ေဆး

မေန႔က အိမ္ရွင္းရင္းနဲ႔ ေဆးေတြထည့္ထားတဲ့ ဘီဒိုကို ရွင္းျဖစ္တယ္။ စင္ကာပူကိုေရာက္တဲ့ ၄ႏွစ္ခြဲအတြင္းမွာ တခါမွ အိမ္မေျပာင္းဖူးေတာ့ အခုေျပာင္းမယ္လည္းဆိုေရာ ပစၥည္းေတြက သိမ္းလို႔ကို မကုန္ႏိုင္ဘူး။ ေခ်ာင္ၾကိဳေခ်ာင္ၾကားက ထြက္ထြက္လာတဲ့ ပစၥည္းမြစိမြစိေတြလည္း မနည္း။
ေဆးဘီဒိုဖြင့္ျပီး ရွိသမ်ွေဆးေတြ ဆြဲထုတ္လာျပီး Expiry Date ျဖစ္တာေတြ လႊတ္ပစ္မယ္။ မျဖစ္ေသးတာေတြကို ေသတၱာထဲ ထည့္သိမ္းမယ္ဆိုျပီး ရွင္းလိုက္တာ အားလာလာ အေပၚက ဓာတ္ပံုထဲက ေဆးေတြအကုန္လံုးက Expiry Date ျဖစ္ေနတဲ့ဟာေတြေပါ့။ မနည္းဘူး ။ ဒါေတာင္ မႏွစ္က တစ္ခါရွင္းျပီး လႊတ္ပစ္ေသးတယ္။ ေကာင္းတဲ့ေဆးေတြကေတာ့ ဖိနပ္ဘူး ၁ဘူးခြဲစာေလာက္ က်န္ေသးတယ္။
ဘာေတြတုန္းတစ္ေယာက္ ဘာကိစၥနဲ႔ ေဆးေတ ြဒီေလာက္မ်ားေနရသလဲ။ ေရာဂါထူလို႔လားလို႔ ေမးရင္ မဟုတ္ပါဘူးလို႔ ေျဖပါရေစ။ :D
အဲ့ဒီေဆးေတြ အကုန္လံုးက ရန္ကုန္က မားသား လူၾကံဳရွိတိုင္းထည့္ေပးလိုက္တာပါ။ မာသားရဲ့ ေစတနာေမတၱာေတြပါ။ သူမ မရွိတဲ့ ဒီႏိုင္ငံမွာ ကြ်န္မေနမေကာင္းျဖစ္ရင္ မလုပ္တတ္မကိုင္တတ္ျဖစ္မွာစိုးလို႔ စာေတြနဲ႔ ေဆးညႊန္းေတြ ေသခ်ာေရးျပီးထည့္ေပးလိုက္တာပါ။ ကြ်န္မက ေတာ္ရုံတန္ရုံနဲ႔ မဖ်ားတတ္သလို ေဆးခန္းလည္း မသြားဘူး။ အိမ္မွာရွိတဲ့ေဆးေသာက္ျပီး ဒီတိုင္းေနလိုက္တာမ်ားတယ္။ အခုမွသာ ၾကီးက်ယ္ေနတာ။ ေခ်ာင္းဆိုးရင္ ေဆးခန္းသြားရတာနဲ႔။ ႏွာေစးရင္ ေဆးခန္းသြားရတာနဲ႔။ (အမွန္ေတာ့ ေက်ာင္းလခထဲမွာ ေဆးဖိုးပါျပီးသားမို႔လို႔ ေက်ာင္းက ေဆးခန္းကို တန္ေအာင္သြားတာပါ ... အဟီး)

မာသားကေတာ့ ညဖက္ေတြ ဘာေတြ အေရးၾကီးလို႔ ေဆးေသာက္စရာမရွိ ျဖစ္မွာစိုးလို႔ ခုခ်ိန္ထိ ထည့္ေပးတုန္းပါပဲ။ အရမ္း ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အစာအိမ္ေဆးက လြဲရင္ ဘာေဆးမွ သိပ္မေသာက္ျဖစ္ေတာ့ ေဆးေတြက အလဟႆျဖစ္ကုန္တာေတာ့ ႏွေျမာစရာပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒါလည္းမိဘေမတၱာပဲေလ.. မထည့္ေပးနဲ႔ ေျပာရင္လည္း မာသားက စိတ္မေကာင္းျဖစ္မွာစိုးလို႔ ေလ်ွာ့ပဲ ထည့္ခိုင္းလိုက္ပါတယ္။

ကဲ... ေဆးေတြ ဘာေတြ တစ္ခုခုလိုရင္ ဘာေတြတုန္းကို ေျပာပါ။ ေဒါက္တာ ရမ္းကု လုပ္ပါမယ္ :)

PPT ပညာတန္ေဆာင္

ဘာေတြတုန္းတစ္ေယာက္ အပ်င္းထူျပီး သူ႔ဘေလာ့ၾကီးကို ပစ္ထားတာ ၄လေတာင္ ျပည့္ေရာ့မယ္။ :) စာေတြမႏိုင္တာရယ္ ရန္ကုန္ျပန္သြားတာရယ္ ပေရာဂ်က္ပညာတန္ေဆာင္ရယ္ေၾကာင့္ ဘေလာ့ဖက္ကို လံုး၀ေျခဦးမလွည့္ျဖစ္ဘူး။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေရးခ်င္တာေတြက အမ်ားၾကီး။ ဒါေပမဲ့ စိတ္ကူးထဲစာစီျပီးေတာ့ ဘေလာ့ေပၚထိ မေရာက္လာခဲ့ဘူး။

ပေရာဂ်က္ပညာတန္ေဆာင္ဆိုတာ ကြ်န္မတို႔ေက်ာင္းကေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ စုေပါင္းျပီး တြံေတးက ဘုရားၾကီးေက်းရြာေလးက မိဘမဲ့့ေက်ာင္းေလးတစ္ေက်ာင္းမွာ စာသြားသင္ရတဲ့ ပေရာဂ်က္ေလးပါ။ ျမန္မာ၈ေယာက္ စင္ကာပူသား၁၂ေယာက္ နဲ႔ ဖြဲ႔ထားတဲ့ volunteer group ေလးေပါ့။ အဲ့ဒီပေရာဂ်က္ေၾကာ္ျငာေလးေတြ႔ကတဲက ကြ်န္မေတာ္ေတာ္စိတ္၀င္စားျပီး ေဟာေျပာပြဲ သြားနားေထာင္ခဲ့တယ္။ ဓါတ္ပံုေတြ ဗီဒီယိုေတြ ၾကည့္ျပီးတဲ့ေနာက္ ကြ်န္မအဲ့ဒီအဖြဲ႔ထဲ ပါ၀င္ဖို႔ ခ်က္ခ်င္းစာရင္းေပးခဲ့မိတယ္။ နာဂစ္ျပီးတဲ့အခါမွာ အဲ့ဒီမိဘမဲ့ေက်ာင္းေလးက ကေလး ၂၀၀ ကေန ၄၀၀ အထိမ်ားလာခဲ့တယ္။ အမွန္တကယ္ကို အကူအညီေတြလုိအပ္ပါတယ္။ မိဘမဲ့ေက်ာင္းေလးကို အုပ္ခ်ဴပ္တဲ့ ဘုန္းဘုန္းဟာလည္း ၂ဆေလာက္ တိုးလာတဲ့ကေလးဦးေရေၾကာင့္ အစားအေသာက္ေတာင္ အရင္လို သိပ္ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္မေကြ်းႏိုင္ဘူးဆိုတာ အေျပာသက္သက္မဟုတ္ေၾကာင္း ကြ်န္မကိုယ္တိုင္ အဲ့ကို ေရာက္သြားမွ မ်က္ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ အလွဴရွင္မရွိရင္ ထမင္းတစ္ဇလံုနဲ႔ ဟင္းရြက္ဟင္းခ်ိဴေလးသာ ေသာက္ရတဲ့ကေလးေတြ ျမင္ျပီးေတာ့ ကြ်န္မေနာက္ဘယ္ေတာ့မွ အိမ္မွာ ဟင္းဂ်ီးမမ်ားေတာ့ဘူးလို႔ေတာင္ စိတ္ထဲကေတြးမိတယ္။ ဒီလို အကူအညီလိုေနတဲ့ကေလးေတြကို စင္ကာပူႏိုင္ငံသားေတြေတာင္ သြားကူဖို႔ တက္တက္ၾကြၾကြပါ၀င္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မလည္း တေထာင့္တေနရာကေန ပါသင့္တယ္ဆိုျပီး အဖြဲ႔ထဲ၀င္ခဲ့တယ္။

အဲ့ဒီပေရာဂ်က္အတြက္ ကြ်န္မတို႔အေတာ္ျပင္ဆင္ခဲ့ရတယ္။ စာေတြမႏိုင္တဲ့ၾကားက semester တစ္ခုလံုး တပတ္ကို တရက္ အစည္းအေ၀းထိုင္ျပီး စင္ကာပူသားေတြကို ျမန္မာစာနဲ႔ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမွဳအေၾကာင္းေတြ သင္ေပးရတယ္။ အဖြဲ႔ထဲမွာ ေကာ္မတီေတြအမ်ားၾကီးခြဲထားတဲ့ အထဲက ကြ်န္မက ပညာေရးေကာ္မတီမွာပါလုိက္တယ္။ စလံုး၂ေယာက္ ျမန္မာ၂ေယာက္။ သင္ရမဲ့ဘာသာေတြက English, Arts and Crafts, Geography,Physics, Chemistry နဲ႔ Biology စုစုေပါင္း ၆ဘာသာ။ ကြ်န္မတို႔ ျမန္မာ၂ေယာက္က သိပံၸဘာသာေတြ သင္ရတယ္။ အၾကီးတန္းကေလးေတြကိုေပါ့။ ၈တန္းနဲ႔ ၉တန္း။ ကြ်န္မတို႔ အထက္တန္းတုန္းက သိပံၸဘာသာေတြကို သီအိုရီေတြသာ သင္ရျပီး လက္ေတြ႔လုပ္ခြင့္မရခဲ့ေတာ့ ကေလးေတြကို သူတို႔ဖတ္စာအုပ္ထဲက experiment ေတြကို ပစၥည္းကိရိယာအစံုနဲ႔ လက္ေတြ႔ျပမယ္ဆိုျပီး ကြ်န္မတို႔ ျမန္မာ၂ေယာက္ ပစၥည္းေတြ၀ယ္ ျပီးေတာ့ တကယ္ျပမွ အရွက္မကြဲေအာင္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အရင္စမ္းၾကည့္နဲ႔ ရန္ကုန္မျပန္ခင္နဲ႔ စာေမးပြဲျပီးတဲ့ တပတ္စပ္ၾကားမွာ အလုပ္ေတာ္ေတာ္ရွဳပ္သြားပါတယ္။

ဒီပေရာဂ်က္မွာ ရခဲ့တဲ့ အေတြ႔အၾကံဳေတြကို တခုခ်င္းေျပာျပမယ္ဆိုရင္ ကြ်န္မအခန္းဆက္ေတြ ေရးရမွာ အမွန္ပဲ။ ရယ္စရာေတြ စိတ္ညစ္စရာေတြ အဆင္မေျပမွဳေတြၾကားထဲက ၈ရက္ၾကာတဲ့ ခရီးတိုေလးကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ျဖတ္သန္းခဲ႔ၾကတယ္။ ခရီးလည္းက နည္းနည္းၾကမ္းေတာ့ တရက္ကို ၄နာရီကားစီးရတဲ့ ကြ်န္မတို႔ ကားခုန္တဲ့ဒဏ္ေၾကာင့္ ဖ်ားတဲ့လူမ်ား လဲတဲ့လူလဲေပမဲ့ ရွိတဲ့လူနဲဲ႔ ျဖစ္ေအာင္လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကေလးေတြဆီက ဆရာမလို႔ ေခၚသံၾကားရင္ အဲ့ဒီအေမာေတြ ေျပသြားတာေတာ့ အမွန္ပါ။ ကြ်န္မတို႔ နားတဲ့အေဆာင္က ထြက္တာနဲ႔ အထုပ္ေတြ လာေျပးဆြဲ ပန္းေတြလာေပးတဲ့အခါ ကိုယ့္ဟာကို တကယ့္ဆရာမအစစ္လို႔ေတာင္ ဘ၀င္ေလဟပ္မိပါရဲ့။ ဟိဟိ။ ေနာက္ဆံုးေန႔မွာ culture exchange လုပ္ၾကေတာ့ ကေလးေတြက ကရင္ဒံုးယိမ္းေတြ ပအို႔၀္အကေတြ ကျပတဲ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မတို႔ေတြက Singapore Town သီခ်င္းရယ္ Wondergirls ရဲ့ Nobody သီခ်င္းနဲ႔ ကျပၾကရတာ ရယ္ရလြန္းလို႔ အူေတာင္တက္တယ္။ အဟုတ္။ပံုကို ၾကည့္ပါလား။ :D


မကခင္ စင္ေပၚမတက္ခင္ကေကာ စင္ေပၚကဆင္းေတာ့ေရာ ကေလးေတြက ေအာ္တိုစာအုပ္ေလးေတြကိုင္ျပီး ဆရာမသမီးကို ေအာ္တုိေလးေရးေပးပါဆုိျပီး ကြ်န္မတို႔ အားလံုးကို လုိက္ေရးခိုင္းတာ အေယာက္ ၅၀ေက်ာ္ေလာက္လည္းက်ေရာ မေရးႏိုင္ေတာ့လို႔ လူအုပ္ၾကားထဲက မနည္း ထြက္လာရတယ္။ မသိရင္ celebrity လုိလုိ ဘာလိုလို။ ဟဲဟဲ။ ဒါေတာင္ ထြက္လာတဲ့ လမ္းမွာေတြ႔တဲ့ ကေလးေတြက လုိက္ေရးခိုင္းလို႔ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ေရးေပးရတယ္။ ေျပာရရင္ ကြ်န္မဘ၀မွာ ကို္ယ့္ဟာကိုယ္ အေရးပါပါလားလို႔ ခံစားမိတာ ဒီတခါပဲရွိပါတယ္။ ေၾကာ္ျငာခဏျဖတ္မယ္ေနာ္။ ကြ်န္မပိုလီျပီးေတာ့ ေက်ာင္းဆက္တက္တဲ့ အခ်ိန္ကစျပီး ကြ်န္မကိုယ့္ဟာကိုယ္ အသံုးမက်သလိုခံစားရတယ္။ ေက်ာင္းမွာဆို ကြ်န္မစာမလုိက္ႏိုင္ဘူး။ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းေတြ လြယ္လြယ္နဲ႔ နားလည္ႏိုင္တဲ့စာမ်ိဴးေတာင္ ကြ်န္မခ်က္ခ်င္းနားမလည္းဘူး။ အျမဲတမ္း သူမ်ားကို ဒုကၡေပးျပီး စာရွင္းခိုင္းရတယ္။ သူတို႔ေတြ စာမရတဲ့ အခ်ိန္က်ေတာ့ ကြ်န္မက ဘာမွ ထိထိေရာက္ေရာက္မရွင္းျပႏိုင္ဘူး။ လူတစ္ေယာက္ နားလည္ေအာင္ လိပ္ပတ္လည္ေအာင္ မရွင္းျပႏိုင္ဘူး။ ကြ်န္မရွင္းလိုက္မွ သူတို႔ ပိုပိုရွဳပ္သြားတဲ့အတြက္လည္း အားနာမိတယ္။ ကြ်န္မက သူတို႔အတြက္ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနျပီလားဆိုတဲ့စိတ္ အျမဲ၀င္လာတယ္။ အဲ့လို စိတ္အားငယ္ျပီး စိတ္ဓာတ္က်ေနလို႔လည္း ဘေလာ့ဖက္ေျခဦးမလွည့္ျဖစ္တာပါမယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ပညာတန္ေဆာင္ပေရာဂ်က္ေၾကာင့္ ကြ်န္မအရင္ကထက္စာရင္ နည္းနည္းေတာ့ စိတ္အားတက္လာတယ္လို႔ ေျပာရမယ္။

ေျပာရင္းက စကားလမ္းေၾကာင္းက ေျပာင္းသြားျပီ။ PPT ဖက္ ျပန္လွည့္ဦးမယ္။ အဲ့ဒီေနာက္ဆံုးေန႔ ျပန္ခါနီးလည္းက်ေရာ ကြ်န္မရဲ့တပည့္ေလးေတြက ကြ်န္မကို လက္ေဆာင္ေလးေတြ လာေပးတယ္ဗ်။ သူတို႔ကို္ယ္တုိင္လုပ္ထားတဲ့ ေသာ့ခ်ိတ္ေလးေတြ ဟမ္းခ်ိန္းေလးေတြ။ ကေလးေသးေသးေလးေတြက်ေတာ့ ကြ်န္မကို သူတို႔ေပးစရာမရွိလို႔ ရွိတာေလးေပးပါရေစဆိုျပီး ၀တ္ထားတဲ့ ကလစ္ေတြ အလွလက္စြပ္ေလးေတြ ခြ်တ္ေပးတယ္။ ဘယ္လိုမွ မယူဘူးေျပာေျပာ မရဘူး။ မယူရင္ ငိုမဲ့မဲ့ေလးေတြ ျဖစ္ေရာ။ ကြ်န္မမွာလည္း မသိရင္ မိဘမဲ့ေက်ာင္းလာျပီးေတာ့ ကေလးေတြကို ဓားျပတိုက္ေနသလိုပဲ။ "ရွိတာအကုန္ခြ်တ္"ဆိုျပီးေတာ့ေလ။ ဟဟား။ အမယ္ လက္ေဆာင္ေပးတဲ့ထဲမွာ ေလးခြလည္း ပါတယ္ဗ်။ သူတို႔ဆရာမကို ေမ်ာက္မူးလဲထင္ေနလို႔လားမသိ။ ကြ်န္မပံုတူေလးေတြ ဆြဲထားတာလည္း ပါတယ္။ အဲ့ထဲက ေတာ္ေတာ္လွတဲ့ပံုေလး ေက်ာင္းမွာက်န္ခဲ့တယ္ ေလာေလာေလာေလာနဲ႔ ျပန္ခဲ့ရလို႔ :( ေအာက္ကပံုေလးက သူတို႔ဆီက ကြ်န္မရထားတာေလးေတြေပါ့။ တကယ္ကို အမွတ္တရပါ။ သူတို႔ရဲ႕ ေစတနာေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတဲ့ ပစၥည္းေလးေတြကို ၾကြားပါရေစေနာ္။ ၾကြားတယ္လို႔ မမွတ္ေၾကး =)



ကဲ ေရးရတာလည္း လက္ေညာင္းသြားျပီ... ဒီမွာတင္ပဲ တခန္းရပ္ပါေစ။ ကြ်န္မ ေရာက္တတ္ရာရာေတြ ေရးထားတာကို သည္းခံျပီး အဆံုးအထိဖတ္ေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။

တုပ္ေကြး - Swine influenza

တုပ္ေကြးေတြ စင္ကာပူမွာေတာ့ မျဖစ္ေသးဘူးထင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ေရာဂါျဖစ္တဲ့ ႏိုင္ငံေတြက ျပန္လာတဲ့လူေတြရွိေတာ့ ဒီကလူေတြလည္း ေတာ္ေတာ္သတိထားေနၾကျပီ။ ကြ်န္မအလုပ္လုပ္တဲ့ ေဆးခန္းမွာဆို ဒီေန႔က စျပီးေတာ့ face mask ေတြ ၀တ္ခိုင္းပါတယ္။ သူ၀တ္ခိုင္းတဲ့ mask ၾကီးက အေပၚပံုကဟာေပါ့။ အဲ့ဒါ၀တ္ျပီးရင္ လူလည္း ျဂိဳလ္သားပံု ေပါက္ေရာ။ ၀တ္ေနမက်လို႔လားေတာ့ မသိဘူး။ အသက္ရွဴလည္း ၾကပ္တယ္။ ပံုထဲမွာပါတဲ့ အျပာေရာင္အ၀ိုင္းေလးက ေလ၀င္ေလထြက္အေပါက္။ ပံုစံက ေအာက္စီဂ်င္ေပးရတဲ့လူနာေတြ ၀တ္ရသလိုမ်ိဴး။ ဆရာ၀န္ေျပာတာေတာ့ အဲ့ဒီmaskက တျခားmask ေတြထက္ ပိုစိတ္ခ်ရတယ္တဲ့။ တစ္ခုကို ၈နာရီေလာက္ သံုးလို႔ရတယ္။ ဘယ္မွာ၀ယ္လို႔ရလည္းေတာ့ မသိဘူး။

အရင္က ေဆးခန္းမွာ တုပ္ေကြးကာကြယ္ေဆးထုိးလို႔ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘာလို႔လည္း မသိဘူး။ ဒီေန႔က စျပီး တုပ္ေကြးကာကြယ္ေဆးထုိးလို႔ ရလားေမးရင္ no stock တဲ့။ လာလာေမးၾကတဲ့ လူေတြလည္း အေတာ္မ်ားပါတယ္။

ဒီေန႔ဆို ေဆးခန္းကိုလာတဲ့ လူနာေတြထဲမွာ တုပ္ေကြးျဖစ္လို႔ လာျပတဲ့လူဆိုရင္ queue number ေပးျပီးတာနဲ႔ ေဆးခန္းအျပင္မွာပဲ ေပးထုိင္ပါတယ္။ အထဲမွာ ေပးမထိုင္ရပါဘူး။ အခုအခ်ိန္မွာ တုပ္ေကြးျဖစ္တဲ့လူေတြရဲ့ ဘ၀က ဆိုးပါတယ္။ swine flu ဟုတ္ဟုတ္ မဟုတ္ဟုတ္ ေဆးခန္းမွာ ခြဲျခားခြဲျခားဆက္ဆံခံရပါတယ္။ ဆရာ၀န္ေျပာတဲ့အရဆိုရင္ တုပ္ေကြးျဖစ္သူ ၃ေယာက္မွာ ၁ေယာက္က swine flu ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္တဲ့။

ျပီးေတာ့ ဒီရက္ပိုင္း overseas က ျပန္လာလို႔ flu ျဖစ္တဲ့လူေတြဆို ကြ်န္မတို႔ ေဆးခန္းက လက္မခံပါဘူး။ ေဆးရုံေတြကိုသာ တန္းသြားခိုင္းရပါတယ္။

ဒါကေတာ့ လက္ရွိစင္ကာပူမွာ ျဖစ္ေနတဲ့ swine flu နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ကြ်န္မသိသေလာက္ေလးေတြ ျပန္ေရးလိုက္တာပါ။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ လူမ်ားတဲ့ ေနရာေတြ သြားရင္ face mask ကို သံုးပါ။ သံုးရတာ ေၾကာင္တယ္ ထင္ရင္ အနည္းဆံုးေတာ့ လက္ကိုင္ပ၀ါေလးေဆာင္ထားပါ။ သူမ်ားတကာေတြ ေခ်ာင္းဆိုး ႏွာေခ်ရင္ ကာကြယ္လို႔ရတာေပါ့။

စာၾကြင္း ။ ။ mask ၀တ္ျပီး ရုိက္ထားေသာပံုကို တင္မည္ဟု စိတ္ကူးထားေသာ္လည္း ၾကည့္ျပီးသည့္ လူမ်ား ေနာက္တစ္ခါမလာေတာ့ရင္ ဘေလာ့counter မတက္ေတာ့မွာ ဆိုးသည့္ အတြက္ေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ ဘာေတြတုန္းသည္ မည္သည့္ျဂိဳလ္မွ လာေသာ ျဂိဳလ္သားျဖစ္သနည္း၊ အီးတီနဲ႔ ေမာင္ႏွမလားဟု ေမးခံရမွာစိုးေသာေၾကာင့္ လည္းေကာင္း မတင္ေတာ့ျခင္းျဖစ္သည္။

အတိတ္က သၾကၤန္ေန႔စြဲမ်ား

ဓါတ္ပံုကို ဒီက ယူပါတယ္။

ဘာလိုလိုနဲ႔ သၾကၤန္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္နီးလာျပီ။ ဒါေပမဲ့ ဒီႏွစ္သၾကၤန္ဆိုတဲ့ အရာက ကြ်န္မနဲ႔ လံုးလံုးမဆိုင္သလိုပဲ။ သၾကၤန္ရက္အားလံုးကို အဓိပၸာယ္မဲ့စြာ အလုပ္ထဲမွာပဲ ျဖတ္သန္းရဦးမယ္ ထင္ပါတယ္။ ကြ်န္မသၾကၤန္ေရမစိုတာ ဒီႏွစ္ဆို ၅ႏွစ္ေျမာက္ရွိျပီ။ ဒီႏွစ္ဆိုရင္ ရန္ကုန္ကို တအားျပန္ခ်င္တာပဲ။ ေရလည္း တအားကစားခ်င္တယ္။ သၾကၤန္သီခ်င္းေတြ သၾကၤန္ရုပ္ရွင္ကားေတြၾကည့္ျပီးရင္ အဲ့ေရာဂါက ပိုဆိုးလာေရာ..

ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္ရင္ လူမွန္းသိတတ္စအရြယ္ထဲက ခုထိ သၾကၤန္ကို ပီပီျပင္ျပင္မကဲဖူးေသးဘူး။ ေရပက္ခံေတာင္ ေမာင္ႏွမ၀မ္းကြဲေတြနဲ႔႔ဲပဲ ထြက္ဖူးတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္ မသြားဖူးဘူး။ မန္းဒပ္လည္း အိမ္က ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ပဲ ထုိင္ဖူးတယ္။ ေၾသာ္ ဘ၀ကဆိုးပါတယ္။

၂၀၀၅- ၁၀တန္းျပီးတဲ့ႏွစ္ တမိသားစုလံုး ခရီးထြက္ျဖစ္ေတာ့ သၾကၤန္လြတ္ခဲ့တယ္။
၂၀၀၆- ေနာက္တစ္ႏွစ္ေတာ့ ဒီစင္ကာပူဆိုတာၾကီးကို ေရာက္လာ။ ရန္ကုန္သၾကၤန္နဲ႔ ပိုေ၀းဖို႔အေၾကာင္းျဖစ္လာ။၏
၂၀၀၇- ပိုလီ ပထမႏွစ္ျပီးေတာ့လည္း မျပန္ျဖစ္။ part time လုပ္ ပိုက္ပုိက္ရွာ။
၂၀၀၈- ပိုလီဒုတိယႏွစ္ျပီးေတာ့လည္း industrial training ဆိုတာၾကီးက ၂လ ဆင္းရျပန္ေတာ့ ရန္ကုန္မျပန္ျဖစ္ျပန္။
၂၀၀၉- ေၾသာ္ ပိုလီ ျပီးသြားျပီ။ေက်ာင္းျပီးရင္ ရန္ကုန္ျပန္လို႔ ရျပီဆိုျပီး အားခဲထားသမွ် သဲဲထဲေရသြန္ျဖစ္ျပန္ျပီ။ ပီအာရ္ ေလွ်ာက္လို႔ ရေအာင္ အလုပ္ကို အသည္းအသန္ရွာ၊ အလုပ္ေတာ့ ရပါျပီတဲ့။ သၾကၤန္မျပန္ျဖစ္ျပန္ဘူး။

သၾကၤန္ဆိုရင္ အထက္တန္းေက်ာင္းမွာတုန္းက အတန္းတင္ စာေမးပြဲၾကီးျပီးတဲ့ေန႔ ေရလိုက္ေလာင္းတာ အမွတ္ရတယ္။ တအား ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတာပဲ။ ဆရာမေတြက စာေမးပဲြ မျပီးခင္ လြယ္အိတ္ေတြ လိုက္စစ္ျပီး ေရဘူးေတြထဲက ေရေတြသြန္ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမဲ့မရပါဘူး။ ေက်ာင္းေရွ႕က မုန္႔ဆိုင္ေတြမွာ ေသာက္ေရသန္႔ဘူးေတြ ၀ယ္ျပီး လိုက္ေလာင္းတာ။ ခုေတာ့လည္း ဒါေတြနဲ႔ တေျဖးေျဖး ေ၀းလာျပီ။ အသက္ေတြရလာျပီဆိုေတာ့ေလ။ :)

ဘာရယ္မဟုတ္ပါ။ သၾကၤန္အေၾကာင္း စိတ္ထဲေပါက္သမွ် ခ်ေရးမိျခင္းသာ။ ။

အလြဲမ်ားနဲ႔ ကြန္မ၏တစ္ေန႔တာ

ဒီရက္ပိုင္း စာေရးရမွာ အပ်င္းထူေနပါတယ္။ အလုပ္ကိစၥနဲ႔ နည္းနည္းစိတ္ရွဳပ္တာလည္း ပါတယ္။ အခု အလုပ္ကလည္း ရသလိုမရသလိုျဖစ္ေနပါတယ္။ မေန႔က interview ၂ခုသြားပါတယ္။ ပထမတစ္ခုကေတာ့ ေရေရရာရာ မရွိလွပါဘူး။ ေမးခြန္းနည္းနည္းေမးျပီး ေနာက္မွ ျပန္ဆက္သြယ္ပါ့မယ္ဆိုျပီး ျပီးသြားတယ္။ ဒုတိယ interview က်ေတာ့ အင္တာဗ်ဴးတဲ့ ေဒါက္တာမမက အသက္၃၀ေက်ာ္၀န္းက်င္ပဲ ရွိပါေသးတယ္။ Training ဆင္းၾကည့္ပါတဲ့။ ဒီအလုပ္က ညီမနဲ႔ အဆင္ေျပမေျပမသိေတာ့ စမ္းလုပ္ၾကည့္ေပါ့တဲ့။ ၃ရက္ေလာက္လုပ္ျပီး အဆင္ေျပရင္ ဆက္လုပ္ပါလို႔ ေဒါက္တာမမက ေျပာပါတယ္။ ရာထူးကေတာ့ သူ႔ရဲ့လက္ေထာက္ေပါ့ေနာ္။ အလုပ္ရွင္က ေခ်ာေခ်ာလွလွေလး။ စကားေျပာေလးကလည္းခ်ိဳ။ အဲ့ေတာ့ ဒီလို သေဘာေကာင္းေကာင္း အလုပ္ရွင္နဲ႔ လုပ္ရေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့ဆိုျပီး ေခါင္းကို ဆတ္ဆတ္ျငိမ့္လို႔ ဒီေန႔႔Training စဆင္းတယ္ေပါ့ကြယ္။

သို႔ေသာ္လည္း အလုပ္စဆင္းေတာ့ အထင္နဲ႔အျမင္က မွားခဲ့ေလျပီ။ မေန႔က စကားခ်ိဳေသာ မမေဒါက္တာ။ ဒီေန႔ ေဆးခန္းေရာက္တာနဲ႔ ေကာင္တာက ေကာင္မေလး၂ေယာက္ ေလေပါေနတာေတြ႔လို႔ စေအာ္ေငါက္ပါေလေရာ။ ကြ်န္မေတာင္ နည္းနည္းလန္႔သြားတယ္။ ျပီးေတာ့ ကြ်န္မကို ၀န္ထမ္းတစ္ဦးက ေဆးlabel တပ္နည္းေတြ Lab form ေရးနည္းေတြ blah blah သင္ေပးတယ္။ ေဆးနာမည္ေတြလည္း မွတ္ရေသးတယ္။ အဓိက တာ၀န္က ဆရာ၀န္ consultation လုပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ သူလိုအပ္သမွ်လုပ္ေပးရမယ္။ သူ႕ပါးစပ္က ေဆးနာမည္ တစ္ခုထြက္ျပီဆိုတာနဲ႔ ဗီရုိဖြင့္ ေဆးထုတ္။ လူနာနာမည္ နဲ႔ ေဆးအညႊန္းေရး။ ျပီးရင္ ဆရာ၀န္က ဘာကို စမ္းသပ္မယ္ဆိုတာနဲ႔ လိုအပ္တဲ့ ပစၥည္းကိရိယာေတြ အဆင္သင့္ထုတ္။ လူနာေတြ ကုတင္ေပၚတက္ရင္ တြဲတင္ေပး တြဲခ်ေပး။ ဗဟုသုတေတာ့ အေတာ္ရသား။ ဒါေပမဲ့ ေဒါက္တာမမက စိတ္အလြန္ၾကီးေၾကာင္း မ်က္၀ါးထင္ထင္ေတြ႔ခဲ့ရသည္။ လုပ္တာကိုင္တာ ေႏွးရင္ ေအာ္ခံထိဖို႔ျပင္။ မွားရင္ေတာ့ ေသဖို႔သာျပင္ေပေတာ့။ တစ္ခါ သူခိုင္းတာ ဘာခိုင္းမွန္းမသိ၍ ေၾကာင္ေနတဲ့ က်မ ေကာင္းေကာင္းကေလာ္တုပ္ခံရ။ သူ႔ultrasound machine ေပၚ လက္မအားလို႔ မွတ္စုစာအုပ္ခဏတင္မိ။ ထပ္အေအာ္ခံရ။ ေဆးဗီရုိတြင္ စာေရးရင္ ဆြဲထုတ္ရေသာ သစ္သားအျပားေလးရွိသည္။ ထိုသစ္သားအျပားေလးအား အထုတ္အသြင္းတြင္ အားနည္းနည္းျပင္းသြားသည္။ ျခိမ္းေျခာက္ခံရသည္။ ပ်က္ရင္ လစာထဲက ႏွဳတ္မည္ဟု။ လစာကျဖင့္ ဘယ္ဆီေနမွန္းမသိေသး။ ေဆးမွတ္တမ္းေပၚတြင္ လူနာနာမည္ႏွင့္ IC ေရးခုိင္းသည္။ လူနာ နာမည္မွာ မတရားရွည္ေသာေၾကာင့္ ေနရာမဆန္႔။ ျမွားထိုးျပီးေရးမိသည္။ ထပ္ဆူခံရသည္။ နာမည္ရွည္မွန္းသိရင္ အစထဲက ခ်ံဳ႕ေရးပါလားတဲ့။ အခုၾကည့္မေကာင္း ရွဳမေကာင္းနဲ႔တဲ့။ ကြ်န္မလည္း ဒါဆို ေနာက္တစ္ရြက္ထပ္ေရးလိုက္ပါ့မယ္ဆိုျပီး စာရြက္ေနာက္တစ္ရြက္ အေျပးသြားယူ။ ျပန္လာေတာ့ မမက ေျပာ၏။ စာရြက္သိပ္ေပါေနလားတဲ့။ စာရြက္ဆိုတာ သစ္ပင္ကလုပ္တာဆိုတာ နားလည္တယ္မလား။ စာရြက္ျဖဳန္းတီးတာ သစ္ပင္ေတြကို သတ္တာနဲ႔ တူတူပဲ။ ျပန္သြားထားတဲ့။ ေၾသာ္... ဘာလုပ္လုပ္တလြဲပါလား ငါ့နဲ႔ေနာ္။ ေတာ္ပါေသးရဲ့။ မမက လွည့္ပတ္ေအာ္ေငါက္ရတာ ေမာသြားျပီထင့္။ ဒီေန႔ သင္ေပးတာေတြ အကုန္ခ်ေရးတဲ့။ ျပီးရင္ ျပန္ေတာ့တဲ့။ ကြ်န္မလည္း အတက္ၾကြဆံုးေရးေတာ့တာေပါ့။ ေရးျပီးသြားေတာ့ မမက ေမးပါတယ္။ မနက္ျဖန္ Training လာအံုးမွာလားတဲ့။ အလုပ္ကလည္း ရွာရခက္တယ္ဆိုေတာ့ ရႏိုင္တဲ့ ဒီအလုပ္ေလးပဲ ဆက္ၾကိဳးစားၾကည့္ရမွာေပါ့ကြယ္။ ဟင့္။ အဲ့ေတာ့ လာမယ္ပဲေျပာလိုက္ရတာေပါ့။ ကဲဒီေတာ့ ဒီည ဘုရားေသခ်ာရွိခိုးသြားမွ။ မနက္ျဖန္ ေဒါက္တာမမ စိတ္ေကာင္း၀င္ျပီး တပည့္ေတာ္မလည္း ဆူပူေအာ္ေငါက္ခံရျခင္းေဘးမွ ကင္းေ၀းေစေသာ၀္။ ။