ကြ်န္မငယ္ငယ္က ၾကားဖူးတဲ့ ပံုျပင္ေလးပါ။ ဟုိတစ္ေန႔က ျမန္မာကားတစ္ကားထဲမွာ ေတြ႔မွ ျပန္သတိရတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ blog ေပၚတင္ခ်င္စိတ္ေပါက္လာတာနဲ႔ ေရးျဖစ္တာ။
ကဲ ကေလးတို႔ ပံုျပင္နားေထာင္ၾကမယ္မလား။ :D
ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒီလိုေပါ့။
ဟိုးးးးးးးးေရွးေရွးတုန္းက လိပ္မိသားစုတစ္စု ရွိသတဲ့။ တစ္ေန႔က်ေတာ့ သူတို႔က ေပ်ာ္ပြဲစားမထြက္ရတာ ၾကာျပီမို႔ ထြက္ၾကရေအာင္ဆိုျပီး တိုင္ပင္ၾကသတဲ့။ အဲ့လိုနဲ႔ ေပ်ာ္ပြဲစားအတြက္ လိုအပ္တဲ့ပစၥည္းစာရင္းေတြခ်ေရး စုေဆာင္းျပင္ဆင္ၾကတယ္ေပါ့ကြယ္။ အဲ့လိုနဲ႔ ျပင္ဆင္လိုက္တာ ၇ႏွစ္ေတာင္ ၾကာသြားသတဲ့။ နင့္ဟာၾကီးကလဲ လြန္ပါတယ္ေအလို႔ေတာ့ မထင္နဲ႔ေလ။ လိပ္မိသားစုပါဆိုမွ ေႏွးတံု႔ေႏွးတံု႔နဲ႔ေပါ့။ ဒါနဲ႔ ၇ႏွစ္ၾကာျပီးေတာ့ အိမ္ကလိုတဲ့ ပစၥည္းေတြယူျပီး ထြက္လာခဲ့ၾကတယ္။ ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္လို႔ အဆင္ေျပမဲ့ေနရာကို လိုက္ရွာလိုက္တာ ေနာက္ထပ္ ၆လ ထပ္ၾကာသြားပါသတဲ့။ ဒီလိုနဲ႔ ေနရာေကာင္းေကာင္းရွာေတြ႔ေတာ့ ေပ်ာ္ပြဲစားစဖို႔အတြက္ ေနရာခင္းက်င္းျပင္ဆင္တာ ေနာက္ထပ္ ၂ႏွစ္ ၾကာျပန္ေရာ။ ကဲ ၂ႏွစ္လဲ ၾကာျပီးေရာ အားလံုးအဆင္သင့္ျဖစ္ျပီ။ အဲ့အခ်ိန္က်မွ လိပ္ေမေမၾကီးက အထိတ္တလန္႔ထေအာ္ေရာ။ ဟာ.. ဆား အခ်ိဳမွဳန္႔ နဲ႔ ဟင္းခတ္အေမႊးအၾကိဳင္ေတြ ထည့္တဲ့ဘူး အိမ္မွာက်န္ခဲ့သတဲ့။ အဲ့ဒါေတြ မပါဘဲနဲ႔ ခ်က္တဲ့ဟင္းေတြက ဘယ္လိုမွ စားေကာင္းမွာမဟုတ္တဲ့အတြက္ တစ္ေကာင္ေကာင္ကို ျပန္သြားယူခိုင္းသတဲ့။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္သူမွ ဒီခရီးေ၀းကို ျပန္မသြားခ်င္ေတာ့ဘူးဆိုေတာ့ အဲ့ဒီတာ၀န္ကို တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္လႊဲခ်ေနေရာ။ ေနာက္ဆံုးမေတာ့ လိပ္သားအငယ္ဆံုးေလးကို မင္းက လူေကာင္ေသးေတာ့ သြားတာလာတာျမန္တယ္.. မင္းပဲသြားျပန္ယူေခ် ဆိုျပီး ခိုင္းၾကတယ္။ လိပ္သားငယ္ေလးလဲ မသြားခ်င္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ အားလံုးက သူ႔ကို အတင္းသြားခိုင္းေတာ့ မတတ္သာတဲ့ အဆံုး သေဘာတူလိုက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ကတိတစ္ခုေတာင္းတယ္။ ဘာကတိလဲဆိုေတာ့ သူမျပန္လာမွီအထိ အစားအေသာက္ေတြကို မစားပဲ ေစာင့္ရမယ္... သူျပန္လာမွ စ စားရမယ္ဆိုတဲ့ ကတိ။ အားလံုးလည္း ေက်ေက်နပ္နပ္နဲ႔ ကတိေပးလိုက္တယ္။
ဒီလိုနဲ႔ လိပ္သားေလးထြက္သြားတာ ၂ႏွစ္ေက်ာ္ ၃ႏွစ္ၾကာတဲ့ အထိ ျပန္မလာေသးဘူး။ လိပ္မိသားစုလည္း ဗိုက္ေတြ တဂီြဂီြနဲ႔ ေစာင့္ေနတာေပါ့။ ေနာက္ဆံုး ၄ႏွစ္ျပည့္တဲ့ေန႔မွာ လိပ္မိသားစု၀င္ထဲက တစ္ေကာင္က ဗိုက္ဆာတဲ့ဒဏ္ကို မခံႏိုင္ေတာ့တာနဲ႔ အသားညွပ္ ေပါင္မုန္႔ကို လွမ္းဆြဲလိုက္တယ္။ အဲ့အခ်ိန္မွာ လိပ္သားေလးက သစ္ပင္ေနာက္ကေန ရုတ္တရက္ထြက္လာတယ္။ "ဟင့္ဟင့္...အေဖတို႔ မေကာင္းဘူး။ ေတြ႔လား..သားေျပာသားပဲ။ သားကို ေစာင့္ၾကမွာ မဟုတ္ဘူးလို႔။ ေတာ္ျပီ ေတာ္ျပီ။ ဆားဗူးလဲ သြားျပန္မယူေတာ့ဘူး။" တဲ့။ ေသေရာ... ဒင္းေလးက သူ႔ကို မေစာင့္မွာစိုးရိမ္ျပီး ၄ႏွစ္လံုးလံုး သစ္ပင္ေနာက္က ေခ်ာင္းေနတာကိုး။ ဆားဗူးကေတာ့ ဘယ္ဆီေနမွန္းမသိ။ ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒီမွာပဲ ဆံုးသြားတယ္။
ဒီပံုျပင္ေလးမွာ ေပးခ်င္တဲ့ အသိတစ္ခု ရွိတယ္။ အဲ့ဒါဘာလဲဆိုေတာ့
"လူတစ္ခ်ိဳ ႔က တျခားလူကို ကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္ထားတာ လုပ္ေပးဖို႔ ေစာင့္ဆိုင္းေနရင္းနဲ႔ ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ေတြကို ျဖဳန္းပစ္တတ္ၾကတယ္။ သူမ်ားေတြ ဘာလုပ္လဲဆိုတာ အေလးထားစဥ္းစားရင္းနဲ႔ပဲ ကိုယ့္အတြက္ ဘာမွမလုပ္ျဖစ္ၾကဘူး"တဲ့။
ဤတြင္ ျပီးေလသတည္း။
ကဲ ကေလးတို႔ ပံုျပင္နားေထာင္ၾကမယ္မလား။ :D
ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒီလိုေပါ့။
ဟိုးးးးးးးးေရွးေရွးတုန္းက လိပ္မိသားစုတစ္စု ရွိသတဲ့။ တစ္ေန႔က်ေတာ့ သူတို႔က ေပ်ာ္ပြဲစားမထြက္ရတာ ၾကာျပီမို႔ ထြက္ၾကရေအာင္ဆိုျပီး တိုင္ပင္ၾကသတဲ့။ အဲ့လိုနဲ႔ ေပ်ာ္ပြဲစားအတြက္ လိုအပ္တဲ့ပစၥည္းစာရင္းေတြခ်ေရး စုေဆာင္းျပင္ဆင္ၾကတယ္ေပါ့ကြယ္။ အဲ့လိုနဲ႔ ျပင္ဆင္လိုက္တာ ၇ႏွစ္ေတာင္ ၾကာသြားသတဲ့။ နင့္ဟာၾကီးကလဲ လြန္ပါတယ္ေအလို႔ေတာ့ မထင္နဲ႔ေလ။ လိပ္မိသားစုပါဆိုမွ ေႏွးတံု႔ေႏွးတံု႔နဲ႔ေပါ့။ ဒါနဲ႔ ၇ႏွစ္ၾကာျပီးေတာ့ အိမ္ကလိုတဲ့ ပစၥည္းေတြယူျပီး ထြက္လာခဲ့ၾကတယ္။ ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္လို႔ အဆင္ေျပမဲ့ေနရာကို လိုက္ရွာလိုက္တာ ေနာက္ထပ္ ၆လ ထပ္ၾကာသြားပါသတဲ့။ ဒီလိုနဲ႔ ေနရာေကာင္းေကာင္းရွာေတြ႔ေတာ့ ေပ်ာ္ပြဲစားစဖို႔အတြက္ ေနရာခင္းက်င္းျပင္ဆင္တာ ေနာက္ထပ္ ၂ႏွစ္ ၾကာျပန္ေရာ။ ကဲ ၂ႏွစ္လဲ ၾကာျပီးေရာ အားလံုးအဆင္သင့္ျဖစ္ျပီ။ အဲ့အခ်ိန္က်မွ လိပ္ေမေမၾကီးက အထိတ္တလန္႔ထေအာ္ေရာ။ ဟာ.. ဆား အခ်ိဳမွဳန္႔ နဲ႔ ဟင္းခတ္အေမႊးအၾကိဳင္ေတြ ထည့္တဲ့ဘူး အိမ္မွာက်န္ခဲ့သတဲ့။ အဲ့ဒါေတြ မပါဘဲနဲ႔ ခ်က္တဲ့ဟင္းေတြက ဘယ္လိုမွ စားေကာင္းမွာမဟုတ္တဲ့အတြက္ တစ္ေကာင္ေကာင္ကို ျပန္သြားယူခိုင္းသတဲ့။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္သူမွ ဒီခရီးေ၀းကို ျပန္မသြားခ်င္ေတာ့ဘူးဆိုေတာ့ အဲ့ဒီတာ၀န္ကို တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္လႊဲခ်ေနေရာ။ ေနာက္ဆံုးမေတာ့ လိပ္သားအငယ္ဆံုးေလးကို မင္းက လူေကာင္ေသးေတာ့ သြားတာလာတာျမန္တယ္.. မင္းပဲသြားျပန္ယူေခ် ဆိုျပီး ခိုင္းၾကတယ္။ လိပ္သားငယ္ေလးလဲ မသြားခ်င္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ အားလံုးက သူ႔ကို အတင္းသြားခိုင္းေတာ့ မတတ္သာတဲ့ အဆံုး သေဘာတူလိုက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ကတိတစ္ခုေတာင္းတယ္။ ဘာကတိလဲဆိုေတာ့ သူမျပန္လာမွီအထိ အစားအေသာက္ေတြကို မစားပဲ ေစာင့္ရမယ္... သူျပန္လာမွ စ စားရမယ္ဆိုတဲ့ ကတိ။ အားလံုးလည္း ေက်ေက်နပ္နပ္နဲ႔ ကတိေပးလိုက္တယ္။
ဒီလိုနဲ႔ လိပ္သားေလးထြက္သြားတာ ၂ႏွစ္ေက်ာ္ ၃ႏွစ္ၾကာတဲ့ အထိ ျပန္မလာေသးဘူး။ လိပ္မိသားစုလည္း ဗိုက္ေတြ တဂီြဂီြနဲ႔ ေစာင့္ေနတာေပါ့။ ေနာက္ဆံုး ၄ႏွစ္ျပည့္တဲ့ေန႔မွာ လိပ္မိသားစု၀င္ထဲက တစ္ေကာင္က ဗိုက္ဆာတဲ့ဒဏ္ကို မခံႏိုင္ေတာ့တာနဲ႔ အသားညွပ္ ေပါင္မုန္႔ကို လွမ္းဆြဲလိုက္တယ္။ အဲ့အခ်ိန္မွာ လိပ္သားေလးက သစ္ပင္ေနာက္ကေန ရုတ္တရက္ထြက္လာတယ္။ "ဟင့္ဟင့္...အေဖတို႔ မေကာင္းဘူး။ ေတြ႔လား..သားေျပာသားပဲ။ သားကို ေစာင့္ၾကမွာ မဟုတ္ဘူးလို႔။ ေတာ္ျပီ ေတာ္ျပီ။ ဆားဗူးလဲ သြားျပန္မယူေတာ့ဘူး။" တဲ့။ ေသေရာ... ဒင္းေလးက သူ႔ကို မေစာင့္မွာစိုးရိမ္ျပီး ၄ႏွစ္လံုးလံုး သစ္ပင္ေနာက္က ေခ်ာင္းေနတာကိုး။ ဆားဗူးကေတာ့ ဘယ္ဆီေနမွန္းမသိ။ ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒီမွာပဲ ဆံုးသြားတယ္။
ဒီပံုျပင္ေလးမွာ ေပးခ်င္တဲ့ အသိတစ္ခု ရွိတယ္။ အဲ့ဒါဘာလဲဆိုေတာ့
"လူတစ္ခ်ိဳ ႔က တျခားလူကို ကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္ထားတာ လုပ္ေပးဖို႔ ေစာင့္ဆိုင္းေနရင္းနဲ႔ ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ေတြကို ျဖဳန္းပစ္တတ္ၾကတယ္။ သူမ်ားေတြ ဘာလုပ္လဲဆိုတာ အေလးထားစဥ္းစားရင္းနဲ႔ပဲ ကိုယ့္အတြက္ ဘာမွမလုပ္ျဖစ္ၾကဘူး"တဲ့။
ဤတြင္ ျပီးေလသတည္း။
