မက္ခြင့္မရွိလိုက္တဲ့ အိပ္မက္တစ္စံု

"ေမာင္...လာေလ။ ဘာေငးေနတာလဲ။ ဟိုမွာ ဓာတ္ပံုရုိက္ဖို႔ ေခၚေနျပီ။"
ေလေျပတုိ႔ ဒီေန႔ မဂၤလာပြဲအၾကိဳဓာတ္ပံုလာရုိက္ေနျခင္း ျဖစ္သည္။ ေမာင္တစ္ေယာက္ ဒီေန႔ဘာေတြျဖစ္ေနလည္းမသိ။ ေငးတိေငးတိုင္နဲ႔။ လူနဲ႔စိတ္နဲ႔ မကပ္သလိုပင္။ ဓာတ္ပံုရုိက္တာလည္း မျပံဳးပဲ တည္တည္ၾကီးျဖစ္ေနလို႔ ဓာတ္ပံုဆရာလည္း ျပံဳးခိုင္းရတာ ေမာေနျပီ။ အျမဲတမ္း ျပံဳးျပံဴးရႊင္ရႊင္ တက္တက္ၾကြၾကြေနတတ္တဲ့ ေမာင္..တစ္ခုခုေတာ့ လြဲေနျပီဆိုတာ ေလေျပရိပ္မိေနျပီ။ ေမာင္ ဒီရက္ပိုင္း မဂၤလာေဆာင္အတြက္ေရာ companyကအလုပ္ေတြပါ လံုးပန္းေနရေတာ့ ပင္ပန္းလြန္းလို႔ပဲ ျဖစ္မွာပါ။

ဓာတ္ပံုရုိက္တာလည္း ေတာ္ေတာ္ေတာ့ အခ်ိန္ေပးရသား။ မနက္၉နာရီထဲက စလိုက္တာ အခုညေန၃နာရီမွပဲ ျပီးေတာ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ေလေျပတစ္ေယာက္ မေမာႏိုင္ေသး။ မဂၤလာခန္း၀င္ ပစၥည္းေတြ ေမာင္နဲ႔ လိုက္၀ယ္ရအံုးမယ္။ ေလေျပတို႔ ဧည့္ခံပြဲက ေနာက္လ၂၀ရက္ေန႔။ အခ်ိန္က တစ္လခြဲေလာက္ပဲ လိုေတာ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အေလာတၾကီးနဲ႔ လိုက္လုပ္ေနရတာ။ဒါေပမဲ့ အဲ့လိုပင္ပန္းေနရတာကိုပဲ ေလေျပက ေပ်ာ္ေနတာေလ။

ေလေျပဓာတ္ပံုရုိက္ျပီးေတာ့ အ၀တ္အစားျပန္လဲ၊မိတ္ကပ္ေတြ ျပန္ဖ်က္လုပ္ေနတုန္း ေမာင္က သူကားေပၚကပဲ ေစာင့္ေနမယ္တဲ့။ ေလေျပလည္း ခပ္သြက္သြက္ေလးလုပ္ျပီး ထြက္လာခဲ့တယ္။ ေလေျပ ကားေပၚေရာက္ေတာ့ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာက စတီယာရင္ေပၚ ေခါင္းေမွာက္ျပီး အိပ္ေနေလရဲ့။ သူမလည္း အသာေလးလွဳပ္ႏွဳိးလိုက္တယ္။ ေမာင္ထလာေတာ့ ေမာင့္မ်က္လံုးေတြကို အမွတ္မထင္ၾကည့္မိသြားသည္။ အို.. ေမာင့္မ်က္လံုးေတြ နီျပီး မို႔အစ္ေနပါလား။ ေမာင္ငိုထားတာလား။ မျဖစ္ႏိုင္။ ေမာင္ငိုတာ ေလေျပတစ္ခါမွ မေတြ႔ဖူးဘူး။ "ေမာင့္မ်က္လံုးေတြ ဘာျဖစ္ေနတာလဲဟင္။ အိပ္ေရးမ၀လို႔လား" ကြ်န္မေမးလိုက္သည္။ ေမာင္ျပန္မေျဖပါ။ "ေလေျပ..ေမာင္တို႔ ေနာက္ေန႔မွ ပစၥည္းေတြ သြား၀ယ္ရေအာင္။ ေမာင္ ေလေျပကို အေရးၾကီးကိစၥ ေျပာစရာရွိတယ္။ ေမာင္တို႔ ေအးေအးေဆးေဆး တစ္ေနရာသြားရေအာင္။" ကြ်န္မေမာင့္ကို ၾကည့္ျပီး ရင္ေတြပူလာသည္။ သို႔ေသာ္ ဘာမွ ျပန္မေျပာျဖစ္။ ေခါင္းအသာျငိမ့္လို႔ လိုက္လာခဲ့သည္။

ကန္ေတာ္ၾကီးရဲ့ ခံုတန္းေလးတစ္ခု။ အခ်ိန္က ညေန၄နာရီ။ ေရာက္တာ ၁၀မိနစ္ ရွိျပီ။ အေရးၾကီးကိစၥ ေျပာစရာရွိသည္ ဆိုေသာေမာင္ ခုခ်ိန္ထိ စကားတစ္ခြန္းမွ မဟေသး။ ေလေျပစိတ္မရွည္ေတာ့။ "ေမာင္.. ေျပာစရာ ရွိတာျမန္ျမန္ေျပာေလ။ ဘာေတြျဖစ္ေနတာလဲကြာ။" ေမာင္သူမကို စိုက္ၾကည့္သည္။
"ေလေျပ.. ေမာင္ ေလေျပကို သိပ္ခ်စ္တာ ေလေျပသိပါတယ္ေနာ္"
"ေအာ္..ေမာင္ကလည္း ဘာမ်ားလည္းလို႔။ သိတယ္ေလ။ ေမာင္က ေလေျပကို သိပ္ခ်စ္သိပ္အလိုလိုက္၊ ဒါေၾကာင့္လည္း ေမာင့္ကို တစ္ဘ၀လံုးအတြက္ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တာပဲဟာကို။"
"ေမာင္သာ အျပစ္တစ္ခုခုလုပ္မိရင္ ေလေျပတစ္သက္လံုး မုန္းသြားမွာလားဟင္။"
"ေမာင္ကလည္း ဘာေတြေျပာေနတာလဲ။ ေမာင္ ဘယ္ေတာ့မွ ေလေျပစိတ္ဆင္းရဲေအာင္ မလုပ္ဘူးဆိုတာ ေလေျပယံုတယ္။"
"ေမာင္ေလ...ေမာင္ ..ေလေျပကို ၀န္ခံစရာတစ္ခုရွိတယ္။ ေမာင္ကို ခြင့္မလႊတ္ပါနဲ႔ ေလေျပရယ္။ ေမာင္ တအားမွားခဲ့တယ္ကြာ.. ေတာက္"
"ဘာကိစၥလဲေမာင္.. ျမန္ျမန္ေျပာပါေမာင္ရယ္။ ေလေျပ ရင္ေတြပူလို႔ပါ။"
ေမာင္ သက္ျပင္းရွည္ တစ္ခ်က္ ခ်တယ္။ ျပီးေတာ့ သူမကို မၾကည့္ပဲ ကန္ေရျပင္ကို ၾကည့္ရင္း စကားဆက္ေျပာတယ္။
"ေမာင္ ျပီးခဲ့တဲ့ အပတ္က သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေဆးစစ္တာ အေဖာ္လိုက္သြားေပးတယ္ ေလေျပ။ သူက HIV သြားစစ္တာ။ သူ႔တစ္ေယာက္တည္း မသြားခ်င္ဘူးဆိုတာနဲ႔ လုိက္သြားေပးတာ။ ဟိုေရာက္ေတာ့ သူက မင္းပါတစ္ခါတည္း စစ္ထားပါလား။စစ္ထားေတာ့ ပိုေကာင္းတာေပါ့ကြာ ဆိုတာနဲ႔ ေမာင္ပါတစ္ခါတည္း စစ္ခဲ့တယ္။ အေျဖက လြန္ခဲ့တဲ့၂ရက္က ရတယ္။ ေမာင့္သူငယ္ခ်င္းက NEGATIVE တဲ့။ ဒါေပမဲ့ ....ဒါေပမဲ့..."
ေမာင့္ စကားသံေတြ တုန္ေနသည္။ ကြ်န္မလည္း ဆက္နားမေထာင္ရဲေတာ့။ ေမာင္ရယ္ ရက္စက္လိုက္တာ။ ကြ်န္မအေပၚလည္း သစၥာမဲ့မယ္လို႔ ဘယ္တုန္းကမွ မထင္ခဲ့မိဘူး။ ဟာ... ရုတ္တရက္ သူမထူပူသြားသည္။ သူမနဲ႔ေမာင္ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္ခန္႔က တရားရုံးတြင္ လက္မွတ္ထိုးျပီး အၾကင္လင္မယားဘ၀ေရာက္ခဲ့သည္။ ဧည့္ခံပြဲကေတာ့ ဟိုဖက္ေဆြမ်ိဳး ဒီဖက္ေဆြမ်ိဳးေစာင့္ရင္းနဲ႔ ေနာက္လမွ က်င္းပဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ဒါဆို ေမာင့္မွာ HIV POSITIVE ဆိုေတာ့ သူမေရာ???

ဆက္ပါဦးမည္။ ။

အင္း တစ္ခုေတာ့ တစ္ခုခုပဲ

ညတုန္းက ကြ်န္မ ၂နာရီေလာက္မွာ အိပ္ရာ၀င္တယ္။ အိပ္ေတာ့ ဘာလို႔မွန္း မသိ အိပ္မေပ်ာ္ဘူး။ ဟိုအေၾကာင္းေတြး ဒီအေၾကာင္းေတြးနဲ႔ ၃နာရီေလာက္ထိ အိပ္မေပ်ာ္ဘူး။ ၃နာရီေက်ာ္ေလာက္ တစ္ခ်က္ ေမွးခနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ မၾကာပါဘူး "ခြ်မ္း"ဆိုျပီး ေသာ့တြဲလို ပစၥည္းမ်ိဳး ျပဳတ္က်သံၾကားျပီး လန္႔ႏိုးလာတယ္။ အိမ္မက္မ်ားလားလို႔ ျပန္စဥ္းစားတယ္။ ဟင့္အင္း အိပ္မက္မဟုတ္ဘူး ေသခ်ာတယ္ ။နားနဲ႔ ဆတ္ဆတ္ၾကားလိုက္တာ။ က်ယ္လည္းက်ယ္တယ္။ ဒါနဲ႔ က်မ အိပ္ရာက အသာထလို႔ မီးျပန္ဖြင့္ ဘာပစၥည္း ျပဳတ္က်တာလဲလို႔ လိုက္ရွာတယ္။ ေသာ့နဲ႔တူတာ ဘာမွ မေတြ႕သလို ဘာပစၥည္းမွလည္း ေအာက္မက်ေနပါဘူး။ အသံက အခန္းအျပင္က အသံမဟုတ္သလို ေဘးခန္းက လူေတြလည္း အိပ္ေမာက်လို႔ ေဟာက္သံေတြေတာင္ ၾကားေနရတယ္။ ဒါနဲ႔ က်မလည္း မီးျပန္ပိတ္ျပီး အိပ္ရာျပန္၀င္တယ္။ မ်က္လံုးပိတ္ထားျပီး ၅မိနစ္ေလာက္ အၾကာမွာ အသံထပ္ၾကားတယ္။ ဒီတစ္ခါ ပစၥည္းျပဳတ္က်သံမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ စကားေျပာသံ။ ေ၀းေ၀းကလာတဲ့ အသံေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ က်မ ေခါင္းရင္းနား တစ္ကိုက္အကြာေလာက္က ေျပာတဲ့အသံလိုမ်ိဳး။ ဘာစကားေျပာလဲဆိုတာေတာ့ ေသခ်ာမၾကားရဘူး။ ဗလံုးဗေထြးနဲ႔။ က်မလည္း ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ ေပါက္ကရေတြ ေလွ်ာက္မစဥ္းစားေတာ့ဘဲ ဖုန္းနဲ႔ သီခ်င္းက်ယ္က်ယ္ ဖြင့္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ မ်က္စိကိုမွိတ္ ရသမွ် ဘုရားစာရြတ္ျပီး အိပ္လိုက္တယ္။ ေတာ္ပါေသးရဲ့။ အိပ္ေပ်ာ္သြားလို႔။ မဟုတ္ရင္ ေလွ်ာက္စဥ္းစားျပီး လန္႔ေနအံုးမွာ။ ဒီရက္ပိုင္း သရဲကားေတြ လူသတ္ကားေတြ ၾကည့္မိလို႔ပဲ စိတ္ေတြ ေျခာက္ခ်ားေနတာလား မသိ။ အခု ဒီပို႔စ္ေရးေနရင္းေတာင္ channel U က လာေနတဲ့ ထိုင္းသရဲကား ၾကည့္ေနတယ္။ အဟိ :P

ကြ်န္မရဲ့ စိတ္ထြက္ေပါက္မ်ား

ကြ်န္မအိမ္နားမွာ ေတာင္ကုန္းေလးတစ္ခုရွိတယ္။ အဲ့ေနရာေလးက ေတာ္ေတာ္ျမင့္ေတာ့ ေလလည္းတိုက္တယ္။ ထိုင္လို႔လည္းေကာင္းတယ္။ ကြ်န္မစိတ္ညစ္တဲ့အခ်ိန္ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္တဲ့ အခ်ိန္ဆိုရင္ အဲ့ေနရာေလးမွာ သြားထိုင္ျဖစ္တယ္။ ခါတိုင္းထိုင္တာေတာ့ ညဖက္ေတြမ်ားတယ္။ ညေနဖက္ဆို လမ္းေလွ်ာက္တဲ့လူေတြ၊ ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္တဲ့လူေတြ ရွိတတ္ေတာ့ သိပ္ထိုင္လို႔မေကာင္းဘူး။ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ဆို ပိုေတာင္မိုက္ေသး။ အဖိုးၾကီးတစ္ေယာက္ အဲ့ေတာင္ကုန္းေပၚမွာ တေယာလာလာထိုးတတ္လို႔။ တေယာထိုးတာေလး နားေထာင္ရင္း ေလတျဖဴးျဖဴးနဲ႔ ထိုင္ရတဲ့အရသာဟာ တကယ္ကို ဘာနဲ႔မွ မလဲႏိုင္ဘူး။ ဒီေတာင္ကုန္းေလးက ကြ်န္မအတြက္ စိတ္အပန္းေျဖတဲ့ေနရာလို႔ ေျပာလို႔ရသလို အမွတ္တရအခ်ိဳ ႔ကိုလည္း သိမ္းေပးထားတဲ့ ေနရာေလးဆိုလည္း မမွားပါဘူး။ ဒီေန႔ ညေန အျပင္က ျပန္လာေတာ့ ညေနဖက္၊ ထူးထူးဆန္းဆန္း ေတာင္ကုန္းေပၚမွာ လူရွင္းေနတာနဲ႔ တစ္ေယာက္ထဲ သြားထိုင္ ျဖစ္တယ္။ ထိုင္ရင္းနဲ႔ စိတ္ကူးေပါက္လို႔ ဖုန္းထုတ္ျပီး ဓာတ္ပံုေတြ ေလွ်ာက္ရုိက္ျဖစ္တယ္။ ဖုန္းကင္မရာက 2 Mega pixel ပဲရွိေတာ့ ကြာလတီေတာ့ ေကာင္းဘူးေပါ့ကြယ္။ နည္းနည္းေတာ့ သည္းခံၾကပါ။ အားနာပါးနာနဲ႔ အလဲ့ ရုိက္ထားတာ မဆိုးဘူးပဲလို႔ ေျပာေပးရင္ ေနၾကာစိ တစ္စိ အလကားေကြ်းမယ္။ အဟုတ္။ :P ေတာင္ကုန္းေလးမွာ အတက္အဆင္း ေလွကား၂ခုရွိတယ္။ ကြ်န္မက မ်ားေသာအားျဖင့္ အျပင္ကျပန္လာရင္ ၀င္ထုိင္တာမ်ားလို႔ လမ္းမနဲ႔ နီးတဲ့ေလွကားက တက္ျဖစ္တယ္။ထိုင္တတ္တဲ့ ထိုင္ခံုေလးနဲ႔ စိတ္ေပါက္ရင္ တက္စီးတတ္ေသာ ေမာ္ေတာ္စပရိန္(မၾကီးမငယ္ႏွင့္ ေသာင္းက်န္းသည္ဟု အတင္းမတုပ္ပါရန္။ ၾကားရွိက ထိေရာက္စြာ အေရးယူမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း :P)
ဒါက ေတာင္ကုန္းေပၚမွ လွမ္းၾကည့္ရင္ ျမင္ရေသာ ျမင္ကြင္း။ ။
အဆင္းေလွကား။ (အဆင္းေလွကားဆိုေတာ့ တက္လို႔ေကာမရဘူးလားဟု ေမးေကာင္းေမးပါလိမ့္မည္.. ရပါသည္။ တက္လို႔ေကာ ဆင္းလို႔ေကာ။ ကြ်န္မကေတာ့ ထိုေလွကားကို တတ္ရသည္မွာ ေျခေထာက္ပိုေညာင္းသည္ ထင္ေသာေၾကာင့္ အဆင္းေလွကားအျဖစ္သာ သတ္မွတ္ပါသည္။)ထိုေလွကားက ဆင္းလွ်င္ ဤကစားကြင္းငယ္ ရွိပါသည္။ ထို ကစားကြင္းတြင္လည္း မၾကာခဏသြားထိုင္ပါသည္။
ထိုေတာင္ကုန္းအနီးတြင္ ကစားကြင္း ၂ခုရွိပါသည္။ တစ္ခုက အတက္ေလွကားနားမွာျဖစ္၍ ေနာက္တစ္ခုက အဆင္းေလွကားနားမွာပါ။ အခုပံုမွာ အဆင္းေလွကားနားမွ ကစားကြင္းျဖစ္သည္။ (မွတ္ခ်က္။ ။ ထိုင္ျခင္းသက္သက္သာ ျဖစ္သည္။ ၀င္မကစားပါ။)ဒါက ကြ်န္မ၀င္ထိုင္တတ္ေသာ ကစားကြင္း၏ အတြင္းပိုင္းျဖစ္ပါတယ္။
ဤသည္မွာ အတက္ေလွကားနားမွ ကစားကြင္းျဖစ္၏။ ၀င္ထိုင္ရန္ စိတ္ကူးရွိေသာ္လည္း အျမဲလိုလို လူရွိတတ္၍ မထိုင္ျဖစ္ခဲ့။
ဒါကေတာ့ စင္ကာပူမွာ ကြ်န္မအၾကိဳက္ဆံုးေနရာ။ Henderson Wave။ ဘာလို႔မွန္းမသိ ထိုေနရာကို တအားၾကိဳက္သည္။ ေရာက္သြားတဲ့ အခ်ိန္က ည၇နာရီ။ ေကာင္းကင္မွာ ၾကယ္ေတြမရွိေသး။ သို႔ေသာ္ ထိုအခ်ိန္တြင္ တံတားမွ မီးမ်ားထြန္းျပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အေတာ္လွပါသည္။ ကြ်န္မရုိက္ထားေသာပံုမွာ ၀ါးေနေသာေၾကာင့္ ဒုတိယပံုကို google မွ ယူတင္ျဖစ္သည္။ ပံုထဲတြင္ ပါ၀င္ေသာသူမ်ားမွာ မည္သူမည္၀ါျဖစ္မွန္း မသိေၾကာင္း။ :D
ဒါကေတာ့ ကြ်န္မ မေရာက္ဖူးေသးတဲ့ ကြ်န္မသြားခ်င္တဲ့ေနရာ။ စင္ကာပူထဲမွာပဲ ရွိသည္။ ေတာ္ေတာ္မိုက္တယ္ တံတားက အရွည္ၾကီး။ အဲ့ဒီ တံတားကို ေရာက္ဖို႔ေတာ့ ေတာ္ေတာ္သြားရမည္။ ဓာတ္ပံုထဲမွာပင္ ေတြ႔ဖူး၍ ဘယ္ေနရာမွန္းမသိ။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က စာေမးပြဲျပီးရင္ သြားရေအာင္ ေနရာရွာထားဆို၍ အားၾကိဳးမာန္တက္ တစ္ညလံုး ဂူဂယ္လ္တြင္ ေမႊေႏွာက္ရွာေဖြ၏။ သို႔ေသာ္ ထိုသူငယ္ခ်င္းက ပံုေျပာသြားျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ထို႔ေၾကာင့္ မသြားျဖစ္။ အဟမ္း... ဘယ္မွာလဲ သိခ်င္လား။ သိခ်င္ရင္ တိုးတိုးတိတ္တိတ္လာေမး။ KFC 2 piece chicken ေလာက္ဆို ေျပာျပမယ္။ အဟတ္။သိတဲ့လူကေတာ့ ရွဴးတိုးတိုးေပါ့ေနာ္။ KFC ရရင္ တစ္ဖဲ့ေကြ်းမယ္ေနာ္ :D

Coming Soon

ကဲ.. ရင္ခုန္ရတာမွ ၾကိဳက္ပါတယ္ဆိုတဲ့ ကိုကိုမမ ေမာင္ေလးညီမေလး ဦးဦးေဒၚေဒၚ ဘဘအန္တီ အန္ကယ္ၾကီးေဒၚ ဖိုးဖိုးဖြားဖြား( အမ္မေလး..ေမာပါ့ေတာ္) တို႔အတြက္ ထိုင္းသရဲကားအသစ္စက္စက္ေလး Coming Soon ကို ဒီမွာ ၾကည့္ႏိုင္ျပီ ျဖစ္ေၾကာင္း သတင္းေကာင္းပါးအပ္ပါတယ္ရွင္။

ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္း။ ။ This movie will scare you from the second you step inside the movie theatre..

It will get you wondering if Something or Someone might be waiting for you to let your guard down. The horror movie that you just saw is about to happen to you in real life! Coming Soon....

ကဲ ေစာင္ကိုေခါင္းျမီးျခံဳ ေနကာမ်က္မွန္တပ္ စပီကာကို mute လုပ္ျပီး ဇိမ္ရွိစြာ အိမ္မွာ ၾကည့္ၾကပါစို႔။ ။ :P

ခက္ပါေပ့ အေမာင္လိပ္ေပါက္စ

ကြ်န္မငယ္ငယ္က ၾကားဖူးတဲ့ ပံုျပင္ေလးပါ။ ဟုိတစ္ေန႔က ျမန္မာကားတစ္ကားထဲမွာ ေတြ႔မွ ျပန္သတိရတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ blog ေပၚတင္ခ်င္စိတ္ေပါက္လာတာနဲ႔ ေရးျဖစ္တာ။
ကဲ ကေလးတို႔ ပံုျပင္နားေထာင္ၾကမယ္မလား။ :D
ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒီလိုေပါ့။
ဟိုးးးးးးးးေရွးေရွးတုန္းက လိပ္မိသားစုတစ္စု ရွိသတဲ့။ တစ္ေန႔က်ေတာ့ သူတို႔က ေပ်ာ္ပြဲစားမထြက္ရတာ ၾကာျပီမို႔ ထြက္ၾကရေအာင္ဆိုျပီး တိုင္ပင္ၾကသတဲ့။ အဲ့လိုနဲ႔ ေပ်ာ္ပြဲစားအတြက္ လိုအပ္တဲ့ပစၥည္းစာရင္းေတြခ်ေရး စုေဆာင္းျပင္ဆင္ၾကတယ္ေပါ့ကြယ္။ အဲ့လိုနဲ႔ ျပင္ဆင္လိုက္တာ ၇ႏွစ္ေတာင္ ၾကာသြားသတဲ့။ နင့္ဟာၾကီးကလဲ လြန္ပါတယ္ေအလို႔ေတာ့ မထင္နဲ႔ေလ။ လိပ္မိသားစုပါဆိုမွ ေႏွးတံု႔ေႏွးတံု႔နဲ႔ေပါ့။ ဒါနဲ႔ ၇ႏွစ္ၾကာျပီးေတာ့ အိမ္ကလိုတဲ့ ပစၥည္းေတြယူျပီး ထြက္လာခဲ့ၾကတယ္။ ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္လို႔ အဆင္ေျပမဲ့ေနရာကို လိုက္ရွာလိုက္တာ ေနာက္ထပ္ ၆လ ထပ္ၾကာသြားပါသတဲ့။ ဒီလိုနဲ႔ ေနရာေကာင္းေကာင္းရွာေတြ႔ေတာ့ ေပ်ာ္ပြဲစားစဖို႔အတြက္ ေနရာခင္းက်င္းျပင္ဆင္တာ ေနာက္ထပ္ ၂ႏွစ္ ၾကာျပန္ေရာ။ ကဲ ၂ႏွစ္လဲ ၾကာျပီးေရာ အားလံုးအဆင္သင့္ျဖစ္ျပီ။ အဲ့အခ်ိန္က်မွ လိပ္ေမေမၾကီးက အထိတ္တလန္႔ထေအာ္ေရာ။ ဟာ.. ဆား အခ်ိဳမွဳန္႔ နဲ႔ ဟင္းခတ္အေမႊးအၾကိဳင္ေတြ ထည့္တဲ့ဘူး အိမ္မွာက်န္ခဲ့သတဲ့။ အဲ့ဒါေတြ မပါဘဲနဲ႔ ခ်က္တဲ့ဟင္းေတြက ဘယ္လိုမွ စားေကာင္းမွာမဟုတ္တဲ့အတြက္ တစ္ေကာင္ေကာင္ကို ျပန္သြားယူခိုင္းသတဲ့။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္သူမွ ဒီခရီးေ၀းကို ျပန္မသြားခ်င္ေတာ့ဘူးဆိုေတာ့ အဲ့ဒီတာ၀န္ကို တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္လႊဲခ်ေနေရာ။ ေနာက္ဆံုးမေတာ့ လိပ္သားအငယ္ဆံုးေလးကို မင္းက လူေကာင္ေသးေတာ့ သြားတာလာတာျမန္တယ္.. မင္းပဲသြားျပန္ယူေခ် ဆိုျပီး ခိုင္းၾကတယ္။ လိပ္သားငယ္ေလးလဲ မသြားခ်င္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ အားလံုးက သူ႔ကို အတင္းသြားခိုင္းေတာ့ မတတ္သာတဲ့ အဆံုး သေဘာတူလိုက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ကတိတစ္ခုေတာင္းတယ္။ ဘာကတိလဲဆိုေတာ့ သူမျပန္လာမွီအထိ အစားအေသာက္ေတြကို မစားပဲ ေစာင့္ရမယ္... သူျပန္လာမွ စ စားရမယ္ဆိုတဲ့ ကတိ။ အားလံုးလည္း ေက်ေက်နပ္နပ္နဲ႔ ကတိေပးလိုက္တယ္။
ဒီလိုနဲ႔ လိပ္သားေလးထြက္သြားတာ ၂ႏွစ္ေက်ာ္ ၃ႏွစ္ၾကာတဲ့ အထိ ျပန္မလာေသးဘူး။ လိပ္မိသားစုလည္း ဗိုက္ေတြ တဂီြဂီြနဲ႔ ေစာင့္ေနတာေပါ့။ ေနာက္ဆံုး ၄ႏွစ္ျပည့္တဲ့ေန႔မွာ လိပ္မိသားစု၀င္ထဲက တစ္ေကာင္က ဗိုက္ဆာတဲ့ဒဏ္ကို မခံႏိုင္ေတာ့တာနဲ႔ အသားညွပ္ ေပါင္မုန္႔ကို လွမ္းဆြဲလိုက္တယ္။ အဲ့အခ်ိန္မွာ လိပ္သားေလးက သစ္ပင္ေနာက္ကေန ရုတ္တရက္ထြက္လာတယ္။ "ဟင့္ဟင့္...အေဖတို႔ မေကာင္းဘူး။ ေတြ႔လား..သားေျပာသားပဲ။ သားကို ေစာင့္ၾကမွာ မဟုတ္ဘူးလို႔။ ေတာ္ျပီ ေတာ္ျပီ။ ဆားဗူးလဲ သြားျပန္မယူေတာ့ဘူး။" တဲ့။ ေသေရာ... ဒင္းေလးက သူ႔ကို မေစာင့္မွာစိုးရိမ္ျပီး ၄ႏွစ္လံုးလံုး သစ္ပင္ေနာက္က ေခ်ာင္းေနတာကိုး။ ဆားဗူးကေတာ့ ဘယ္ဆီေနမွန္းမသိ။ ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒီမွာပဲ ဆံုးသြားတယ္။

ဒီပံုျပင္ေလးမွာ ေပးခ်င္တဲ့ အသိတစ္ခု ရွိတယ္။ အဲ့ဒါဘာလဲဆိုေတာ့
"လူတစ္ခ်ိဳ ႔က တျခားလူကို ကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္ထားတာ လုပ္ေပးဖို႔ ေစာင့္ဆိုင္းေနရင္းနဲ႔ ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ေတြကို ျဖဳန္းပစ္တတ္ၾကတယ္။ သူမ်ားေတြ ဘာလုပ္လဲဆိုတာ အေလးထားစဥ္းစားရင္းနဲ႔ပဲ ကိုယ့္အတြက္ ဘာမွမလုပ္ျဖစ္ၾကဘူး"တဲ့။

ဤတြင္ ျပီးေလသတည္း။

တစ္ခါတုန္းက

လြန္ခဲတဲ့ ၁ႏွစ္ခြဲေလာက္တုန္းက ကြ်န္မ part-time အလုပ္တစ္ခု ၀င္လုပ္ျဖစ္တယ္။ကုန္တိုက္တစ္ခုရဲ့ cashier ေပါ့။အရင္တုန္းကလည္း အဲ့ဒီကုန္တိုက္မွာ လုပ္ဖူးပါတယ္။ အဲ့တုန္းက ေယာက်ာ္းေလးအ၀တ္အထည္ေရာင္းတဲ့ departmentမွာ။ အခုတစ္ေခါက္က်ေတာ့ Food departmentမွာ။ ေခ်ာကလက္ေတြ တျခားသေရစာေတြေရာင္းတယ္။ အဲ့ဒီဌာနကို ေရာက္သြားတာ ကြ်န္မကံဆိုးတာပါပဲ။ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြက အကုန္အသက္ ၅၀ေက်ာ္ အဖြားၾကီးေတြ။ အသစ္ေရာက္လာတဲ့ ကြ်န္မကို သူတို႔က မသိတာ မတတ္တာေတြ သင္ေပးပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ လုပ္တာ နည္းနည္းမွားတာနဲ႔ ေအာ္ခံထိဖို႔သာ ျပင္ထားေပေတာ့။ စိတ္သိပ္မရွည္ၾကဘူး။ျပီးရင္ မဲ့ရြဲ႔ျပီး အခ်င္းခ်င္း အတင္းတုပ္ပါေသးတယ္။ ကြ်န္မနားမလည္တဲ့ တရုတ္စကားနဲ႔တုပ္ၾကတာပါ။ ကြ်န္မက တရုတ္(စာစကား)ဆိုရင္ အနည္းအက်ဥ္းနားလည္ေပမဲ့ ဖုက်န္႔စကား(အိမ္သံုးစကား)ဆို သိပ္နားမလည္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ျမန္တ်န္႔ ျမန္တ်န္႔နဲ႔ ကြ်န္မကို လွည့္လွည့္ၾကည့္ျပီး ေျပာေနေတာ့ အတင္းတုပ္မွန္းေတာ့ သိတာေပ့ါ။ ပထမေန႔ဆိုေတာ့ နည္းနည္းအဆူအေဟာက္ခံျပီး ျပီးသြားတယ္။ ဘာမွ တာ၀န္ၾကီးၾကီးမားမား မလုပ္ရဘူး။
ဒီလိုနဲ႔ ဒုတိယေန႔ေရာက္ေတာ့ ကြ်န္မတို႔အရြယ္ မေလးတရုတ္ cashier တစ္ေယာက္ေရာက္လာတယ္။ သူက Full-timeလုပ္တာတဲ့။ ပထမေန႔က သူ႔အားလပ္ရက္မို႔လို႔ ကြ်န္မ မေတြ႔တာ။ သူကေတာ့ အဖြားၾကီးေတြအထာသိတယ္ထင္တယ္။ အိုေကမွာစိုေျပလို႔။ သေဘာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ ကြ်န္မ counter မွာ queue သိပ္ရွည္ေနျပီဆိုလွ်င္ supervisor က လာလာေအာ္တတ္ပါတယ္။ ကြ်န္မက လုပ္တာေႏွးေတာ့ ပိုဆိုးပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း queue ရွည္ရင္ အဲ့မေလးတရုတ္က လာကူပါတယ္။ သူက လုပ္တာျမန္ေတာ့ ခဏေလးနဲ႔ queueက ျပီးသြားေရာ။ အဲ့ေတာ့ ေနာက္ပိုင္း သိပ္အဆူအေငါက္ မခံရေတာ့ဘူး။ ကဲ အတိုခ်ဳပ္ေျပာရရင္ေတာ့ အဲ့တစ္ေယာက္က ခင္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ ကူညီတတ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ဆိုပါေတာ့။
ဒီလိုနဲ႔ ကြ်န္မေနာက္ဆံုးအလုပ္လုပ္တဲ့ေန႔ ေရာက္လာတယ္။ အဲ့ဒီေန႔က ကြ်န္မက afternoon shift။ ထိုတစ္ေယာက္က morning shift။ ေကာင္တာက တူတူပဲ။ ကြ်န္မအဲ့ဒီေန႔က ဘတ္စ္လြတ္သြားလို႔ အလုပ္ကို ၁၀မိနစ္ေနာက္က်တယ္။ ၁:၁၀ မွ ေရာက္တယ္။ အန္တီ စူပါဗိုက္ဆာၾကီးရဲ့ သံစံုတီး၀ိုင္းလည္း နားေထာင္လိုက္ရတာေပါ့။ :D ကြ်န္မေရာက္ေတာ့ သူနဲ႔ duty ခ်ိန္းတယ္။ ျပီးေတာ့ အဲ့ေန႔က သူအေရးၾကီးကိစၥရွိလို႔ဆိုျပီး ေစာေစာျပန္သြားတယ္။
ည၇နာရီေက်ာ္ေလာက္မွာ အသက္၅၀ေက်ာ္အရြယ္ သားသားနားနား၀တ္ထားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ကြ်န္မေကာင္တာကို ေရာက္လာတယ္။ ျပီးေတာ့ မနက္တုန္းက ဒီေကာင္တာထိုင္တဲ့ တစ္ေယာက္ဘယ္မွာလဲဆိုျပီး ရွဳးရွဴးရွဲရွဲေမးတယ္။ ကြ်န္မလည္း ျပန္သြားျပီလို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ အဲ့မွာ အဲ့လူၾကီးက ေဒါသေတြထြက္ျပီး "Call yr manager and supervisor" တဲ့။ ကြ်န္မလည္း ဘာမ်ားကူညီေပးရမလဲဆိုျပီး လွ်ာရွည္ျပီးေမးလိုက္တယ္။ သူက မန္ေနဂ်ာနဲ႔စူပါဗိုက္ဆာကိုသာ ေခၚေပးပါတဲ့။ သူက ေအာ္ဟစ္ျပီး ေျပာေနေတာ့ ေစ်း၀ယ္သူေတြေကာ ေဘးနားဆိုင္က လူေတြေကာ ၀ိုင္းၾကည့္ေနေတာ့ ကြ်န္မလည္း နည္းနည္းေတာင္ ထူပူသြားေသးတယ္။ ဒါနဲ႔ မန္ေနဂ်ာကို ေခၚေပးလိုက္တယ္။ အဲ့က်မွ ျပႆနာကို သိရတယ္။ သူ credit card က်န္ခဲ့တာကို ဟိုမေလးတရုတ္က တိတ္တိတ္ေလး ယူထားလို႔တဲ့။ ဒါတင္မကေသးဘူး အဲ့ဒီ card နဲ႔ ေငြ ၃၀၀၀ေက်ာ္ သံုးလိုက္လို႔ ဘဏ္က daily limit ေက်ာ္သြားလို႔ ဖုန္းဆက္မွ ကတ္ေပ်ာက္မွန္း သိတာတဲ့။ ေကာင္းေရာ။ ကြ်န္မတို႔ ဌာနက လူေတြအားလံုးအံအားသင့္ကုန္တယ္။ ဒီေလာက္ ေဖာေရြျပီး လူတိုင္းကို ကူညီတတ္တဲ့လူက ဒီလိုလုပ္ပါ့မလားေပါ့။ ေနာက္ပိုဆိုးတာက အဲ့customerက ထိုင္းသံရုံးက ရာထူးခပ္ၾကီးၾကီးထဲကတဲ့။ သူက ရဲကို ခ်က္ခ်င္းဖံုးဆက္ျပီးတိုင္တယ္။ ရဲေတြက ညတြင္းခ်င္းပဲ ဟိုတစ္ေယာက္အိမ္ကို သြားၾကတယ္တဲ့။ ဒါေပမဲ့ မေတြ႔ခဲ့ဘူး ေျပာတယ္။ အဲ့ဒီ ျပႆနာျဖစ္တဲ့အခ်ိန္က ေန႔လည္ ၁:၀၄ မွာ ျဖစ္တာ။ ကြ်န္မ ၁၀မိနစ္အလုပ္ေနာက္က်တာပဲ ကံေကာင္းတယ္ေျပာရမယ္။ မေတာ္ အမွဳတြဲထဲ ပါေနမွျဖင့္ ဘာေတြတုန္းတစ္ေယာက္ ဒန္တန္တန္ျဖစ္သြားမွာ။ အဲ့ေန႔က ကြ်န္မရဲ့ ေနာက္ဆံုးအလုပ္လုပ္တဲ့ေန႔။ ေက်ာင္းျပန္မဖြင့္မွီတစ္ရက္ ဆိုေတာ့ ေနာက္ဆက္တြဲ ဇာတ္လမ္းေတြေတာ့ ကြ်န္မ မသိေတာ့။ သူတကယ္ပဲ အဲ့ဒီ credit card ကိုယူခဲ့သလား။ ရဲေတြပဲ ဖမ္းမိသြားသလား။
ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မစိတ္မေကာင္းပါ။ ကြ်န္မကို သူေျပာဖူးပါသည္။ Secondary School ျပီးေတာ့ မိသားစု စား၀တ္ေနေရးေၾကာင့္ သူ ပိုလီေတြ ဘာေတြ ဆက္မတတ္ျဖစ္ပဲ အလုပ္ထြက္လုပ္ရတဲ့အေၾကာင္း။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ေက်ာင္းဆက္တက္ခ်င္ေသးသည့္အေၾကာင္း။ သို႔ေသာ္ အခုလို ျပႆနာသူ႔မွာျဖစ္သြားသည့္အတြက္ သူ႔ေနာက္လာမဲ့ေန႔ရက္ေတြနဲ႔ သူ႔မိသားစုေရွ႔ေရး ရင္ေလးစရာေကာင္းသည္ကား အမွန္ပင္။

လတ္တေလာ ၾကည့္ျဖစ္တဲ့ ၾကည့္ခ်င္တဲ့ ရုပ္ရွင္မ်ား

ၾကည့္ျဖစ္တဲ့ ရုပ္ရွင္ကားမ်ား

The Curious Case of Benjamin Button
တကယ့္ကို ၾကည့္သင့္တဲ့ ကားေလးပါ။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတာ့ ၾကည့္ျပီးၾကျပီလို႔ထင္ပါတယ္။ ရုပ္ရွင္ပိုစတာမွာ ေရးထားတဲ့အတိုင္း "I was born under unusual circumstances" ဆိုတာေလးကို ဖတ္မိတာနဲ႔ ဘယ္လိုဇာတ္လမ္းမ်ိဴးလဲဆိုတာ ရိပ္မိၾကမွာပါ။ လူသာမန္ေတြလို အသက္ငယ္ရာကမၾကီးပဲ အသက္ႀကီးရာကငယ္သြားရတဲ့ သူ႔ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းပံု၊ သူနဲ႔သူ႔ခ်စ္သူတို႔ရဲ့ ေလးစားေလာက္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြက တကယ္ကို စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ Benjamin (Brad Pitt)ျပန္ငယ္သြားျပီး သူ႔သမီးနဲ႔ ရြယ္တူနီးနီးျဖစ္သြားတဲ့အခ်ိန္ သူ႔မိန္းမနဲ႔ သမီးကို ျပန္လာၾကည့္တဲ့ အခန္း၊ ဒီထက္ပိုငယ္သြားျပီး ၆ႏွစ္၇ႏွစ္အရြယ္မွာ သူ႔မိန္းမက သူ႔ကိုသားတစ္ေယာက္လို ပံုေျပာျပျပီးေခ်ာ့သိပ္တဲ့အခန္း၊ ေနာက္ဆံုး သူ႔မိန္းမက အသက္၆၀ေက်ာ္အဖြားၾကီး ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ သူက ၁ႏွစ္သားေလာက္ ျဖစ္ျပီး သူ႔မိန္းမေပါင္ေပၚမွာ အိပ္ေနတဲ့ အခန္းေတြဆို ကြ်န္မမ်က္ရည္ေတာင္ ၀ဲပါတယ္။ ဇာတ္လမ္းေကာင္းေကာင္းနဲ႔ၾကည့္ျပီးရင္ ရင္ထဲတစ္ခုခုက်န္ခဲ့မွ ၾကိဳက္တယ္ဆိုတဲ့ ကိုကို၊မမ၊ေဒၚေဒၚ၊ဦးေလးတို႔ လက္မလႊတ္သင့္ပါဘူး။ ဒီရုပ္ရွင္က မိတ္ကပ္အေကာင္းဆံုးဆုကို ရခဲ့တယ္လို႔လဲ ဆိုပါတယ္။ Slumdog Millionaire ေလာက္ မေကာင္းဘူးလို႔ ေျပာၾကေပမဲ့ ဟိုကားကို ကြ်န္မ မၾကည့္ရေသးတဲ့ အတြက္ ဒီကားက အေတာ္ေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာပါရေစ။

Boys Before Flowers
ဒါကေတာ့ လူငယ္ဇာတ္လမ္းေလးေတြ ၾကည့္ခ်င္တယ္၊ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးနဲ႔ ရုိမန္တစ္ျဖစ္တာေလးကို ၾကည့္ခ်င္ပါတယ္ဆိုတဲ့သူေတြ ၾကည့္ျဖစ္ေအာင္ ၾကည့္ပါလို႔ ညႊန္းပါရေစ။ ဒီကားက မူရင္း Hana yori Dango ဂ်ပန္ကားကို ကိုရီးယားversion နဲ႔ ျပန္ရုိက္ထားတာပါ။ ဒီကား မတိုင္မီက Meteor Garden ဆိုျပီး ထိုင္၀မ္ Version နဲ႔ ရုိက္ထားတာလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၾကည့္ဖူးျပီးျဖစ္မွာပါ။ က်ိက်ိတက္ခ်မ္းသာတဲ့ သူေဌးသားေလးနဲ႔ သာမန္Dry Cleaning ဆိုင္ေလးဖြင့္ထားတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ့ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေလးပါ။ ထိုင္၀မ္Version ၾကည့္ျပီးသားဆိုေတာ့ ဇာတ္လမ္းကို ၾကိဳသိေပမဲ့လည္း ၾကည့္လို႔ေကာင္းဆဲပါ။ အေတာ္ကို စြဲတဲ့ဇာတ္လမ္း ျဖစ္ပါတယ္။

ၾကည့္ခ်င္တဲ့ ရုပ္ရွင္ကားမ်ား

My Bloody Valentine
မဂၢဇင္းထဲမွာ ေၾကာ္ျငာေတြ႔ထဲက အေတာ္ၾကည့္ခ်င္တာပါ။လူသတ္ကားတဲ့။ သို႔ေသာ္ျငား ရုပ္ရွင္ရုံေရာက္ေတာ့ အဲ့ကားၾကည့္မလားလို႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ဆြယ္ေတာ့ သူတို႔က သတိၱေကာင္းၾကပါတယ္။ ရုပ္ရွင္ျပီးရင္ မိုးေမွာင္ျပီ။ အိမ္ျပန္ရင္ ေၾကာက္စရာၾကီးတဲ့။ တျခားကားၾကည့္ပါတဲ့။ ေအာ္..အေဖာ္နဲ႔ျပန္တဲ့ သူတို႔က ဒီလိုေျပာမွေတာ့ တစ္ေယာက္ထဲ သင္းခ်ိဳင္းနားက ျပန္ရတဲ့ ကြ်န္မ ေျပာစရာစကားမထြက္လာေတာ့ ။ :D အဲ့ေတာ့ ပိုစတာကို ငမ္းျပီးပဲ တျခားကားၾကည့္ ျပန္လာခဲ့ရသည္။ ေနာက္ ရုပ္ရွင္ download ျပီးတဲ့လူေတြဆီကပဲ ေတာင္းၾကည့္ရေတာ့မဲ့ဘ၀။


Coming soon(Thai Horror)
ပိုစတာ ၾကည့္တာနဲ႔ အသည္းခ်မ္းစရာၾကီးပါ။ ဒါေပမဲ့ သရဲကားၾကိဳက္တဲ့ ကြ်န္မအၾကိဳက္ပါပဲ။ ဒါရုိက္တာကလည္း နာမည္ၾကီး ထိုင္းသရဲကား(Shutter, Alone,4bia)ေတြကို ရုိက္တဲ့ ဒါရုိက္တာဆိုေတာ့ ေကာင္းမွာအမွန္ပဲ။ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေမးၾကပါတယ္။ နင္ မိန္းကေလးတန္မဲ့ သရဲကားေတြ လူသတ္ကားေတြ အဲ့ေလာက္ၾကည့္ခ်င္ရလားတဲ့။ မေၾကာက္ဘူးလားတဲ့။ အမွန္ေျပာရရင္ေတာ့ ေၾကာက္ပါတယ္.. :D သရဲဆိုလည္း အင္မတန္ေၾကာက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၾကည့္လည္းၾကည့္ခ်င္ပါတယ္။ အဲ့ေတာ့ ရုပ္ရွင္ရုံေရာက္ရင္ သရဲေပၚလာျပီဆို မ်က္လံုးမိွတ္ျပီး သရဲကားၾကည့္ပါတယ္။ အိမ္မွာ တစ္ေယာက္ထဲၾကည့္ရင္ေတာ့ speakerကို mute လုပ္ျပီးၾကည့္ပါတယ္။ အဲ့လို သတိၱရွိတဲ့ သတိၲခဲပါ။ :P ဒီ coming soon ဆိုတဲ့ ကားကိုလည္း အေဖာ္ေကာင္းလွ်င္ သြားၾကည့္ျဖစ္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ ႏို႔မို႔ရင္ေတာ့ online ေပၚေရာက္မွပဲ အသံပိတ္ၾကည့္ရေတာ့မွာေပါ့ကြယ္။