၀ါးတီး

ကြ်န္မလည္း ဒီဘေလာ့ေလးကို ပစ္ထားမိတာ တစ္လေတာင္ ေက်ာ္သြားျပီ။ လာလည္တဲ့လူေတြကိုလည္း ျပန္မႏွဳတ္ဆက္ႏိုင္။ လာမန္႔တဲ့လူေတြကိုလည္း ျပန္ရီပလိုင္းမလုပ္မိနဲ႔။ အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ ဒီရက္ပိုင္း ဘာေတြအလုပ္ရွဳပ္လို႔ ရွဳပ္ေနမွန္းမသိေအာင္ ရွဳပ္ေနလို႔ပါ။ (ရွင္းျပမွ ပိုရွဳပ္သြားသလိုပဲ =D ) အမွန္္ေတာ့ အလုပ္ခ်ိန္ေတြက ကိုးလို႔ကန္႔လန္႔ျဖစ္ေနတာရယ္ ျပီးခဲ့တဲ့လက ဘြဲ႔ယူဖို႔ ျပင္ဆင္တာရယ္ အိမ္ကမိသားစုအလည္လာရင္ ေနဖို႔ စီစဥ္ရတာေတြနဲ႔ လံုးလည္ခ်ာလိုက္ေနလို႔ပါ။ ။

ဒီတစ္ခါ ကြ်န္မဘြဲ႔ေန႔အတြက္ အေဖ အေမနဲ႔ ေမာင္ေလးတို႔ လာၾကတယ္။ ကြ်န္မေနတဲ့အိမ္မွာ လာေနဖို႕က မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ အိမ္အသည္းအသန္ရွာရတယ္။ အစကေတာ့ အခန္းက်ယ္တစ္ခန္းပဲ ငွားျပီးေနမယ္ေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ အၾကံတစ္ခုရသြားတယ္။ တစ္အိမ္လံုးငွားျပီးေနမယ္။ မီးဖိုေခ်ာင္ပါသံုးလို႔ရတဲ့အိမ္ရွာမယ္။ အေမလာရင္ အေမ့လက္ရာေလးေတြ ခ်က္ေကြ်းခိုင္းမယ္ဆိုျပီး။ အၾကံပိုင္တယ္ဟုတ္?

ေနာက္ဆံုးေတာ့ Bukit Batok မွာငွားျဖစ္သြားတယ္။ ေစ်းမဆစ္တတ္လို႔ နည္းနည္းမ်ားသြားတာကလြဲရင္ အားလံုးအဆင္ေျပပါတယ္။ မီးဖိုေခ်ာင္ဆို အိုးခြက္ပန္းကန္ အျပည့္အစံုလည္း ထားေပးထားတယ္။ ကြ်န္မက စလံုးအိမ္ရွင္နဲ႔ေနတာဆိုေတာ့ ျမန္မာစာသိပ္မစားရပါဘူး။ သူတို႔ခ်က္တဲ့တရုတ္စာေတြပဲ ေန႔တိုင္းစားရပါတယ္။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ခ်က္ခြင့္မရွိပါဘူး။ အဲ့ေတာ့ ျမန္မာအစားအေသာက္စားခ်င္ရင္ စီးတီးေဟာသြားမွသာ စားျဖစ္တာပါ။မာမားကလည္း ကြ်န္မစားခ်င္သမွ်ကို မညီးမညဴခ်က္ေကြ်းရွာပါတယ္။ အေမ့ေက်းဇူး တယ္လည္းၾကီးသကိုးေနာ္။

ဒါေလးေတြကေတာ့ လြယ္လြယ္ကူကူခ်က္စားျဖစ္တာေလးေတြပါ။ ေနာက္လည္း ဓါတ္ပံုျပန္ၾကည့္ျပီး သြားေရယိုလို႔ ရေအာင္ တစ္ခါတည္း ရုိက္ထားတာ။ခ်က္တာေတာ့ မ်ားေသာအားျဖစ္ အေၾကာ္ေတြပဲ ေၾကာ္ျဖစ္တယ္။ အျပင္က ျပန္လာရင္ အားလံုးပင္ပန္းေနတာမို႔ လြယ္လြယ္ကူကူဟာေတြပဲ ခ်က္ျပီး မိသားစုလက္ဆံု စားျဖစ္တယ္။
အားလံုး ၀ေအာင္ စားသြားၾကေနာ္။ အားမနာနဲ႔။ မ၀ရင္ အိမ္ကို ပါဆယ္ထပ္ထုပ္သြား။ :)
စာၾကြင္း။ ။မာမားက မျပန္ခင္ေတာ့ ေျပာသြားပါတယ္။ ခရီးထြက္လာတာ နားရမလားမွတ္တယ္။ ခုေတာ့ သမီးေကာင္းမွဳေၾကာင့္ မီးဖိုေခ်ာင္၀င္ေနရတယ္တဲ့။ ဟိဟိ

တုပ္ေကြး - Swine influenza

တုပ္ေကြးေတြ စင္ကာပူမွာေတာ့ မျဖစ္ေသးဘူးထင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ေရာဂါျဖစ္တဲ့ ႏိုင္ငံေတြက ျပန္လာတဲ့လူေတြရွိေတာ့ ဒီကလူေတြလည္း ေတာ္ေတာ္သတိထားေနၾကျပီ။ ကြ်န္မအလုပ္လုပ္တဲ့ ေဆးခန္းမွာဆို ဒီေန႔က စျပီးေတာ့ face mask ေတြ ၀တ္ခိုင္းပါတယ္။ သူ၀တ္ခိုင္းတဲ့ mask ၾကီးက အေပၚပံုကဟာေပါ့။ အဲ့ဒါ၀တ္ျပီးရင္ လူလည္း ျဂိဳလ္သားပံု ေပါက္ေရာ။ ၀တ္ေနမက်လို႔လားေတာ့ မသိဘူး။ အသက္ရွဴလည္း ၾကပ္တယ္။ ပံုထဲမွာပါတဲ့ အျပာေရာင္အ၀ိုင္းေလးက ေလ၀င္ေလထြက္အေပါက္။ ပံုစံက ေအာက္စီဂ်င္ေပးရတဲ့လူနာေတြ ၀တ္ရသလိုမ်ိဴး။ ဆရာ၀န္ေျပာတာေတာ့ အဲ့ဒီmaskက တျခားmask ေတြထက္ ပိုစိတ္ခ်ရတယ္တဲ့။ တစ္ခုကို ၈နာရီေလာက္ သံုးလို႔ရတယ္။ ဘယ္မွာ၀ယ္လို႔ရလည္းေတာ့ မသိဘူး။

အရင္က ေဆးခန္းမွာ တုပ္ေကြးကာကြယ္ေဆးထုိးလို႔ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘာလို႔လည္း မသိဘူး။ ဒီေန႔က စျပီး တုပ္ေကြးကာကြယ္ေဆးထုိးလို႔ ရလားေမးရင္ no stock တဲ့။ လာလာေမးၾကတဲ့ လူေတြလည္း အေတာ္မ်ားပါတယ္။

ဒီေန႔ဆို ေဆးခန္းကိုလာတဲ့ လူနာေတြထဲမွာ တုပ္ေကြးျဖစ္လို႔ လာျပတဲ့လူဆိုရင္ queue number ေပးျပီးတာနဲ႔ ေဆးခန္းအျပင္မွာပဲ ေပးထုိင္ပါတယ္။ အထဲမွာ ေပးမထိုင္ရပါဘူး။ အခုအခ်ိန္မွာ တုပ္ေကြးျဖစ္တဲ့လူေတြရဲ့ ဘ၀က ဆိုးပါတယ္။ swine flu ဟုတ္ဟုတ္ မဟုတ္ဟုတ္ ေဆးခန္းမွာ ခြဲျခားခြဲျခားဆက္ဆံခံရပါတယ္။ ဆရာ၀န္ေျပာတဲ့အရဆိုရင္ တုပ္ေကြးျဖစ္သူ ၃ေယာက္မွာ ၁ေယာက္က swine flu ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္တဲ့။

ျပီးေတာ့ ဒီရက္ပိုင္း overseas က ျပန္လာလို႔ flu ျဖစ္တဲ့လူေတြဆို ကြ်န္မတို႔ ေဆးခန္းက လက္မခံပါဘူး။ ေဆးရုံေတြကိုသာ တန္းသြားခိုင္းရပါတယ္။

ဒါကေတာ့ လက္ရွိစင္ကာပူမွာ ျဖစ္ေနတဲ့ swine flu နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ကြ်န္မသိသေလာက္ေလးေတြ ျပန္ေရးလိုက္တာပါ။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ လူမ်ားတဲ့ ေနရာေတြ သြားရင္ face mask ကို သံုးပါ။ သံုးရတာ ေၾကာင္တယ္ ထင္ရင္ အနည္းဆံုးေတာ့ လက္ကိုင္ပ၀ါေလးေဆာင္ထားပါ။ သူမ်ားတကာေတြ ေခ်ာင္းဆိုး ႏွာေခ်ရင္ ကာကြယ္လို႔ရတာေပါ့။

စာၾကြင္း ။ ။ mask ၀တ္ျပီး ရုိက္ထားေသာပံုကို တင္မည္ဟု စိတ္ကူးထားေသာ္လည္း ၾကည့္ျပီးသည့္ လူမ်ား ေနာက္တစ္ခါမလာေတာ့ရင္ ဘေလာ့counter မတက္ေတာ့မွာ ဆိုးသည့္ အတြက္ေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ ဘာေတြတုန္းသည္ မည္သည့္ျဂိဳလ္မွ လာေသာ ျဂိဳလ္သားျဖစ္သနည္း၊ အီးတီနဲ႔ ေမာင္ႏွမလားဟု ေမးခံရမွာစိုးေသာေၾကာင့္ လည္းေကာင္း မတင္ေတာ့ျခင္းျဖစ္သည္။

အလုပ္ထဲက အျဖစ္မ်ား

ဒီတေလာ အလုပ္က စလုပ္ခါစဆိုေတာ့ သိပ္ေနသားမက်ေသးဘူး။ ျပီးေတာ့ အလုပ္ခ်ိန္က တစ္ခါတစ္ေလ မနက္၉နာရီေလာက္ကေန ည၁၀နာရီေလာက္အထိဆိုေတာ့ အိမ္ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ ဘာမွမလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ေညာင္းေနလို႔။ :D စာေတာင္မရုိက္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ဘေလာ့ေလးေတာင္ ဖုန္ေတြနည္းနည္းတက္ခ်င္ေနျပီ။ ဖူး ဖူး ဖူး(ဖုန္ခါေနေသာအသံ)
တစ္ေန႔တစ္ေန႔ အလုပ္ထဲမွာပဲ အခ်ိန္ကုန္ေနတယ္ဆိုေတာ့ အလုပ္ထဲက အေၾကာင္းေလးေတြပဲ ေရးခ်င္စိတ္ေပါက္လာတယ္ဗ်ိဳ႕.. ခါတိုင္းဆို တေန႔တာ ျဖစ္ပ်က္သမွ်ကို မားသားကို ျပန္ေျပာျပေနက်.. ခုမာသားက အနားမွာမရွိေတာ့ ေဘာ္ေဘာ္ေတြကိုပဲ ေဖာက္သည္ခ်ရတာေပါ့ကြယ္။

၁)အေၾကြးေတာင္းတဲ့ ပညာ
ကြ်န္မအလုပ္လုပ္တဲ့ ေဆးခန္းမွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ စေန တနဂၤေႏြေန႔ေတြမွာ လူမ်ားတတ္ပါတယ္။ အဲ့ေန႔က စေနေန႔ပါ။ ေဆးခန္းရဲ့ ထံုးစံက ဆရာ၀န္နဲ႔ေတြ႔ျပီးရင္ လူနာက အျပင္မွာ ခဏထုိင္ေစာင့္ရပါတယ္။ ေဆးယူဖို႔နဲ႔ ပိုက္ဆံရွင္းဖို႔ပါ။ ဆရာ၀န္က လူနာမွတ္တမ္းစာအုပ္မွာ ေရးစရာရွိတာေရးျပီး ေကာင္တာကို ပို႔ပါတယ္။ ထိုအခါမွ ကြ်န္မတို႔က ေဆးေပးျခင္းနဲ့ ေငြသိမ္းျခင္းကို လုပ္ရတာပါ။ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ မေလးလူမ်ိဴးလူနာတစ္ေယာက္က ကာကြယ္ေဆးလာထုိးပါတယ္။ ေဆးလာထိုးရုံပဲဆိုေတာ့ ေဆးယူဖို႔ မလိုပါဘူး။ ေငြရွင္းဖို႔ပဲ ေစာင့္ရမွာပါ။ ဒါေပမဲ့ အဲ့လူနာက ေငြမရွင္းပဲနဲ႔ တစ္ခါတည္းျပန္သြားပါတယ္။ ကြ်န္မတို႔လည္း လူရွဳပ္ေနေတာ့ သတိမထားမိဘူး။ ေနာက္မွ လူနာမွတ္တမ္းစာအုပ္ ေကာင္တာေရာက္လာမွ က်သင့္ေငြယူမလို႔ လူနာနာမည္ကို ေခၚေတာ့မွ မရွိေတာ့မွန္းသိပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ဖုန္းေခၚပါတယ္။ ေငြမရွင္းရေသးတဲ့အတြက္ ျပန္လာရွင္းဖို႔ ေျပာပါတယ္။ ရွင္းျပီးျပီးဆိုျပီးျငင္းပါတယ္။ က်သင့္ေငြက စလံုး၇၀ပါ။ ေတာ္ေသးတာက သူ႔ရဲ့အိမ္က ကြ်န္မတို႔ေဆးခန္းရဲ့ အေပၚထပ္မွာပါ။ အဲ့ေတာ့ ဆရာ၀န္က ကြ်န္မကို receipt ေပးျပီး လူနာဆီက ေငြသြားေတာင္းခိုင္းပါတယ္။ ကြ်န္မလည္း သြားရပါတယ္။ အေပၚေရာက္ေတာ့ လူနာနဲ႔ေတြ႔ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပိုက္ဆံမရခဲ့ပါဘူး။ အတင္းျငင္းပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္မလည္း ျပန္လာပါတယ္။ မရတဲ့ အေၾကာင္းေျပာေတာ့ ေဆးခန္းက ခပ္စြာစြာေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို ထပ္သြားေတာင္းခိုင္းပါတယ္။ မိနစ္၂၀ေလာက္ေနေတာ့ ၇၀ကိုင္ျပီး ျပန္ဆင္းလာပါတယ္။ ကြ်န္မလည္း အဲ့ေကာင္မေလးကို ေတာ္ေတာ္ေလးစားသြားတယ္။ သူကေတာ့ သင္ေပးတယ္။ အဲ့လိုမ်ိဳးလူနာကို ၾကမ္းေပးမွ ရတယ္တဲ့။ သူအိမ္ထဲထိ၀င္ျပီး ၾကမ္းခဲ့တာဆိုပဲ။ ေၾသာ္ ဒါလည္း ပညာပဲေလ။ ကိုယ္မလုပ္ႏိုင္တာ သူလုပ္ႏိုင္တယ္ဆိုေတာ့...ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ၇၀ကို ကိုယ့္အိတ္ထဲက မစိုက္ရတာ ေတာ္ပါေသးရဲ့။

၂)အသံထြက္
ကြ်န္မအလုပ္တာ၀န္ထဲမွာ လူနာေတြကို ေဆးေပးရတာလည္း ပါပါတယ္။ တစ္ခါတုန္းက လူနာတစ္ေယာက္ကို ေဆးေပးေတာ့ လည္ေခ်ာင္းနာရင္ ငံုရတဲ့ေဆးေပးပါတယ္။ အဲ့ဒါကို "For Suck"ဆိုျပီး label ေပၚမွာေရးထားပါတယ္။ ကြ်န္မက လူနာကို"This one is for suck" ဆိုျပီး ေပးလိုက္ပါတယ္။ Suck ကို ဆက္ခ္ လို႔ ကြ်န္မက အသံထြက္ပါတယ္။ အဲ့အခါမွာ ကြ်န္မေဘးက အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ အမက မ်က္လံုးျပဴးျပီး ကြ်န္မကို ၾကည့္ပါတယ္။ "For Sex?" ဆုိျပီး ေမးပါတယ္။ ကြ်န္မလည္း ေၾကာင္သြားေတာ့ သူက ေဆးကိုယူၾကည့္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ရယ္တယ္။ ဆက္ခ္လို႔ အသံမထြက္ရဘူး။ ဆခ္ လို႔ အသံထြက္ရတယ္တဲ့။ သူက ဆက္ခ္ လို႔ အသံထြက္တာကို Sex လို႔ ၾကားတယ္တဲ့။ မွားပါတယ္ မမရယ္။
ေနာက္တစ္ခါ အဲ့ဒီ Suck နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ထပ္ျဖစ္ေသးတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ အသံထြက္မွန္တယ္။ မွားတာက တရုတ္လိုနဲ႔အဂၤလိပ္လို ေရာေျပာမိတာ။ "This one is for you to suck." လို႔ေျပာရင္ေျပာ မေျပာရင္ "က်ဲ႔ကို႔စြတ္ ေကနီ ဟန္တဲ့"ဆိုျပီး ေျပာရမွာ။ ကြ်န္မေျပာလိုက္တာက "က်ဲ႕ကို႔စြတ္ ေကနီ ဆခ္ တဲ့" ဆိုျပီး။ ဒီတစ္ခါလည္း ေဘးနားက အမက လွမ္းၾကည့္ပါတယ္။ လူနာျပန္သြားေတာ့ ကြ်န္မကို ရယ္ျပီးေျပာတယ္။ နင္ေျပာတဲ့ အဓိပၸာယ္က တစ္မ်ိဳးျဖစ္သြားတယ္တဲ့။ တရုတ္လို ဆခ္ (အမွန္ေတာ့ "ဆ"က kill လို႔ အဓိပၸာယ္ရပါတယ္။ အဲ့ေတာ့ ကြ်န္မေျပာလိုက္တဲ့ေဆးက ငံုေဆးမဟုတ္ပဲ အဆိပ္ျဖစ္သြားပီ။ ဟိဟိ

ဒီမွာပဲ ခဏရပ္ဦးမယ္ေနာ္။ ။
အားေပးတဲ့လူရွိရင္ေတာ့ အလုပ္ထဲမွ အျဖစ္မ်ား ၂ ဆိုျပီး ဆက္ေရးမယ္။ :P

အားလံုးပဲ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းေသာ ျမန္မာႏွစ္သစ္ေလးျဖစ္ပါေစ။ ။

ႏွစ္သစ္မွာ အားလံုးေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ

မနက္ျဖန္ဆို သၾကၤန္ေတာင္ က်ျပီေနာ္။ အားလံုးကို ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ျမန္မာႏွစ္သစ္ေလးျဖစ္ပါေစလို႔ ဒီဘေလာ့ေလးကေန ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္ေနာ္။ စိတ္ညစ္စရာေတြ ျပႆနာေတြ မေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြအကုန္လံုးကို သၾကၤန္ေရနဲ႔အတူ ႏွစ္ေဟာင္းမွာထားခဲ့ႏိုင္ၾကပါေစ။ စိတ္သစ္ လူသစ္နဲ႔ ႏွစ္သစ္ကို ၾကိဳဆိုႏုိင္ၾကပါေစရွင္။ ။

ဒီရက္ပိုင္း အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဴးေၾကာင့္ ဘေလာ့မွာ ပို႔စ္အသစ္ေတြ မွန္မွန္မတင္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ဖတ္စရာ ဘာအသစ္မွ မရွိေပမဲ့ အသစ္မ်ားရွိေလမလားလို႔ လာလာၾကည့္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းအားလံုးကို ေက်းဇူးလည္းတင္ အားလဲနာမိပါတယ္ရွင္။ ကြ်န္မ ဘေလာ့ေရးတာေလးကို ခဏတျဖဳတ္ရပ္ထားပါဦးမယ္။ ဘယ္ႏွစ္ရက္ ဘယ္ႏွစ္လရယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ရက္ေသာ္လည္းေကာင္း တစ္ပတ္ေသာ္လည္းေကာင္းပဲ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ေရးခ်င္စိတ္ ျပန္ေပၚလာရင္ ျပန္ေရးမွာပါ။ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ စိတ္ေတြက ေနလို႔မေကာင္းပါဘူး။ စာေရးခ်င္စိတ္လည္း ေပ်ာက္ေနတဲ့ အတြက္ပါ။

ႏွစ္သစ္မွာ အားလံုးေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ။ ။

အတိတ္က သၾကၤန္ေန႔စြဲမ်ား

ဓါတ္ပံုကို ဒီက ယူပါတယ္။

ဘာလိုလိုနဲ႔ သၾကၤန္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္နီးလာျပီ။ ဒါေပမဲ့ ဒီႏွစ္သၾကၤန္ဆိုတဲ့ အရာက ကြ်န္မနဲ႔ လံုးလံုးမဆိုင္သလိုပဲ။ သၾကၤန္ရက္အားလံုးကို အဓိပၸာယ္မဲ့စြာ အလုပ္ထဲမွာပဲ ျဖတ္သန္းရဦးမယ္ ထင္ပါတယ္။ ကြ်န္မသၾကၤန္ေရမစိုတာ ဒီႏွစ္ဆို ၅ႏွစ္ေျမာက္ရွိျပီ။ ဒီႏွစ္ဆိုရင္ ရန္ကုန္ကို တအားျပန္ခ်င္တာပဲ။ ေရလည္း တအားကစားခ်င္တယ္။ သၾကၤန္သီခ်င္းေတြ သၾကၤန္ရုပ္ရွင္ကားေတြၾကည့္ျပီးရင္ အဲ့ေရာဂါက ပိုဆိုးလာေရာ..

ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္ရင္ လူမွန္းသိတတ္စအရြယ္ထဲက ခုထိ သၾကၤန္ကို ပီပီျပင္ျပင္မကဲဖူးေသးဘူး။ ေရပက္ခံေတာင္ ေမာင္ႏွမ၀မ္းကြဲေတြနဲ႔႔ဲပဲ ထြက္ဖူးတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္ မသြားဖူးဘူး။ မန္းဒပ္လည္း အိမ္က ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ပဲ ထုိင္ဖူးတယ္။ ေၾသာ္ ဘ၀ကဆိုးပါတယ္။

၂၀၀၅- ၁၀တန္းျပီးတဲ့ႏွစ္ တမိသားစုလံုး ခရီးထြက္ျဖစ္ေတာ့ သၾကၤန္လြတ္ခဲ့တယ္။
၂၀၀၆- ေနာက္တစ္ႏွစ္ေတာ့ ဒီစင္ကာပူဆိုတာၾကီးကို ေရာက္လာ။ ရန္ကုန္သၾကၤန္နဲ႔ ပိုေ၀းဖို႔အေၾကာင္းျဖစ္လာ။၏
၂၀၀၇- ပိုလီ ပထမႏွစ္ျပီးေတာ့လည္း မျပန္ျဖစ္။ part time လုပ္ ပိုက္ပုိက္ရွာ။
၂၀၀၈- ပိုလီဒုတိယႏွစ္ျပီးေတာ့လည္း industrial training ဆိုတာၾကီးက ၂လ ဆင္းရျပန္ေတာ့ ရန္ကုန္မျပန္ျဖစ္ျပန္။
၂၀၀၉- ေၾသာ္ ပိုလီ ျပီးသြားျပီ။ေက်ာင္းျပီးရင္ ရန္ကုန္ျပန္လို႔ ရျပီဆိုျပီး အားခဲထားသမွ် သဲဲထဲေရသြန္ျဖစ္ျပန္ျပီ။ ပီအာရ္ ေလွ်ာက္လို႔ ရေအာင္ အလုပ္ကို အသည္းအသန္ရွာ၊ အလုပ္ေတာ့ ရပါျပီတဲ့။ သၾကၤန္မျပန္ျဖစ္ျပန္ဘူး။

သၾကၤန္ဆိုရင္ အထက္တန္းေက်ာင္းမွာတုန္းက အတန္းတင္ စာေမးပြဲၾကီးျပီးတဲ့ေန႔ ေရလိုက္ေလာင္းတာ အမွတ္ရတယ္။ တအား ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတာပဲ။ ဆရာမေတြက စာေမးပဲြ မျပီးခင္ လြယ္အိတ္ေတြ လိုက္စစ္ျပီး ေရဘူးေတြထဲက ေရေတြသြန္ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမဲ့မရပါဘူး။ ေက်ာင္းေရွ႕က မုန္႔ဆိုင္ေတြမွာ ေသာက္ေရသန္႔ဘူးေတြ ၀ယ္ျပီး လိုက္ေလာင္းတာ။ ခုေတာ့လည္း ဒါေတြနဲ႔ တေျဖးေျဖး ေ၀းလာျပီ။ အသက္ေတြရလာျပီဆိုေတာ့ေလ။ :)

ဘာရယ္မဟုတ္ပါ။ သၾကၤန္အေၾကာင္း စိတ္ထဲေပါက္သမွ် ခ်ေရးမိျခင္းသာ။ ။

ေမာနင္း

mayD: တံုတံုေရ...ဒီကို အလည္မေရာက္လာတာ ၾကာျပီေကာ... လက္ေဆာင္တစ္ခု စီစဥ္ထားတယ္။ သိခ်င္ရင္ အိမ္လာၾကည့္ဖို႔ ဖိတ္ေခၚပါတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၅ ရက္ေလာက္က မမေမဒီက ဆီပံုးထဲမွာ လာေအာ္ထားလို႔ မေမဒီအိမ္ေလးကို သြားၾကည့္တာေပါ့။ ဘာလက္ေဆာင္ပါလိမ့္ဆိုျပီး.. မုန္႔ေတြ ဘာေတြမ်ားျဖစ္မလားေပါ့။ လက္စသတ္ေတာ့ မနက္ခင္းေလးကို ဘယ္လိုထသလဲဆိုတာ တက္ထားတာကိုး :)
တက္ထားတာေတာင္ ၾကာျပီ။ အခုမွ ေရးျဖစ္ေတာ့တယ္။

ကဲ ဘာေတြတုန္းတစ္ေယာက္ မနက္ဆို ဘယ္လိုထပါသလဲဆိုေတာ့ .. အမ္းး...၂ မ်ိဳးခြဲေျပာမယ္ေနာ္..

အလုပ္မရွိတဲ့ေန႔
ဘာ ႏိွဳးစက္မွ မေပးဘူး။ ႏိုးတဲ့အခ်ိန္ထတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ၁၁နာရီေလာက္ႏိုးတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ ၁၂ေလာက္အထိ။ အဲ့လိုမ်ိဳး ဘာပေယာဂမွ မပါဘဲ သူ႔ဟာသူႏိုးလာတာ သေဘာအက်ဆံုးပဲ။

အလုပ္ရွိတဲ့ေန႔
အလုပ္ရွိတဲ့ေန႔ဆို ၇နာရီခြဲထရတယ္။ အလုပ္က ၉နာရီစတာကိုး။ အလန္းကေတာ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလိုပဲ ဖုန္းalarm ေပါ့ကြယ္။ႏိုးမယ့္လူမွ မရွိပဲေနာ့ (ေၾကာ္ျငာမဟုတ္ပါ :P ) ၇နာရီခြဲထမယ္ဆို ၇:၂၀ အလန္းေပးရတယ္။ ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္သိလို႔။ အလန္းျမည္ျပီး အနည္းဆံုးတစ္ခါေလာက္ snooze လုပ္လိုက္ရမွ။ snooze က ေနာက္၉မိနစ္ၾကာရင္ ထပ္ျမည္တယ္ဆိုေတာ့ ၇နာရီခြဲ ကြက္တိေပ့ါ။ တစ္ခါတစ္ေလ တအားတအား(တအား ) အိပ္ခ်င္ရင္ေတာ့ အလန္း ၇နာရီ ၂၀ ျမည္ရင္ ၇နာရီ ၄၅ ေျပာင္းေပးလိုက္တယ္။ ထျပီဆိုရင္လည္း သူမ်ားေတြလို တစ္ခါထဲထတာ ဟုတ္ေသးဘူး။ တစ္မိနစ္ ၂မိနစ္ေလာက္ မ်က္လံုးပိတ္ျပီး ငုတ္တုတ္ထိုင္ေသးတယ္။ ရသမွ်အခ်ိန္ကို အဲ့လိုအသံုးခ်တာ။ ျပီးရင္ေတာ့ တကယ္ထပါတယ္။ မထလို႔လဲ ရေတာ့ဘူးေလ။ အလန္းျမည္တဲ့ အသံကေတာ့ အရင္က အျမဲေျပာင္းတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ မမေမဒီလိုပဲေလ။ ဘယ္ေလာက္ၾကိဳက္တဲ့ တီးလံုးျဖစ္ျဖစ္ အလန္းတီးလံုးျဖစ္ရင္ မုန္းသြားေရာ။ ၾကားကို မၾကားခ်င္ဘူး။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့လည္း မေျပာင္းေတာ့ပါဘူး။ တီးလံုးမ်ားမ်ားေျပာင္းေလ ကိုယ္မုန္းတဲ့ တီးလံုးပိုမ်ားလာေလ မဟုတ္လား။

ဤတြင္ ဘာေတြတုန္း၏ အိပ္ယာထျခင္းအမွဳ ျပီးဆံုး၏။ ကဲမေမဒီေရ.. အေၾကြးဆပ္ပီးပီးေနာ္။ :)
ဘယ္သူ႔ကို ဆက္ tag ရမလဲဆိုတာေတာ့ စဥ္းစားလိုက္အံုးမယ္။ စဥ္းစားလို႔ရရင္ အိမ္ေတြမွာ လုိက္ေအာ္မယ္ေနာ္။ ။

အမွတ္တရ မိုး

မိုးေတြရြာေတာ့မယ္။ ေလေတြတိုက္ေနျပီ။ မိုးေတြျခိမ္းေနျပီ။ ေကာင္းကင္ၾကီးတစ္ခုလံုးလည္း မည္းေနျပီ။ ခဏေန မိုးေရာေလပါ သည္းသည္းမည္းမည္းခ်ေတာ့မယ္။ ။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅ႏွစ္ ဇြန္လ
ကြ်န္မ သူငယ္တန္းကို ပထမဆံုးတက္ရမဲ့ေန႔။ အဲ့ေန႔ကလည္း မိုးေတြ သည္းေနတယ္။ ေဖေဖက ကားေမာင္းေနတယ္။ ကိုကိုက ကားေရွ႔ခန္းမွာ ေဖေဖနဲ႔ ထုိင္ေနတယ္။ ကြ်န္မက ေနာက္ခန္းထဲမွာ။ ေဘးနားမွာ လြယ္အိတ္ေလးရယ္ ထမင္းခ်ိဳင့္ဆြဲျခင္းေတာင္းေလးရယ္ ခ်လို႔ေပါ့။ တစ္လမ္းလံုး အေတာမသတ္တဲ့ ေမးခြန္းေတြနဲ႔ ေဖေဖနဲ႔ကိုကို ကိုေမးလာတယ္။ "ေဖေဖ.. အဲ့ဒီ ေက်ာင္းၾကီးမွာ လူေတြ အမ်ားၾကီးပဲလားဟင္ "ကြ်န္မ မူၾကိဳကို အိမ္နားမွာ တက္ခဲ့ပါတယ္။ မူၾကိဳနဲ႔ ယွဥ္ရင္ အခုတက္ရမဲ့ ေက်ာင္းက အၾကီးၾကီးမို႔လို႔ ကေလးပီပီ ေက်ာင္းၾကီးဟုသာ ေခၚခဲ့တယ္။ "ကိုကို.. ေက်ာင္းၾကီးမွာ ထုိင္ခံုေတြက လူၾကီးထုိင္ခံုေတြေပါ့ေနာ္" မူၾကိဳမွာတုန္းက စားပြဲထိုင္ခံုေသးေသးေလးေတြနဲ႔ ုထုိင္ရတယ္။ "ကိုကို.. မုန္႔စားဆင္းရင္ မီမီးကို ဘယ္သူထမင္းခြံေကြ်းမွာလဲ" မူၾကိဳတုန္းက လုပ္အားေပးဆရာမေလးေတြက ထမင္းခြံေကြ်းေနၾက။ ကြ်န္မေမးသမွ် ေမးခြန္းေတြကို ေဖေဖက စိတ္ရွည္ရွည္ေျဖေပးပါတယ္။ ကိုကိုကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း လံုး၀စိတ္မရွည္။ နားညီးလိုက္တာဟာဆိုျပီး အေနာက္လွည့္ျပီး ေအာ္ပါသည္။ မုိးကလည္းသည္း ကားကလည္းပိတ္မို႔ ၾကာေတာ့ ေဖေဖလည္း စိတ္မရွည္။ ကြ်န္မေမးခြန္းမ်ားကို မေျဖေတာ့။ ။ ဘာလို႔လည္းမသိ မိုးရြာရင္ မဆီမဆိုင္ အဲ့ဒီအေၾကာင္းကို သတိရမိတယ္။ အဲ့ေလာက္ ငယ္ငယ္ေလးရွိေသးတာ တကယ္ေကာမွတ္မိလုိ႔လားဟု ေမးရင္ တကယ္ပါလို႔ ေျဖပါရေစ။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၈ႏွစ္၉ႏွစ္ မိုးရာသီ
မိုးေတြသည္းတိုင္း ကြ်န္မတို႔လမ္းထဲမွာ ေရၾကီးတယ္။ လမ္းထိပ္နားမွာဆုိ ေပါင္တစ္၀က္ထိေတာင္ ေရာက္တယ္။ ကြ်န္မအရပ္နဲ႔တုိင္းရင္ ေျပာတာေနာ္။ အဲ့တုန္းက ၁၁ႏွစ္၁၂ႏွစ္ သမီးအရြယ္ေပါ့။ ကြ်န္မတို႔ အိမ္က လမ္းအလယ္မွာဆိုေတာ့ ေရက ေျခသလံုးနားေလာက္ထိပဲ။ ေရၾကီးရင္ ကြ်န္မတအားေပ်ာ္တယ္။ သတင္းစာေတြကို ေခါက္ေခါက္ျပီး သေဘာၤလႊတ္ရလို႔။ တစ္ခါတစ္ေလ လူၾကီးေတြလစ္ရင္ ေရထဲခိုးဆင္းေသးတယ္။ ဒီေလာက္ အမွဳိက္ေတြ ေပါေလာေပၚျပီး ညစ္ပတ္ေနတဲ့ ေရထဲကို ဆင္းတာပဲ။ ငယ္ငယ္တုန္းက အေတာ္ကဲပါတယ္။ အေမက ေတြ႔ရင္ေအာ္ပါတယ္။ ၀ဲေပါက္ခ်င္လို႔လားတဲ့ ေရသြားခ်ိဳးစမ္းဆိုျပီး။ ဟီး

လြန္ခဲတဲ့ ၅ႏွစ္ ၉တန္းႏွစ္
ကြ်န္မတို႔ေက်ာင္းက ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ဆို လာၾကိဳတဲ့မိဘမ်ား အေပါက္၀ေတြ ျပြတ္ခဲေနတတ္ပါသည္။ ကြ်န္မအိမ္ကေတာ့ အျမဲေက်ာင္းၾကိဳေနာက္က်သည္။ သိပ္ေတာ့ မေနာက္က်ပါ။ ၁၁နာရီခြဲ ေက်ာင္းဆင္းသည္တြင္ ၁၂နာရီ၄၅မိနစ္ေလာက္မွ လာၾကိဳတတ္သည္။ ထုိေန႔က ေက်ာင္းဆင္းေတာ့ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းက ထီးမပါလာ။ ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္မႏွင့္ ထီးကပ္ေဆာင္းသည္။ သူက အရပ္ပိုရွည္ေတာ့ ထီးကို သူကိုင္သည္။ အေပါက္၀နားလည္း ေရာက္ေကာ သူ႔အေမကိုေတြ႔ေတာ့ ေျပးသြားပါသည္။ ထီးပါ တစ္ခါတည္းမသြားသည္။ ကြ်န္မလွမ္းေခၚေသာ္လည္း လွည့္မၾကည့္။ လူေကာင္ညွပ္သည့္ ကြ်န္မ လူအုပ္ၾကားထဲတိုးျပီး သူ႔ေနာက္မလိုက္ႏိုင္။ ေက်ာင္းအျပင္ဖက္ေရာက္ေတာ့ မိုးခိုစရာေနရာလိုက္ရွာသည္။ မိုးကတအားသည္းသျဖင့္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အမိုးေတြေအာက္ေရာက္ေနေသာေၾကာင့္ ေနရာေတာ္ေတာ္ႏွင့္ မရ။ ထုိေၾကာင့္ ကြ်န္မၾကြက္စုတ္ျဖစ္ခဲ့သည္။ လြယ္အိတ္ေရာ စာအုပ္ေရာ အကုန္စိုသည္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ခိုက္ခိုက္တုန္ေနျပီ။ မားသားက ဆူသည္။ ေစတနာတယ္ေကာင္းျပီး ထီးပါေပးလိုက္ရသလားတဲ့။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၄ႏွစ္
၁၀တန္းျပီးေတာ့ ၂၈လမ္းမွာ အဂၤလိပ္စာသင္တန္းသြားတက္သည္။ အိမ္က အစ္ကိုက သူမအားဟု အေၾကာင္းျပကာ လမ္းေလွ်ာက္သြားခိုင္းသည္။ အိမ္ႏွင့္ ၂၈လမ္းအတန္ငယ္ေ၀းသည္။ နာရီ၀က္ေလာက္ေတာ့ အနည္းဆံုးလမ္းေလွ်ာက္ရသည္။ ကြ်န္မအက်င့္က မုိးရြာထဲ ဒါမွမဟုတ္ မိုးရြာျပီးစ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ဗြက္အျမဲစင္သည္။ သူမ်ားေတြစင္တာထက္ ပိုစင္သည္။ က်ဴရွင္ေရာက္လွ်င္ ကြ်န္မ ေဘာင္းဘီရွည္ အေနာက္ဘက္ ေပါင္ရင္းေလာက္ထိ ရႊံ႕ေတြက အျပည့္။ ၾကည့္မေကာင္း ရွဳမေကာင္း။ ေနာက္ပိုင္း အ၀တ္အပိုယူသြားရသည္။ ဗြက္ထူေသာလမ္းတြင္ မိုးရြာခ်ိန္လမ္းေလွ်ာက္ရသည္မွာ ကြ်န္မအမုန္းဆံုးအရာျဖစ္ခဲ့သည္။

၂၀၀၆ ၂၀၀၇ ၂၀၀၈ ၂၀၀၉
ကြ်န္မ ရန္ကုန္က ထြက္ခဲ့သည္။ စင္ကာပူေရာက္လာသည္။ ဒီမွာလည္း မိုးရြာပါသည္။ အခုလည္း သည္းၾကီးမည္းၾကီးရြာေနပါသည္။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မမိုးေရထဲထြက္ျပီး တစ္ခါမွ မကစားျဖစ္။ ရန္ကုန္တြင္ မိုးေရထဲ ကစား၍ဖ်ားရင္ ဂရုစိုက္မည့္ အေမရွိသည္။ ေအာ္မည့္ အေမရွိသည္။ ဒီမွာ ကြ်န္မကို ဘယ္သူမွ မေအာ္ပါ။ ဘယ္သူမွ ဖ်ားရင္ ေဆးမတိုက္ပါ။ အေမနဲ႔ေ၀းတဲ့အရပ္မွာ ကြ်န္မအေၾကာက္ဆံုးက ဖ်ားမွာကိုပါ။ ကြ်န္မ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းက ဖ်ားပါသည္။ ကိုယ့္ဟာကို ေဆးေသာက္ရသည္။ ကိုယ့္ဟာကို ေရခဲကပ္သည္။ ဘာမဆို ကိုယ့္ဟာကိုယ္။ အိမ္ကို လြမ္းပါသည္။ အေမ့ကို လြမ္းပါသည္။ အေမမွဳတ္ျပီးတိုက္တဲ့ ၾကက္စြပ္ျပဳတ္ပူပူေလးကို ေသာက္ခ်င္ပါသည္။
စင္ကာပူမိုးသည္ အထီးက်န္မွဳကို ေပးသည္။ ဒီတေလာ မိုးရြာရင္ ငိုခ်င္သလိုလို လြမ္းသလိုလိုၾကီးျဖစ္လာသည္။ ဘာျဖစ္လုိ႔ျဖစ္မွန္းေတာ့မသိ။ အီမို ထင္ပါရဲ့။ :)
ကြ်န္မ မိုးေရထဲ လမ္းေလွ်ာက္ရတာ ၾကိဳက္သည္။ မွတ္မွတ္ရရ စင္ကာပူမွာ တစ္ခါပဲ မိုးေရထဲ ေလွ်ာက္ဖူးသည္။ ေက်ာင္းကအျပန္ သူငယ္ခ်င္းဆီကလည္း ထီးငွားမရတာနဲ႔ လြယ္အိတ္ကို ေရမစိုေအာင္ အုပ္ျပီ မုိးေရထဲျပန္လာဖူးသည္။ ေနာက္တစ္ခါ vivo city မွာ သူငယ္ခ်င္းႏွင့္သြားတုန္းက မိုးဖြဲဖြဲက်ေနသည္။ ထိုအခ်ိန္ ေရကန္ထဲမွာ လူတစ္ခ်ိဳ႕ ေရကစားေနသည္။ ကြ်န္မလည္း မိုးဖြဲဖြဲေလးေအာက္မွာ ေရထဲဆင္းေဆာ့ခ်င္သည္။ ေရကန္ကို လွည့္တၾကည့္ၾကည့္ျဖစ္ေနသည္။ သူငယ္ခ်င္းကလည္း ရိပ္မိသည္ထင္။ ေဆာ့ဖို႔ေျပာသည္။ သို႔ေသာ္ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း မကစားျဖစ္ပါဘူး။
ကြ်န္မမေကာင္းတဲ့ အက်င့္က အဲ့ဒါပဲ။ လုပ္ခ်င္ရင္ မလုပ္ဘူး။ ဟိုဟာစဥ္းစားဒီဟာစဥ္းစားနဲ႔။ လုပ္သင့္သလာ မလုပ္သင့္ဘူးလားေတြးလြန္းလို႔ ကြ်န္မဘ၀မွာ အရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလက္လႊတ္ခဲ့ရတယ္။ အခုေတာ့ လံုး၀ ဆံုးျဖတ္ထားတယ္။ ေနာက္တစ္ခါ မိုးရြာတာနဲ႔ ၾကံဳရင္ေတာ့ မိုးေရထဲမွာ စိတ္ရွိလက္ရွိကို ေဆာ့မယ္.. လမ္းေလွ်ာက္မယ္။

ကဲ မိုးလည္းသိပ္သြားပီ။ ေရးရတာလည္း နည္းနည္းေညာင္းသြားဘီဆိုေတာ့.... ေတာ္ေသးပီ။