Jurong Point သို႔အလည္တေခါက္

ဒီကေန႔ ညေန၄နာရီ အတန္းျပီးေတာ့ အိမ္မျပန္ခ်င္ေသးတာနဲ႔ နဂိုထဲက ေျခမ်ားတဲ့ကြ်န္မ jurong pointကို တစ္ေယာက္တည္းေရာက္သြားေရာ..

ဟိုေရာက္ေတာ့ ဗုိက္ကနည္းနည္းဆာတာနဲ႔ janpanese food street ကေနျဖတ္အသြား sushi တစ္တုံး ၀ယ္စားတယ္။ ျပား၇၀တဲ့ စားလို႔လည္း သိပ္မေကာင္းလွပါဘူး။ လမ္းသြားရင္း ဟုိေငးဒီေငး ေတြ႔သမွ်အရုပ္ဆိုင္၀င္ အိမ္ေျပာင္းရင္ လိုမဲ့ပစၥည္းေလးေတြ လုိက္ၾကည့္ရင္း ေျခေထာက္ေညာင္းလာတာနဲ႔ လိုအပ္တဲ့ပစၥည္းေတြပဲ ၾကည့္ေတာ့မယ္ဆိုျပီး အေပၚထပ္က Courts နဲ႔ Harvey Norman ကိုခ်ီတက္တယ္။ သြားၾကည့္တာက portable air con..ခုေျပာင္းမယ့္အခန္းက air con မရွိဘူး အခန္းကလည္း နည္းနည္းေလွာင္တာနဲ႔ ေစ်းနည္းနည္းသက္သာတာရွိရင္ ၀ယ္မယ္ဆိုျပီး သြားၾကည့္တာ။ ေစ်းေတြက သက္သာရွာပါတယ္။ အေပါဆံုးက $600 ေက်ာ္ ကေန $999 ထိရွိတယ္။ =(မွန္းထားတာနဲ႔က ကြာေနေတာ့ ေနာက္မွပဲ ၾကည့္ေတာ့မယ္ဆိုျပီး the market place ဖက္ကို ေလွ်ာက္တယ္။

အဲ့မွာ အရပ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ဘိုတစ္ေယာက္က ေၾကာ္ျငာစာရြက္ေလးနဲ႔အတူ ေခါင္းေလွ်ာ္ရည္လိုအထုပ္ေလးတစ္ထုပ္ကမ္းတယ္။ ကြ်န္မလည္း အရင္တခါ flyerေ၀တဲ့ အလုပ္မ်ိဴးလုပ္ျပီးကတည္းက လမ္းမွာေ၀တဲ့ေၾကာ္ျငာတိုင္းကို ယူေပးတတ္တဲ့အက်င့္ျဖစ္ေနေတာ့ လွမ္းယူလိုက္တယ္။ [ယူမိတာကိုက အေနာ့္အမွားပါ =( ] ကြ်န္မလွမ္းယူျပီးထြက္လာေတာ့ အဲ့လူက လွမ္းေအာ္ျပီးေမးပါတယ္ "Where are you from?"တဲ့။ ကြ်န္မက "Myanmar" လို႔ေျပာတာကို သူက"Japan" လို႔ ၾကားတယ္။ ကြ်န္မက "No"လို႔ေျပာေတာ့ အဲ့လူက အနားေရာက္လာေရာ။ေနာက္ထပ္ေမးျပီးေတာ့မွ "Oh you are Myanmar? I really like to be friend with Myanmar people..Can you show me your hand?" တဲ့.။ ဘာေတြေျပာမွန္းလဲမသိဘူး။ ကြ်န္မလည္း ေၾကာင္ျပီးလက္ျပမိလိုက္တယ္။ အဲ့မွာ ကြ်န္မညာလက္ကို ဆြဲယူျပီးေတာ့ လက္သည္းကို တံစဥ္းတိုက္တဲ့ အတံုးေလးနဲ႔တိုက္တယ္။ ကြ်န္မလည္း ရုတ္တရက္ဆိုေတာ့ လက္ကို ျပန္ဆြဲတာေပါ့။ အဲ့လူက မလႊတ္ေပးဘူး။ ျပီးေတာ့ စကားဆက္ေျပာတယ္။ "How old are you?"တဲ့။ ကြ်န္မလည္း ၂၁ ပါ လို႔ေျပာေတာ့။ "Hey..dun bluff me..tell me seriously"တဲ့။ (ကြ်န္မက လူေကာင္အေတာ္ညွက္ပါတယ္။ အရပ္ပုတယ္ဆိုပါေတာ့။ တခ်ိဴ႕ေတြဆို secondary ေက်ာင္းသူဆိုျပီးေတာ့ေတာင္ထင္ၾကတယ္။ ရုပ္ႏုလို႔ေတာ့ ဟုတ္မယ္မထင္)ဟိုလူက အဲ့လိုေျပာေနတုန္း ကြ်န္မလက္သည္းကို တိုက္ေနတုန္းပဲ။ ကြ်န္မလည္း သည္းမခံႏိုင္ေတာ့တာနဲ႔ "Sorry..I am in a hurry.Need to meet my friend" လို႔ေျပာတာေတာင္ ဟိုဘုိးေတာ္က ကြ်န္မကို စူးစူးၾကီးၾကည့္ျပီး "Why in a hurry? hum?"လို႔ေျပာျပီး ကြ်န္မကို သူ႔ပစၥည္းေတြ စီထားတဲ့ေနရာကို ဆြဲေခၚတယ္။ ကြ်န္မလည္း သူ႔ၾကည့္ျပီး ေၾကာက္လာတာနဲ႔ လက္ကိုေဆာင့္ဆြဲျပီး "I will come back later..really in a hurry" ဆိုျပီး ေနာက္ေၾကာင္းလွည့္မၾကည့္ပဲ အျမန္လစ္ထြက္လာတယ္။ အဲ့ဒါေတာင္ အေနာက္ကလွမ္းေအာ္ေျပာတာ ၾကားလိုက္ရေသးတယ္။ "Ok..Come back later.. I will wait for you " တဲ့။ ၾကက္သီးေတာင္ထတယ္။

အဲ့လူၾကီးရုပ္က အင္းဂလိပ္ကားထဲက လူဆိုးရုပ္ၾကီးနဲ႔တူတယ္။ သူတိုက္ထားတဲ့လက္မကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လက္မက လက္သည္းအၾကည္ေရာင္ဆိုးထားသလို ေျပာင္ေနတယ္။ သူတို႔ေရာင္းတဲ့ ပစၥည္းေတြက skin,nail care နဲ႔ hand soap ေတြထင္တယ္။ သူflyer ေပးတုန္းက တံဆိပ္နာမည္ကို မဖတ္လုိက္ေပးမဲ့ ပံုေတာ့ ျမင္လိုက္တယ္။ အဲ့ဒီ brand က ႏိုင္ငံျခားသားေတြပဲ ေရာင္းတာမ်ားတယ္။

Funan mall macdonald ေရွ႔မွာ push cart နဲ႔ ရွိတယ္။ marina square မွာ ဆိုင္ခန္းနဲ႔။jurong point မွာေတာ့ road showလုပ္ေနတာ။ ကြ်န္မ Funan mall မွာတုန္းက တခါခံရျပီးျပီ။ အခုေသခ်ာမၾကည့္ပဲ flyer ယူမိလို႔ ထပ္ခံရတာ။ Funan မွာတုန္းက အဲ့ဘုိမက ကြ်န္မကို သူတို႔product စမ္းၾကည့္ဖို႔ေခၚေတာ့ မားသား အိမ္သာသြားေနတာ ေစာင့္ေနရမဲ့အတူတူ စမ္းလိုက္မယ္ေလဆိုျပီး သူေပးတဲ့ သဲေစ့လိုဟာေလးေတြကို လက္ဖမိုးမွာလိမ္း ျပီးေတာ့ ေရနဲ႔ေဆး..အသားေခ်ာသြားလားေမးေတာ့...ဟုတ္ ေခ်ာသြားတယ္ လို႔ေျပာေတာ့ သူတို႔ပစၥည္းကို အတင္းေရာင္းေရာ..အဲ့လို လက္ေဆးတဲ့ သဲေစ့ေလးတဘူးကို $100 ေက်ာ္လားမသိဘူး ေရာင္းတာ။ ကြ်န္မလည္း မ၀ယ္ေတာ့ဘူး သြားေတာ့မယ္ဆိုျပီးေျပာေတာ့ အတင္းဆြဲျပီးေရာင္းတာ။ ေတာ္ေသးတယ္ မားသားေရာက္လာလို႔။ ခုjurong point ကလည္း အဲ့လိုပဲ။ သူကပိုဆိုးတယ္ ..စမ္းမယ္ေတာင္ မေျပာရေသးဘူး အတင္းအက်ပ္လုပ္တာ။

သတိေပးခ်င္တာ ေနာက္ shopping mall ေတြမွာ ႏိုင္ငံျခားသားဘိုေတြခ်ည္းပဲ ေရာင္းတဲ့ skin care shop ေလးကို ျမင္ရင္ မ၀ယ္ဘူးဆိုရင္ ေ၀းေ၀းေရွာင္ပါလို႔.။ သူတို႔ရဲ့ေစ်းေရာင္းပံုက အင္မတန္ေၾကာက္ဖို႕ေကာင္းပါတယ္။ မ၀ယ္ဘူးဆိုရင္ေတာင္ ျပဴးျပဲျပျပီး အတင္း၀ယ္ခိုင္းပါတယ္။ ပစၥည္းေကာင္းမေကာင္းေတာ့ မသိပါ။ ပစၥည္းတကယ္ေကာင္းတယ္ဆိုရင္ေတာင္ ကြ်န္မဘယ္ေတာ့မွ ၀ယ္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ဆိုင္နာမည္ ကြ်န္မမွတ္မိတာ မမွားဘူးဆိုရင္ Dead Sea Premier ထင္တယ္။ မေသခ်ာပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အဲ့လို ဘုိေတြခ်ည္းပဲေရာင္းတဲ့ဆိုင္က ရွားပါတယ္။ ၃ဆိုင္လံုးက တူတူပဲလို႔ထင္ပါတယ္။

အဲ့ဒီကေနလည္း ထြက္လာျပီးေရာ ေၾကာက္ေၾကာက္လန္႔လန္႔နဲ႔ ပလာတာၾကက္အူေခ်ာင္းညွပ္ေလးျမန္ျမန္ ၀ယ္စားျပီး ဘာမွမ၀ယ္ပဲ လက္ဗလာ အိမ္ျပန္လာပါေတာ့တယ္ =P

အလုပ္ထဲက အျဖစ္မ်ား

ဒီတေလာ အလုပ္က စလုပ္ခါစဆိုေတာ့ သိပ္ေနသားမက်ေသးဘူး။ ျပီးေတာ့ အလုပ္ခ်ိန္က တစ္ခါတစ္ေလ မနက္၉နာရီေလာက္ကေန ည၁၀နာရီေလာက္အထိဆိုေတာ့ အိမ္ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ ဘာမွမလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ေညာင္းေနလို႔။ :D စာေတာင္မရုိက္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ဘေလာ့ေလးေတာင္ ဖုန္ေတြနည္းနည္းတက္ခ်င္ေနျပီ။ ဖူး ဖူး ဖူး(ဖုန္ခါေနေသာအသံ)
တစ္ေန႔တစ္ေန႔ အလုပ္ထဲမွာပဲ အခ်ိန္ကုန္ေနတယ္ဆိုေတာ့ အလုပ္ထဲက အေၾကာင္းေလးေတြပဲ ေရးခ်င္စိတ္ေပါက္လာတယ္ဗ်ိဳ႕.. ခါတိုင္းဆို တေန႔တာ ျဖစ္ပ်က္သမွ်ကို မားသားကို ျပန္ေျပာျပေနက်.. ခုမာသားက အနားမွာမရွိေတာ့ ေဘာ္ေဘာ္ေတြကိုပဲ ေဖာက္သည္ခ်ရတာေပါ့ကြယ္။

၁)အေၾကြးေတာင္းတဲ့ ပညာ
ကြ်န္မအလုပ္လုပ္တဲ့ ေဆးခန္းမွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ စေန တနဂၤေႏြေန႔ေတြမွာ လူမ်ားတတ္ပါတယ္။ အဲ့ေန႔က စေနေန႔ပါ။ ေဆးခန္းရဲ့ ထံုးစံက ဆရာ၀န္နဲ႔ေတြ႔ျပီးရင္ လူနာက အျပင္မွာ ခဏထုိင္ေစာင့္ရပါတယ္။ ေဆးယူဖို႔နဲ႔ ပိုက္ဆံရွင္းဖို႔ပါ။ ဆရာ၀န္က လူနာမွတ္တမ္းစာအုပ္မွာ ေရးစရာရွိတာေရးျပီး ေကာင္တာကို ပို႔ပါတယ္။ ထိုအခါမွ ကြ်န္မတို႔က ေဆးေပးျခင္းနဲ့ ေငြသိမ္းျခင္းကို လုပ္ရတာပါ။ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ မေလးလူမ်ိဴးလူနာတစ္ေယာက္က ကာကြယ္ေဆးလာထုိးပါတယ္။ ေဆးလာထိုးရုံပဲဆိုေတာ့ ေဆးယူဖို႔ မလိုပါဘူး။ ေငြရွင္းဖို႔ပဲ ေစာင့္ရမွာပါ။ ဒါေပမဲ့ အဲ့လူနာက ေငြမရွင္းပဲနဲ႔ တစ္ခါတည္းျပန္သြားပါတယ္။ ကြ်န္မတို႔လည္း လူရွဳပ္ေနေတာ့ သတိမထားမိဘူး။ ေနာက္မွ လူနာမွတ္တမ္းစာအုပ္ ေကာင္တာေရာက္လာမွ က်သင့္ေငြယူမလို႔ လူနာနာမည္ကို ေခၚေတာ့မွ မရွိေတာ့မွန္းသိပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ဖုန္းေခၚပါတယ္။ ေငြမရွင္းရေသးတဲ့အတြက္ ျပန္လာရွင္းဖို႔ ေျပာပါတယ္။ ရွင္းျပီးျပီးဆိုျပီးျငင္းပါတယ္။ က်သင့္ေငြက စလံုး၇၀ပါ။ ေတာ္ေသးတာက သူ႔ရဲ့အိမ္က ကြ်န္မတို႔ေဆးခန္းရဲ့ အေပၚထပ္မွာပါ။ အဲ့ေတာ့ ဆရာ၀န္က ကြ်န္မကို receipt ေပးျပီး လူနာဆီက ေငြသြားေတာင္းခိုင္းပါတယ္။ ကြ်န္မလည္း သြားရပါတယ္။ အေပၚေရာက္ေတာ့ လူနာနဲ႔ေတြ႔ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပိုက္ဆံမရခဲ့ပါဘူး။ အတင္းျငင္းပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္မလည္း ျပန္လာပါတယ္။ မရတဲ့ အေၾကာင္းေျပာေတာ့ ေဆးခန္းက ခပ္စြာစြာေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို ထပ္သြားေတာင္းခိုင္းပါတယ္။ မိနစ္၂၀ေလာက္ေနေတာ့ ၇၀ကိုင္ျပီး ျပန္ဆင္းလာပါတယ္။ ကြ်န္မလည္း အဲ့ေကာင္မေလးကို ေတာ္ေတာ္ေလးစားသြားတယ္။ သူကေတာ့ သင္ေပးတယ္။ အဲ့လိုမ်ိဳးလူနာကို ၾကမ္းေပးမွ ရတယ္တဲ့။ သူအိမ္ထဲထိ၀င္ျပီး ၾကမ္းခဲ့တာဆိုပဲ။ ေၾသာ္ ဒါလည္း ပညာပဲေလ။ ကိုယ္မလုပ္ႏိုင္တာ သူလုပ္ႏိုင္တယ္ဆိုေတာ့...ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ၇၀ကို ကိုယ့္အိတ္ထဲက မစိုက္ရတာ ေတာ္ပါေသးရဲ့။

၂)အသံထြက္
ကြ်န္မအလုပ္တာ၀န္ထဲမွာ လူနာေတြကို ေဆးေပးရတာလည္း ပါပါတယ္။ တစ္ခါတုန္းက လူနာတစ္ေယာက္ကို ေဆးေပးေတာ့ လည္ေခ်ာင္းနာရင္ ငံုရတဲ့ေဆးေပးပါတယ္။ အဲ့ဒါကို "For Suck"ဆိုျပီး label ေပၚမွာေရးထားပါတယ္။ ကြ်န္မက လူနာကို"This one is for suck" ဆိုျပီး ေပးလိုက္ပါတယ္။ Suck ကို ဆက္ခ္ လို႔ ကြ်န္မက အသံထြက္ပါတယ္။ အဲ့အခါမွာ ကြ်န္မေဘးက အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ အမက မ်က္လံုးျပဴးျပီး ကြ်န္မကို ၾကည့္ပါတယ္။ "For Sex?" ဆုိျပီး ေမးပါတယ္။ ကြ်န္မလည္း ေၾကာင္သြားေတာ့ သူက ေဆးကိုယူၾကည့္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ရယ္တယ္။ ဆက္ခ္လို႔ အသံမထြက္ရဘူး။ ဆခ္ လို႔ အသံထြက္ရတယ္တဲ့။ သူက ဆက္ခ္ လို႔ အသံထြက္တာကို Sex လို႔ ၾကားတယ္တဲ့။ မွားပါတယ္ မမရယ္။
ေနာက္တစ္ခါ အဲ့ဒီ Suck နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ထပ္ျဖစ္ေသးတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ အသံထြက္မွန္တယ္။ မွားတာက တရုတ္လိုနဲ႔အဂၤလိပ္လို ေရာေျပာမိတာ။ "This one is for you to suck." လို႔ေျပာရင္ေျပာ မေျပာရင္ "က်ဲ႔ကို႔စြတ္ ေကနီ ဟန္တဲ့"ဆိုျပီး ေျပာရမွာ။ ကြ်န္မေျပာလိုက္တာက "က်ဲ႕ကို႔စြတ္ ေကနီ ဆခ္ တဲ့" ဆိုျပီး။ ဒီတစ္ခါလည္း ေဘးနားက အမက လွမ္းၾကည့္ပါတယ္။ လူနာျပန္သြားေတာ့ ကြ်န္မကို ရယ္ျပီးေျပာတယ္။ နင္ေျပာတဲ့ အဓိပၸာယ္က တစ္မ်ိဳးျဖစ္သြားတယ္တဲ့။ တရုတ္လို ဆခ္ (အမွန္ေတာ့ "ဆ"က kill လို႔ အဓိပၸာယ္ရပါတယ္။ အဲ့ေတာ့ ကြ်န္မေျပာလိုက္တဲ့ေဆးက ငံုေဆးမဟုတ္ပဲ အဆိပ္ျဖစ္သြားပီ။ ဟိဟိ

ဒီမွာပဲ ခဏရပ္ဦးမယ္ေနာ္။ ။
အားေပးတဲ့လူရွိရင္ေတာ့ အလုပ္ထဲမွ အျဖစ္မ်ား ၂ ဆိုျပီး ဆက္ေရးမယ္။ :P

အားလံုးပဲ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းေသာ ျမန္မာႏွစ္သစ္ေလးျဖစ္ပါေစ။ ။

အမွတ္တရ မိုး

မိုးေတြရြာေတာ့မယ္။ ေလေတြတိုက္ေနျပီ။ မိုးေတြျခိမ္းေနျပီ။ ေကာင္းကင္ၾကီးတစ္ခုလံုးလည္း မည္းေနျပီ။ ခဏေန မိုးေရာေလပါ သည္းသည္းမည္းမည္းခ်ေတာ့မယ္။ ။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅ႏွစ္ ဇြန္လ
ကြ်န္မ သူငယ္တန္းကို ပထမဆံုးတက္ရမဲ့ေန႔။ အဲ့ေန႔ကလည္း မိုးေတြ သည္းေနတယ္။ ေဖေဖက ကားေမာင္းေနတယ္။ ကိုကိုက ကားေရွ႔ခန္းမွာ ေဖေဖနဲ႔ ထုိင္ေနတယ္။ ကြ်န္မက ေနာက္ခန္းထဲမွာ။ ေဘးနားမွာ လြယ္အိတ္ေလးရယ္ ထမင္းခ်ိဳင့္ဆြဲျခင္းေတာင္းေလးရယ္ ခ်လို႔ေပါ့။ တစ္လမ္းလံုး အေတာမသတ္တဲ့ ေမးခြန္းေတြနဲ႔ ေဖေဖနဲ႔ကိုကို ကိုေမးလာတယ္။ "ေဖေဖ.. အဲ့ဒီ ေက်ာင္းၾကီးမွာ လူေတြ အမ်ားၾကီးပဲလားဟင္ "ကြ်န္မ မူၾကိဳကို အိမ္နားမွာ တက္ခဲ့ပါတယ္။ မူၾကိဳနဲ႔ ယွဥ္ရင္ အခုတက္ရမဲ့ ေက်ာင္းက အၾကီးၾကီးမို႔လို႔ ကေလးပီပီ ေက်ာင္းၾကီးဟုသာ ေခၚခဲ့တယ္။ "ကိုကို.. ေက်ာင္းၾကီးမွာ ထုိင္ခံုေတြက လူၾကီးထုိင္ခံုေတြေပါ့ေနာ္" မူၾကိဳမွာတုန္းက စားပြဲထိုင္ခံုေသးေသးေလးေတြနဲ႔ ုထုိင္ရတယ္။ "ကိုကို.. မုန္႔စားဆင္းရင္ မီမီးကို ဘယ္သူထမင္းခြံေကြ်းမွာလဲ" မူၾကိဳတုန္းက လုပ္အားေပးဆရာမေလးေတြက ထမင္းခြံေကြ်းေနၾက။ ကြ်န္မေမးသမွ် ေမးခြန္းေတြကို ေဖေဖက စိတ္ရွည္ရွည္ေျဖေပးပါတယ္။ ကိုကိုကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း လံုး၀စိတ္မရွည္။ နားညီးလိုက္တာဟာဆိုျပီး အေနာက္လွည့္ျပီး ေအာ္ပါသည္။ မုိးကလည္းသည္း ကားကလည္းပိတ္မို႔ ၾကာေတာ့ ေဖေဖလည္း စိတ္မရွည္။ ကြ်န္မေမးခြန္းမ်ားကို မေျဖေတာ့။ ။ ဘာလို႔လည္းမသိ မိုးရြာရင္ မဆီမဆိုင္ အဲ့ဒီအေၾကာင္းကို သတိရမိတယ္။ အဲ့ေလာက္ ငယ္ငယ္ေလးရွိေသးတာ တကယ္ေကာမွတ္မိလုိ႔လားဟု ေမးရင္ တကယ္ပါလို႔ ေျဖပါရေစ။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၈ႏွစ္၉ႏွစ္ မိုးရာသီ
မိုးေတြသည္းတိုင္း ကြ်န္မတို႔လမ္းထဲမွာ ေရၾကီးတယ္။ လမ္းထိပ္နားမွာဆုိ ေပါင္တစ္၀က္ထိေတာင္ ေရာက္တယ္။ ကြ်န္မအရပ္နဲ႔တုိင္းရင္ ေျပာတာေနာ္။ အဲ့တုန္းက ၁၁ႏွစ္၁၂ႏွစ္ သမီးအရြယ္ေပါ့။ ကြ်န္မတို႔ အိမ္က လမ္းအလယ္မွာဆိုေတာ့ ေရက ေျခသလံုးနားေလာက္ထိပဲ။ ေရၾကီးရင္ ကြ်န္မတအားေပ်ာ္တယ္။ သတင္းစာေတြကို ေခါက္ေခါက္ျပီး သေဘာၤလႊတ္ရလို႔။ တစ္ခါတစ္ေလ လူၾကီးေတြလစ္ရင္ ေရထဲခိုးဆင္းေသးတယ္။ ဒီေလာက္ အမွဳိက္ေတြ ေပါေလာေပၚျပီး ညစ္ပတ္ေနတဲ့ ေရထဲကို ဆင္းတာပဲ။ ငယ္ငယ္တုန္းက အေတာ္ကဲပါတယ္။ အေမက ေတြ႔ရင္ေအာ္ပါတယ္။ ၀ဲေပါက္ခ်င္လို႔လားတဲ့ ေရသြားခ်ိဳးစမ္းဆိုျပီး။ ဟီး

လြန္ခဲတဲ့ ၅ႏွစ္ ၉တန္းႏွစ္
ကြ်န္မတို႔ေက်ာင္းက ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ဆို လာၾကိဳတဲ့မိဘမ်ား အေပါက္၀ေတြ ျပြတ္ခဲေနတတ္ပါသည္။ ကြ်န္မအိမ္ကေတာ့ အျမဲေက်ာင္းၾကိဳေနာက္က်သည္။ သိပ္ေတာ့ မေနာက္က်ပါ။ ၁၁နာရီခြဲ ေက်ာင္းဆင္းသည္တြင္ ၁၂နာရီ၄၅မိနစ္ေလာက္မွ လာၾကိဳတတ္သည္။ ထုိေန႔က ေက်ာင္းဆင္းေတာ့ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းက ထီးမပါလာ။ ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္မႏွင့္ ထီးကပ္ေဆာင္းသည္။ သူက အရပ္ပိုရွည္ေတာ့ ထီးကို သူကိုင္သည္။ အေပါက္၀နားလည္း ေရာက္ေကာ သူ႔အေမကိုေတြ႔ေတာ့ ေျပးသြားပါသည္။ ထီးပါ တစ္ခါတည္းမသြားသည္။ ကြ်န္မလွမ္းေခၚေသာ္လည္း လွည့္မၾကည့္။ လူေကာင္ညွပ္သည့္ ကြ်န္မ လူအုပ္ၾကားထဲတိုးျပီး သူ႔ေနာက္မလိုက္ႏိုင္။ ေက်ာင္းအျပင္ဖက္ေရာက္ေတာ့ မိုးခိုစရာေနရာလိုက္ရွာသည္။ မိုးကတအားသည္းသျဖင့္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အမိုးေတြေအာက္ေရာက္ေနေသာေၾကာင့္ ေနရာေတာ္ေတာ္ႏွင့္ မရ။ ထုိေၾကာင့္ ကြ်န္မၾကြက္စုတ္ျဖစ္ခဲ့သည္။ လြယ္အိတ္ေရာ စာအုပ္ေရာ အကုန္စိုသည္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ခိုက္ခိုက္တုန္ေနျပီ။ မားသားက ဆူသည္။ ေစတနာတယ္ေကာင္းျပီး ထီးပါေပးလိုက္ရသလားတဲ့။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၄ႏွစ္
၁၀တန္းျပီးေတာ့ ၂၈လမ္းမွာ အဂၤလိပ္စာသင္တန္းသြားတက္သည္။ အိမ္က အစ္ကိုက သူမအားဟု အေၾကာင္းျပကာ လမ္းေလွ်ာက္သြားခိုင္းသည္။ အိမ္ႏွင့္ ၂၈လမ္းအတန္ငယ္ေ၀းသည္။ နာရီ၀က္ေလာက္ေတာ့ အနည္းဆံုးလမ္းေလွ်ာက္ရသည္။ ကြ်န္မအက်င့္က မုိးရြာထဲ ဒါမွမဟုတ္ မိုးရြာျပီးစ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ဗြက္အျမဲစင္သည္။ သူမ်ားေတြစင္တာထက္ ပိုစင္သည္။ က်ဴရွင္ေရာက္လွ်င္ ကြ်န္မ ေဘာင္းဘီရွည္ အေနာက္ဘက္ ေပါင္ရင္းေလာက္ထိ ရႊံ႕ေတြက အျပည့္။ ၾကည့္မေကာင္း ရွဳမေကာင္း။ ေနာက္ပိုင္း အ၀တ္အပိုယူသြားရသည္။ ဗြက္ထူေသာလမ္းတြင္ မိုးရြာခ်ိန္လမ္းေလွ်ာက္ရသည္မွာ ကြ်န္မအမုန္းဆံုးအရာျဖစ္ခဲ့သည္။

၂၀၀၆ ၂၀၀၇ ၂၀၀၈ ၂၀၀၉
ကြ်န္မ ရန္ကုန္က ထြက္ခဲ့သည္။ စင္ကာပူေရာက္လာသည္။ ဒီမွာလည္း မိုးရြာပါသည္။ အခုလည္း သည္းၾကီးမည္းၾကီးရြာေနပါသည္။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မမိုးေရထဲထြက္ျပီး တစ္ခါမွ မကစားျဖစ္။ ရန္ကုန္တြင္ မိုးေရထဲ ကစား၍ဖ်ားရင္ ဂရုစိုက္မည့္ အေမရွိသည္။ ေအာ္မည့္ အေမရွိသည္။ ဒီမွာ ကြ်န္မကို ဘယ္သူမွ မေအာ္ပါ။ ဘယ္သူမွ ဖ်ားရင္ ေဆးမတိုက္ပါ။ အေမနဲ႔ေ၀းတဲ့အရပ္မွာ ကြ်န္မအေၾကာက္ဆံုးက ဖ်ားမွာကိုပါ။ ကြ်န္မ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းက ဖ်ားပါသည္။ ကိုယ့္ဟာကို ေဆးေသာက္ရသည္။ ကိုယ့္ဟာကို ေရခဲကပ္သည္။ ဘာမဆို ကိုယ့္ဟာကိုယ္။ အိမ္ကို လြမ္းပါသည္။ အေမ့ကို လြမ္းပါသည္။ အေမမွဳတ္ျပီးတိုက္တဲ့ ၾကက္စြပ္ျပဳတ္ပူပူေလးကို ေသာက္ခ်င္ပါသည္။
စင္ကာပူမိုးသည္ အထီးက်န္မွဳကို ေပးသည္။ ဒီတေလာ မိုးရြာရင္ ငိုခ်င္သလိုလို လြမ္းသလိုလိုၾကီးျဖစ္လာသည္။ ဘာျဖစ္လုိ႔ျဖစ္မွန္းေတာ့မသိ။ အီမို ထင္ပါရဲ့။ :)
ကြ်န္မ မိုးေရထဲ လမ္းေလွ်ာက္ရတာ ၾကိဳက္သည္။ မွတ္မွတ္ရရ စင္ကာပူမွာ တစ္ခါပဲ မိုးေရထဲ ေလွ်ာက္ဖူးသည္။ ေက်ာင္းကအျပန္ သူငယ္ခ်င္းဆီကလည္း ထီးငွားမရတာနဲ႔ လြယ္အိတ္ကို ေရမစိုေအာင္ အုပ္ျပီ မုိးေရထဲျပန္လာဖူးသည္။ ေနာက္တစ္ခါ vivo city မွာ သူငယ္ခ်င္းႏွင့္သြားတုန္းက မိုးဖြဲဖြဲက်ေနသည္။ ထိုအခ်ိန္ ေရကန္ထဲမွာ လူတစ္ခ်ိဳ႕ ေရကစားေနသည္။ ကြ်န္မလည္း မိုးဖြဲဖြဲေလးေအာက္မွာ ေရထဲဆင္းေဆာ့ခ်င္သည္။ ေရကန္ကို လွည့္တၾကည့္ၾကည့္ျဖစ္ေနသည္။ သူငယ္ခ်င္းကလည္း ရိပ္မိသည္ထင္။ ေဆာ့ဖို႔ေျပာသည္။ သို႔ေသာ္ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း မကစားျဖစ္ပါဘူး။
ကြ်န္မမေကာင္းတဲ့ အက်င့္က အဲ့ဒါပဲ။ လုပ္ခ်င္ရင္ မလုပ္ဘူး။ ဟိုဟာစဥ္းစားဒီဟာစဥ္းစားနဲ႔။ လုပ္သင့္သလာ မလုပ္သင့္ဘူးလားေတြးလြန္းလို႔ ကြ်န္မဘ၀မွာ အရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလက္လႊတ္ခဲ့ရတယ္။ အခုေတာ့ လံုး၀ ဆံုးျဖတ္ထားတယ္။ ေနာက္တစ္ခါ မိုးရြာတာနဲ႔ ၾကံဳရင္ေတာ့ မိုးေရထဲမွာ စိတ္ရွိလက္ရွိကို ေဆာ့မယ္.. လမ္းေလွ်ာက္မယ္။

ကဲ မိုးလည္းသိပ္သြားပီ။ ေရးရတာလည္း နည္းနည္းေညာင္းသြားဘီဆိုေတာ့.... ေတာ္ေသးပီ။

ေတြးမိေတြးရာမ်ား

Training ေနာက္၂ရက္မွာေတာ့ ပထမေန႔ေလာက္ေတာ့ မဆိုးေတာ့ပါဘူး။ နည္းနည္း အဆင္ေျပတယ္။ ဒါေပမဲ့ စလုပ္လုပ္ခ်င္းမို႔လား မသိဘူး။ လုပ္ရတာေတာ့ မေပ်ာ္ဘူး။ အလုပ္ကို မသြားခ်င္တာ။ ဒါေပမဲ့လည္း "ေပ်ာ္ရာမွာ မေနရ၊ ေတာ္ရာမွာေနရ" လို႔ပဲ စိတ္ထဲေတြးျပီး အလုပ္ဆက္သြားရတာေပါ့ကြယ္။

ဗဟုသုတေတာ့ အေတာ္ရသား။ က်န္းမာေရးဗဟုသုတေတြေပါ့ေလ။ လူနာေပါင္းစံုကိုလည္းေတြ႔ျပီး အေတြးေတြလည္း မ်ားမိပါရဲ့။
တစ္ခါကဆို ကိုယ္၀န္ေဆာင္အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ လာျပတယ္။ သူက ေမြးခါနီးျပီ။ ကြ်န္မတို႔ ေဒါက္တာမမနဲ႔ ေမြးမွာ။ ခြဲေမြးမွာတဲ့။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ Horoscope တြက္ခ်က္မွဳအရ April ၃ရက္ေန႔ မနက္ ၉နာရီက ေန ၁၁နာရီ အတြင္း ေမြးရမယ္ဆိုပဲ။ အစက သူက Apr ၁ရက္ေန႔ ေမြးဖို႔ Date လုပ္ထားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ Apr ၁ က April Fool Day မို႔လို႔တဲ့။ ၃ရက္ေန႔ ေျပာင္းလို႔ရမလားဆိုျပီး ဆရာ၀န္နဲ႔ လာတိုင္ပင္တယ္။ April Fool Dayမွာ ေမြးေတာ့ ဘာျဖစ္မွာက်လို႔။ ရယ္ေတာ့ ရယ္ရသား။ ဧျပီ၁ရက္ေန႔မွာ ေမြးတဲ့ ျဖိဳးေမာ္တစ္ေယာက္ေတာ့ သူ႔ဖြားဖက္ေတာ္ ညီေလး(သို႔)ညီမေလး တစ္ေယာက္ ေလ်ာ့သြားတာေပါ့ေလ။ အဲ့လိုတြက္ခ်က္ျပီးေမြးတာနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ကြ်န္မတစ္ခုေတြးမိတယ္။ လူတစ္ေယာက္ရဲ့ ကံၾကမၼာက မိခင္ဗိုက္ထဲေရာက္ကတည္းက သတ္မွတ္ျပီးသားလို႔ ထင္တာပဲ။ အဲ့လိုမ်ိဳး အခ်ိန္ေတြ ေျပာင္းျပီးေမြးလိုက္လို႔ေကာ အဲ့ဒီကေလးရဲ့ ကံၾကမၼာက ေျပာင္းသြားမွာလားဟင္။ ဘုရားသတ္မွတ္ေပးတဲ့ ကံၾကမၼာ(ဒါမွမဟုတ္ ကိုသီဟသစ္ေျပာသလို အတိတ္ကံက သတ္မွတ္ေပးတဲ့ ကံၾကမၼာ)ကို လူေတြက ကိုယ္တိုင္သတ္မွတ္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနသလိုပါပဲ။ ကြ်န္မအေတြးေလးကို ေျပာၾကည့္တာပါ။ ပ်င္းလို႔ ေလွ်ာက္စဥ္းစားၾကည့္တာေနာ္။

အင္း တစ္ခုေတာ့ တစ္ခုခုပဲ

ညတုန္းက ကြ်န္မ ၂နာရီေလာက္မွာ အိပ္ရာ၀င္တယ္။ အိပ္ေတာ့ ဘာလို႔မွန္း မသိ အိပ္မေပ်ာ္ဘူး။ ဟိုအေၾကာင္းေတြး ဒီအေၾကာင္းေတြးနဲ႔ ၃နာရီေလာက္ထိ အိပ္မေပ်ာ္ဘူး။ ၃နာရီေက်ာ္ေလာက္ တစ္ခ်က္ ေမွးခနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ မၾကာပါဘူး "ခြ်မ္း"ဆိုျပီး ေသာ့တြဲလို ပစၥည္းမ်ိဳး ျပဳတ္က်သံၾကားျပီး လန္႔ႏိုးလာတယ္။ အိမ္မက္မ်ားလားလို႔ ျပန္စဥ္းစားတယ္။ ဟင့္အင္း အိပ္မက္မဟုတ္ဘူး ေသခ်ာတယ္ ။နားနဲ႔ ဆတ္ဆတ္ၾကားလိုက္တာ။ က်ယ္လည္းက်ယ္တယ္။ ဒါနဲ႔ က်မ အိပ္ရာက အသာထလို႔ မီးျပန္ဖြင့္ ဘာပစၥည္း ျပဳတ္က်တာလဲလို႔ လိုက္ရွာတယ္။ ေသာ့နဲ႔တူတာ ဘာမွ မေတြ႕သလို ဘာပစၥည္းမွလည္း ေအာက္မက်ေနပါဘူး။ အသံက အခန္းအျပင္က အသံမဟုတ္သလို ေဘးခန္းက လူေတြလည္း အိပ္ေမာက်လို႔ ေဟာက္သံေတြေတာင္ ၾကားေနရတယ္။ ဒါနဲ႔ က်မလည္း မီးျပန္ပိတ္ျပီး အိပ္ရာျပန္၀င္တယ္။ မ်က္လံုးပိတ္ထားျပီး ၅မိနစ္ေလာက္ အၾကာမွာ အသံထပ္ၾကားတယ္။ ဒီတစ္ခါ ပစၥည္းျပဳတ္က်သံမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ စကားေျပာသံ။ ေ၀းေ၀းကလာတဲ့ အသံေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ က်မ ေခါင္းရင္းနား တစ္ကိုက္အကြာေလာက္က ေျပာတဲ့အသံလိုမ်ိဳး။ ဘာစကားေျပာလဲဆိုတာေတာ့ ေသခ်ာမၾကားရဘူး။ ဗလံုးဗေထြးနဲ႔။ က်မလည္း ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ ေပါက္ကရေတြ ေလွ်ာက္မစဥ္းစားေတာ့ဘဲ ဖုန္းနဲ႔ သီခ်င္းက်ယ္က်ယ္ ဖြင့္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ မ်က္စိကိုမွိတ္ ရသမွ် ဘုရားစာရြတ္ျပီး အိပ္လိုက္တယ္။ ေတာ္ပါေသးရဲ့။ အိပ္ေပ်ာ္သြားလို႔။ မဟုတ္ရင္ ေလွ်ာက္စဥ္းစားျပီး လန္႔ေနအံုးမွာ။ ဒီရက္ပိုင္း သရဲကားေတြ လူသတ္ကားေတြ ၾကည့္မိလို႔ပဲ စိတ္ေတြ ေျခာက္ခ်ားေနတာလား မသိ။ အခု ဒီပို႔စ္ေရးေနရင္းေတာင္ channel U က လာေနတဲ့ ထိုင္းသရဲကား ၾကည့္ေနတယ္။ အဟိ :P

တစ္ခါတုန္းက

လြန္ခဲတဲ့ ၁ႏွစ္ခြဲေလာက္တုန္းက ကြ်န္မ part-time အလုပ္တစ္ခု ၀င္လုပ္ျဖစ္တယ္။ကုန္တိုက္တစ္ခုရဲ့ cashier ေပါ့။အရင္တုန္းကလည္း အဲ့ဒီကုန္တိုက္မွာ လုပ္ဖူးပါတယ္။ အဲ့တုန္းက ေယာက်ာ္းေလးအ၀တ္အထည္ေရာင္းတဲ့ departmentမွာ။ အခုတစ္ေခါက္က်ေတာ့ Food departmentမွာ။ ေခ်ာကလက္ေတြ တျခားသေရစာေတြေရာင္းတယ္။ အဲ့ဒီဌာနကို ေရာက္သြားတာ ကြ်န္မကံဆိုးတာပါပဲ။ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြက အကုန္အသက္ ၅၀ေက်ာ္ အဖြားၾကီးေတြ။ အသစ္ေရာက္လာတဲ့ ကြ်န္မကို သူတို႔က မသိတာ မတတ္တာေတြ သင္ေပးပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ လုပ္တာ နည္းနည္းမွားတာနဲ႔ ေအာ္ခံထိဖို႔သာ ျပင္ထားေပေတာ့။ စိတ္သိပ္မရွည္ၾကဘူး။ျပီးရင္ မဲ့ရြဲ႔ျပီး အခ်င္းခ်င္း အတင္းတုပ္ပါေသးတယ္။ ကြ်န္မနားမလည္တဲ့ တရုတ္စကားနဲ႔တုပ္ၾကတာပါ။ ကြ်န္မက တရုတ္(စာစကား)ဆိုရင္ အနည္းအက်ဥ္းနားလည္ေပမဲ့ ဖုက်န္႔စကား(အိမ္သံုးစကား)ဆို သိပ္နားမလည္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ျမန္တ်န္႔ ျမန္တ်န္႔နဲ႔ ကြ်န္မကို လွည့္လွည့္ၾကည့္ျပီး ေျပာေနေတာ့ အတင္းတုပ္မွန္းေတာ့ သိတာေပ့ါ။ ပထမေန႔ဆိုေတာ့ နည္းနည္းအဆူအေဟာက္ခံျပီး ျပီးသြားတယ္။ ဘာမွ တာ၀န္ၾကီးၾကီးမားမား မလုပ္ရဘူး။
ဒီလိုနဲ႔ ဒုတိယေန႔ေရာက္ေတာ့ ကြ်န္မတို႔အရြယ္ မေလးတရုတ္ cashier တစ္ေယာက္ေရာက္လာတယ္။ သူက Full-timeလုပ္တာတဲ့။ ပထမေန႔က သူ႔အားလပ္ရက္မို႔လို႔ ကြ်န္မ မေတြ႔တာ။ သူကေတာ့ အဖြားၾကီးေတြအထာသိတယ္ထင္တယ္။ အိုေကမွာစိုေျပလို႔။ သေဘာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ ကြ်န္မ counter မွာ queue သိပ္ရွည္ေနျပီဆိုလွ်င္ supervisor က လာလာေအာ္တတ္ပါတယ္။ ကြ်န္မက လုပ္တာေႏွးေတာ့ ပိုဆိုးပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း queue ရွည္ရင္ အဲ့မေလးတရုတ္က လာကူပါတယ္။ သူက လုပ္တာျမန္ေတာ့ ခဏေလးနဲ႔ queueက ျပီးသြားေရာ။ အဲ့ေတာ့ ေနာက္ပိုင္း သိပ္အဆူအေငါက္ မခံရေတာ့ဘူး။ ကဲ အတိုခ်ဳပ္ေျပာရရင္ေတာ့ အဲ့တစ္ေယာက္က ခင္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ ကူညီတတ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ဆိုပါေတာ့။
ဒီလိုနဲ႔ ကြ်န္မေနာက္ဆံုးအလုပ္လုပ္တဲ့ေန႔ ေရာက္လာတယ္။ အဲ့ဒီေန႔က ကြ်န္မက afternoon shift။ ထိုတစ္ေယာက္က morning shift။ ေကာင္တာက တူတူပဲ။ ကြ်န္မအဲ့ဒီေန႔က ဘတ္စ္လြတ္သြားလို႔ အလုပ္ကို ၁၀မိနစ္ေနာက္က်တယ္။ ၁:၁၀ မွ ေရာက္တယ္။ အန္တီ စူပါဗိုက္ဆာၾကီးရဲ့ သံစံုတီး၀ိုင္းလည္း နားေထာင္လိုက္ရတာေပါ့။ :D ကြ်န္မေရာက္ေတာ့ သူနဲ႔ duty ခ်ိန္းတယ္။ ျပီးေတာ့ အဲ့ေန႔က သူအေရးၾကီးကိစၥရွိလို႔ဆိုျပီး ေစာေစာျပန္သြားတယ္။
ည၇နာရီေက်ာ္ေလာက္မွာ အသက္၅၀ေက်ာ္အရြယ္ သားသားနားနား၀တ္ထားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ကြ်န္မေကာင္တာကို ေရာက္လာတယ္။ ျပီးေတာ့ မနက္တုန္းက ဒီေကာင္တာထိုင္တဲ့ တစ္ေယာက္ဘယ္မွာလဲဆိုျပီး ရွဳးရွဴးရွဲရွဲေမးတယ္။ ကြ်န္မလည္း ျပန္သြားျပီလို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ အဲ့မွာ အဲ့လူၾကီးက ေဒါသေတြထြက္ျပီး "Call yr manager and supervisor" တဲ့။ ကြ်န္မလည္း ဘာမ်ားကူညီေပးရမလဲဆိုျပီး လွ်ာရွည္ျပီးေမးလိုက္တယ္။ သူက မန္ေနဂ်ာနဲ႔စူပါဗိုက္ဆာကိုသာ ေခၚေပးပါတဲ့။ သူက ေအာ္ဟစ္ျပီး ေျပာေနေတာ့ ေစ်း၀ယ္သူေတြေကာ ေဘးနားဆိုင္က လူေတြေကာ ၀ိုင္းၾကည့္ေနေတာ့ ကြ်န္မလည္း နည္းနည္းေတာင္ ထူပူသြားေသးတယ္။ ဒါနဲ႔ မန္ေနဂ်ာကို ေခၚေပးလိုက္တယ္။ အဲ့က်မွ ျပႆနာကို သိရတယ္။ သူ credit card က်န္ခဲ့တာကို ဟိုမေလးတရုတ္က တိတ္တိတ္ေလး ယူထားလို႔တဲ့။ ဒါတင္မကေသးဘူး အဲ့ဒီ card နဲ႔ ေငြ ၃၀၀၀ေက်ာ္ သံုးလိုက္လို႔ ဘဏ္က daily limit ေက်ာ္သြားလို႔ ဖုန္းဆက္မွ ကတ္ေပ်ာက္မွန္း သိတာတဲ့။ ေကာင္းေရာ။ ကြ်န္မတို႔ ဌာနက လူေတြအားလံုးအံအားသင့္ကုန္တယ္။ ဒီေလာက္ ေဖာေရြျပီး လူတိုင္းကို ကူညီတတ္တဲ့လူက ဒီလိုလုပ္ပါ့မလားေပါ့။ ေနာက္ပိုဆိုးတာက အဲ့customerက ထိုင္းသံရုံးက ရာထူးခပ္ၾကီးၾကီးထဲကတဲ့။ သူက ရဲကို ခ်က္ခ်င္းဖံုးဆက္ျပီးတိုင္တယ္။ ရဲေတြက ညတြင္းခ်င္းပဲ ဟိုတစ္ေယာက္အိမ္ကို သြားၾကတယ္တဲ့။ ဒါေပမဲ့ မေတြ႔ခဲ့ဘူး ေျပာတယ္။ အဲ့ဒီ ျပႆနာျဖစ္တဲ့အခ်ိန္က ေန႔လည္ ၁:၀၄ မွာ ျဖစ္တာ။ ကြ်န္မ ၁၀မိနစ္အလုပ္ေနာက္က်တာပဲ ကံေကာင္းတယ္ေျပာရမယ္။ မေတာ္ အမွဳတြဲထဲ ပါေနမွျဖင့္ ဘာေတြတုန္းတစ္ေယာက္ ဒန္တန္တန္ျဖစ္သြားမွာ။ အဲ့ေန႔က ကြ်န္မရဲ့ ေနာက္ဆံုးအလုပ္လုပ္တဲ့ေန႔။ ေက်ာင္းျပန္မဖြင့္မွီတစ္ရက္ ဆိုေတာ့ ေနာက္ဆက္တြဲ ဇာတ္လမ္းေတြေတာ့ ကြ်န္မ မသိေတာ့။ သူတကယ္ပဲ အဲ့ဒီ credit card ကိုယူခဲ့သလား။ ရဲေတြပဲ ဖမ္းမိသြားသလား။
ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မစိတ္မေကာင္းပါ။ ကြ်န္မကို သူေျပာဖူးပါသည္။ Secondary School ျပီးေတာ့ မိသားစု စား၀တ္ေနေရးေၾကာင့္ သူ ပိုလီေတြ ဘာေတြ ဆက္မတတ္ျဖစ္ပဲ အလုပ္ထြက္လုပ္ရတဲ့အေၾကာင္း။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ေက်ာင္းဆက္တက္ခ်င္ေသးသည့္အေၾကာင္း။ သို႔ေသာ္ အခုလို ျပႆနာသူ႔မွာျဖစ္သြားသည့္အတြက္ သူ႔ေနာက္လာမဲ့ေန႔ရက္ေတြနဲ႔ သူ႔မိသားစုေရွ႔ေရး ရင္ေလးစရာေကာင္းသည္ကား အမွန္ပင္။

ေၾကာင္တစ္ေကာင္ႏွင့္ KFC

ကြ်န္မ ေၾကာင္ေတြကို ခ်စ္ပါတယ္။ ကြ်န္မ ရန္ကုန္က အိမ္မွာဆို ေၾကာင္၃ေကာင္ေတာင္ရွိတယ္။ ေၾကာင္ေတြကို ေခြးထက္စာရင္ ပိုခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတယ္ ထင္တာပဲေလ။ ဒါေပမဲ့ မေန႔ကစျပီးေတာ့ ေၾကာင္ေတြကို ေတာ္ေတာ္အျမင္ကပ္သြားတယ္။ အေၾကာင္းရင္းကို ေျပာရမွာေတာ့ နည္းနည္းရွက္ဖို႔လည္း ေကာင္းတယ္။ ရယ္ဖို႔လည္းေကာင္းတယ္။

အျဖစ္ကေတာ့ ဒီလိုဗ်ိဳ႕။ မေန႔က ေက်ာင္းမွာ စာသြားလုပ္တယ္။ တနဂၤေႏြေန႔ဆိုေတာ့ ေက်ာင္းမွာ foodcourt ေတြ ဖြင့္ဘူး။ ဒါနဲ႔ ေန႔လည္စာ စားခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ clementi သြားစားမယ္ေပါ့။ အဲ့တာကို စာတူတူလုပ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းက အျပင္မွာသြားစားရင္ အခ်ိန္ကုန္တယ္ စာလုပ္ခ်ိန္ေလ်ာ့သြားမယ္။ ေက်ာင္းမွာပဲ delivery မွာစားရေအာင္ဆိုတာနဲ႔ KFC မွာစားျဖစ္တယ္။ စာလုပ္တဲ့ ေနရာမွာ မုန္႔စားလို႔ မရေတာ့ တျခားေနရာမွာ စားဖို႔ေနရာရွာတယ္။ အစက cafe ေရွ႕က စားပြဲမွာသြားစားမယ္ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ သူငယ္ခ်င္းက အဲ့မွာေနရွိန္တယ္ဆိုျပီး ရစ္ေနတာနဲ႔ ေနာက္ဆံုး T12 ေအာက္က စားပြဲမွာ သြားစားျဖစ္တယ္။ အဲ့မွာ ျပႆနာစေတာ့တာပဲဂ်ိဳ႕။ အဲ့ေနရာမွာ ဘယ္ကမွန္းမသိတဲ့ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ ေရာက္ေနတယ္။ အမဲေရာင္၊ အျမီးက လည္း တိုတိုေလး၊ ပံုစံကိုက အခ်ိဳးမေျပဘူး။ ဟိဟီ။ ကြ်န္မတို႔ အဲ့ေနရာေရာက္ေတာ့ ေၾကာင္က ၾကက္ေၾကာ္အနံ႔ရလို႔ ထင္တယ္။ ခ်က္ခ်င္း အနားကို ေရာက္လာတယ္။ စားပြဲေအာက္နားမွာ တေညာင္ေညာင္နဲ႔ အစာေမွ်ာ္ေနတာေပါ့။ ကြ်န္မတို႔လည္း သနားသြားတယ္။ အင္း ငါတို႔စားျပီးရင္ အရုိးေလးေတြ ေကြ်းလိုက္ရင္ ေကာင္းမလားေပါ့။ ေတာ္ေတာ္ သဒါၶတယ္ေနာ္။ ဟီး။ ဒီလိုနဲ႔ ၾကက္သားဘူးကို ဖြင့္ျပီး ၀ါးတီးစဖြင့္တာေပါ့။ အဲ့မွာ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာက တေညာင္ေညာင္နဲ႔ အဆက္မျပတ္ေအာ္ပါေလေရာ။ ေဘးက လူေတြေတာင္ လွမ္းၾကည့္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူေအာ္တာ ပါးစပ္သြားပိတ္ထားလို႔မွ မရပဲ။ အဲ့ေတာ့ ကိုယ့္ဟာကို ဆက္စားေနတာေပါ့။ အဲ့ဒီမွာ ကိုေရႊေၾကာင္က ေအာ္ရုံအားမရလို႔ ထင္တယ္။ သူ႔လက္ေလးနဲ႔ ထိုင္ခံုကို ပုတ္ျပီး ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းဆီက အစာေတာင္းတယ္။ သူက ေမာင္းထုတ္တယ္။ ကိုေရႊေၾကာင္က ေပကပ္ကပ္နဲ႔။ ခံုေပၚအထိ တက္လာတယ္။ ဟိုတစ္ေယာက္က လက္နဲ႔ ပုတ္ခ်တယ္။ ခဏပဲ။ ျပီးရင္ ျပန္တက္လာတာပဲ။ ကြ်န္မက သူၾကက္ေၾကာ္ ႏွစ္တုံးနဲ႔ ေၾကာင္တစ္ေကာင္နဲ႔ ပတ္ခ်ာလံုးေနတာကို ၾကည္႔ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ၾကည္႔ေနတာေပါ့။ ကြိ။ ေတာ္ေတာ္အားကိုးရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းပဲေနာ္။ :P
မၾကာပါဘူး။ ကိုေရႊေၾကာင္က ကြ်န္မ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ စားေနတာကို ၾကည့္မရဘူး ထင္ပါ့။ စားပြဲေပၚ လႊားကနဲတက္ျပီး ကြ်န္မဖက္ ကူးလာတယ္။ ကြ်န္မလည္း ရုတ္တရက္ဆိုေတာ့ လန္႔သြားတယ္။ လန္႔သြားျပီးေတာ့ လက္ထဲက ဘာဂါကို တင္းတင္းဆုပ္ထားတယ္။ လုစားမွာေၾကာက္လို႔။ :D ျပီးေတာ့ ေျခာက္ျပီးေမာင္းထုတ္ၾကည့္တယ္။ မရဘူးဆရာ။ ထိုင္ခံုကို ေပေတျပီး ထိုင္ေနတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ ကြ်န္မလည္း သူနဲ႔ နည္းနည္းေ၀းေ၀းသြားျပီး ဘာဂါကို ဆက္စားတယ္။ ကိုေရႊေၾကာင္က လိုက္လာတယ္ဆရာ။ ေညာင္ေညာင္နဲ႔ ေအာ္တာလည္း နားေတာင္ ညီးတယ္။ ေဘးနားမွာလည္း စာလုပ္ေနတဲ့ တျခားေက်ာင္းသားေတြက ၾကည့္ျပီးရယ္ေနၾကတယ္။ ကြ်န္မလည္း နည္းနည္းေတာင္ ရွက္လာတယ္။ ေနရာေျပာင္းဖို႔ၾကေတာ့လည္း ၂ေယာက္လံုးက လက္ေတြလည္း ေပေနတယ္။ စားေနရင္းတန္းလန္းဆိုေတာ့ ေျပာင္းဖို႔အဆင္မေျပဘူး။ ကိုေရႊေၾကာင္ရန္က လြတ္ဖို႔ ့ျမန္ျမန္စားမွပဲ ရမယ္။ ေၾကာင္က လည္း ကြ်န္မသြားေလရာ လိုက္ေနတယ္။ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ကြ်န္မအျဖစ္ကို။ ဘာဂါလက္က်န္တစ္၀က္နဲ႔ ဟိုဘက္လမ္းေလွ်ာက္ ဒီဘက္လမ္းေလွ်ာက္ စားရတဲ့ ဘ၀။ ဟိုစားပြဲမွာ ျပန္ထိုင္စားလို႔က မျဖစ္ေတာ့။ ကိုေရႊေၾကာင္က တစ္ခ်က္ခ်က္ လွမ္းလွမ္းဟပ္ခ်င္ေသးတယ္။ကြ်န္မ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ၾကက္ေၾကာ္ႏွစ္တံုးကိုေတာ့ လံုး၀မေႏွာင့္ယွက္ေတာ့။ ဟိုကိုယ္ေတာ္က ဇိမ္နဲ႔ ၾကက္ေၾကာ္ အပီကိုက္ေနတာေပါ့။ ဟင့္။ အစားေႏွးတဲ့ ကြ်န္မ လံုး၀စိတ္မရွည္ေတာ့။ လက္ထဲမွာ က်န္တဲ့ ဘာဂါတစ္ပိုင္းကို ပါးစပ္ထဲ အတင္းထိုးထည့္။ ပက္စ္စီနဲ႔ ေမ်ာခ်။ နင္ေတာင္နင္တယ္။ ဘာဂါမရွိေတာ့ ေၾကာင္က အရုိးထည့္ထားတဲ့ ဘူးကို လိုက္ဆြဲေသးတယ္။ ဘယ္ကမာၻထဲက အစာျပတ္ေနလည္း မသိပါဘူးဗ်ာ။ စင္ကာပူမွာ ေၾကာင္လာျဖစ္ရတာ အေတာ္ကံဆိုးရွာတယ္။ ရန္ကုန္က ေၾကာင္ေတာင္ သူ႔ေလာက္ငတ္မွာဟုတ္ဘူး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အရုိးဘူးကို ျပန္ဆြဲလု၊ အမွဳိက္ပံုးထဲ ပစ္ထည့္ ကိုေရႊေၾကာင္ကို တာ့တာျပလို႔ အသာလစ္ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီတစ္ခါစားရတဲ့ KFC ကေတာ့ စစ္ေျမျပင္မွာ စားရသလိုပါပဲ။ ေျပးရလႊားရနဲ႔ သည္းထိတ္ရင္ဖို စားလိုက္ရတယ္။ ေနာင္မ်ားမွာေတာ့ အစားအေသာက္စားမယ္ဆိုရင္ T12ေအာက္ကို ေယာင္လို႔ေတာင္ သြားျဖစ္ေတာ့မွာမဟုတ္ပါဘူး။ :D

ကြ်န္မႏွင့္ဖိနပ္မ်ား

ကြ်န္မတို႔ ေက်ာင္းရဲ့ final year projects exhibition(spinnovex 2009)လည္း အဆင္ေျပေျပနဲ႔ ျပီးသြားခဲ့ပါျပီ။ spinnovex မွာ အဆင္မေျပျဖစ္တာဆိုလို႔ ကြ်န္မအတြက္က attire ျပႆနာေပါ့။ အေပၚအျဖဴ ေအာက္အနက္၊ coverd shoe အနက္တဲ့။ အဲ့မွာ စတာပဲ။ ကြ်န္မမွာ အနက္ေရာင္ ကာဗာရွဴး ေကာင္းေကာင္းကန္းကန္း တစ္ရံမွ ရွိဘူး။ ေမြးေန႔တုန္းက လက္ေဆာင္ရထားတဲ့ တစ္ရံေတာ့ရွိပါရဲ့။ ဆိုဒ္ကနည္းနည္းေသးေနလို႔ စီးရင္ေသေအာင္နာတယ္။ ေနာက္တစ္ရံရွိေသးတယ္။ အဲ့ဒါက အလုပ္လုပ္တုန္းက ၀တ္တာ။ ေတာ္ေတာ္ဖြတ္ဖြတ္ေၾကေနျပီ။ စီးလို႔ေတာ့ ေကာင္းတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီဇိုင္းကလဲ ပံုတုံး၊ ေဟာင္းကလည္း ေဟာင္းေနျပီဆိုေတာ့...အသစ္လိုခ်င္တာေပါ့ေနာ့..ဟီး။
ဂလိုနဲ႔ ဖိနပ္ရွာပံုေတာ္ ဖြင့္ခဲ့တယ္ ဆိုပါေတာ့ကြယ္။ ေက်ာင္းက အျပန္ jurong point ထဲ တစ္ကိုယ္ေတာ္ ၀င္ေမႊတာေပါ့။ jurong point ၾကီးကလည္း ခ်ဲ႕လိုက္တာ အေတာ့ကို ၾကီးလာတယ္။ ဖိနပ္ဆိုင္ေတြကလည္း မ်ားမွမ်ား။ တစ္ဆိုင္၀င္ တစ္ဆိုင္ထြက္..ဟိုဖိနပ္ ေကာက္စြပ္ ဒီဖိနပ္ေကာက္စြပ္နဲ႔ေပါ့။ ဖိနပ္ေတြကလည္း မမိုက္ပါဘူးဗ်ာ။ ဒီဇိုင္းၾကိဳက္ေတာ့ ဆိုဒ္မရွိဘူးတဲ့။ ရွိတဲ့ အေသးဆံုးဆိုဒ္ကလည္း လမ္းေလွ်ာက္လိုက္ရင္ ကြ်တ္ကြ်တ္ထြက္လာတယ္။ ေျခေထာက္ေသးတာပဲ အျပစ္တင္ရမလို ျဖစ္ေနတယ္။ ဟင့္..
ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ဆံုးဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ စိတ္ၾကိဳက္တစ္ရံေတြ႔တယ္။ စီးၾကည့္ေတာ့လည္း မဆိုးဘူး။ တစ္ျခားဟာေတြထက္စာရင္ စီးလို႔ေကာင္းသလိုပဲ။ ေစ်းကလည္း သိပ္မမ်ားတဲ့အျပင္ 30%discount ေတာင္ေပးေသးတယ္။ဆိုင္ဖြင့္ပြဲ အထိမ္းအမွတ္တဲ့။ ဒါနဲ႔ မဆိုးဘူး တန္တယ္ဆိုျပီးေတာ့ ၀ယ္လာတာေပါ့။
အိမ္ေရာက္ေတာ့ ဖိနပ္အသစ္ေလးဆိုေတာ့ စမ္း၀တ္ၾကည့္ရတာနဲ႔ ထုတ္ထုတ္ၾကည့္ရတာနဲ႔။ဟီဟီး... ဒီလိုနဲ႔ အဲ့ဖိနပ္ေလးကို spinnovex ၃ရက္မတိုင္မီ အေရွ႕တစ္ရက္.. အမွတ္ေပးတဲ့လူေတြ လာတဲ့ေန႔မွာ ထုတ္စီးတာေပါ့။ ဖိနပ္အသစ္နဲ႔ ေျမာက္ၾကြ ေျမာက္ၾကြနဲ႔ အိမ္ကထြက္လာတယ္။ ဒါေပမဲ့ သိပ္ေတာင္ မေျမာက္ၾကြလိုက္ရပါဘူး။ အိမ္ကေန ဘတ္စ္ကားဂိတ္ကို လမ္းေလွ်ာက္တာနဲ႔တင္ ေျခေထာက္က အေတာ္နာေနျပီ။ ေအာ္..ဖိနပ္အသစ္မို႔ စစခ်င္းနာတာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္..ျပန္မလဲေနေတာ့ပါဘူးေလ ဆိုျပီး ေက်ာင္းဆက္စီးသြားတယ္။ အဲ့ေန႔တစ္ရက္လံုး ေတာ္ေတာ္ခံလိုက္ရတယ္။ နာလိုက္တဲ့ ဖိနပ္ဗ်ာ။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ေျခေထာက္လည္း ဖိနပ္ေပါက္တဲ့ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြ ဗလဗြ။ လွခ်င္တဲ့ အက်ိဳးေတြေပါ့။ :D
ေနာက္ေန႔က်ေတာ့ အဲ့ဒီဖိနပ္စီးရမွာ ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္သြားတယ္။ သူ႔ဟာသူ လွလွမလွလွ စီးေတာ့ဘူးဆိုျပီး ဘူးထဲထည့္ျပီး အျပီးသိမ္းပလိုက္တယ္... အဲ့ေန႔က်ေတာ့ ရန္ကုန္က အေမ၀ယ္ေပးလိုက္တဲ့ ေဒါက္ဖိနပ္အနက္ေလး သတိရလို႔ ထုတ္စီးျဖစ္တယ္။ လွေတာ့လွတယ္ မားသား၀ယ္ေပးလိုက္တာက။ ဖိနပ္က ေရွ ့ပိတ္..ေနာက္အဖြင့္ဆုိေတာ့... မေန႔ကလို ဖိနပ္မေပါက္ေလာက္ပါဘူး ဆိုျပီးစီးသြားတယ္။ မထူးပါဘူးဗ်ာ.. ေျခဖေနာင့္မနာေပမဲ့ ေျခသန္းႏွစ္ေခ်ာင္းေတာ့ ေသြးေျခေတာင္ဥတယ္။ အဟုတ္။
ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့လည္း ဖိနပ္အေဟာင္းေလးပဲ ထုတ္စီးရေတာ့တာပဲ။ အဖြားၾကီးစတုိင္လ္ ဖိနပ္ေလးက မလွေပမဲ့ ကြ်န္မကို လံုး၀ ဒုကၡမေပးဘူး။ က်န္တဲ့spinnovex ၂ရက္လံုး သက္ေတာင့္သက္သာ ျဖစ္သြားတယ္။ ေဒါက္ဖိနပ္လွလွေလးေတြ စီးတဲ့မမေတြကို ေတြ႔ရင္ေတာ့ အားက်မိပါရဲ့။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔မွာလည္း ပလာစတာကပ္ရတဲ့ ဒုကၡကမေသးရွာဘူး။
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
အမွန္တကယ္ေတာ့ အျပင္ပန္းက အေရးမၾကီးပါဘူး။ အဓိက က သက္ေတာင့္သက္သာရွိဖို႔ပဲ။ "ကိုယ့္၀မ္းနာကိုယ္သာသိ" တဲ့။ ဖိနပ္လွလွေလး စီးျပီး မ်က္ႏွာၾကီးရွံဳ႕မဲ့ေနရရင္ ဘယ္ေကာင္းပါ့မလဲေနာ္..ဘယ္အရာမဆို အျပင္ပန္းၾကည့္ျပီး ဆံုးျဖတ္လို႔မရဘူးဆိုတာ မွန္ပါ့။ လွတာမက္ရင္ ညစာခက္ေပါ့။ =D
စာၾကြင္း။ ။ ဖိနပ္ပံုက google ကယူထားတာ..ကြ်န္မဖိနပ္ေတြက သိမ္းထားတာ ျပန္ထုတ္ျပီး ဓါတ္ပံုမရုိက္ခ်င္ေတာ့လို႔။ ေနာက္ၾကံဳမွပဲ တင္ေတာ့မယ္ေနာ္။