ေမာနင္း

mayD: တံုတံုေရ...ဒီကို အလည္မေရာက္လာတာ ၾကာျပီေကာ... လက္ေဆာင္တစ္ခု စီစဥ္ထားတယ္။ သိခ်င္ရင္ အိမ္လာၾကည့္ဖို႔ ဖိတ္ေခၚပါတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၅ ရက္ေလာက္က မမေမဒီက ဆီပံုးထဲမွာ လာေအာ္ထားလို႔ မေမဒီအိမ္ေလးကို သြားၾကည့္တာေပါ့။ ဘာလက္ေဆာင္ပါလိမ့္ဆိုျပီး.. မုန္႔ေတြ ဘာေတြမ်ားျဖစ္မလားေပါ့။ လက္စသတ္ေတာ့ မနက္ခင္းေလးကို ဘယ္လိုထသလဲဆိုတာ တက္ထားတာကိုး :)
တက္ထားတာေတာင္ ၾကာျပီ။ အခုမွ ေရးျဖစ္ေတာ့တယ္။

ကဲ ဘာေတြတုန္းတစ္ေယာက္ မနက္ဆို ဘယ္လိုထပါသလဲဆိုေတာ့ .. အမ္းး...၂ မ်ိဳးခြဲေျပာမယ္ေနာ္..

အလုပ္မရွိတဲ့ေန႔
ဘာ ႏိွဳးစက္မွ မေပးဘူး။ ႏိုးတဲ့အခ်ိန္ထတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ၁၁နာရီေလာက္ႏိုးတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ ၁၂ေလာက္အထိ။ အဲ့လိုမ်ိဳး ဘာပေယာဂမွ မပါဘဲ သူ႔ဟာသူႏိုးလာတာ သေဘာအက်ဆံုးပဲ။

အလုပ္ရွိတဲ့ေန႔
အလုပ္ရွိတဲ့ေန႔ဆို ၇နာရီခြဲထရတယ္။ အလုပ္က ၉နာရီစတာကိုး။ အလန္းကေတာ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလိုပဲ ဖုန္းalarm ေပါ့ကြယ္။ႏိုးမယ့္လူမွ မရွိပဲေနာ့ (ေၾကာ္ျငာမဟုတ္ပါ :P ) ၇နာရီခြဲထမယ္ဆို ၇:၂၀ အလန္းေပးရတယ္။ ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္သိလို႔။ အလန္းျမည္ျပီး အနည္းဆံုးတစ္ခါေလာက္ snooze လုပ္လိုက္ရမွ။ snooze က ေနာက္၉မိနစ္ၾကာရင္ ထပ္ျမည္တယ္ဆိုေတာ့ ၇နာရီခြဲ ကြက္တိေပ့ါ။ တစ္ခါတစ္ေလ တအားတအား(တအား ) အိပ္ခ်င္ရင္ေတာ့ အလန္း ၇နာရီ ၂၀ ျမည္ရင္ ၇နာရီ ၄၅ ေျပာင္းေပးလိုက္တယ္။ ထျပီဆိုရင္လည္း သူမ်ားေတြလို တစ္ခါထဲထတာ ဟုတ္ေသးဘူး။ တစ္မိနစ္ ၂မိနစ္ေလာက္ မ်က္လံုးပိတ္ျပီး ငုတ္တုတ္ထိုင္ေသးတယ္။ ရသမွ်အခ်ိန္ကို အဲ့လိုအသံုးခ်တာ။ ျပီးရင္ေတာ့ တကယ္ထပါတယ္။ မထလို႔လဲ ရေတာ့ဘူးေလ။ အလန္းျမည္တဲ့ အသံကေတာ့ အရင္က အျမဲေျပာင္းတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ မမေမဒီလိုပဲေလ။ ဘယ္ေလာက္ၾကိဳက္တဲ့ တီးလံုးျဖစ္ျဖစ္ အလန္းတီးလံုးျဖစ္ရင္ မုန္းသြားေရာ။ ၾကားကို မၾကားခ်င္ဘူး။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့လည္း မေျပာင္းေတာ့ပါဘူး။ တီးလံုးမ်ားမ်ားေျပာင္းေလ ကိုယ္မုန္းတဲ့ တီးလံုးပိုမ်ားလာေလ မဟုတ္လား။

ဤတြင္ ဘာေတြတုန္း၏ အိပ္ယာထျခင္းအမွဳ ျပီးဆံုး၏။ ကဲမေမဒီေရ.. အေၾကြးဆပ္ပီးပီးေနာ္။ :)
ဘယ္သူ႔ကို ဆက္ tag ရမလဲဆိုတာေတာ့ စဥ္းစားလိုက္အံုးမယ္။ စဥ္းစားလို႔ရရင္ အိမ္ေတြမွာ လုိက္ေအာ္မယ္ေနာ္။ ။

အမွတ္တရ မိုး

မိုးေတြရြာေတာ့မယ္။ ေလေတြတိုက္ေနျပီ။ မိုးေတြျခိမ္းေနျပီ။ ေကာင္းကင္ၾကီးတစ္ခုလံုးလည္း မည္းေနျပီ။ ခဏေန မိုးေရာေလပါ သည္းသည္းမည္းမည္းခ်ေတာ့မယ္။ ။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅ႏွစ္ ဇြန္လ
ကြ်န္မ သူငယ္တန္းကို ပထမဆံုးတက္ရမဲ့ေန႔။ အဲ့ေန႔ကလည္း မိုးေတြ သည္းေနတယ္။ ေဖေဖက ကားေမာင္းေနတယ္။ ကိုကိုက ကားေရွ႔ခန္းမွာ ေဖေဖနဲ႔ ထုိင္ေနတယ္။ ကြ်န္မက ေနာက္ခန္းထဲမွာ။ ေဘးနားမွာ လြယ္အိတ္ေလးရယ္ ထမင္းခ်ိဳင့္ဆြဲျခင္းေတာင္းေလးရယ္ ခ်လို႔ေပါ့။ တစ္လမ္းလံုး အေတာမသတ္တဲ့ ေမးခြန္းေတြနဲ႔ ေဖေဖနဲ႔ကိုကို ကိုေမးလာတယ္။ "ေဖေဖ.. အဲ့ဒီ ေက်ာင္းၾကီးမွာ လူေတြ အမ်ားၾကီးပဲလားဟင္ "ကြ်န္မ မူၾကိဳကို အိမ္နားမွာ တက္ခဲ့ပါတယ္။ မူၾကိဳနဲ႔ ယွဥ္ရင္ အခုတက္ရမဲ့ ေက်ာင္းက အၾကီးၾကီးမို႔လို႔ ကေလးပီပီ ေက်ာင္းၾကီးဟုသာ ေခၚခဲ့တယ္။ "ကိုကို.. ေက်ာင္းၾကီးမွာ ထုိင္ခံုေတြက လူၾကီးထုိင္ခံုေတြေပါ့ေနာ္" မူၾကိဳမွာတုန္းက စားပြဲထိုင္ခံုေသးေသးေလးေတြနဲ႔ ုထုိင္ရတယ္။ "ကိုကို.. မုန္႔စားဆင္းရင္ မီမီးကို ဘယ္သူထမင္းခြံေကြ်းမွာလဲ" မူၾကိဳတုန္းက လုပ္အားေပးဆရာမေလးေတြက ထမင္းခြံေကြ်းေနၾက။ ကြ်န္မေမးသမွ် ေမးခြန္းေတြကို ေဖေဖက စိတ္ရွည္ရွည္ေျဖေပးပါတယ္။ ကိုကိုကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း လံုး၀စိတ္မရွည္။ နားညီးလိုက္တာဟာဆိုျပီး အေနာက္လွည့္ျပီး ေအာ္ပါသည္။ မုိးကလည္းသည္း ကားကလည္းပိတ္မို႔ ၾကာေတာ့ ေဖေဖလည္း စိတ္မရွည္။ ကြ်န္မေမးခြန္းမ်ားကို မေျဖေတာ့။ ။ ဘာလို႔လည္းမသိ မိုးရြာရင္ မဆီမဆိုင္ အဲ့ဒီအေၾကာင္းကို သတိရမိတယ္။ အဲ့ေလာက္ ငယ္ငယ္ေလးရွိေသးတာ တကယ္ေကာမွတ္မိလုိ႔လားဟု ေမးရင္ တကယ္ပါလို႔ ေျဖပါရေစ။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၈ႏွစ္၉ႏွစ္ မိုးရာသီ
မိုးေတြသည္းတိုင္း ကြ်န္မတို႔လမ္းထဲမွာ ေရၾကီးတယ္။ လမ္းထိပ္နားမွာဆုိ ေပါင္တစ္၀က္ထိေတာင္ ေရာက္တယ္။ ကြ်န္မအရပ္နဲ႔တုိင္းရင္ ေျပာတာေနာ္။ အဲ့တုန္းက ၁၁ႏွစ္၁၂ႏွစ္ သမီးအရြယ္ေပါ့။ ကြ်န္မတို႔ အိမ္က လမ္းအလယ္မွာဆိုေတာ့ ေရက ေျခသလံုးနားေလာက္ထိပဲ။ ေရၾကီးရင္ ကြ်န္မတအားေပ်ာ္တယ္။ သတင္းစာေတြကို ေခါက္ေခါက္ျပီး သေဘာၤလႊတ္ရလို႔။ တစ္ခါတစ္ေလ လူၾကီးေတြလစ္ရင္ ေရထဲခိုးဆင္းေသးတယ္။ ဒီေလာက္ အမွဳိက္ေတြ ေပါေလာေပၚျပီး ညစ္ပတ္ေနတဲ့ ေရထဲကို ဆင္းတာပဲ။ ငယ္ငယ္တုန္းက အေတာ္ကဲပါတယ္။ အေမက ေတြ႔ရင္ေအာ္ပါတယ္။ ၀ဲေပါက္ခ်င္လို႔လားတဲ့ ေရသြားခ်ိဳးစမ္းဆိုျပီး။ ဟီး

လြန္ခဲတဲ့ ၅ႏွစ္ ၉တန္းႏွစ္
ကြ်န္မတို႔ေက်ာင္းက ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ဆို လာၾကိဳတဲ့မိဘမ်ား အေပါက္၀ေတြ ျပြတ္ခဲေနတတ္ပါသည္။ ကြ်န္မအိမ္ကေတာ့ အျမဲေက်ာင္းၾကိဳေနာက္က်သည္။ သိပ္ေတာ့ မေနာက္က်ပါ။ ၁၁နာရီခြဲ ေက်ာင္းဆင္းသည္တြင္ ၁၂နာရီ၄၅မိနစ္ေလာက္မွ လာၾကိဳတတ္သည္။ ထုိေန႔က ေက်ာင္းဆင္းေတာ့ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းက ထီးမပါလာ။ ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္မႏွင့္ ထီးကပ္ေဆာင္းသည္။ သူက အရပ္ပိုရွည္ေတာ့ ထီးကို သူကိုင္သည္။ အေပါက္၀နားလည္း ေရာက္ေကာ သူ႔အေမကိုေတြ႔ေတာ့ ေျပးသြားပါသည္။ ထီးပါ တစ္ခါတည္းမသြားသည္။ ကြ်န္မလွမ္းေခၚေသာ္လည္း လွည့္မၾကည့္။ လူေကာင္ညွပ္သည့္ ကြ်န္မ လူအုပ္ၾကားထဲတိုးျပီး သူ႔ေနာက္မလိုက္ႏိုင္။ ေက်ာင္းအျပင္ဖက္ေရာက္ေတာ့ မိုးခိုစရာေနရာလိုက္ရွာသည္။ မိုးကတအားသည္းသျဖင့္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အမိုးေတြေအာက္ေရာက္ေနေသာေၾကာင့္ ေနရာေတာ္ေတာ္ႏွင့္ မရ။ ထုိေၾကာင့္ ကြ်န္မၾကြက္စုတ္ျဖစ္ခဲ့သည္။ လြယ္အိတ္ေရာ စာအုပ္ေရာ အကုန္စိုသည္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ခိုက္ခိုက္တုန္ေနျပီ။ မားသားက ဆူသည္။ ေစတနာတယ္ေကာင္းျပီး ထီးပါေပးလိုက္ရသလားတဲ့။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၄ႏွစ္
၁၀တန္းျပီးေတာ့ ၂၈လမ္းမွာ အဂၤလိပ္စာသင္တန္းသြားတက္သည္။ အိမ္က အစ္ကိုက သူမအားဟု အေၾကာင္းျပကာ လမ္းေလွ်ာက္သြားခိုင္းသည္။ အိမ္ႏွင့္ ၂၈လမ္းအတန္ငယ္ေ၀းသည္။ နာရီ၀က္ေလာက္ေတာ့ အနည္းဆံုးလမ္းေလွ်ာက္ရသည္။ ကြ်န္မအက်င့္က မုိးရြာထဲ ဒါမွမဟုတ္ မိုးရြာျပီးစ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ဗြက္အျမဲစင္သည္။ သူမ်ားေတြစင္တာထက္ ပိုစင္သည္။ က်ဴရွင္ေရာက္လွ်င္ ကြ်န္မ ေဘာင္းဘီရွည္ အေနာက္ဘက္ ေပါင္ရင္းေလာက္ထိ ရႊံ႕ေတြက အျပည့္။ ၾကည့္မေကာင္း ရွဳမေကာင္း။ ေနာက္ပိုင္း အ၀တ္အပိုယူသြားရသည္။ ဗြက္ထူေသာလမ္းတြင္ မိုးရြာခ်ိန္လမ္းေလွ်ာက္ရသည္မွာ ကြ်န္မအမုန္းဆံုးအရာျဖစ္ခဲ့သည္။

၂၀၀၆ ၂၀၀၇ ၂၀၀၈ ၂၀၀၉
ကြ်န္မ ရန္ကုန္က ထြက္ခဲ့သည္။ စင္ကာပူေရာက္လာသည္။ ဒီမွာလည္း မိုးရြာပါသည္။ အခုလည္း သည္းၾကီးမည္းၾကီးရြာေနပါသည္။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မမိုးေရထဲထြက္ျပီး တစ္ခါမွ မကစားျဖစ္။ ရန္ကုန္တြင္ မိုးေရထဲ ကစား၍ဖ်ားရင္ ဂရုစိုက္မည့္ အေမရွိသည္။ ေအာ္မည့္ အေမရွိသည္။ ဒီမွာ ကြ်န္မကို ဘယ္သူမွ မေအာ္ပါ။ ဘယ္သူမွ ဖ်ားရင္ ေဆးမတိုက္ပါ။ အေမနဲ႔ေ၀းတဲ့အရပ္မွာ ကြ်န္မအေၾကာက္ဆံုးက ဖ်ားမွာကိုပါ။ ကြ်န္မ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းက ဖ်ားပါသည္။ ကိုယ့္ဟာကို ေဆးေသာက္ရသည္။ ကိုယ့္ဟာကို ေရခဲကပ္သည္။ ဘာမဆို ကိုယ့္ဟာကိုယ္။ အိမ္ကို လြမ္းပါသည္။ အေမ့ကို လြမ္းပါသည္။ အေမမွဳတ္ျပီးတိုက္တဲ့ ၾကက္စြပ္ျပဳတ္ပူပူေလးကို ေသာက္ခ်င္ပါသည္။
စင္ကာပူမိုးသည္ အထီးက်န္မွဳကို ေပးသည္။ ဒီတေလာ မိုးရြာရင္ ငိုခ်င္သလိုလို လြမ္းသလိုလိုၾကီးျဖစ္လာသည္။ ဘာျဖစ္လုိ႔ျဖစ္မွန္းေတာ့မသိ။ အီမို ထင္ပါရဲ့။ :)
ကြ်န္မ မိုးေရထဲ လမ္းေလွ်ာက္ရတာ ၾကိဳက္သည္။ မွတ္မွတ္ရရ စင္ကာပူမွာ တစ္ခါပဲ မိုးေရထဲ ေလွ်ာက္ဖူးသည္။ ေက်ာင္းကအျပန္ သူငယ္ခ်င္းဆီကလည္း ထီးငွားမရတာနဲ႔ လြယ္အိတ္ကို ေရမစိုေအာင္ အုပ္ျပီ မုိးေရထဲျပန္လာဖူးသည္။ ေနာက္တစ္ခါ vivo city မွာ သူငယ္ခ်င္းႏွင့္သြားတုန္းက မိုးဖြဲဖြဲက်ေနသည္။ ထိုအခ်ိန္ ေရကန္ထဲမွာ လူတစ္ခ်ိဳ႕ ေရကစားေနသည္။ ကြ်န္မလည္း မိုးဖြဲဖြဲေလးေအာက္မွာ ေရထဲဆင္းေဆာ့ခ်င္သည္။ ေရကန္ကို လွည့္တၾကည့္ၾကည့္ျဖစ္ေနသည္။ သူငယ္ခ်င္းကလည္း ရိပ္မိသည္ထင္။ ေဆာ့ဖို႔ေျပာသည္။ သို႔ေသာ္ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း မကစားျဖစ္ပါဘူး။
ကြ်န္မမေကာင္းတဲ့ အက်င့္က အဲ့ဒါပဲ။ လုပ္ခ်င္ရင္ မလုပ္ဘူး။ ဟိုဟာစဥ္းစားဒီဟာစဥ္းစားနဲ႔။ လုပ္သင့္သလာ မလုပ္သင့္ဘူးလားေတြးလြန္းလို႔ ကြ်န္မဘ၀မွာ အရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလက္လႊတ္ခဲ့ရတယ္။ အခုေတာ့ လံုး၀ ဆံုးျဖတ္ထားတယ္။ ေနာက္တစ္ခါ မိုးရြာတာနဲ႔ ၾကံဳရင္ေတာ့ မိုးေရထဲမွာ စိတ္ရွိလက္ရွိကို ေဆာ့မယ္.. လမ္းေလွ်ာက္မယ္။

ကဲ မိုးလည္းသိပ္သြားပီ။ ေရးရတာလည္း နည္းနည္းေညာင္းသြားဘီဆိုေတာ့.... ေတာ္ေသးပီ။

သူငယ္ခ်င္းမ်ားရဲ့ ကဗ်ာ

ဒီရက္ပိုင္း မတရားအပ်င္းထူေနပါတယ္။ ပို႔စ္အသစ္ေရးဖို႔ အၾကံဥာဏ္မ်ားမွာလည္း ေပၚေပၚခ်င္း ခ်မေရးသည့္အတြက္ ျပန္ျပန္ေပ်ာက္သြားပါသည္။ အပ်င္းထူတာ ေပ်ာက္တဲ့ေဆးမ်ားရွိရင္ ေျပာၾကပါ။ ေက်းဇူးဆပ္ပါမည္။ :)

အခုုေတာ့ စာေရးရမွာ ပ်င္းတာနဲ႔ ဖတ္မိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ့ ကဗ်ာေတြတင္လိုက္ပါတယ္။ ကြ်န္မရဲ့ သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ႕ဟာ ကဗ်ာေရးေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ သူတို႔ေရးေသာ ကဗ်ာမ်ားမွာ ေကာင္းေသာ္လည္း ဘယ္မွာမွ မတင္ဖူးပါ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သူတို႔ဆီက ခြင့္ျပဳခ်က္ယူျပီး ကြ်န္မဘေလာ့ေလးမွာ တင္လိုက္ပါတယ္။

ကဗ်ာဆရာ ဆရာမ ေတြကေတာ့ မTTH နဲ႔ ေကာင္းျမတ္ထြန္းျဖစ္ပါတယ္။ ကဗ်ာေလးေတြကို ေပးသံုးတဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေနာ္။

၀ါသနာေလးမ်ား(Tag game)

ကဲ မမေနျခည္နဲ႔ မမမိုးခါးေရ... အေၾကြးဆပ္ျပီေနာ္။ Tag gameတဲ့။ တစ္ခါမွေတာ့ အtagမခံရဖူးဘူး။ ကိုကိုမမေတြရဲ့ ဘေလာ့ေတြမွာေတာ့ ေတြ႔ဖူးပါရဲ့။ ခုေတာ့ မမ၂ေယာက္ေက်းဇူးေၾကာင့္ ေရးဖူးသြားျပီေပါ့ေနာ့။

ကြ်န္မမွာ ၀ါသနာေသးေသးၾကီးၾကီး အေတာ္မ်ားမ်ားရွိပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ၀ါသနာပါေပမဲ့ သိပ္မလုပ္ျဖစ္ပါဘူး။ အဲ့ဒီေတာ့ ၀ါသနာလည္းပါ လုပ္လည္းလုပ္ျဖစ္တာေလးေတြပဲ ေရးပါ့မယ္။

ဓာတ္ပံုရုိက္ျခင္းႏွင့္ျပင္ျခင္း
ငယ္ငယ္ထဲက ဓာတ္ပံုအရုိက္ခံရတာ ၀ါသနာပါပါတယ္။ ၾကီးလာေတာ့ ၀ါသနာက ပိုရင့္လာပါတယ္။ ကြ်န္မက ဓာတ္ပံုမစားပါ။ ရုိက္ထားေသာ ဓာတ္ပံုမ်ားကို ၾကည့္လွ်င္ ၁၀ပံုမွာ ၁ပံုသာ ေကာင္းပါသည္။ သို႔ေသာ္ အေသရုိက္ပါသည္။ ရန္ကုန္တစ္ခါတစ္ခါ ျပန္လွ်င္ ရုိက္ျဖစ္သည့္ ဓာတ္ပံုမ်ားမနည္းပါ။ အရင္က ဖလင္မ်ားႏွင့္ရုိက္တုန္းက ဖလင္ႏွေျမာ၍ အားတိုင္းယားတိုင္း မရုိက္ပါ။ အခုေတာ့ ဒီဂ်စ္တယ္ေခတ္ ျဖစ္လာ၍ ကြ်န္မအၾကိဳက္ျဖစ္သြားသည္။ ထုိ႔အျပင္ Photoshop ေလးႏွင့္ ဟိုကလိ ဒီကလိ လုပ္ပါသည္။ ျပီးရင္ Edit လုပ္ျပီးေသာ ပံုမ်ားကို ၾကည့္၍ ေကာင္းေကာင္းမေကာင္းေကာင္း ပီတိျဖစ္တတ္ပါေသးသည္။

စာဖတ္ျခင္း
စာဖတ္တာကို အင္မတန္ ၀ါသနာပါပါသည္။ ၂တန္းေလာက္ထဲမွ စ၍ အျပင္စာမ်ားကို စဖတ္ျဖစ္သည္။ စာဖတ္ျခင္းဟု ေျပာလိုက္၍ အထင္မၾကီးသြားမိေစရန္ ၾကိဳတင္ေျပာၾကားလိုပါသည္။ အေၾကာင္းမွာ ဖတ္ေသာစာမ်ားမွာ ဗဟုသုတရေသာ စာအုပ္ထက္ ကာတြန္းစာအုပ္၊၀တၳဳစာအုပ္မ်ားကိုသာ ပိုဖတ္ေသာေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ အိမ္တြင္ ငယ္စဥ္ကတည္းက ထြက္သမွ် ကာတြန္းဂ်ာနယ္ အကုန္၀ယ္သည္။ ပံုျပင္စာအုပ္ တစ္ပတ္တစ္အုပ္၀ယ္ျဖစ္သည္။ ၇တန္းေလာက္ အေရာက္တြင္ ကြ်န္မ၀ယ္ထားေသာ ဂ်ာနယ္ ႏွင့္ စာအုပ္မ်ားမွာ စတိုခန္း၏ ထက္၀က္ခန္႔ကို ေနရာယူထားေလျပီ။ ကာတြန္းကို ၀ယ္ရုံတင္ အားမရေသး။ စာအုပ္ဆိုင္က ငွားဖတ္သည္။ ဘိုဘို တြတ္ပီ ပိုးဇာ ေဂ်ာက္ဂ်က္ ယူႏိုင္ ဒီရဲဂ်ာ သက္ပိုင္ရဲ ရွင္ေႏွာင္း.. အမ္မေလး ေျပာရင္ကုန္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ အကုန္ဖတ္တယ္။ စာအုပ္ဆုိင္ တစ္ဆိုင္ထဲ ငွားရတာ အားမရလို႔ ၃ဆိုင္ ပတ္ငွားတယ္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆို တစ္ေန႔ကို ကာတြန္း ၄ အုပ္ကေန ၁၂အုပ္ထိ ဖတ္တယ္။ ရသမွ် မုန္႔ဖိုးနဲ႔ စာအုပ္ဖိုးေတာင္ မေလာက္ဘူး။ အိမ္ကလူၾကီးေတြကလည္း အျပင္မွာ လတ္လ်ားလတ္လ်ားမလုပ္ပဲ စာအုပ္ပဲဖတ္္တာဆိုေတာ့ ဘာမွ သိပ္မေျပာ။ ၈တန္း ၉တန္းေလာက္ ေရာက္ေတာ့ လိုင္းေျပာင္းသြားသည္။ ကာတြန္းႏွင့္ ပံုျပင္အစား ၀တၳဳစာအုပ္မ်ား အစား၀င္လာသည္။ ၀တၳဳမ်ားကိုေတာ့ မ၀ယ္။ ဆိုင္မွ ငွားဖတ္သည္။ အေမက အခ်စ္၀တၳဳမ်ား ေပးမဖတ္။ လြန္းထားထား ပုညခင္ အိမ္သို႔ သယ္လာခြင့္မရွိ။ ေတာ္ေသးသည္။ တာရာမင္းေ၀ မင္းခုိက္စိုးစန္ အၾကည္ေတာ္ စာအုပ္မ်ားကို ဟာသစာအုပ္မ်ားဟု ေျပာကာ အိမ္ငွားလာရင္ ဘာမွမေျပာ။ ခုေလာက္ဆိုရင္ေတာ့ စာဖတ္ဘယ္ေလာက္ ၀ါသနာၾကီးလဲ သိေလာက္ေရာေပါ့။ ခုဒီေရာက္လာေတာ့ အီးဘုတ္ခ္မ်ားႏွင့္သာ ေက်နပ္ေနရေတာ့သည္။ အဟင့္။

အစားအေသာက္
ကြ်န္မက ထမင္းနဲ႔ဟင္းထက္ သေရစာ ပိုၾကိဳက္တယ္။ ရန္ကုန္မွာတုန္းက တရုတ္တန္းမွာေနေတာ့ ညေနေစာင္းျပီဆိုတာနဲ႔ ခ်စ္မားသားဆီက ပိုက္ပုိက္ေတာင္း။ လမ္းထိပ္ထြက္ျပီး မုန္႔ေလွ်ာက္ပတ္စားတာ။ တစ္ခါတစ္ေလ ညစာထမင္းေတာင္ မစားျဖစ္ဘူး။ ညစာအလြတ္ အပီဆြဲတာ။ ဘယ္ေနရာမွာ ဘာမုန္႔ေကာင္းတယ္ ဘယ္ဆိုင္ေကာင္းတယ္ဆိုတာ အကုန္သိ။ စင္ကာပူေရာက္ေတာ့လည္း အားရင္ ဟင္းခ်က္ေကာင္းတဲ့ ဘေလာ့ဂါမမေတြဆီေလွ်ာက္လည္။ သေရက်။ အျပင္ေရာက္ရင္ ဟုိသေရစာ ဒီသေရစာ တို႔တိတို႔တိစား။ ဘေလာ့မွာ ဟင္းခ်က္နည္းေတြကိုမွတ္ ျပီးရင္ ခင္တဲ့မမေတြအိမ္ကိုသြား။ ခ်က္ေကြ်းခိုင္း။(အမွန္ေတာ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ခ်က္စားၾကည့္ခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အိမ္ရွင္က မီးဖိုေခ်ာင္ သံုးခြင့္မေပးပါဘူး) ကဲ အဲ့လိုမ်ိဳးလည္း အစားအေသာက္ ၀ါသနာၾကီးပါသတဲ့။

ေတာ္ျပီ။ ၾကာရင္ အစားပုတ္တဲ့ အေၾကာင္းေတြ ေပၚကုန္ေတာ့မယ္။
ဘယ္သူ႔ကို ဆက္tagရမလဲလို႔ စဥ္းစားေတာ့ ဒီလိုအုိင္ဒီယာရပါတယ္။ အခုဒီစာေၾကာင္းကို ဖတ္မိတဲ့သူေတြအားလံုးကို tagပါတယ္။ ဘာအခုမွ မဖတ္ေတာ့ဘူးလုပ္ေနတာလဲ။ မရေတာ့ဘူး။ငွင္းငွင္း။ ေရးရေတာ့မယ္။ဒါပဲ။
ဟဟား။ ေပါတာေတြ ေတာ္သင့္ျပီ။ ေတာ္ၾကာ တည္တည္ၾကည္ၾကည္ေနတဲ့ ဘာဘာကို ငေပါမေလးလို႔ ထင္ကုန္ၾကေတာ့မယ္။ ေနာက္တာပါ။ ေရးခ်င္တဲ့ လူေတြေရးၾကပါ။ ျပီးရင္ ဆီပံုးမွာ ေအာ္ခဲ့ပါ။ တစ္ေယာက္ခ်င္းဆီကို ေသခ်ာလာလည္ဖတ္ပါ့မယ္။ :)

ေတြးမိေတြးရာမ်ား

Training ေနာက္၂ရက္မွာေတာ့ ပထမေန႔ေလာက္ေတာ့ မဆိုးေတာ့ပါဘူး။ နည္းနည္း အဆင္ေျပတယ္။ ဒါေပမဲ့ စလုပ္လုပ္ခ်င္းမို႔လား မသိဘူး။ လုပ္ရတာေတာ့ မေပ်ာ္ဘူး။ အလုပ္ကို မသြားခ်င္တာ။ ဒါေပမဲ့လည္း "ေပ်ာ္ရာမွာ မေနရ၊ ေတာ္ရာမွာေနရ" လို႔ပဲ စိတ္ထဲေတြးျပီး အလုပ္ဆက္သြားရတာေပါ့ကြယ္။

ဗဟုသုတေတာ့ အေတာ္ရသား။ က်န္းမာေရးဗဟုသုတေတြေပါ့ေလ။ လူနာေပါင္းစံုကိုလည္းေတြ႔ျပီး အေတြးေတြလည္း မ်ားမိပါရဲ့။
တစ္ခါကဆို ကိုယ္၀န္ေဆာင္အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ လာျပတယ္။ သူက ေမြးခါနီးျပီ။ ကြ်န္မတို႔ ေဒါက္တာမမနဲ႔ ေမြးမွာ။ ခြဲေမြးမွာတဲ့။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ Horoscope တြက္ခ်က္မွဳအရ April ၃ရက္ေန႔ မနက္ ၉နာရီက ေန ၁၁နာရီ အတြင္း ေမြးရမယ္ဆိုပဲ။ အစက သူက Apr ၁ရက္ေန႔ ေမြးဖို႔ Date လုပ္ထားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ Apr ၁ က April Fool Day မို႔လို႔တဲ့။ ၃ရက္ေန႔ ေျပာင္းလို႔ရမလားဆိုျပီး ဆရာ၀န္နဲ႔ လာတိုင္ပင္တယ္။ April Fool Dayမွာ ေမြးေတာ့ ဘာျဖစ္မွာက်လို႔။ ရယ္ေတာ့ ရယ္ရသား။ ဧျပီ၁ရက္ေန႔မွာ ေမြးတဲ့ ျဖိဳးေမာ္တစ္ေယာက္ေတာ့ သူ႔ဖြားဖက္ေတာ္ ညီေလး(သို႔)ညီမေလး တစ္ေယာက္ ေလ်ာ့သြားတာေပါ့ေလ။ အဲ့လိုတြက္ခ်က္ျပီးေမြးတာနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ကြ်န္မတစ္ခုေတြးမိတယ္။ လူတစ္ေယာက္ရဲ့ ကံၾကမၼာက မိခင္ဗိုက္ထဲေရာက္ကတည္းက သတ္မွတ္ျပီးသားလို႔ ထင္တာပဲ။ အဲ့လိုမ်ိဳး အခ်ိန္ေတြ ေျပာင္းျပီးေမြးလိုက္လို႔ေကာ အဲ့ဒီကေလးရဲ့ ကံၾကမၼာက ေျပာင္းသြားမွာလားဟင္။ ဘုရားသတ္မွတ္ေပးတဲ့ ကံၾကမၼာ(ဒါမွမဟုတ္ ကိုသီဟသစ္ေျပာသလို အတိတ္ကံက သတ္မွတ္ေပးတဲ့ ကံၾကမၼာ)ကို လူေတြက ကိုယ္တိုင္သတ္မွတ္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနသလိုပါပဲ။ ကြ်န္မအေတြးေလးကို ေျပာၾကည့္တာပါ။ ပ်င္းလို႔ ေလွ်ာက္စဥ္းစားၾကည့္တာေနာ္။

အလြဲမ်ားနဲ႔ ကြန္မ၏တစ္ေန႔တာ

ဒီရက္ပိုင္း စာေရးရမွာ အပ်င္းထူေနပါတယ္။ အလုပ္ကိစၥနဲ႔ နည္းနည္းစိတ္ရွဳပ္တာလည္း ပါတယ္။ အခု အလုပ္ကလည္း ရသလိုမရသလိုျဖစ္ေနပါတယ္။ မေန႔က interview ၂ခုသြားပါတယ္။ ပထမတစ္ခုကေတာ့ ေရေရရာရာ မရွိလွပါဘူး။ ေမးခြန္းနည္းနည္းေမးျပီး ေနာက္မွ ျပန္ဆက္သြယ္ပါ့မယ္ဆိုျပီး ျပီးသြားတယ္။ ဒုတိယ interview က်ေတာ့ အင္တာဗ်ဴးတဲ့ ေဒါက္တာမမက အသက္၃၀ေက်ာ္၀န္းက်င္ပဲ ရွိပါေသးတယ္။ Training ဆင္းၾကည့္ပါတဲ့။ ဒီအလုပ္က ညီမနဲ႔ အဆင္ေျပမေျပမသိေတာ့ စမ္းလုပ္ၾကည့္ေပါ့တဲ့။ ၃ရက္ေလာက္လုပ္ျပီး အဆင္ေျပရင္ ဆက္လုပ္ပါလို႔ ေဒါက္တာမမက ေျပာပါတယ္။ ရာထူးကေတာ့ သူ႔ရဲ့လက္ေထာက္ေပါ့ေနာ္။ အလုပ္ရွင္က ေခ်ာေခ်ာလွလွေလး။ စကားေျပာေလးကလည္းခ်ိဳ။ အဲ့ေတာ့ ဒီလို သေဘာေကာင္းေကာင္း အလုပ္ရွင္နဲ႔ လုပ္ရေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့ဆိုျပီး ေခါင္းကို ဆတ္ဆတ္ျငိမ့္လို႔ ဒီေန႔႔Training စဆင္းတယ္ေပါ့ကြယ္။

သို႔ေသာ္လည္း အလုပ္စဆင္းေတာ့ အထင္နဲ႔အျမင္က မွားခဲ့ေလျပီ။ မေန႔က စကားခ်ိဳေသာ မမေဒါက္တာ။ ဒီေန႔ ေဆးခန္းေရာက္တာနဲ႔ ေကာင္တာက ေကာင္မေလး၂ေယာက္ ေလေပါေနတာေတြ႔လို႔ စေအာ္ေငါက္ပါေလေရာ။ ကြ်န္မေတာင္ နည္းနည္းလန္႔သြားတယ္။ ျပီးေတာ့ ကြ်န္မကို ၀န္ထမ္းတစ္ဦးက ေဆးlabel တပ္နည္းေတြ Lab form ေရးနည္းေတြ blah blah သင္ေပးတယ္။ ေဆးနာမည္ေတြလည္း မွတ္ရေသးတယ္။ အဓိက တာ၀န္က ဆရာ၀န္ consultation လုပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ သူလိုအပ္သမွ်လုပ္ေပးရမယ္။ သူ႕ပါးစပ္က ေဆးနာမည္ တစ္ခုထြက္ျပီဆိုတာနဲ႔ ဗီရုိဖြင့္ ေဆးထုတ္။ လူနာနာမည္ နဲ႔ ေဆးအညႊန္းေရး။ ျပီးရင္ ဆရာ၀န္က ဘာကို စမ္းသပ္မယ္ဆိုတာနဲ႔ လိုအပ္တဲ့ ပစၥည္းကိရိယာေတြ အဆင္သင့္ထုတ္။ လူနာေတြ ကုတင္ေပၚတက္ရင္ တြဲတင္ေပး တြဲခ်ေပး။ ဗဟုသုတေတာ့ အေတာ္ရသား။ ဒါေပမဲ့ ေဒါက္တာမမက စိတ္အလြန္ၾကီးေၾကာင္း မ်က္၀ါးထင္ထင္ေတြ႔ခဲ့ရသည္။ လုပ္တာကိုင္တာ ေႏွးရင္ ေအာ္ခံထိဖို႔ျပင္။ မွားရင္ေတာ့ ေသဖို႔သာျပင္ေပေတာ့။ တစ္ခါ သူခိုင္းတာ ဘာခိုင္းမွန္းမသိ၍ ေၾကာင္ေနတဲ့ က်မ ေကာင္းေကာင္းကေလာ္တုပ္ခံရ။ သူ႔ultrasound machine ေပၚ လက္မအားလို႔ မွတ္စုစာအုပ္ခဏတင္မိ။ ထပ္အေအာ္ခံရ။ ေဆးဗီရုိတြင္ စာေရးရင္ ဆြဲထုတ္ရေသာ သစ္သားအျပားေလးရွိသည္။ ထိုသစ္သားအျပားေလးအား အထုတ္အသြင္းတြင္ အားနည္းနည္းျပင္းသြားသည္။ ျခိမ္းေျခာက္ခံရသည္။ ပ်က္ရင္ လစာထဲက ႏွဳတ္မည္ဟု။ လစာကျဖင့္ ဘယ္ဆီေနမွန္းမသိေသး။ ေဆးမွတ္တမ္းေပၚတြင္ လူနာနာမည္ႏွင့္ IC ေရးခုိင္းသည္။ လူနာ နာမည္မွာ မတရားရွည္ေသာေၾကာင့္ ေနရာမဆန္႔။ ျမွားထိုးျပီးေရးမိသည္။ ထပ္ဆူခံရသည္။ နာမည္ရွည္မွန္းသိရင္ အစထဲက ခ်ံဳ႕ေရးပါလားတဲ့။ အခုၾကည့္မေကာင္း ရွဳမေကာင္းနဲ႔တဲ့။ ကြ်န္မလည္း ဒါဆို ေနာက္တစ္ရြက္ထပ္ေရးလိုက္ပါ့မယ္ဆိုျပီး စာရြက္ေနာက္တစ္ရြက္ အေျပးသြားယူ။ ျပန္လာေတာ့ မမက ေျပာ၏။ စာရြက္သိပ္ေပါေနလားတဲ့။ စာရြက္ဆိုတာ သစ္ပင္ကလုပ္တာဆိုတာ နားလည္တယ္မလား။ စာရြက္ျဖဳန္းတီးတာ သစ္ပင္ေတြကို သတ္တာနဲ႔ တူတူပဲ။ ျပန္သြားထားတဲ့။ ေၾသာ္... ဘာလုပ္လုပ္တလြဲပါလား ငါ့နဲ႔ေနာ္။ ေတာ္ပါေသးရဲ့။ မမက လွည့္ပတ္ေအာ္ေငါက္ရတာ ေမာသြားျပီထင့္။ ဒီေန႔ သင္ေပးတာေတြ အကုန္ခ်ေရးတဲ့။ ျပီးရင္ ျပန္ေတာ့တဲ့။ ကြ်န္မလည္း အတက္ၾကြဆံုးေရးေတာ့တာေပါ့။ ေရးျပီးသြားေတာ့ မမက ေမးပါတယ္။ မနက္ျဖန္ Training လာအံုးမွာလားတဲ့။ အလုပ္ကလည္း ရွာရခက္တယ္ဆိုေတာ့ ရႏိုင္တဲ့ ဒီအလုပ္ေလးပဲ ဆက္ၾကိဳးစားၾကည့္ရမွာေပါ့ကြယ္။ ဟင့္။ အဲ့ေတာ့ လာမယ္ပဲေျပာလိုက္ရတာေပါ့။ ကဲဒီေတာ့ ဒီည ဘုရားေသခ်ာရွိခိုးသြားမွ။ မနက္ျဖန္ ေဒါက္တာမမ စိတ္ေကာင္း၀င္ျပီး တပည့္ေတာ္မလည္း ဆူပူေအာ္ေငါက္ခံရျခင္းေဘးမွ ကင္းေ၀းေစေသာ၀္။ ။

မက္ခြင့္မရွိလိုက္တဲ့ အိပ္မက္တစ္စံု -၂

ေလေျပ ေမာင့္ဆီက ထိုစကားၾကားျပီး စိတ္ေတြ ေယာက္ယက္ခတ္ေနတယ္။ ေခါင္းထဲမွာလည္း အေတြးေတြက စံုလို႔။ ထုိတစ္ခဏ သူမ ေမာင့္ကို ဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိေအာင္ ဆြံအေနခဲ့မိသည္။"ကြ်န္မ ျပန္ေတာ့မယ္ေမာင္။" ဆိုတဲ့ တစ္ခြန္းထဲ ေျပာျပီး လွည့္ထြက္ခဲ့တယ္။ ေမာင္က ျပန္လိုက္ပို႔ေပးမယ္ဆိုေသာ္လည္း သူမ taxi ကို ဇြတ္တားျပီး ထြက္လာခဲ့တယ္။
အိမ္ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ အခန္းတြင္းေအာင္းေနမိတယ္။ ဒီလိုဆို သူမလည္း ေဆးသြားစစ္သင့္ျပီ။ သို႔ေသာ္ ေဆးသြားစစ္ရန္ လံုေလာက္တဲ့ သတၱိ ေလေျပမွာ မရွိတာေတာ့ အမွန္ပင္။ဘာလို႔ ဒီလို ကံၾကမၼာဆိုးၾကီးက ေလေျပနဲ႔ေမာင္အေပၚ က်လာတာလဲကြာ။ လက္ထပ္ျပီး တစ္ပတ္မွ်သာ ရွိေသးတဲ့ ဇနီးေမာင္ႏွံ အသစ္စက္စက္ေလးကိုမွ ကံတရားက ရက္စက္ေလျခင္း။ ေမာင္ အိမ္ျပန္ေရာက္လာေတာ့လည္း စကားမေျပာျဖစ္။ အေတြးကိုယ္စီနဲ႔ ၂ေယာက္လံုးႏွဳတ္ဆိတ္ေနမိတယ္။ ထိုတစ္ညလံုး သူမ တစ္ေမွးမွ အိပ္မရခဲ့။ ေမာင္လည္း အိပ္လို႔ရမည္မထင္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေလေျပ ခိုင္မာတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခု ခ်လိုက္သည္။ မနက္ျဖန္ မနက္ေစာေစာ သူမေဆးသြားစစ္မည္။ ေမာင့္ကိုေတာ့ မေခၚသြားေတာ့။ သူမတစ္ေယာက္ထဲသြားမည္။
နံနက္ ၆နာရီ ။ သူမတစ္ညလံုး မအိပ္ရေသးေသာ္လည္း ေဆးသြားစစ္ရမည္ဟူေသာ စိတ္ေၾကာင့္ထင္သည္။ အိပ္ခ်င္စိတ္ လံုး၀မရွိ။ ေမာင္ကေတာ့ မိုးလင္းခါနီးမွ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္ ထင္၏။ အိပ္ေမာက်ေနသည္ မွာ လံုး၀ အျပစ္ကင္းစင္လွသည္။ ဒီလို ေရာဂါမ်ိဳး ေမာင့္လို လူဆီမွာျဖစ္တယ္ဆိုတာ ေလေျပခုခ်ိန္ထိ ယံုရခက္ဆဲ။ အိပ္ရာထဲလည္း ဆက္မလွဲခ်င္ေတာ့တာနဲ႔ ေရမိုးခ်ိဳး ၊ဘုရားရွိခိုးျပီး မနက္စာအတြက္ ျပင္ဆင္သည္။ သူမအိမ္က ထြက္လာခ်ိန္အထိ ေမာင္ အိပ္ရာက မႏိုးေသး။ ထ႔ိုေနာက္ သူမ အိမ္မွ ေစာေစာထြက္ကာ ေရႊတိဂံုဘုရားသို႔ ၀င္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ ေဆးစစ္ရန္ ထြက္လာခဲ့သည္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ သူမေတြးေနမိသည္။ အကယ္လို႔ ေဆးစစ္တာ POSITIVE ဆိုရင္ သူမ ဘာဆက္လုပ္မည္နည္း။ သူမ အသက္ ၂၂ႏွစ္သာရွိေသးသည္။ သူမႏွင့္ ေမာင္တို႔ ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့မိသားစုဘ၀ေလး ထူေထာင္ၾကမည္ဟု အိပ္မက္ထားသမွ် တကယ္ပဲ ျဖစ္မလာႏိုင္ေတာ့ဘူးလား။ ေဆးခန္းေရွ႕ေရာက္လာမွ သူမအေတြးစေတြ ျပတ္သြားသည္။ ေဆးခန္းေရာက္ေရာက္ျခင္း ေဆးစစ္လို႔မရေသး။ အရင္ consultation ၀င္ရသည္။ ဆရာ၀န္မ ေျပာေသာ စကားမ်ား နားထဲ၀င္တစ္ခ်က္ မ၀င္တစ္ခ်က္။ ထို႔ေနာက္ ေဆးစစ္ျပီး အိမ္ျပန္လာခဲ့သည္။ "အေျဖရရင္ ဖုန္းဆက္လိုက္မယ္။ ၂ ရက္အတြင္းေတာ့ ရမွာပါ။ စိတ္ေအးေအးထားပါ မေလေျပ။ ဒါမ်ိဳးက ျဖစ္ခဲပါတယ္။ "သူမလည္း ေခါင္းအသာျငိမ့္ကာ ထြက္လာခဲ့သည္။
အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေမာင္ အိမ္မွာမရွိ။ company သြားတာပဲ ျဖစ္မည္။ေလေျပ ေမာင့္ကို ခ်ီးက်ဴးမိသည္။ ဤသို႔ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ ေရာဂါဆိုးၾကီး စြဲကပ္ေနေသာ္လည္း ေမာင္ တည္ျငိမ္လြန္းသည္ဟု ေလေျပထင္သည္။ သူလုပ္စရာရွိေသာ အလုပ္မ်ားကို မူမပ်က္ လုပ္သြားႏိုင္သည္။ အကယ္လို႔ သူမသာ ေမာင့္ေနရာမွာဆို ေမာင့္လိုေနႏိုင္ပါ့မလား။ မဂၤလာဧည့္ခံပြဲအတြက္ ျပင္ဆင္ခ်င္စိတ္လည္း သူမမွာ မရွိေတာ့။ ေလေျပတို႔အတြက္ အဓိပၸာယ္မွ မရွိေတာ့ပဲ ေမာင္ရယ္။ ညေနက်ေတာ့ ေမာင္ဖုံးဆက္ရွာပါသည္။ မဂၤလာခမ္း၀င္ပစၥည္းေတြ သြားၾကည့္ခ်င္ေသးလားတဲ့။ သူမစိတ္မပါလို႔ မၾကည့္ေတာ့ဘူးဟု ေျပာလိုက္သည္။ ေမာင္လည္း သူမစိတ္အေျခအေနကို နားလည္သည္ထင္ပါတယ္။ "ဒါဆိုလည္း ေမာင္ေစာေစာျပန္လာမယ္ေနာ္"ဆိုျပီး ဖုန္းခ်သြားသည္။
ေမာင္ အိမ္ျပန္လာေတာ့ သူမတို႔ ညစာတူတူစားျဖစ္သည္။ ခါတုိင္း ရယ္ေမာစေနာက္သံေတြႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ေနေသာ ထမင္း၀ိုင္းေလး အခုေတာ့ တိတ္ဆိတ္ေျခာက္ေသြ႔မွဳေတြသာ ၾကီးစိုးေနသည္။ ထိုတိတ္ဆိတ္မွဳကို ေမာင္ကပဲ စတင္ျဖိဳခြင္းလိုက္သည္။ "ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ေလေျပ။" သူမ ေခါင္းငံု႔ထမင္းစားေနရာမွ ေမာ့ၾကည့္မိသည္။ ေမာင့္ပံုစံက တကယ္ကို လွိဳက္လွဳိက္လွဲလွဲ ေျပာေနသလိုပင္။ "ဘာကိုေက်းဇူးတင္တာလဲ ေမာင္" "ေမာင္ကို ခြင့္လႊတ္ေပးလို႔ေပါ့။ ေမာင္က ေလေျပကို ေျပာဖို႔ ေတာ္ေတာ္ေလး သတၱိေမြးခဲ့ရတယ္။ ေလေျပ မုန္းသြားမွာ ေမာင္ေၾကာက္တယ္။ ေမာင္ တကယ့္ကို မိုက္လံုးၾကီးခဲ့မိတာပါကြာ" "ဒီမွာ ေမာင္။ က်မ ေမာင့္ကို ခြင့္လႊတ္တယ္လို႔ ဘယ္တုန္းကမွ မေျပာခဲ့ဘူး။ ခုခ်ိန္မွ က်မစိတ္ေတြ တအားရွဳပ္ေနတဲ့အတြက္ အဲ့ဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ေမာင့္ကို က်မေျပာဖို႔ အင္အားမရွိေသးဘူး။ ေမာင့္ အနားမွာ ဒီေလာက္ အစစအရာရာ လိုေလေသးမရွိေအာင္ က်မတာ၀န္ေၾကခဲ့ရက္နဲ႔ ဒီလိုမ်ိဳးလုပ္ရက္တဲ့ ေမာင့္ကို က်မဘယ္လိုနားလည္ေပးရမလဲ။ေျပာပါ ေမာင္"သူမ၄ႏွစ္လံုးလံုး ႏွဳတ္က်ိဳးေအာင္ ေခၚခဲ့ေသာ "ေမာင္"ဆိုေသာ အသံုးအႏွဳန္းကို ေမာင့္ကို စိတ္ဆိုးသည့္တိုင္ေအာင္ ဆက္ေခၚမိေနဆဲပင္။ "မဟုတ္ဘူး ေလေျပ ... ဒီကိစၥေတြက ေမာင္ေလေျပနဲ႔ မေတြ႔ခင္တုန္းက ကိစၥေတြပါ။ ေလေျပနဲ႔ ေတြ႔ျပီးေနာက္ပိုင္း ကိုယ္တစ္ခါမွ သစၥာမေဖာက္ခဲ့တာ အမွန္ပါကြာ။"ေလေျပ ထမင္းဆက္စားခ်င္စိတ္မရွိေတာ့။ ထမင္း၀ိုင္းမွ ထထြက္လာသည္။
ဒီရက္ပိုင္း သူမ ေမာင္ႏွင့္ ခပ္စိမ္းစိမ္းေနျဖစ္သည္။ ေမာင္ အလုပ္က ျပန္လာရင္လည္း စကားသိပ္မေျပာျဖစ္။ သို႔ႏွင့္ ေဆးစစ္ျပီး တတိယေျမာက္ေန႔မွာ သူမကို ဆရာ၀န္မက ဖုန္းဆက္သည္။ ေဆးစစ္ထားသည့္ အေျဖလႊာ ရျပီဟု အေၾကာင္းၾကားျခင္း ျဖစ္သည္။ အေျဖကို ဖုန္းထဲက ေမးေတာ့ ဆရာ၀န္မက လူကိုယ္တိုင္လာယူဖို႔ ေျပာသည္။ ေလေျပ စိတ္ထဲထင့္ေနသည္။ ဒီလိုႏွင့္ ေဆးခန္းေရာက္ေတာ့ အေျဖက NEGATIVE တဲ့။ ေလေျပ ၀မ္းသာသြားသည္။ ဒါေပမဲ့ ဆရာ၀န္မက ဆက္ေျပာသည္။ "ေလေျပ ေနာက္ ၆လေနရင္ေတာ့ ထပ္ေဆးစစ္ဖို႔လိုမယ္။ အခုက ေလေျပတို႔ လက္ထပ္ထားတာ တစ္ပတ္ပဲ ရွိေသးတယ္ဆိုေတာ့ အကယ္လို႔ ေရာဂါပိုးကူးခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာင္ အဲ့ေလာက္တစ္ပတ္အခ်ိန္အတြင္းမွာ မသိႏိုင္ဘူး။" "ဟုတ္ကဲ့ပါ ဆရာမ။ ေလေျပ ေနာက္၆လေလာက္ေနရင္ ျပန္လာခဲ့ပါအံုးမယ္။"ေလေျပစိတ္ထဲမွာ နည္းနည္းေတာ့ ေပါ့သြားသလိုပင္။ သို႕ေသာ္လည္း ေနာက္၆လဆိုေသာ အခ်ိန္မွာ ဘာမဆိုျဖစ္လာႏိုင္ေသးသည္ မဟုတ္ပါလား။
ေလေျပအိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေမာင္က အေစာၾကီးအိမ္ျပန္ေရာက္ေနသည္။ "ေလေျပ ဘယ္သြားေနတာလဲကြာ။ ေမာင္ ဒီေန႔ ေနလို႔မေကာင္းတာနဲ႔ အိမ္ေစာေစာျပန္လာခဲ့တယ္။ ေလေျပဖုန္းဆက္တာလည္း ဘယ္လိုမွ ေခၚလို႔မရဘူး။" "အင္း ေလေျပ ေမခ်ိဳတို႔အိမ္ခဏသြားေနတာ။ ဖုန္းက ဘက္ထရီကုန္ေနတယ္။ " သူမ စကားကို ေမးတစ္ခြန္း ေျဖတစ္ခြန္းသာ ေမာင့္ကို ဆက္ဆံခဲ့သည္။ ေမာင္ေနမေကာင္းဘူးဆိုမွ ေမာင့္ကို ေသခ်ာျပန္ၾကည့္မိသည္။ သူမ ပစ္ထားေသာ ၃၊၄ရက္ အတြင္းမွာေတာင္ မ်က္ႏွာေခ်ာင္က်သြားလိုက္တာ။ ေမာင့္ကို သနားသလို ျဖစ္သြားသည္။ အို..ဘာလို႔ သနားရမွာလည္း။ သူ႔အျပစ္နဲ႔ သူပဲ။ သစၥာမဲ့တဲ့ ဒဏ္ခံရတာ။ သူမအဲ့လိုမ်ိဳး စိတ္ကိုတင္းထားေပမဲ့ တကယ္တမ္းေတာ့ မေနႏိုင္ပါ။ ေခ်ာင္းတဟြပ္ဟြပ္ဆိုးေနေသာ ေမာင္။ ခါတုိုင္းထမင္းကို လိုက္ပြဲယူမွ ၀သည့္ေမာင္။ အခုေတာ့ ထမင္း တ၀က္ကိုပင္ တပင္တပန္းစားေနရသလိုပင္။ ေမာင္ ဘာအျပစ္ေတြ လုပ္ခဲ့လုပ္ခဲ့ သိပ္ခ်စ္လို႔ လက္ထပ္ခဲ့ေသာေမာင့္ကိုေတာ့ ၾကာၾကာပစ္မထားႏိုင္။ ေရေႏြးေႏြးေလးႏွင့္ ေခ်ာင္းဆိုးေပ်ာက္ေဆးယူကာ သြားေပးလိုက္သည္။ ေနမေကာင္းသည့္ၾကားမွ ေမာင့္အျပံဳးေလးကို သူမျမင္လိုက္ရသည္။
ေမာင္ ဒီရက္ပိုင္း အေတာ္ေနမေကာင္းျဖစ္သည္။ သူ႔ကို ၾကည့္ရတာလည္း လံုး၀အားမရွိသလိုပင္။ ေလေျပ ေန႔တိုင္း ၾကက္ေပါင္းေတြ ေပါင္းတိုက္ေသာ္လည္း ေမာင့္ကို ၾကည့္ရတာ ေတာ္ေတာ္ေဖ်ာ့ေတာ့ေနသည္။ ေလေျပမေနႏိုင္ေတာ့။ ေမာင့္ကို ေမးလိုက္သည္။ "ေမာင္.. ဆရာ၀န္ေကာ ျပရဲ့လား ဟင္။"ေမာင္က သူမကို ျပံဳးျပီးၾကည့္သည္။"ေသမိန္႔က်ျပီးသား လူတစ္ေယာက္က ဆရာ၀န္ဆီ သြားေတာ့ေကာ ဘာမ်ားထူးျခားမွာလဲ ေလေျပရယ္"ေမာင္ရယ္ ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလ။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေသဒဏ္က်တရားခံတစ္ေယာက္လိုေတာင္ သတ္မွတ္ထားပါလား။ အမွန္ေတာ့ ဒါဟာကုမရတဲ့ ေရာဂါတစ္ခု မဟုတ္ပါဘူး။ ခုေခတ္မွာ ေဆး၀ါးေတြ ဒီေလာက္ ေခတ္မီေနတာပဲ ။ သူမ ေမာင့္ကို ရေအာင္ ကုမည္။ ျပဳစုမည္။ ေမာင္ လူေကာင္းႏွင့္မျခား သက္တမ္းေစ့ ေနႏိုင္ေစရမည္ဟု စိတ္ပုိင္းျဖတ္လိုက္သည္။ သူမ ေမာင့္ကို ဟုိရက္ပိုင္းေတြတုန္းက လစ္လ်ဴရွဴခဲ့မိတာေတာင္ ေနာင္တရသြားသည္။ သူမေမာင့္ကို ေႏြးေထြးတဲ့ အားေပးမွဳေတြ ေပးသင့္တဲ့အစား ေအးစက္တဲ့ လစ္လ်ဴရွဳမွဳေတြသာ ေပးခဲ့ေသာ္လည္း ေမာင္တစ္ခ်က္ေလးမွ ေစာဒက မတက္ခဲ့။ သူမေမာင့္ကို ဒီအတိုင္း ျဖစ္ထားလို႔ေတာ့ မျဖစ္။ မနက္ျဖန္ ယံုၾကည္ရတဲ့ အသိဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ဆီ ေခၚသြားရမည္။ ေမာင့္အသက္ ၂၆ႏွစ္သာ ရွိေသးသည္။ သူမတို႔မွာ လွပတဲ့ အနာဂတ္ေတြ ရွိေသးသည္။ ေမာင့္ကို သူမဘ၀ထဲက ထြက္ခြာခြင့္ မျပဳႏိုင္ေသးဘူး။
ေနာက္တစ္ေန႔ ေမာင့္ကို ေဆးခန္းသြားဖို႔ေခၚေတာ့ ေမာင္က အတင္းျငင္းသည္။ ေနာက္ဆံုး သူမ ေတာင္းပန္တစ္လွည့္ စိတ္ေကာက္တစ္လွည့္ မနည္းေခၚမွ မလိုက္ခ်င္လိုက္ခ်င္ႏွင့္ လိုက္လာသည္။ စမ္းသပ္မွဳေတြအျပီး ဆရာ၀န္က ေသခ်ာရွင္းျပသည္။ ေဆာင္သင့္ ေရွာင္သင့္သည့္ အခ်က္ေတြကို။ ေမာင္က ေရာဂါျဖစ္တာကို သိတာ ေနာက္က်တဲ့ အတြက္ေရာ သင့္ေလ်ာ္တဲ့ ေဆး၀ါးကုသမွဳ မခံခဲ့တဲ့အတြက္ အေျခအေနက သိပ္ေတာ့ အားရစရာမရွိေၾကာင္း။ဒါေပမဲ့ အခုအခါ ေဆး၀ါးေတြက တုိးတက္လာျပီ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေဆးမွန္မွန္ေသာက္မယ္ က်န္းမာေရးဂရုစိုက္မယ္ဆိုရင္ ေမာင့္ဟာ လူပံုမွန္တစ္ေယာက္လို ေနႏိုင္သြားေၾကာင္း အခုလာျပတာ အခ်ိန္မွီေလး ျဖစ္ေၾကာင္း ဂရုစိုက္ဖို႔လိုေၾကာင္း ေပါ့ေပါ့မေနသင့္ေၾကာင္းေျပာသည္။သူမ ေမာင့္ကို တစ္ခ်က္ျပံဳးၾကည့္ျပီး ေမာင့္လက္ေလးကို တင္းတင္းဆုပ္လိုက္သည္။"ေမာင္ ဒီမွာ ဆရာက ေျပာေနတယ္။ ေဆးမွန္မွန္ေသာက္ရင္ သက္သာသြားမယ္တဲ့။ၾကားတယ္ေနာ္။"ထုိ႔ေနာက္ သူမ ဆရာ၀န္ေပးတဲ့ ေဆးမ်ားယူျပီး ျပန္လာခဲ့သည္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ေမာင္က စကားေတာ့ သိပ္မေျပာ။ သူမက စျပီး "ေမာင္ ေလေျပကို ခ်စ္ရင္ ေဆးမွန္မွန္ေသာက္ရမယ္ေနာ္။ ေလေျပကိုယ္တုိင္ အခ်ိန္မွန္တိုက္မယ္။ မေသာက္လို႔ကေတာ့ မိေလေျပ အေၾကာင္းသိတယ္ေနာ္..ဟင္းဟင္း""ဟုတ္ပါျပီဗ်ာ။ ေဒၚေလေျပစကားနားေထာင္ပါ့မယ္ဗ်ာတဲ့" ကဲဘယ္ေလာက္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ ေမာင္လည္း။ ဒါေပမဲ့ သူမခ်စ္ေသာေမာင္သည္ သူမအနားက ထြက္ခြာခြင့္ မေပးႏိုင္ေသးပါ။ သူမ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေမာင့္ကို လူေကာင္းပကတိလို ေနႏိုင္ေအာင္ ၾကိဴးစားမည္။ သူမ သက္ျပင္းတိုးတိုးေလးေတာ ့တစ္ခ်က္ ခိုးခ်မိသည္။

ဆက္ပါဦးမည္။ (ဇာတ္လမ္းက မလိုအပ္ပဲဆြဲသလို ျဖစ္သြားလားမသိဘူး။ ေရးျပီး သိပ္ေတာ့ စိတ္တိုင္းမက်ေသးဘူး။ေနာက္မွ ျပန္ျပင္ေတာ့မယ္။ ခုလက္ေညာင္းသြားပီ။ :D စိတ္ရွည္ရွည္ထားျပီး ဖတ္ေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးပါရွင္။)