း အေပၚကို ေျမွာက္ျပီးေသခ်ာၾကည့္လိုက္တယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">" အိုး...အျပာေရာင္ႏွာေခါင္း မီးခိုးေရာင္ အေမႊးဖြာေလးနဲ ့</span><span style="color: rgb(0, 0, 153);"> ဒီ၀က္၀ံ႐ုပ္ေလးက ထူးျခားလွခ်ည္လား "</span><br /><br />၀က္၀ံ႐ုပ္ေလးက ငိုခ်င္သြားတယ္။ သူ ့ကို မၾကိဳက္ပဲ အမွိဳက္ပံုထဲမွာ ျပန္ထားခဲ့တာ သိပ္ေၾကာက္ေနတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">"ဒါေပမဲ့ ေတာ္ေတာ္ခ်စ္ဖို ့ေကာင္းတာပဲ"</span> ဟု သူမက တဆက္တည္း ေျပာလိုက္သည္။ သူမလက္က မခ်ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အ႐ုပ္ေလးက ဆြဲေဆာင္ေနသည္။<br /><br />သူမ အိမ္ကိုအျမန္ဆံုး ေျပးလာခဲ့မိတယ္။ သူမရဲ့အဖြားကို ဒီ၀က္၀ံ႐ုပ္ေလးကို ျပန္ခ်ဳပ္ခိုင္းမလို ့ေပါ့။ ၀က္၀ံေလးက ရာသီဥတုဒဏ္ေၾကာင့္ ေတာ္ေတာ္ေလးဒဏ္ရာရေနျပီေလ။ လက္တစ္ဖက္လည္း ျပတ္ထြက္ခံနီးျပီ။ တစ္ခ်ိဳ ့ေနရာေတြလည္း ေပါက္ျပဲေနတယ္။<br /><br />သူမအဖြားက ေပါက္ျပဲေနတဲ့ေနရာေလးေတြ ကို အ၀တ္စေလးေတြနဲ ့ ဖာေထးခ်ဳပ္ေပးလိုက္တယ္... ၀က္၀ံေလးတစ္ကိုယ္လံုး အဖာအေထးရာေတြနဲ ့ေပါ့။ <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/ST_n16ihFEI/AAAAAAAAADk/FT2cjdbWwgI/s1600-h/tattyteddy6.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 230px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/ST_n16ihFEI/AAAAAAAAADk/FT2cjdbWwgI/s320/tattyteddy6.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278192201734624322" border="0" /></a>သို ့ေသာ္ ေကာင္မေလးမ်က္လံုး ထဲမွာေတာ့ ၀က္၀ံေလးက ခ်စ္ဖို ့အေကာင္းဆံုး ပဲတဲ့။ ေကာင္မေလးရဲ့ အိမ္က ေႏြးေထြးပါတယ္ ၊လံုျခံဳပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၀က္၀ံေလးရဲ့ အေမႊးေလးေတြနဲ ့ ႏွာေခါင္းကေတာ့ နဂို အေရာင္ျပန္ေျပာင္းမသြားေတာ့ဘူးတဲ့။ ကမာၻမွာရွိရွိသမွ် ၀က္၀ံ႐ုပ္ေတြထက္ ထူးျခားသြားတာေပါ့ကြယ္။<br /><br />ေကာင္မေလးက သူ ့၀က္၀ံေလးကို သိပ္ခ်စ္တာပဲတဲ့။ သူမ ပိုင္ဆိုင္သမွ်ဟာေတြထက္ တန္ဖိုးထားသတဲ့။ အခုဆို ၀က္၀ံေလးဟာ ေကာင္မေလးရဲ့ ေႏြးေထြးတဲ့ ရင္ခြင္မွာ အိပ္ေမာက်ေနေရာေပါ့။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/ST_n2Iy1LvI/AAAAAAAAADs/AtzfI-Mn6gA/s1600-h/tattyteddy.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/ST_n2Iy1LvI/AAAAAAAAADs/AtzfI-Mn6gA/s320/tattyteddy.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278192205561147122" border="0" /></a>ျပီးပါျပီ။<br /><br />(ဖတ္ဖူးတဲ့ ပံုျပင္ေလးကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ထားတာပါ။ အကယ္လို ့ဖတ္လို ့မေကာင္းခဲ့လွ်င္ ကြ်န္မ၏ ဘာသာျပန္ ညံ ့ဖ်င္းမွဳေၾကာင့္သာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း။)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-3628844616140347690?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-46735605050366545302008-12-08T02:51:00.000-08:002008-12-08T11:04:48.850-08:00<div style="text-align: right;"><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >"သ၀န္တိုျခင္းဆိုတာ တျခားလူတစ္ေယာက္ရဲ့ သာလြန္မွဳကို ေၾကာက္လန္ ့ျခင္းပါပဲ" </span><span style="font-size:100%;"><br /></span></div><span style="color: rgb(102, 0, 0);font-size:100%;" >(အလက္ဇန္းဒါး ဒ်ဴးမား-ဂ်ဴနီယာ)</span><span style="font-size:100%;"><br /></span></div><div style="text-align: right;"><div style="text-align: left;"><span style="font-size:100%;"><br /></span></div><div style="text-align: right;"><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >"သ၀န္တိုတယ္ဆိုတာ ရယ္ေမာေနၾကတဲ့ ရန္သူေတြၾကားမွာ အထီးက်န္ ခံစားေနတာကိုေျပာတာ"</span><span style="font-size:100%;"><br /></span></div><span style="color: rgb(102, 0, 0);font-size:100%;" >(အဲလီဇဘက္ ဘို၀င္)</span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >"ေယာက်္ားေတြဟာ သူမတိုင္မီကလူေတြကို မနာလို၀န္တိုျခင္း ျဖစ္တယ္။ မိန္းမေတြကေတာ့ ေနာက္ေပၚလာမယ့္သူကို မနာလိုစိတ္ေမြးတယ္"</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><div style="text-align: right; color: rgb(102, 0, 0);"><span style="font-size:100%;">(မာစယ္ အာရွား)<br /></span></div><span style="font-size:100%;"><br /></span><div style="text-align: right;"><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >"မ</span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >နာလို၀န္တိုစိတ္ဟာ ခ်စ္စိတ္နဲ ့အတူ အျမဲတမ္းေမြးဖြားလာတယ္။ ဒါေပမဲ့ ခ်စ္စိတ္နဲ ့အတူ အျမဲတမ္းလိုက္မေသသြားဘူး"</span><span style="font-size:100%;"><br /></span></div><span style="color: rgb(102, 0, 0);font-size:100%;" >(လာ႐ုိဖူးကို)</span><span style="font-size:100%;"><br /></span></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-4673560505036654530?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-41314489816355565742008-12-07T22:23:00.000-08:002008-12-10T06:03:20.438-08:00<span style="font-weight: bold;font-size:100%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ဟုတ္သလိုလုိပဲ</span><br /><br /></span><span style="font-size:100%;">"မနက္တိုင္း က်န္းမာေရးေလ့က်င့္ခန္းလုပ္သူမ်ားသည္ အေသနည္းၾကသည္။ အေၾကာင္းမူ ၄င္းတို ့သည္ လူနည္းစုျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။"<br /><br /></span><div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold;font-size:100%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ေ႐ြးရခက္ၾကီး</span><br /></span><span style="font-size:100%;"><br />ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ မိန္းမျဖစ္သူ မ်က္ႏွာျမင္မည္ဆိုသျဖင့္ သားဖြားခန္းေရွ ့က ေစာင့္သည္။ တစ္နာရီေလာက္အၾကာတြင္ နဖူးေပၚေခြ်းကိုသုတ္ကာ ဆရာ၀န္အခန္းထဲမွ ထြက္လာသည္။ ေယာက်္ားၾကီးဘက္ ေလွ်ာက္လာျပီးေျပာသည္။<br />"အေျခအေနမေကာင္းဘူး။ ခင္ဗ်ားတစ္ခုခုကို ေ႐ြးခ်ယ္ရလိမ့္မယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို ့အေမ သို ့မဟုတ္ ကေလးကိုပဲ ကယ္ႏိုင္မယ္ဗ်။ ကိုင္း ခင္ဗ်ား အဆံုးအျဖတ္ေပးပါ"<br />"ကြ်န္....ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္လိုဆံုးျဖတ္ရမယ္မွန္း မသိဘူး။ ကေလးကလဲ ကြ်န္ေတာ္နဲ ့ရတဲ့ ကေလးမဟုတ္ဘူး။ တစ္ဖက္က ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့လဲ ေနာက္မိန္းမတစ္ေယာက္ကို ကြ်န္ေတာ္အခ်ိန္မေ႐ြး ေကာက္ယူလို ့ ရတယ္။ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား ဆရာ"<br /></span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size:100%;">(PS. ေယာက်္ားေတြမ်ား ဆိုးပါ့ေနာ္..ဟီး)<br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-weight: bold;font-size:100%;" ><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">အေမ့သား</span></span><span style="font-size:100%;"><br /><br />မိန္းမတစ္ေယာက္သည္ သားငယ္ကို လက္မွဆြဲကာ ထမင္းဖိုး၊ ဟင္းဖိုးေလးမစပါရန္ မ်က္ရည္စမ္းစမ္းႏွင့္ ျဖတ္သြားသူတို ့ကို အသနားခံသည္။ သားငယ္က အေမ့ကို ႏွစ္သိမ့္သည္။ "မငိုပါနဲ ့ေမေမရာ။ ကြ်န္ေတာ္ေလ ၾကီးလာရင္ သူေဌးျဖစ္ေအာင္လုပ္မယ္။ အဲဒီအခါၾကရင္ ေမေမ့တစ္ေယာက္စာအတြက္ပဲ ေမေမေတာင္းရေတာ့မွာပါ။ ကိုင္း တိတ္ပါေနာ္ ေမေမ"<br /><br /></span><div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);font-size:100%;" >ေကာင္းသတင္း</span><span style="font-size:100%;"><br /><br />မိန္းမက ေယာက်္ားကို ေျပာသည္။<br />"ရွင့္ကို ကြ်န္မေျပာစရာ သတင္းႏွစ္ခုရွိတယ္။ ေကာင္းတဲ့ သတင္းနဲ ့မေကာင္းတဲ့ သတင္း"<br />"ေျပာေလ"<br />"ရွင့္ကို ကြ်န္မ မေပါင္းႏုိင္ေတာ့ဘူး"<br />"မေကာင္းတဲ့သတင္းကေကာ?"<br /></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-4131448981635556574?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-59048290424717768162008-12-06T23:24:00.000-08:002008-12-08T19:40:43.054-08:00ဆူးေတြျပည့္ေနတဲ့ လမ္းတစ္ခု ကို<br />အေမွာင္ထုထဲမွာ<br />ငါ့အျမင္ေတြ ေ၀၀ါးျပီး<br />ဖေယာင္းခင္းထားတဲ့ လမ္းလို ့ထင္ခဲ့မိတယ္..<br /><br />ေျခႏွစ္လွမ္း လွမ္းျပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့<br />ငါ့ေျခဖ၀ါးေတြထဲ ဆူးေတြ နစ္၀င္ေနခဲ့ျပီ..<br /><br />ဆက္သြားရင္ ပိုျပီးနာက်င္ခံစားရမယ္ဆိုတာ<br />သိေပမဲ့<br />လမ္းအဆံုးမွာရွိတဲ့ မိွန္ပ်ပ်မီးေလးတစ္ပြင့္ ဆီ<br />ေရာက္ေအာင္သြားခ်င္တဲ့ စိတ္နဲ ့<br />ေမွာင္မိုက္ေနတဲ့လမ္းကို<br />ေနာက္ျပန္လွည့္ဖို ့<br />ငါလံုး၀မစြမ္းႏုိင္ခဲ့ဘူး...<br /><br />မတတ္ႏုိင္ဘူးေလ<br />ဆက္ျပီး နာက်င္ရမယ္ဆိုလဲ<br />နာက်င္ပါေစေတာ့<br />ငါ့စိတ္ကို ဒီတစ္ခါေလာက္ေတာ့<br />အလိုလိုက္ပါရေစ..<br /><br />ဒါေပမဲ့<br />လမ္းအဆံုးက မွိန္ပ်ပ်မီးပြင့္ေလးေရ<br />မင္းက ငါေရာက္တဲ့ အခ်ိန္ထိ<br />ထြန္းလင္းေပးေနအံုးမွာလားကြာ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-5904829042471776816?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-32351402633296560672008-12-06T07:34:00.000-08:002008-12-06T08:51:36.962-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/STqjfpE_Z4I/AAAAAAAAABc/isvkUrceD2o/s1600-h/DSC01089.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/STqjfpE_Z4I/AAAAAAAAABc/isvkUrceD2o/s320/DSC01089.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5276709677416015746" border="0" /></a><br /><br />တစ္ခါတစ္ေလ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ ကၽြန္မတို ့ သူငယ္ခ်င္းေတြစုျပီး ဟင္းခ်က္စားတတ္ၾကတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ သိပ္ေကာင္းေကာင္းမခ်က္တတ္ပါဘူး..သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာေတာ့ ေကာင္းေကာင္းခ်က္တတ္တဲ့သူ ၂ေယာက္၊၃ ေယာက္ပါလို ့ေတာ္ေသးတယ္..ႏို ့မိုရင္ ေပါက္ကရဟင္းေတြပဲစားရမွာ ေသခ်ာတယ္..ဟီးဟီး<br />မ်ားေသာအားျဖင့္ လြယ္လြယ္ကူကူဟင္းေတြပဲ ခ်က္စားျဖစ္တာမ်ားတယ္။<br /><ul><li>ၾကက္သားနဲ ့အာလူး ၊ ဒါမွမဟုတ္ ၾကက္သားခ်ဥ္စပ္(ဒါကေတာ့ ၾကက္ခ်ဥ္စပ္တဲ့..ေျပာတာပဲ..ခ်ဥ္လဲခ်ဥ္ပဲနဲ ့)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/STqiypvngaI/AAAAAAAAABM/OTNCpfeTQy4/s1600-h/DSC01087.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/STqiypvngaI/AAAAAAAAABM/OTNCpfeTQy4/s320/DSC01087.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5276708904500691362" border="0" /></a></li></ul><ul><li>၀က္သားလံုးေၾကာ္(အီေဖကိုယ္လက္ရာေပါ့..ငွဲငဲွငွဲ..ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ခ်က္တတ္တာဆိုလို ့ အဲ့ဒါပဲရွိတယ္လို ့ေတာ့ မထင္ပါနဲ ့ေနာ္..ၾကက္ဥလဲေၾကာ္တတ္ပါေသးတယ္...ဟဲဟဲ..ေၾကာ္ျငာ၀င္တာ)..<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/STqjD9gp-XI/AAAAAAAAABU/EHPfmkTnJhk/s1600-h/DSC01088.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/STqjD9gp-XI/AAAAAAAAABU/EHPfmkTnJhk/s320/DSC01088.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5276709201864423794" border="0" /></a><br /></li></ul><ul><li>အရြက္ေၾကာ္.. (အျမဲတမ္း ေဂၚဖီပဲ ေၾကာ္ပါသည္..ဘာလို ့မွန္းမသိပါ)</li></ul><ul><li>ၾကက္သားသုပ္(တစ္ခါတစ္ေလ သုပ္ပါသည္)(ပံုထဲမွာေတာ့မပါဘူး)<br />(ဘာလို ့ၾကက္သားေတြခ်ည္းျဖစ္ေနတာလဲ၊ပုဇြန္ေတြ ငါးေတြမပါဘူးလားဟုေမးရင္ ေျဖပါမည္..ပုဇြန္လံုး၀မၾကိဳက္ေသာ လူထူးဆန္းတစ္ေယာက္<br />အဖြဲ ့ထဲတြင္ပါေန၍ျဖစ္ပါသည္..ဟီဟီး)<br /><br /></li><li>ဟင္းခ်ိဳ( ဘယ္ေတာ့မွမေျပာင္းပါ..အဲဗီးတိုင္း တုန္ယမ္းဟင္းခ်ိဳ ျဖစ္ပါသည္..fish ball ေတြစုၿပံဳထည့္ .. မကုန္တဲ့ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြထည့္ ျပီးခ်က္ထားတာ..ရွယ္ေနာ္..ဟဲဟဲ)<br /><br /><br />ေကာင္းမေကာင္းေတာ့ စမ္းေသာက္ၾကည့္ေပါ့ေနာ္...<br />ဘေလာ့ကိုလာလည္တဲ့ ကိုကို၊မမ ေတြျမည္းလို ့ရေအာင္ ပံုေတြပါတင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ :P<br /><br /><br /><br /></li></ul><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-3235140263329656067?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-43638431711432883172008-12-05T22:57:00.000-08:002008-12-06T23:45:39.494-08:00နင္ဟာငါ့အတြက္<br />ေပ်ာ္႐ႊင္မွဳေတြေပးတဲ့<br />comedy ႐ုပ္ရွင္တစ္ကား...<br /><br />နင္ဟာငါ့အတြက္<br />လန္းဆန္းမွဳေတြေပးတဲ့<br />ေကာ္ဖီခါးခါးတစ္ခြက္...<br /><br />နင္ဟာငါ့အတြက္<br />စိတ္လွဳပ္ရွားမွဳေတြေပးတဲ့<br />roller coaster တစ္စင္း...<br /><br />နင္ဟာငါ့အတြက္<br />ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြေပးတဲ့<br />ေနမင္းၾကီးတစ္လံုး...<br /><br />နင္ဟာငါ့အတြက္<br />စိတ္လံုျခံဳမွဳေတြ ေပးတဲ့<br />ေကာင္းကင္ၾကီးတစ္ခု..<br /><br />နင္ဟာငါ့အတြက္<br />ေအးျမျမ သံစဥ္ေတြေပးတဲ့<br />ေတးသြားတစ္ပုဒ္...<br /><br />ဒါဆိုရင္ ငါကေကာ နင့္အတြက္ ဘာလဲ..<br /><br />ငါကနင့္အတြက္<br />အပ်င္းေျပစကားေျပာလို ့ရတဲ့<br />ၾကက္တူေ႐ြးတစ္ေကာင္ ထက္ပိုခဲ့လား..နင္ေျဖပါ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-4363843171143288317?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-72182169797684409392008-12-05T22:04:00.000-08:002009-01-12T04:32:55.271-08:00စကားဆိုတာ နည္းေလေကာင္းေလပဲ..<br />စကားမ်ားရင္ အမွားမ်ားတယ္..<br />သတိမထားပဲ ေျပာလိုက္တဲ့စကား တစ္ခြန္း က ျပႆနာအမ်ားၾကီးကို သယ္လာေပးတယ္..<br />သာမန္စကားေလးတစ္ခြန္း က ရန္တိုက္ေပးတဲ့စကားေတြ လဲျဖစ္သြားေစႏုိင္တယ္..<br />တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လဲ လူေတြနဲ ့စကားေျပာရမွာေတာင္ ေၾကာက္လာတယ္..<br />တစ္ခ်ဳိ ့ လူေတြက ကိုယ္နဲ ့မဆိုင္တဲ့ ကိစၥေတြ ၀င္၀င္ပါတယ္..<br />ျပီးရင္ သူတို ့နဲ ့ပတ္သတ္တာ ေျပာမိရင္ နည္းနည္းကို ပံုၾကီးခ်ဲ ့တယ္..<br />အဲ့လိုလူမ်ဳ ိးေတြ ေတာ္ေတာ္စိတ္ပ်က္ဖို ့ေကာင္းတယ္။<br />ကိုယ့္ဟာကိုယ္လည္း စိတ္ပ်က္မိပါတယ္..စကားမ်ားျပီး လွ်ာရွည္လြန္းလို ့..<br /><br />(မည္သူ ့ကိုမွ မရည္ရြယ္ပါ..စိတ္ထဲေပါက္တာ ခ်ေရးထားျခင္းသာ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-7218216979768440939?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-51781663715041687582008-12-05T19:45:00.000-08:002008-12-05T19:52:45.649-08:00<div style="text-align: center;">ဒီကဗ်ာေလးကို လူမည္းကေလးငယ္တစ္ေယာက္ေရးထားျပီး ၂၀၀၈ခုနစ္ရဲ့ အေကာင္းဆံုး ကဗ်ာအျဖစ္ UN ရဲ့ေ႐ြးခ်ယ္ျခင္းကို ခံခဲ့ရပါတယ္။<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/STn2LucZXII/AAAAAAAAAA0/526TLbxV2FQ/s1600-h/bw.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 295px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/STn2LucZXII/AAAAAAAAAA0/526TLbxV2FQ/s320/bw.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5276519119747374210" border="0" /></a><br /><span style="font-size:100%;"><a title="http://mumbaihangout.org/rnd.php nOn-$toP Entertainment Only @ Mumbai Hangout" href="http://mumbaihangout.org/rnd.php" target="_blank"><b><span style="font-weight: bold; text-decoration: none;"><br /></span></b></a></span><div style="text-align: center;"><span style="font-size:100%;"><a title="http://mumbaihangout.org/rnd.php nOn-$toP Entertainment Only @ Mumbai Hangout" href="http://mumbaihangout.org/rnd.php" target="_blank"><b><span style="font-weight: bold; text-decoration: none;">When I born, I black</span></b></a></span><br /><span style="font-size:100%;"><a title="http://mumbaihangout.org/rnd.php nOn-$toP Entertainment Only @ Mumbai Hangout" href="http://mumbaihangout.org/rnd.php" target="_blank"><b><span style="font-weight: bold; text-decoration: none;">When I grow up, I black</span></b></a></span><br /><span style="font-size:100%;"><a title="http://mumbaihangout.org/rnd.php nOn-$toP Entertainment Only @ Mumbai Hangout" href="http://mumbaihangout.org/rnd.php" target="_blank"><b><span style="font-weight: bold; text-decoration: none;">When I go in Sun, I black</span></b></a></span><br /><span style="font-size:100%;"><a title="http://mumbaihangout.org/rnd.php nOn-$toP Entertainment Only @ Mumbai Hangout" href="http://mumbaihangout.org/rnd.php" target="_blank"><b><span style="font-weight: bold; text-decoration: none;">When I scared, I black</span></b></a></span><br /><span style="font-size:100%;"><a title="http://mumbaihangout.org/rnd.php nOn-$toP Entertainment Only @ Mumbai Hangout" href="http://mumbaihangout.org/rnd.php" target="_blank"><b><span style="font-weight: bold; text-decoration: none;">When I sick, I black</span></b></a></span><br /><span style="font-size:100%;"><a title="http://mumbaihangout.org/rnd.php nOn-$toP Entertainment Only @ Mumbai Hangout" href="http://mumbaihangout.org/rnd.php" target="_blank"><b><span style="font-weight: bold; text-decoration: none;">And when I die, I still black</span></b></a></span><br /><br /><span style="font-size:100%;"><a title="http://mumbaihangout.org/rnd.php nOn-$toP Entertainment Only @ Mumbai Hangout" href="http://mumbaihangout.org/rnd.php" target="_blank"><b><span style="color:gray;"><span style="font-weight: bold; text-decoration: none;color:gray;" >And you white fellow</span></span></b></a></span><br /><span style="font-size:100%;"><a title="http://mumbaihangout.org/rnd.php nOn-$toP Entertainment Only @ Mumbai Hangout" href="http://mumbaihangout.org/rnd.php" target="_blank"><b><span style="color:#d0b1a1;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(208, 177, 161); text-decoration: none;">When you born, you pink</span></span></b></a></span><br /><span style="font-size:100%;"><a title="http://mumbaihangout.org/rnd.php nOn-$toP Entertainment Only @ Mumbai Hangout" href="http://mumbaihangout.org/rnd.php" target="_blank"><b><span style="color:#2f2f2f;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(47, 47, 47); text-decoration: none;">When you grow up, you white</span></span></b></a></span><br /><span style="font-size:100%;"><a title="http://mumbaihangout.org/rnd.php nOn-$toP Entertainment Only @ Mumbai Hangout" href="http://mumbaihangout.org/rnd.php" target="_blank"><b><span style="color:red;"><span style="font-weight: bold; text-decoration: none;color:red;" >When you go in sun, you red</span></span></b></a></span><br /><span style="font-size:100%;"><a title="http://mumbaihangout.org/rnd.php nOn-$toP Entertainment Only @ Mumbai Hangout" href="http://mumbaihangout.org/rnd.php" target="_blank"><b><span style="color:#4141ff;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(65, 65, 255); text-decoration: none;">When you cold, you blue</span></span></b></a></span><br /><span style="font-size:100%;"><a title="http://mumbaihangout.org/rnd.php nOn-$toP Entertainment Only @ Mumbai Hangout" href="http://mumbaihangout.org/rnd.php" target="_blank"><b><span style="color:#ffbf18;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 191, 24); text-decoration: none;">When you scared, you yellow</span></span></b></a></span><br /><span style="font-size:100%;"><a title="http://mumbaihangout.org/rnd.php nOn-$toP Entertainment Only @ Mumbai Hangout" href="http://mumbaihangout.org/rnd.php" target="_blank"><b><span style="color:#00a000;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 160, 0); text-decoration: none;">When you sick, you green</span></span></b></a></span><br /><span style="font-size:100%;"><a title="http://mumbaihangout.org/rnd.php nOn-$toP Entertainment Only @ Mumbai Hangout" href="http://mumbaihangout.org/rnd.php" target="_blank"><b><span style="color:gray;"><span style="font-weight: bold; text-decoration: none;color:gray;" >And when you die, you gray</span></span></b></a></span><br /><br /><span style="font-size:100%;"><a title="http://mumbaihangout.org/rnd.php nOn-$toP Entertainment Only @ Mumbai Hangout" href="http://mumbaihangout.org/rnd.php" target="_blank"><b><span style="color:#82823f;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(130, 130, 63); text-decoration: none;">And you calling me colored?</span></span></b></a></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-5178166371504168758?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-76763280012862740382008-12-05T10:54:00.000-08:002008-12-06T23:45:58.739-08:00တံခါးမေခါက္ပါနဲ ့..<br />ဒီအတိုင္း၀င္ခဲ့ပါ..<br />သင့္မွာ အၾကင္နာတရားပါလာရင္ေပါ့..<br /> ( by မိုးဆက္လင္းထက္)<br /><br />တံခါးေခါက္ပါ..<br />အလိုက္သိပါ..<br />ဒီအတိုင္း၀င္လာရင္ေတာ့ သင္နာျပီသာမွတ္..<br /> (by ဘာေတြတုန္း)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-7676328001286274038?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-35052758438531596542008-12-05T09:10:00.000-08:002008-12-06T23:46:30.835-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/STojwWawAiI/AAAAAAAAABE/g06WGj0QYtI/s1600-h/005-16.gif"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 188px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_MzDFIspQAn4/STojwWawAiI/AAAAAAAAABE/g06WGj0QYtI/s320/005-16.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5276569226976428578" border="0" /></a><br />ကဗ်ာမေရးတတ္ပါဘူး<br />စာမဖြဲ ့တတ္ပါဘူး<br />ဒါေပမဲ့ နင့္ကိုလြမ္းတာေတာ့ အမွန္ပဲ...<br /><br />ရင္ထဲမွာ နင္မရွိဘူး<br />ငါခ်စ္တာလည္း နင္မဟုတ္ဘူး<br />ဒါေပမဲ့ နင္မရွိရင္ မေနတတ္တာ အမွန္ပဲ...<br /><br />ငါ့အနားမွာ နင္မရွိဘူး<br />ငါငိုတာ နင္မေတြ ့ဘူး<br />ဒါေပမဲ့ နင့္ကိုငါ လိုအပ္ေနတာ အမွန္ပဲ...<br /><br />အသစ္ေတြ နင့္ကိုမမွီဘူး<br />ေႏြးေထြးမွ ူနင့္လိုမေပးႏိုင္ဘူး<br />ဒါေပမဲ့ ငါနားမွာ သူတို ့ပဲရွိေနတာ အမွန္ပဲ...<br /><br />နင့္ကိုလြမ္းတယ္..<br />ငါ့အနားမွာနင့္ကိုရွိေစခ်င္တယ္..<br />နင့္ဆီကေႏြးေထြးမွ ူေတြ ျပန္လိုခ်င္တယ္..<br />ဒါေပမဲ ့ နင္နဲ ့ငါ ေရေျမေတြျခားေနျပီေလဟာ...<br /><br />[ဟီဟီး...ရန္ကုန္အိမ္မွာက်န္ခဲ့တဲ့ ေျခတံရွည္အရုပ္မ အၾကီးၾကီးကို ေျပာတာေနာ္..ဟဲဟဲ.. စလံုးကို ယူလာခ်င္တာကို..ခ်စ္ပါပါးက ဒီေလာက္အၾကီးၾကီး သယ္ရျပဳရခက္ပါဘိနဲ ့ ရန္ကုန္မွာပဲထားခဲ့ ဆိုလို ့ မယူလာခဲ့ရဘူး..အဟင့္ဟင့္...လြမ္းလိုက္တာေနာ္..အ႐ုပ္ၾကီးကို..ခုခ်ိန္ဖက္အိပ္လိုက္ရရင္ရွယ္ပဲ]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/342935495280610728-3505275843853159654?l=bar-tway-tone.blogspot.com' alt='' /></div>ဘာေတြတုန္းhttp://www.blogger.com/profile/04246320936810880663noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-342935495280610728.post-11714516110070132082008-12-05T07:50:00.000-08:002009-03-04T05:17:39.803-08:00ဒီတေလာ ထိုင္၀မ္ကားေတြ ၾကည့္ု့ုျဖစ္တယ္.. ကိုရီးယားကားေတြထက္စာရင္ ပိုၾကည့္ေကာင္းသလိုပဲ..အဓိက က ပိုရယ္ရလို ့..ျပီးေတာ့ ပိုျပီး႐ုိမန္တစ္ျဖစ္တယ္လို ့ ထင္တာပဲ..ကိုရီးယားကားေတြက အစပိုင္းေကာင္းတယ္..ရယ္ရတယ္..ဒါေပမဲ့ ေနာက္ပိုင္းေတြက တေျဖးေျဖးပ်င္းဖို ့ေကာင္းလာေရာ..ငိုလဲငိုရတယ္..မင္းသမီး က ကင္ဆာနဲ ့ေသလိုက္..<br />မင္းသားနဲ ့ကြဲလိုက္နဲ ့..စိတ္ကိုမခ်မ္းသာဘူး..relax ျဖစ္ေအာင ္႐ုပ္ရွင္ၾကည့္တယ္ဆိုမွ ငိုေနရမွေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ relax ျဖစ္မွာတုန္း..ဟုတ္တယ္ဟုတ္.. အဲ့ေတာ့ ရယ္ရတဲ့ ကားပဲၾကည့္တယ္..ဟီး<br /><br />ဟိုေန ့ကား တရုတ္ကား ၾကည့္ခ်င္စိတ္ေပါက္လာတာနဲ ့ www.mysoju.com မွာသြားေမႊၾကည့္ေတာ့ MISS NO GOOD ဆိုတဲ့ကားသစ္ ေတြ ့တယ္။ မင္းသား မင္းသမီး ဘယ္သူလဲၾကည့္လိုက္ေတာ့ အီေဖကိုယ္ အၾကိဳက္ေတြျဖစ္ေနတာနဲ ့ episode 1 ကို စၾကည့္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ရယ္ရတယ္ဗ်ိဳ ့။ ပါးစပ္ကိုမပိတ္ရဘူး.. အခုဆို ၾကည့္တာ episode13 ေရာက္ျပီ။ အဆံုးထိမ