ေတာင္ေရးေျမာက္ေရး

Thursday, August 6, 2009

ၾသဂုတ္လ ၇ရက္

အသက္ေတာ့ တစ္ႏွစ္ၾကီးသြားျပန္ျပီ။ ေမြးေန႔နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး တစ္ခုခုေရးခ်င္တယ္။ မနက္ျဖန္က်မွပဲေရးေတာ့မယ္။

Tuesday, July 28, 2009

ကြ်န္ေတာ္ အေလာင္းကို ေက်ာေပးထိုင္ရင္း ျပတင္းေပါက္ဖက္မ်က္ႏွာမူကာ ဟိုဟိုဒီဒီအေတြးနယ္ခ်ဲ႕မိသည္။ ေက်ာင္းကိစၥ အိမ္ကိစၥ သူငယ္ခ်င္းကိစၥ အစရွိသျဖင့္ ေတာင္ေတြးေျမာက္ေတြး ေလွ်ာက္စဥ္းစားေနမိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က ျပတင္းေပါက္ဖက္ကို မ်က္ႏွာမူထားတယ္ဆိုေပမဲ့ အေလာင္းရဲ့ ေခါင္းနဲ႔ ေျခေထာက္ဖက္ကို မ်က္လံုးေထာင့္နားကေတာ့ ျမင္ရတယ္။ အေလာင္းက ပိတ္ျဖဴအုပ္ထားတာဆိုေတာ့ အေမွာင္ထဲမွာ အတန္ငယ္ျမင္ရတယ္။ ရုတ္တရက္ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္စိေထာင့္က အေလာင္းရဲ့ ေျခေထာက္ဖက္က တစ္ခ်က္လွဳပ္သြားတာကို ျမင္လိုက္ရသလို ခံစားလိုက္ရတယ္။ ရင္တစ္ခ်က္တုန္သြားတယ္။ ေသခ်ာေအာင္ ေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္မိတယ္။ အေလာင္းက ခုနက ပံုစံအတိုင္းပဲ ဘာမွ မထူးျခား။ သူစိတ္ထင္တာ ျဖစ္မည္ဟု ထင္၏။ ဒါေပမဲ့ အေလာင္းကို ေက်ာေပးျပီး မထုိင္ခ်င္ေတာ့။ ေက်ာမလံုသလို ခံစားရတယ္။ ဒါနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ သံမံတလင္းေပၚဆင္းထိုင္တယ္။ ျပတင္းေပါက္ရွိတဲ့ နံရံကို ေက်ာမွီျပီးေတာ့ေပါ့။ အဲ့ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္အေနအထားက အေလာင္းကို ထုိင္ၾကည့္ေနသလို ျဖစ္သြားတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ အခ်ိန္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၉နာရီေက်ာ္ေလာက္ရွိသြားျပီ။ ကြ်န္ေတာ္ေလ ဒီအေလာင္းအစားလုပ္မိတာ နည္းနည္းေတာ့ ေနာင္တရလာတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ သူတို႔ကို ေလာင္းေၾကးေငြ ေလ်ာ္ျပီး ကြ်န္ေတာ္ အိမ္ျပန္လိုက္ခ်င္တယ္။ အေလာင္းကို ေၾကာက္တာမဟုတ္ေပမဲ့ စိတ္ထဲကေတာ့ တစ္ေယာက္တည္းမို႕လို႔လား မသိဘူး။ နည္းနည္းေျခာက္ျခားလာသလိုပဲ။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြကို ျပန္လာေခၚခိုင္းရေအာင္ ဖုန္းလည္းမရွိ။ လွမ္းေအာ္လို႔လည္း မရ။ မနက္မိုးလင္းတဲ့ထိ ေစာင့္ဖို႔က လြဲရင္ ကြ်န္ေတာ္မွာ တျခားေရြးခ်ယ္စရာမရွိဘူး။

ကြ်န္ေတာ္လည္း အခန္းေထာင့္ေလးမွာ ဒူးႏွစ္ေခ်ာင္းေထာင္ျပီး ခဏေမွးေနလိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္လံုးေတြ နည္းနည္းစင္းလာတယ္။ ဒါေပမဲ့ အိပ္ေတာ့မအိပ္ခ်င္ေသးဘူး။ရုတ္တရက္ ဖေယာင္းတိုင္ကို သတိရသြားတယ္။ မအိပ္ခင္ေလး ဖေယာင္းတုိင္ေလးထြန္းလိုက္ဦးမယ္ေပါ့။ ဖေယာင္းတိုင္က တစ္နာရီခံတယ္ဆိုေတာ့ အဲ့အခ်ိန္ေလာက္ဆို ကြ်န္ေတာ္လည္း အိပ္ခ်င္ေလာက္ျပီ။ အိပ္သြားရင္ ဘာမွ သိေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ မနက္ႏိုးလာရင္ ဟုိေကာင္ေတြ တံခါးလာဖြင့္တာနဲ႔ အေတာ္ပဲဆိုျပီး ဖေယာင္းတိုင္ညိွလိုက္တယ္။ဒါေပမဲ့ ဖေယာင္းတိုင္က ခ်က္ခ်င္းမီးမေတာက္ဘူး။ ဖေယာင္းေတြက ရွဲကနဲ ျမည္ျပီး မီးျပန္ေသသြားတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း မီးျခစ္ဆံျငိမ္းလိုက္ျပီဆိုေတာ့ စိတ္နည္းနည္းတိုသြားတယ္။ ေနာက္တစ္ဆံထက္ညိွရတယ္။ မီးျခစ္ဆံက ၂ဆံပဲက်န္ေတာ့တယ္။ မီးထြန္းလိုက္ေတာ့ တခန္းလံုးကို ေသခ်ာျမင္ရတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ေၾကာက္စိတ္လည္း နည္းနည္းေပ်ာက္သေလာက္ ျဖစ္သြားတယ္။ ဖေယာင္းတိုင္ကို ကြ်န္ေတာ္က ခုတင္ေျခရင္း သံတိုင္ေပၚမွာ ဖေယာင္းအစက္ေလး ခ်ျပီး ထြန္းထားတယ္။ ျပီးေတာ့ ခုတင္ကို မွီုျပီး ကြ်န္ေတာ္ထိုင္ေနလိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ေဆးလိပ္ေသာက္ခ်င္လာတယ္။ မီးျခစ္ဆံတစ္ဆံယူျပီး မီးညိွလိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ေနာက္ဆံုးမီးျခစ္ဆံပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ အမွန္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္နည္းနည္းစိတ္ေထြျပီး ေမ့သြားတာ။ ေဆးလိပ္ကို ဖေယာင္းတိုင္မီးနဲ႔ညိွလို႔ရတာပဲ။ မီးျခစ္ဆံမွ မလိုတာ။ အလကား တစ္ေခ်ာင္းကုန္သြားတယ္။ ေဆးလိပ္ကုန္ျပီး သိပ္မၾကာခင္မွာ ဖေယာင္းတိုင္လည္း ကုန္သြားတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း နည္းနည္းအိပ္ခ်င္လာျပီ။ အခ်ိန္က ၁၀နာရီေက်ာ္။ ဒါနဲ႕ အိပ္ဖို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။

အိပ္ဖို႔က်ေတာ့ သံမံတလင္းမွာအိပ္လို႔ ဘယ္လိုမွ အဆင္မေျပဘူး။ ေလျဖတ္သြားႏိုင္တယ္။ တစ္နည္းပဲရရွိတယ္။ အေလာင္းကို ဟုိဖက္နည္းနည္းထပ္တုိးျပီး သူ႕ေဘးနား၀င္အိပ္မွပဲရမွာ။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္အေလာင္းကို ျဖည္းျဖည္းေလးတြန္းလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ သူ႔ေဘးနားမွာ အသာေလး၀င္လွဲေနလိုက္တယ္။ သူ႔ေခါင္းကိုလည္း နည္းနည္းဟုိဖက္တိုးျပီး ေခါင္းအုံးပဲ အံုးလိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္က ခါတိုင္းအိပ္ရင္ တေစာင္းအိပ္ေလ့ရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုအေနအထားက တေစာင္းေစာင္းမယ္ဆို အေလာင္းနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ရင္ဆိုင္ ဒါမွ မဟုတ္ ေက်ာေပးမွပဲရမယ္။ အဲ့လိုမ်ိဴးၾကီးေတာ့ မအိပ္ခ်င္ဘူး။ ဒါနဲ႔ ပက္လက္ကေလး လွဲေနလိုက္တယ္။ အိပ္ေနက် ပံုစံမဟုတ္ေတာ့ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကီး ၾကာသြားတာေတာင္ အိပ္မေပ်ာ္ဘူး။ ဒီၾကားထဲ ပက္လက္ပဲ ေနရေတာ့ ေက်ာနဲ႔ ေခါင္းက ပူလာတယ္။ အခ်ိန္က ၁၂နာရီေလာက္ေတာ့ရွိျပီ။ အိပ္မေပ်ာ္ေတာ့ ေပါက္ကရေလွ်ာက္စဥ္းစားမိတယ္။ အေလာင္းက ေယာက်္ားလား မိန္းမလားေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္က မိန္းမသရဲက ပိုေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းမယ္ထင္တယ္။ ရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာ ဆံပင္ဖားလားၾကီးေတြနဲ႔ဆိုေတာ့။ ေယာက်ာ္းအေလာင္းဆိုရင္ေတာ့ အိုေကတယ္။ ဒါနဲ႔ အေလာင္းက ေယာက်္ားမိန္းမၾကည့္ရေအာင္ ေနာက္ဆံုး မီးျခစ္ဆံကိုလည္းထုတ္မသံုးခ်င္ဘူး။ အေရးေပၚသံုးဖို႔ မရွိမွာစိုးလို႔။ ဒါနဲ႔ အၾကံတစ္္ခုရသြားတယ္။ အေလာင္းရဲ့ မ်က္ႏွာကို စမ္းၾကည့္မယ္ေပါ့။ ဟုိေကာင္ေတြေျပာတာ အေလာင္းက လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ဆိုေတာ့ အကယ္လို႔ ေယာက်ာ္းအေလာင္းသာဆုိရင္ ႏွဳတ္ခမ္းေမႊး မုတ္ဆိတ္ေမႊးေတာ့ ရွိမွာပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ ပိတ္ျဖဴေလးကို အသာလွန္လိုက္တယ္။ မ်က္ႏွာကို စမ္းၾကည့္ေတာ့ တကယ္ပဲ ႏွဳတ္ခမ္းေမႊးေတြရွိေနတယ္။ ဆံပင္ကလည္း ဘုိေကနဲ႔။ ေသခ်ာပါျပီ ေယာက်္ားအေလာင္းဆိုတာ။ စိတ္နည္းနည္းေအးသြားသည္။

ကြ်န္ေတာ္ ေက်ာသိပ္ပူလာတာနဲ႔ အေလာင္းဖက္တစ္ခ်က္ေစာင္းျပီး ေက်ာပူသက္သာေအာင္ ေနလိုက္တယ္။ ေခါင္းအံုးက အိက်သြားလို႔ထင္တယ္။ အေလာင္းရဲ့ေခါင္းက ကြ်န္ေတာ့္မ်က္ႏွာေပၚက်လာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လန္႔ျပီး ထရပ္မိတယ္။ စိတ္ထဲမွာ အေလာင္းက လွဳပ္သြားသလို ခံစားမိျပန္တယ္။ ေနာက္ဆံုး က်န္ေနတဲ့ မီးျခစ္တစ္ဆံကိို ညိွျပီး ကြ်န္ေတာ္ရပ္ေနမိတယ္။ မီးဆံေလးက စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္းကုန္သြားတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ ခုတင္ကို ေက်ာမွီျပီးထုိင္လိုက္တယ္။ ရုတ္တရက္ ေမြ႔ယာက အိကနဲ ျဖစ္သြားတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ၾကက္သီးျဖန္းျဖန္းထသြားတယ္။ လံုး၀ ေနာက္လွည့္မၾကည့္ဘူး။ အားးးး လက္ေအးၾကီးတစ္ခု သူ႕မ်က္ႏွာကို လာစမ္းမိတဲ့ အခိုက္ သူဘာမွ မသိေတာ့ပဲ ေလာကၾကီးနဲ႔ အဆက္ျပတ္သြားေတာ့တယ္။

****************************************************************************
မနက္ ေဇာ္ေဇာ္တံခါးလာဖြင့္ေတာ့ ေအာင္ေအာင္က ခုတင္ေျခရင္းမွာ ေမ့လ်က္သား။ ေအာင္ေအာင္ကို ေဆးရုံပို႔လုိက္ၾကတယ္။ ၂နာရီေလာက္ ၾကာေတာ့ ေအာင္ေအာင္ ျပန္သတိရလာတယ္။ ေအာင္ေအာင္ကို ေဆးရုံပို႔တဲ့ အခ်ိန္မွာ ေမာင္ေမာင္တစ္ေယာက္ ရုတ္တရက္ႏွလံုးရပ္ျပီး ဆံုးျပီ ဆိုတာ ဆရာ၀န္ေတြ မွတ္ခ်က္ခ်လိုက္တယ္။ ရွဳပ္သြားျပီထင္တယ္။ အားလံုးသတိထားမိလား။ ဇာတ္လမ္းအစထဲက အေလာင္းအစားကိစၥမွာ ေအာင္ေအာင့္ကို ေဇာ္ေဇာ္ပဲ အားလံုးရွင္းျပျပီး လိုက္ျပင္ဆင္ေပးတာ။ ေမာင္ေမာင္က ေပ်ာက္ေနတယ္။ အမွန္ေတာ့ အခန္းထဲက အေလာင္းေကာင္က တကယ့္အေလာင္းေကာင္မဟုတ္ဘူး။ ေမာင္ေမာင့္ကို အိပ္ေဆးထိုးျပီး အိပ္ခိုင္းထားတာ။ သူတို႔လို ေဆးေက်ာင္းသားေတြ အေနနဲ႔ ဒီလို အေလာင္းခုိးထုတ္ဖို႔ဆိုတာ ျဖစ္မွ မျဖစ္ႏုိင္တာ။ အဲ့ေတာ့ ေမာင္ေမာင္နဲ႔ ေဇာ္ေဇာ္ မဲႏွဳိက္ျပီး အေလာင္းေကာင္အျဖစ္ တစ္ညအိပ္ေဆးနဲ႔ အိပ္ဖို႔ သေဘာတူထားတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲ့ေန႔ညက အိပ္ေဆးက ေစာေစာျပယ္ျပီး ေမာင္ေမာင္က ႏုိးလာတယ္။ ရုတ္တရက္ႏိုးလာတဲ့ အခ်ိန္ အေမွာင္ထဲမွာဆိုေတာ့ အေလာင္းအစားကိစၥကို ေမ့ျပီး အိပ္ရာက ထထိုင္ျပီး ေဘးဘီ၀ဲယာကို ေလွ်ာက္စမ္းမိတယ္။ အဲ့မွာ ေအာင္ေအာင္ကို စမ္းမိတာပဲ။ ေအာင္ေအာင္ သတိလစ္ျပီး လဲက်သြားတာကို ေမာင္ေမာင္က အေၾကာက္လြန္ျပီး ေသသြားတယ္လို႔ ထင္သြားတယ္။ အနားကပ္ျပီးလည္း မစမ္းသပ္ရဲဘူး။ သူ႕အေနနဲ႔ နဂိုထဲက သရဲကို ေသေအာင္ေၾကာက္ပါတယ္ဆိုမွ အခု ေလာေလာလတ္လတ္အသက္ထြက္သြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းအေလာင္းနဲ႔ အေမွာင္ထဲမွာ ေနရေတာ့ အေၾကာက္လြန္ျပီး ႏွလံုးရပ္သြားတာပဲ။ အေလာင္းေယာင္ေဆာင္ရာကေန တကယ့္အေလာင္းျဖစ္သြားတယ္။

***********************************************************************
ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးက တကယ့္အျဖစ္အပ်က္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ၾကားဖူးသူေတြလည္း ရွိမွာပါ။ အရင္က ေဆးေက်ာင္း ၂ရဲ့ ေက်ာင္းသားသစ္ၾကိဳဆိုပြဲေတြမွာ အဲ့ဇာတ္လမ္းေလးေတြကို ပံုႏိွပ္ျပီး ေ၀ၾကတယ္လို႔လည္း ေျပာၾကပါတယ္။ ကြ်န္မေရးထားတဲ့ ဇာတ္လမ္းက မူရင္းဇာတ္လမ္းနဲ႔ နည္းနည္းပါးပါးေတာ့ လြဲႏိုင္ပါတယ္။ ကြ်န္မမွတ္မိသေလာက္ ျပန္ေရးထားတာေၾကာင့္ပါ။ အားလံုးဖတ္ျပီးတဲ့အခါမွာ ရင္ထဲတစ္ခုခုက်န္ခဲ့မယ္ ကြန္မန္႔ေလးမ်ားထားခဲ့မယ္ဆိုရင္ ကြ်န္မလက္ေညာင္းရက်ိဴးနပ္ပါျပီ။ ။

ျပီးပါျပီ။ ။

Saturday, July 25, 2009

အေလာင္းအစား

ဘာေတြတုန္းတစ္ေယာက္ ဒီရက္ပိုင္း ဘေလာ့ဖက္ကို သိပ္ေျခဦးမလွည့္ျဖစ္ပါဘူး။ အေၾကာင္းကေတာ့ ဓါတ္ပံုရုိက္တဲ့ဖက္ ေျခဦးလွည့္သြားလို႔။ :D
ဒါေလးကေတာ့ ရုိက္ျဖစ္တဲ့ ဓါတ္ပံုေတြထဲက တစ္ပံုပါ။ တျခားပံုေတြကေတာ့ ဓါတ္ပံုဘေလာ့ေလးသက္သက္ လုပ္ျပီးမွ တင္မလားလို႔ စဥ္းစားထားတယ္။

ကဲေရးခ်င္တာက သရဲေၾကာက္မေၾကာက္ အေလာင္းအစားလုပ္ၾကတဲ့ ေဆးေက်ာင္းသား၃ေယာက္အေၾကာင္း။ ဓါတ္ပံုအေၾကာင္း အင္ထရုိလုပ္တာေလး ခဏရပ္ျပီး ဇာတ္လမ္းစပါေတာ့မယ္။ ေက်ာင္းက စီနီယာတစ္ေယာက္ေျပာျပဖူးတာကို မွတ္မိသေလာက္ေလး ျပန္ခ်ေရးထားတာပါ။

*************************************************************************************
တစ္ခါက ေဆးတကၠသိုလ္ ၂မွာ သူငယ္ခ်င္း ၃ေယာက္ရွိသတဲ့။ အဲ့၃ေယာက္မွာ တစ္ေယာက္က သရဲတအားေၾကာက္တယ္။ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေၾကာက္တယ္လည္းမဟုတ္ မေၾကာက္ဖူးလဲမဟုတ္တဲ့ neutral ေပါ့။ ေနာက္ဆံုးတစ္ေယာက္ကေတာ့ လံုး၀ သရဲကို အယံုအၾကည္မရွိဘူးတဲ့။သူတို႔ နာမည္ကို ေမာင္ေမာင္ ရယ္ ေဇာ္ေဇာ္ရယ္ ေအာင္ေအာင္ရယ္ ထားပါေတာ့။ ေအာင္ေအာင္က တျခားသူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္က သရဲအေၾကာင္းေျပာတဲ့အခါမ်ိဴးတုိင္းမွာ "မင္းတိ္ု႔ကကြာ ဒီေခတ္ၾကီးထဲမွာ ဒါမ်ိဴးေတြ ေၾကာက္ေနရေသးတယ္။ အလကား အဓိပၸာယ္မရွိတာေတြ။ ငါေတာ့ ရွိတာလည္း မယံုဘူး။ လံုး၀လည္း မေၾကာက္ဘူး။" အဲ့လိုမ်ိဴးေျပာေလ့ရွိတယ္။ အဲ့စကားကို ၾကားဖန္မ်ားလာေတာ့ ၾကာေတာ့ ဟုိ၂ေယာက္လည္း အျမင္ကပ္လာတယ္။
တစ္ေန႔က်ေတာ့ သူတို႔ ၃ေယာက္ အဲ့ကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး အေလာင္းအစားတစ္ခုလုပ္ၾကတယ္။ ဘယ္လုိ အေလာင္းအစားမ်ိဴးလည္းဆိုေတာ့ ေအာင္ေအာင္ကို "မင္း သရဲလံုး၀မေၾကာက္တတ္ဘူးဆိုရင္ အခန္းေလးတစ္ခုထဲမွာ အေလာင္းေကာင္တစ္ခုရယ္ မင္းတစ္ေယာက္တည္းရယ္ တစ္ညလံုးေနႏုိင္လား။ မင္းကို ငါတို႔ အခန္းထဲမွာ ေသာ့ခတ္ထားမယ္။ ငါတို႔ မနက္မုိးလင္းလို႔ တံခါးလာဖြင့္တဲ့ အခ်ိန္မွာ မင္းက မတုန္မလွဳပ္ ေအးေအးေဆးေဆးရွိေနေသးတယ္ဆိုရင္ မင္းႏိုင္တယ္။ မင္းကို ငါတို႔၂ေယာက္ ေလာင္းေၾကးေငြ ၂ေသာင္းေပးမယ္။ (အဲ့ဒီေခတ္တုန္းက ေငြ၂ေသာင္းဆိုတာ ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္တဲ့)"။ ေအာင္ေအာင္ကလည္း "အုိေက စိမ္လိုက္ေလ။ ငါ့ဖက္က ready ပဲ။ မင္းတို႔သာ ငါ့ကို ေပးဖို႔ ပိုက္ဆံ အဆင္သင့္ျပင္ထား" တဲ့။ ဒါနဲ႔ သူတို႔ အေလာင္းအစားလုပ္ျဖစ္သြားတယ္.။

သူတို႔ အေလာင္းအစားရဲ့ စည္းကမ္းခ်က္ေတြက အခန္းထဲမွာ ခုတင္တစ္လံုးထားမယ္။ အဲ့ကုတင္ေပၚမွာ အေလာင္းကို ပိတ္ျဖဴအုပ္ျပီး တင္ထားမယ္။ ေဆးေက်ာင္းက အေလာင္းထားတဲ့ အခန္းကိုေစာင့္တဲ့လူကို ေပါင္းျပီးေတာ့ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္အေလာင္းတစ္ခုကို တစ္ညေလာက္ ခိုးထုတ္လာမယ္။ ျပီးရင္ ည၆နာရီမွာ တံခါးစပိတ္မယ္။ မနက္ ၆နာရီတံခါး လာဖြင့္ေပးမယ္။ မီးကို အျပင္က မိန္းswitch ခ်သြားမယ္။ ဆက္သြယ္ေရးပစၥည္းေတြ မယူရဘူး။ လုိအပ္တဲ့ ပစၥည္းအခ်ိဳ႕ေတာင္းႏုိင္တယ္။

ေအာင္ေအာင္က ေဆးလိပ္သမားဆိုေတာ့ ေဆးလိပ္တစ္ဗူးေတာင္းတယ္။ ျပီးေတာ့ မီးျခစ္။ ဒါေပမဲ့ ေဇာ္ေဇာ္က ဂတ္စ္မီးျခစ္မေပးဘူး။ မီးျခစ္ဆံ ၅ေခ်ာင္းေပးတယ္။ ျပီးေတာ့ ၁နာရီစာခံတဲ့ ဖေယာင္းတိုင္တစ္ေခ်ာင္း။ ေနာက္ျပီးေတာ့ ေရတစ္ဘူး။

အဲ့ဒီ အေလာင္းအစားလုပ္မဲ့ေန႔ ေန႔လည္ ၃နာရီေလာက္ထဲက အဲ့အခန္းကို ေဇာ္ေဇာ္က ေအာင္ေအာင္ကို လိုက္ျပတယ္။ အေလာင္းကို ဘယ္လိုပံုစံထားမယ္ ဘယ္ေနရာမွာ ဘာပစၥည္းထားမယ္ အစရွိသျဖင့္ေပါ့။ ဒီေနရာမွာ အခန္းရဲ့အေနအထားကို ေျပာျပဖို႔လိုလာျပီ။ အခန္းက ၁၀ေပပတ္လည္အခန္း။ ေဘးပတ္၀န္းက်င္အခန္းေတြမွာလည္း လူမရွိဘူး။ ဒီအခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ ျပတင္းေပါက္တစ္ေပါက္ရယ္ တံခါးတစ္ခ်ပ္ရယ္ပဲ ပါတယ္။ ျပတင္းေပါက္က တရုတ္ကပ္မွန္နဲ႔ဆိုေတာ့ နည္းနည္းပဲ ဖြင့္လို႔ရတယ္။ ေလဖြင့္ေလထြက္ရရုံေလးပဲေပါ့။ အခန္းမွာ ပရိေဘာဂဆိုလို႔ ေဆးရုံေတြမွာ ထားတဲ့ အျဖဴေရာင္ သံကုတင္တစ္လံုးပဲရွိမယ္။ အဲ့ဒီကုတင္က ၇ေပေလာက္ ရွည္တယ္ဆိုေတာ့ သူတို႔ အလ်ားလိုက္ထားမဲ့အစား ေထာင့္ျဖတ္(diagonally) ထားဖုိ႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ အဲ့လို ထားလိုက္ရင္ ေအာင္ေအာင္အတြက္ ေနစရာက ေထာင့္၂ခု ၾတိဂံပံုစံေလးပဲ က်န္မယ္။ ေထာင့္တစ္ခုက တံခါးဖက္။ ေနာက္တစ္ခုက ျပတင္းေပါက္ဖက္။ အဲ့ေတာ့ အကယ္လို႔ ေအာင္ေအာင္သာ ျပတင္းေပါက္ဖက္သြားခ်င္တယ္ ဆိုရင္ အေလာင္းေကာင္ကို ေက်ာ္ခြသြားရမယ္။

ကဲခုနဇာတ္လမ္းေလး ျပန္ဆက္မယ္။ ေဇာ္ေဇာ္က ေအာင္ေအာင့္ကို စည္းကမ္းခ်က္ေတြ အေသးစိတ္ေျပာျပီးေတာ့ အေလာင္းသြားယူမယ္ဆိုျပီး ထြက္သြားတယ္။ ၅နာရီခြဲမွာ အဲ့ေနရာ ျပန္ဆံုဖို႔ခ်ိန္းထားတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေအာင္ေအာင္ ၅နာရီခြဲေလာက္ အခန္းကို ျပန္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကုတင္ေပၚကို အေလာင္းေကာင္က ေရာက္ေနျပီ။ ပိတ္ျဖဴပါးေလး အုပ္ထားတယ္။ အေလာင္းက ေယာက်္ားလား မိန္းမလားေတာ့ မျမင္ရဘူး။ ေအာင္ေအာင္ကလည္း စိတ္မ၀င္စားဘူး။ သူ႔အေနနဲ႔ ဒါဟာ သူတို႔ practical အေနနဲ႔ စမ္းသပ္အသံုးျပဳတဲ့ အသက္မဲ့ခႏၶာတစ္ခုလိုပဲ သေဘာထားတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ညေန၆နာရီဆိုတဲ့ အခ်ိန္က ေရာက္လာတယ္။ ေဇာ္ေဇာ္က "ကဲ ငါသြားျပီကြာ ။ မင္းေတာင္းဆိုထားတဲ့ပစၥည္းေတြနဲ႔ လိုအပ္မယ္ထင္တာေတြ ငါ ဟုိစင္ေပၚမွာ အကုန္တင္ထားခဲ့တယ္။ ငါမနက္ ၆နာရီ ျပန္လာခဲ့မယ္။ မင္းကံေကာင္းပါေစကြာ။" ဆိုျပီး ထြက္သြားတယ္။
ဒီေနရာက စျပီး ေအာင္ေအာင္အေနနဲ႔ ကိုယ္တိုင္ေျပာျပတဲ့ ပံုစံမ်ိဴးနဲ႔ ေရးသြားပါရေစ။

**************************************************
ကြ်န္ေတာ္ တေစၧသရဲလံုး၀ အယံုအၾကည္မရွိပါဘူး။ အဲ့အေၾကာင္းေျပာတဲ့လူေတြကိုလည္း လံုး၀ ၾကည့္လို႔မရဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး အစြန္းေရာက္တယ္ပဲေျပာေျပာ ေျပာၾကပါေစ။ ဒါေပမဲ့ဗ်ာ ကြ်န္ေတာ့္အခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း၂ေယာက္က ဒါေတြကို သိပ္ယံုတယ္။ သရဲဆိုတာ တကယ္မရွိဘူးဆိုတာ သူတို႔နားလည္ေစခ်င္လို႔ သူတို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို အေပ်ာ္တမ္း အေလာင္းအစားတစ္ခုလုပ္ဖို႔ ေျပာခဲ့တာ လက္ခံမိတယ္။ အကယ္လို႔ ဒီအေလာင္းအစားဟာ ေပ်ာ္စရာတစ္ခုမဟုတ္ခဲ့ဘူး ဆိုတာ ၾကိဳသိခဲ့ရင္ေလ...

ေဇာ္ေဇာ္က ၆နာရီထိုးေတာ့ တံခါးကို ပိတ္ျပီး အျပင္က ေသာ့ပိတ္သြားတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ အေၾကာက္အလန္႔မရွိတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ .. သူေသာ့ခတ္တဲ့အသံကို ၾကားလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဘာရယ္မဟုတ္ ၾကက္သီးနည္းနည္းထမိသြားတာ ၀န္ခံပါတယ္။ ေခါင္းထဲမွာ ငါတစ္ေယာက္တည္း ဒီအခန္းထဲမွာ က်န္ခဲ့ျပီ အေရးအေၾကာင္းၾကံဳရင္လည္း ဘယ္လိုမွ ထြက္လို႔မရဘူး ဆိုတဲ့ အသိတစ္ခ်က္၀င္လာလို႔ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲ့စိုးရိမ္စိတ္ကို ကြ်န္ေတာ္လြယ္လြယ္ကူကူပဲ ေဖ်ာက္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္္။ ေဇာ္ေဇာ္ထြက္သြားျပီး ခဏၾကာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ျပတင္းေပါက္ဖက္ကို ကူးလာခဲ့တယ္။ ခံတြင္းခ်ဥ္လာတာနဲ႔ စင္ေပၚမွာ တင္ထားတဲ့ စီးကရက္တစ္လိပ္နဲ႔ မီးျခစ္ဆံတစ္ဆံယူလိုက္တယ္။ မီးျခစ္ဆံ ၄ေခ်ာင္းပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ ျပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ျပတင္းေပါက္ေအာက္က ကားေတြ သြားေနတာကို ငံု႕ၾကည့္ရင္း စီးကရက္ေလးတဖြာဖြာနဲ႔ ဟုိဟုိဒီဒီ ေလွ်ာက္ေတြးေနမိတယ္။ ၇နာရီေက်ာ္ေလာက္လည္းၾကေရာ အျပင္မွာလည္း ေမွာင္စပ်ိဴးေနျပီ။ လက္ထဲက စီးကရက္လည္း ကုန္ျပီ။ ေျခေထာက္လည္း နည္းနည္းေညာင္းလာတာနဲ႔ ထုိင္ဖုိ႔ ေနရာတစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္လိုက္တယ္။ အခန္းထဲမွာ ခံုမရွိဘူး။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေအာက္သံမံတလင္းမွာ မထုိင္ခ်င္တာနဲ႔ အေလာင္းကို ဟုိဖက္နည္းနည္းတိုးျပီး အေလာင္းရဲ့ ခါးေနရာေလာက္မွာ ေက်ာေပးျပီး ထုိင္လုိက္တယ္။

(ဆက္ပါဦးမည္....)

Sunday, July 5, 2009

နင္

နင္က ငါ့အတြက္ လက္ဖက္ရည္(လဘၻရည္)တစ္ခြက္နဲ႔ တူတယ္
ငါနဲ႔ မတည့္လို႔ မေသာက္သင့္မွန္းသိတယ္
ေသာက္ရင္ ေလေအာင့္မယ္
ညအိပ္မေပ်ာ္ဘူး
အခန္႔မသင့္ရင္ အန္မယ္။ ။
ဒါေပမဲ့လည္း ခုခ်ိန္ထိ ငါလဘၻရည္ကို
စြဲစြဲျမဲျမဲၾကိဳက္ေနတုန္းပဲ။
သူမ်ားေတြ ေကာ္ဖီဘယ္လိုေကာင္းတယ္ ေျပာေျပာ
ငါ့စိတ္ထဲမွာေတာ့ ဘယ္လိုမွ လဘၻရည္ကုိ မယွဥ္ႏိုင္ဘူးလို႔ထင္တယ္။ ။

နင္က ငါ့အတြက္ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္တစ္အုပ္နဲ႔ တူခဲ့တယ္
ငါေပ်ာ္စရာေတြ ရွိလည္း ေ၀မွ်လို႔ ရတယ္
၀မ္းနည္းစရာေတြ ရွိလည္း စိတ္ထြက္ေပါက္တစ္ခုလိုေနေပးတယ္
ငါ့အတြက္ ဒီဒိုင္ယာရီဟာ မရွိလို႔ မျဖစ္သလို နင္လည္း....။ ။

နင္ဟာ ႏြံတစ္ခုနဲ႔ တူတယ္
နင္နဲ႔ ေ၀းရာကို လြတ္ေျမာက္ဖို႔ ၾကိဳးစားတိုင္း
ပိုပိုလို႔ နစ္လာတယ္။ ။

နင္ဟာ အိပ္မက္တစ္ခုနဲ႔တူတယ္
အိပ္မက္က လန္႔ႏိုးလာရင္ အိပ္မက္ထဲက အရာေတြက ေပ်ာက္ကြယ္သြားသလို
နင္ေပးတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြကလည္း
အခ်ိန္တစ္ခုေရာက္တုိင္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားတာခ်ည္းပဲ
တစ္ခါတစ္ေလဆုေတာင္းေနမိခဲ့တယ္
အိပ္ရာကေန မႏိုးလာပါနဲ႔ဦးလို႔
အိပ္မက္ေတြ ဆက္မက္ခ်င္ေသးခဲ့တာကိုး။ ။

နင္က တိမ္တစ္တိုက္နဲ႔တူတယ္
ဘယ္ေတာ့မွ ဖမ္းဆုပ္ထားလို႔ မရဘူး
နင္လြင့္ခ်င္ရာကို လြင့္တယ္
လိုအပ္ခ်ိန္ေတြ ငါ့အနားရွိပါေစလို႔ ေမွ်ာ္လင့္တုိင္း
တစ္ေန႔တစ္ျခား ငါနဲ႔ ပိုပိုေ၀းလာသလိုပဲ။ ။

နင့္အပူေတြကို ေ၀မွ်ခ်င္တိုင္းလည္း
အရင္ကလို ေ၀မွ်ခြင့္ မရခဲ့သလို
တစ္ေန႔ထက္ တစ္ေန႔နားလည္ရခက္လာတယ္။
ေတာင္းပန္ပါတယ္
နင္ခ်န္ထားတဲ့အခ်ိန္တိုင္း ရူးခ်င္ေနခဲ့တဲ့ငါ
အိပ္မက္ေတြ ဆက္မက္ခြင့္မေပးပါနဲ႔ေတာ့
ျဖစ္ႏိုင္ရင္ နင့္ရဲ့ အခ်စ္ေတြနဲ႔
ခ်ည္ေႏွာင္ထားတာေတြ ရပ္လိုက္ပါေတာ့။ ။

p.s။ ။ သီခ်င္းေတြ နားေထာင္ျပီး ေရးထားျခင္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဟုိေရာက္ဒီေရာက္ ျဖစ္ေနျခင္း သီခ်င္းစာသားအခ်ိဳ႕နဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္တူေနျခင္းတုိ႔ကို သည္းခံၾကပါကုန္။ ။ =D

Wednesday, June 10, 2009

၀ါးတီး

ကြ်န္မလည္း ဒီဘေလာ့ေလးကို ပစ္ထားမိတာ တစ္လေတာင္ ေက်ာ္သြားျပီ။ လာလည္တဲ့လူေတြကိုလည္း ျပန္မႏွဳတ္ဆက္ႏိုင္။ လာမန္႔တဲ့လူေတြကိုလည္း ျပန္ရီပလိုင္းမလုပ္မိနဲ႔။ အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ ဒီရက္ပိုင္း ဘာေတြအလုပ္ရွဳပ္လို႔ ရွဳပ္ေနမွန္းမသိေအာင္ ရွဳပ္ေနလို႔ပါ။ (ရွင္းျပမွ ပိုရွဳပ္သြားသလိုပဲ =D ) အမွန္္ေတာ့ အလုပ္ခ်ိန္ေတြက ကိုးလို႔ကန္႔လန္႔ျဖစ္ေနတာရယ္ ျပီးခဲ့တဲ့လက ဘြဲ႔ယူဖို႔ ျပင္ဆင္တာရယ္ အိမ္ကမိသားစုအလည္လာရင္ ေနဖို႔ စီစဥ္ရတာေတြနဲ႔ လံုးလည္ခ်ာလိုက္ေနလို႔ပါ။ ။

ဒီတစ္ခါ ကြ်န္မဘြဲ႔ေန႔အတြက္ အေဖ အေမနဲ႔ ေမာင္ေလးတို႔ လာၾကတယ္။ ကြ်န္မေနတဲ့အိမ္မွာ လာေနဖို႕က မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ အိမ္အသည္းအသန္ရွာရတယ္။ အစကေတာ့ အခန္းက်ယ္တစ္ခန္းပဲ ငွားျပီးေနမယ္ေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ အၾကံတစ္ခုရသြားတယ္။ တစ္အိမ္လံုးငွားျပီးေနမယ္။ မီးဖိုေခ်ာင္ပါသံုးလို႔ရတဲ့အိမ္ရွာမယ္။ အေမလာရင္ အေမ့လက္ရာေလးေတြ ခ်က္ေကြ်းခိုင္းမယ္ဆိုျပီး။ အၾကံပိုင္တယ္ဟုတ္?

ေနာက္ဆံုးေတာ့ Bukit Batok မွာငွားျဖစ္သြားတယ္။ ေစ်းမဆစ္တတ္လို႔ နည္းနည္းမ်ားသြားတာကလြဲရင္ အားလံုးအဆင္ေျပပါတယ္။ မီးဖိုေခ်ာင္ဆို အိုးခြက္ပန္းကန္ အျပည့္အစံုလည္း ထားေပးထားတယ္။ ကြ်န္မက စလံုးအိမ္ရွင္နဲ႔ေနတာဆိုေတာ့ ျမန္မာစာသိပ္မစားရပါဘူး။ သူတို႔ခ်က္တဲ့တရုတ္စာေတြပဲ ေန႔တိုင္းစားရပါတယ္။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ခ်က္ခြင့္မရွိပါဘူး။ အဲ့ေတာ့ ျမန္မာအစားအေသာက္စားခ်င္ရင္ စီးတီးေဟာသြားမွသာ စားျဖစ္တာပါ။မာမားကလည္း ကြ်န္မစားခ်င္သမွ်ကို မညီးမညဴခ်က္ေကြ်းရွာပါတယ္။ အေမ့ေက်းဇူး တယ္လည္းၾကီးသကိုးေနာ္။

ဒါေလးေတြကေတာ့ လြယ္လြယ္ကူကူခ်က္စားျဖစ္တာေလးေတြပါ။ ေနာက္လည္း ဓါတ္ပံုျပန္ၾကည့္ျပီး သြားေရယိုလို႔ ရေအာင္ တစ္ခါတည္း ရုိက္ထားတာ။ခ်က္တာေတာ့ မ်ားေသာအားျဖစ္ အေၾကာ္ေတြပဲ ေၾကာ္ျဖစ္တယ္။ အျပင္က ျပန္လာရင္ အားလံုးပင္ပန္းေနတာမို႔ လြယ္လြယ္ကူကူဟာေတြပဲ ခ်က္ျပီး မိသားစုလက္ဆံု စားျဖစ္တယ္။

အားလံုး ၀ေအာင္ စားသြားၾကေနာ္။ အားမနာနဲ႔။ မ၀ရင္ အိမ္ကို ပါဆယ္ထပ္ထုပ္သြား။ :)
စာၾကြင္း။ ။မာမားက မျပန္ခင္ေတာ့ ေျပာသြားပါတယ္။ ခရီးထြက္လာတာ နားရမလားမွတ္တယ္။ ခုေတာ့ သမီးေကာင္းမွဳေၾကာင့္ မီးဖိုေခ်ာင္၀င္ေနရတယ္တဲ့။ ဟိဟိ

Thursday, April 30, 2009

တုပ္ေကြး - Swine influenza

တုပ္ေကြးေတြ စင္ကာပူမွာေတာ့ မျဖစ္ေသးဘူးထင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ေရာဂါျဖစ္တဲ့ ႏိုင္ငံေတြက ျပန္လာတဲ့လူေတြရွိေတာ့ ဒီကလူေတြလည္း ေတာ္ေတာ္သတိထားေနၾကျပီ။ ကြ်န္မအလုပ္လုပ္တဲ့ ေဆးခန္းမွာဆို ဒီေန႔က စျပီးေတာ့ face mask ေတြ ၀တ္ခိုင္းပါတယ္။ သူ၀တ္ခိုင္းတဲ့ mask ၾကီးက အေပၚပံုကဟာေပါ့။ အဲ့ဒါ၀တ္ျပီးရင္ လူလည္း ျဂိဳလ္သားပံု ေပါက္ေရာ။ ၀တ္ေနမက်လို႔လားေတာ့ မသိဘူး။ အသက္ရွဴလည္း ၾကပ္တယ္။ ပံုထဲမွာပါတဲ့ အျပာေရာင္အ၀ိုင္းေလးက ေလ၀င္ေလထြက္အေပါက္။ ပံုစံက ေအာက္စီဂ်င္ေပးရတဲ့လူနာေတြ ၀တ္ရသလိုမ်ိဴး။ ဆရာ၀န္ေျပာတာေတာ့ အဲ့ဒီmaskက တျခားmask ေတြထက္ ပိုစိတ္ခ်ရတယ္တဲ့။ တစ္ခုကို ၈နာရီေလာက္ သံုးလို႔ရတယ္။ ဘယ္မွာ၀ယ္လို႔ရလည္းေတာ့ မသိဘူး။

အရင္က ေဆးခန္းမွာ တုပ္ေကြးကာကြယ္ေဆးထုိးလို႔ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘာလို႔လည္း မသိဘူး။ ဒီေန႔က စျပီး တုပ္ေကြးကာကြယ္ေဆးထုိးလို႔ ရလားေမးရင္ no stock တဲ့။ လာလာေမးၾကတဲ့ လူေတြလည္း အေတာ္မ်ားပါတယ္။

ဒီေန႔ဆို ေဆးခန္းကိုလာတဲ့ လူနာေတြထဲမွာ တုပ္ေကြးျဖစ္လို႔ လာျပတဲ့လူဆိုရင္ queue number ေပးျပီးတာနဲ႔ ေဆးခန္းအျပင္မွာပဲ ေပးထုိင္ပါတယ္။ အထဲမွာ ေပးမထိုင္ရပါဘူး။ အခုအခ်ိန္မွာ တုပ္ေကြးျဖစ္တဲ့လူေတြရဲ့ ဘ၀က ဆိုးပါတယ္။ swine flu ဟုတ္ဟုတ္ မဟုတ္ဟုတ္ ေဆးခန္းမွာ ခြဲျခားခြဲျခားဆက္ဆံခံရပါတယ္။ ဆရာ၀န္ေျပာတဲ့အရဆိုရင္ တုပ္ေကြးျဖစ္သူ ၃ေယာက္မွာ ၁ေယာက္က swine flu ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္တဲ့။

ျပီးေတာ့ ဒီရက္ပိုင္း overseas က ျပန္လာလို႔ flu ျဖစ္တဲ့လူေတြဆို ကြ်န္မတို႔ ေဆးခန္းက လက္မခံပါဘူး။ ေဆးရုံေတြကိုသာ တန္းသြားခိုင္းရပါတယ္။

ဒါကေတာ့ လက္ရွိစင္ကာပူမွာ ျဖစ္ေနတဲ့ swine flu နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ကြ်န္မသိသေလာက္ေလးေတြ ျပန္ေရးလိုက္တာပါ။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ လူမ်ားတဲ့ ေနရာေတြ သြားရင္ face mask ကို သံုးပါ။ သံုးရတာ ေၾကာင္တယ္ ထင္ရင္ အနည္းဆံုးေတာ့ လက္ကိုင္ပ၀ါေလးေဆာင္ထားပါ။ သူမ်ားတကာေတြ ေခ်ာင္းဆိုး ႏွာေခ်ရင္ ကာကြယ္လို႔ရတာေပါ့။

စာၾကြင္း ။ ။ mask ၀တ္ျပီး ရုိက္ထားေသာပံုကို တင္မည္ဟု စိတ္ကူးထားေသာ္လည္း ၾကည့္ျပီးသည့္ လူမ်ား ေနာက္တစ္ခါမလာေတာ့ရင္ ဘေလာ့counter မတက္ေတာ့မွာ ဆိုးသည့္ အတြက္ေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ ဘာေတြတုန္းသည္ မည္သည့္ျဂိဳလ္မွ လာေသာ ျဂိဳလ္သားျဖစ္သနည္း၊ အီးတီနဲ႔ ေမာင္ႏွမလားဟု ေမးခံရမွာစိုးေသာေၾကာင့္ လည္းေကာင္း မတင္ေတာ့ျခင္းျဖစ္သည္။

Friday, April 17, 2009

အလုပ္ထဲက အျဖစ္မ်ား

ဒီတေလာ အလုပ္က စလုပ္ခါစဆိုေတာ့ သိပ္ေနသားမက်ေသးဘူး။ ျပီးေတာ့ အလုပ္ခ်ိန္က တစ္ခါတစ္ေလ မနက္၉နာရီေလာက္ကေန ည၁၀နာရီေလာက္အထိဆိုေတာ့ အိမ္ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ ဘာမွမလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ေညာင္းေနလို႔။ :D စာေတာင္မရုိက္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ဘေလာ့ေလးေတာင္ ဖုန္ေတြနည္းနည္းတက္ခ်င္ေနျပီ။ ဖူး ဖူး ဖူး(ဖုန္ခါေနေသာအသံ)
တစ္ေန႔တစ္ေန႔ အလုပ္ထဲမွာပဲ အခ်ိန္ကုန္ေနတယ္ဆိုေတာ့ အလုပ္ထဲက အေၾကာင္းေလးေတြပဲ ေရးခ်င္စိတ္ေပါက္လာတယ္ဗ်ိဳ႕.. ခါတိုင္းဆို တေန႔တာ ျဖစ္ပ်က္သမွ်ကို မားသားကို ျပန္ေျပာျပေနက်.. ခုမာသားက အနားမွာမရွိေတာ့ ေဘာ္ေဘာ္ေတြကိုပဲ ေဖာက္သည္ခ်ရတာေပါ့ကြယ္။

၁)အေၾကြးေတာင္းတဲ့ ပညာ
ကြ်န္မအလုပ္လုပ္တဲ့ ေဆးခန္းမွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ စေန တနဂၤေႏြေန႔ေတြမွာ လူမ်ားတတ္ပါတယ္။ အဲ့ေန႔က စေနေန႔ပါ။ ေဆးခန္းရဲ့ ထံုးစံက ဆရာ၀န္နဲ႔ေတြ႔ျပီးရင္ လူနာက အျပင္မွာ ခဏထုိင္ေစာင့္ရပါတယ္။ ေဆးယူဖို႔နဲ႔ ပိုက္ဆံရွင္းဖို႔ပါ။ ဆရာ၀န္က လူနာမွတ္တမ္းစာအုပ္မွာ ေရးစရာရွိတာေရးျပီး ေကာင္တာကို ပို႔ပါတယ္။ ထိုအခါမွ ကြ်န္မတို႔က ေဆးေပးျခင္းနဲ့ ေငြသိမ္းျခင္းကို လုပ္ရတာပါ။ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ မေလးလူမ်ိဴးလူနာတစ္ေယာက္က ကာကြယ္ေဆးလာထုိးပါတယ္။ ေဆးလာထိုးရုံပဲဆိုေတာ့ ေဆးယူဖို႔ မလိုပါဘူး။ ေငြရွင္းဖို႔ပဲ ေစာင့္ရမွာပါ။ ဒါေပမဲ့ အဲ့လူနာက ေငြမရွင္းပဲနဲ႔ တစ္ခါတည္းျပန္သြားပါတယ္။ ကြ်န္မတို႔လည္း လူရွဳပ္ေနေတာ့ သတိမထားမိဘူး။ ေနာက္မွ လူနာမွတ္တမ္းစာအုပ္ ေကာင္တာေရာက္လာမွ က်သင့္ေငြယူမလို႔ လူနာနာမည္ကို ေခၚေတာ့မွ မရွိေတာ့မွန္းသိပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ဖုန္းေခၚပါတယ္။ ေငြမရွင္းရေသးတဲ့အတြက္ ျပန္လာရွင္းဖို႔ ေျပာပါတယ္။ ရွင္းျပီးျပီးဆိုျပီးျငင္းပါတယ္။ က်သင့္ေငြက စလံုး၇၀ပါ။ ေတာ္ေသးတာက သူ႔ရဲ့အိမ္က ကြ်န္မတို႔ေဆးခန္းရဲ့ အေပၚထပ္မွာပါ။ အဲ့ေတာ့ ဆရာ၀န္က ကြ်န္မကို receipt ေပးျပီး လူနာဆီက ေငြသြားေတာင္းခိုင္းပါတယ္။ ကြ်န္မလည္း သြားရပါတယ္။ အေပၚေရာက္ေတာ့ လူနာနဲ႔ေတြ႔ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပိုက္ဆံမရခဲ့ပါဘူး။ အတင္းျငင္းပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္မလည္း ျပန္လာပါတယ္။ မရတဲ့ အေၾကာင္းေျပာေတာ့ ေဆးခန္းက ခပ္စြာစြာေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို ထပ္သြားေတာင္းခိုင္းပါတယ္။ မိနစ္၂၀ေလာက္ေနေတာ့ ၇၀ကိုင္ျပီး ျပန္ဆင္းလာပါတယ္။ ကြ်န္မလည္း အဲ့ေကာင္မေလးကို ေတာ္ေတာ္ေလးစားသြားတယ္။ သူကေတာ့ သင္ေပးတယ္။ အဲ့လိုမ်ိဳးလူနာကို ၾကမ္းေပးမွ ရတယ္တဲ့။ သူအိမ္ထဲထိ၀င္ျပီး ၾကမ္းခဲ့တာဆိုပဲ။ ေၾသာ္ ဒါလည္း ပညာပဲေလ။ ကိုယ္မလုပ္ႏိုင္တာ သူလုပ္ႏိုင္တယ္ဆိုေတာ့...ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ၇၀ကို ကိုယ့္အိတ္ထဲက မစိုက္ရတာ ေတာ္ပါေသးရဲ့။

၂)အသံထြက္
ကြ်န္မအလုပ္တာ၀န္ထဲမွာ လူနာေတြကို ေဆးေပးရတာလည္း ပါပါတယ္။ တစ္ခါတုန္းက လူနာတစ္ေယာက္ကို ေဆးေပးေတာ့ လည္ေခ်ာင္းနာရင္ ငံုရတဲ့ေဆးေပးပါတယ္။ အဲ့ဒါကို "For Suck"ဆိုျပီး label ေပၚမွာေရးထားပါတယ္။ ကြ်န္မက လူနာကို"This one is for suck" ဆိုျပီး ေပးလိုက္ပါတယ္။ Suck ကို ဆက္ခ္ လို႔ ကြ်န္မက အသံထြက္ပါတယ္။ အဲ့အခါမွာ ကြ်န္မေဘးက အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ အမက မ်က္လံုးျပဴးျပီး ကြ်န္မကို ၾကည့္ပါတယ္။ "For Sex?" ဆုိျပီး ေမးပါတယ္။ ကြ်န္မလည္း ေၾကာင္သြားေတာ့ သူက ေဆးကိုယူၾကည့္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ရယ္တယ္။ ဆက္ခ္လို႔ အသံမထြက္ရဘူး။ ဆခ္ လို႔ အသံထြက္ရတယ္တဲ့။ သူက ဆက္ခ္ လို႔ အသံထြက္တာကို Sex လို႔ ၾကားတယ္တဲ့။ မွားပါတယ္ မမရယ္။
ေနာက္တစ္ခါ အဲ့ဒီ Suck နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ထပ္ျဖစ္ေသးတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ အသံထြက္မွန္တယ္။ မွားတာက တရုတ္လိုနဲ႔အဂၤလိပ္လို ေရာေျပာမိတာ။ "This one is for you to suck." လို႔ေျပာရင္ေျပာ မေျပာရင္ "က်ဲ႔ကို႔စြတ္ ေကနီ ဟန္တဲ့"ဆိုျပီး ေျပာရမွာ။ ကြ်န္မေျပာလိုက္တာက "က်ဲ႕ကို႔စြတ္ ေကနီ ဆခ္ တဲ့" ဆိုျပီး။ ဒီတစ္ခါလည္း ေဘးနားက အမက လွမ္းၾကည့္ပါတယ္။ လူနာျပန္သြားေတာ့ ကြ်န္မကို ရယ္ျပီးေျပာတယ္။ နင္ေျပာတဲ့ အဓိပၸာယ္က တစ္မ်ိဳးျဖစ္သြားတယ္တဲ့။ တရုတ္လို ဆခ္ (အမွန္ေတာ့ "ဆ"က kill လို႔ အဓိပၸာယ္ရပါတယ္။ အဲ့ေတာ့ ကြ်န္မေျပာလိုက္တဲ့ေဆးက ငံုေဆးမဟုတ္ပဲ အဆိပ္ျဖစ္သြားပီ။ ဟိဟိ

ဒီမွာပဲ ခဏရပ္ဦးမယ္ေနာ္။ ။
အားေပးတဲ့လူရွိရင္ေတာ့ အလုပ္ထဲမွ အျဖစ္မ်ား ၂ ဆိုျပီး ဆက္ေရးမယ္။ :P

အားလံုးပဲ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းေသာ ျမန္မာႏွစ္သစ္ေလးျဖစ္ပါေစ။ ။